kitokojungle

..welkom ! ..welkom ! ..welkom !

~ Gesticht àls Gesticht ter Voorkoming v/d Maatschappelijke Randdebiliteit ~

~ HÉT "progressief" Orgaan Der "Hangmatsocialisten" ~
Gesticht àls Gesticht ter Voorkoming v/d Maatschappelijke & Politieke Randdebiliteit

29-03-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Kom eens bij meneer pastoor na de les!
Klik op de afbeelding om de link te volgen
We hebben hoog bezoek gekregen op ons blogje. Na het verschijnen van onze bijdrage over kindermisbruik in een Amerikaanse school voor dove kinderen zagen we plots een bezoeker uit Vaticaanstad op onze lijstjes verschijnen. Nu zijn we wel zo bescheiden niet onmiddellijk aan Ratzinger zelf te denken eerder aan de Vaticaanse Internetpolitie die het wereldwijde net afschuimt om te zien waar de duivel zijn listen legt. Maar goed, het is allemaal hun volste recht en ze hebben daar inderdaad wel een "hemelsgroot" probleem met hun verzameling perverten. Nu geven we grif toe dat de meeste feiten niet altijd van recente datum zijn maar dat maakt het precies wel heel interessant als fenomeen. Sommige commentaren zoals we nog recent op Radio Vlaanderen Internationaal hoorden verklaren immers dat we vandaag deze zaken van enkele decennia geleden meten met de normen van vandaag. Toen was het wel allemaal niet toegelaten maar Dutroux was nog niet gepasseerd en patati en patata. Kortom pure bullshit. Zelf 12 jaar in een college gezeten zonder enige klacht, wees gerust beste Vaticaanwatcher, maar het fenomeen was bekend. Er liepen daar ook wel sommige goedmenende priesters rond die je wilden privélessen geven hoe je nagelhygiëne er moest uitzien of die maar al te graag knopen aan broeken naaiden. We spreken dus zeer duidelijk over de fifties en de sixties...en de normen waren toen identiek aan deze in het post-Dutrouxtijdperk. Wees daar maar zeker van! Aan kinderen werd niet gepoteld en iedereen sprak daar, weliswaar in bedekte en beschroomde termen over maar niet in het bijzijn van kinderen. In de straat was er wel iemand die hiervoor veroordeeld was en waartegen heel duidelijk gewaarschuwd werd om niks aan te nemen en niet met hem mee te gaan en die man heeft zich trouwens de rest van zijn leven zeer keurig gedragen maar er werd over gesproken en er werd duidelijk over geoordeeld. Dit kon niet. Maar het instituut "kerk" was machtig. Heel machtig, ontzettend machtig en iedereen was daar bang voor. Het waren de jaren van opkomende welstand en met een boterbriefje van de paster kwam je nogal vlotjes door de selectieprocedure van heel wat grote bedrijven met een mooi salarisje en werkzekerheid en een kaart van de juiste vakbond. De meesten dachten toen dat de vakbond de Sint Michielsbond was trouwens. Dus je zat mooi safe binnen de grote christelijke familie. Eén mooie netjes georganiseerde levensverzekering. Je moest al wel een heel slecht karakter hebben om deze levensverzekering op te zeggen en de ganse weldenkende meute over jou heen te krijgen als er wat werd gefriemeld aan je kind. Er waren wel andere middelen om dat te voorkomen mits enige discrete aanpak zodat er geen al te grote schade geleden werd vooral niet door de alom gerespecteerde dader. Maar je was toch maar bang van de almacht van het instituut en aanverwante bijhuizen die je ganse leven heel makkelijk tot de echte hel konden maken. Dus dat gezever over andere normen is gelul van mensen die deze "mooie" tijd niet hebben gekend. De normen waren indentiek maar de krachtsverhoudingen lagen doodgewoon anders. Dat is de les die moet getrokken worden. Nu de macht van de kerk is afgenomen ten voordele van de gewone rechtsspraak en zelfs de meest simpele duif maar al te goed beseft dat hij en zij ook wel rechten hebben is de zaak aan het rollen. Bij wie moest je in de vijftiger jaren gaan aankloppen als je een klacht wilde indienen in een provincienest? En zelfs in een grote stad? Even nadenken? En als het al door meneer de polies op zijn Remingtonneke tot een verslagske kwam bij wie kwam het dan terecht? Gans die lange ketting zat vergeven van luitjes die je verslagske de verkeerde richting in konden sturen. De gewone brave burger is nooit zo stom geweest om dat niet te beseffen. En dat was niet alleen de situatie in Vlaanderen maar overal in Europa en waarschijnlijk ook in Amerika.
Dus laat ons een kat een kat noemen maar inderdaad niet iedereen over de zelfde kam smeren want dat is inderdaad niet correct. Een prachtig voorbeeld van zulke wereldvreemdheid dat zo eigen is aan bepaalde kerkelijke kringen is de reactie van eminent theoloog Jurgen Metdepenningen die een mooie bijdrage heeft geschreven in De Standaard van vandaag. Wereldvreemder kan nog moeilijker en je zal maar een slachtoffer zijn van grijpgrage pastoorsvingertjes en dit dan lezen...we laten jullie zelf oordelen of zet jullie even in de plaats van een ouder wiens kind is lastig gevallen en we beweren niet dat alles onzin is wat hier beweerd wordt maar als communicatiestrategie zou het zeker geen eerste prijs halen vrezen we...


