's Morgens moesten we maar eens langsgaan bij Ella haar "dikke vriend"/"lieve dokter" Van Hollebeke want de urine zat vol bloed en ze moesten ook nog een echo maken van de nieren. Opname was aangewezen. Echo om 14.15 nadat Ella op pediatrie een infuusje kreeg. Na de echo zag ik Dr. Van Hollebeke door de gang razen. Hij kwam onze kamer binnen... "Mevrouw, ik heb slecht nieuws... Ella heeft een niertumor." Het gevoel dat je dan overvalt is niet te beschrijven. Hoe lang? Wat? ..... Zal ze haar prinsessenharen verliezen? Gaat ze genezen? Honderden dingen spoken door je hoofd. De enige vraag die je jezelf blijft stellen is "Waarom?" kan niet beantwoord worden. "U moet dadelijk naar Leuven vertrekken, want wij kunnen dit niet behandelen." De wereld staat stil. Ik weet niet wat zeggen en de arts evenmin. Ik begon te huilen terwijl mijn kleine meid van niks weet en ze zich afvraagt wat er allemaal gaande is. Maar ik moet sterk zijn. Voor haar, voor mijn gezin, ... Onderweg naar Leuven dringt het écht tot ons door. Ons kind heeft kanker en we gaan een zware strijd tegemoet. Maar toch zorgt dit afschuwelijke beest voor een gevoel van samenhorigheid. "We komen erdoor, samen." zeggen we tegen elkaar. We rijden de parking van het inmense ziekenhuis op en zijn overdonderd. Gasthuisberg is als een dorp in de stad (Leuven) We arriveren op de afdeling "kinderncologie". Vreselijk die naam. We maken kennis met de mensen die de komende maanden voor onze meid zullen zorgen en hebben en warm gevoel bij hen. Ze lichten ons in over de afdeling, hoe alles werkt, wat er de komende dagen zal gebeuren, ... Het gevoel van ongeloof overheerst. Hoe kan het nu dat wij hier zijn? Foto's aan de muren in de gang brengen ons meteen naar de realiteit, maar ook de warme booschappen van de kinderen die genezen zijn, geven ons anderzijds veel goede moed voor de lange strijd van onze kleine prinses.