Een Kerk van gezonde minnaars

SCHANDALEN ZIJN ROTTE PLEKKEN, DE APPEL IS GEZOND

  • maandag 29 maart 2010

De schandalen worden
ook gebruikt om een algemene afkeer van de
Kerk te etaleren. ap

De schandalen worden ook gebruikt om een algemene afkeer van de Kerk te etaleren. ap

© SANG TAN

De Kerk bestaat niet uit louter heiligen, zoveel is duidelijk na de recente pedofilieschandalen. Maar ook de tegenstanders van de Kerk tonen zich op dit moment niet van hun mooiste kant, vindt JÜRGEN METTEPENNINGEN, die als katholiek het recht opeist daartegen te reageren.
Kerkschandalen dreigen steeds het beeld te creëren van een schandaalkerk. Sommigen geven dat beeld graag nog een duwtje in de rug. Laatst (DS 26 maart) nog Oscar van den Boogaard, auteur van onder meer de roman Meer dan een minnaar. Maar zelf duidelijk geen minnaar van het méér! En het mocht wel ietsje meer zijn, afgelopen vrijdag in zijn column. Daar goot hij sans gêne het kind met het badwater weg. Kort samengevat gaat zijn 'visie' als volgt: de Kerk wordt geleid door een schijnheilige man, die absoluut geen enkel vertrouwen waard is, laat staan dat heel de Kerk die hij leidt dat al waard zou zijn. De recente boost van beschuldigingen van kindermisbruik door katholieke geestelijken en het net dat zich zogezegd zelfs rond de paus zou sluiten, geldt als argument voor de vereenzelviging van kind en badwater. Als katholiek voel ik bij de actualiteit en het lawaai van verschillende commentaarstukken verontwaardiging, die me tot vier beschouwingen brengt.

Emotioneel oneerlijk

Ten eerste: de Kerk is niet te vereenzelvigen met haar leider en ook niet met de ontsporingen die binnen haar schoot hebben plaatsgevonden, en beide - paus en ontsporingen - zijn op hun beurt niet op dezelfde lijn te plaatsen. In verschillende commentaarstukken word ik als katholiek getroffen door zoveel emotionele en intellectuele oneerlijkheid. Immers, ook al is de paus het opperhoofd van de Kerk, de Kerk is veel meer dan de paus. En al zijn er heel wat verwerpelijke zaken gebeurd binnen de Kerk, de Kerk is veel meer dan die misstanden. Naast de misplaatste reductiefouten, leidt bij degenen die ze maken de zogezegd 'logische redenering' tot de conclusie dat de paus en de verwerpelijke zaken op eenzelfde hoogte staan. Ik stel deze redenering aan de kaak. Wie in de val van de reductie stapt, dreigt niets af te (willen) weten van de rijke kanten van de Kerk en vervalt in zwart-witdenken. En daarmee wil ik de zwarte kanten niet verdoezelen of 'ontkerkelijken'.

Ten tweede: geloof en Kerk zijn onafscheidelijk. Ik begrijp niet dat men een radicale scheiding maakt tussen het geloof waarbij Christus centraal staat, en de Kerk die dat geloof belijdt. Met de bijbelse briefschrijver Paulus kan ik niet anders dan geloven dat Christus het hoofd is van de Kerk. Wat heeft het ook voor zin om geloof en Kerk van elkaar los te wrikken? Het is immers eenvoudiger dan het lijkt: er zou geen Kerk zijn zonder geloof, en er zou geen geloof meer zijn zonder Kerk. Het geloof is trouwens het eerste en voornaamste wat we aan de Kerk te danken hebben. Het is tevens haar grootste schat en bestaansreden. Waarom dan terugkeren naar de slogan 'Jezus ja, Kerk neen', of 'geloof ja, Kerk neen', of 'christendom ja, katholicisme neen'? Zinloos, want het is alsof men de pit van de appel wil scheiden. De rotte plekken in de appel maken nog niet dat de appel weggegooid hoeft te worden. Door de enorme mediaheisa dreigt op dit vlak echter het juiste onderscheidingsvermogen verder in crisis te geraken.

Ten derde: van alle rotte plekken in de appel behoort seksueel misbruik door geestelijken tot de ergste en al helemaal als het in de doofpot wordt gestoken. Dergelijk misbruik en schuldig zwijgen is door niets of niemand goed te praten. Ook niet door verantwoordelijken binnen de Kerk. Zowel de paus in zijn brief aan de Ierse katholieken als de Antwerpse bisschop Johan Bonny heeft in die zin vorige week klare taal willen spreken, en dat deed deugd. In België bestaat er al een decennium een kerkelijk meldpunt voor seksueel misbruik, waardoor ons land vandaag niet in het middelpunt van de aandacht staat. Dergelijk meldpunt kan helpen op de weg om zowel iedere daad van seksueel misbruik als iedere misplaatste beschuldiging ervan zo scherp mogelijk te veroordelen.

Zoekend en tastend

Ten vierde: vergeten we niet dat de Kerk voornamelijk bestaat uit 'gezonde' minnaars: mensen die zoekend en tastend geloven, die afhankelijk van het thema en de eigen achtergrond weifelend of overtuigd vasthouden aan de leer van de Kerk, die dankbaar zijn voor alles wat binnen de Kerk aan goeds gebeurt, die eucharistie vieren en die zich optrekken aan de gemeenschap die daar samenkomt in Gods naam. De Kerk is geen gemeenschap van louter heiligen, noch van louter mensen die doodzonden begaan. De Kerk tilt zichzelf soms ver boven haar menselijke mogelijkheden uit, maar blijft soms ook ver onder de maat. Ongezonde minnaars zijn degenen die hun kerktaak misbruikt hebben door zich bijvoorbeeld te vergrijpen aan kinderen, of degenen die 'de Kerk' goedpraten of alles wat in haar schoot mis is gegaan 'goedzwijgen', of degenen die op grond van wat fout gaat in de Kerk hun eigen afkeer voor de Kerk willen etaleren. Heel veel gezonde minnaars hebben pijn van wat de ongezonde minaars zeggen en zwijgen, doen en laten.

Indien de Kerk gereduceerd wordt tot alles wat mensen niet aanstaat over wat de kerkleiding zegt over seksualiteit en tot alles wat kerkmensen op seksueel vlak hebben mispeuterd, hebben katholieken het recht om op te staan en de puntjes op de i te zetten.


JÜRGEN METTEPENNINGENWie? Theoloog aan de faculteit Godgeleerdheid, KU Leuven. Wat? De Kerk krijgt meer kritiek dan ze verdient. Waarom? Pedofilieschandalen inspireren antiklerikalen tot een oneerlijke afrekening.



Moesten we meer geld in onze lade hebben, betaalden we deze godsvrezende man een reis naar Amerika om aan de dove kindjes van weleer deze deskundige uitleg te doen...ze zullen zich waarschijnlijk, als bij mirakel, plots veel beter voelen...
We vrezen dat de kerk (zonder hoofdletter wat ons betreft) gereduceerd zal worden tot een stelletje excuuszoekers voor iets dat doodgewoon moet duidelijk verketterd worden. Men heeft daar immers een eeuwenlange traditie van in de ban slaan en verketteren. Wel doe dat nu eens met iets waarmee iedereen het eens zal zijn behalve, tja behalve wie??? Wat kon met heksen, tempeliers, katharen, joden, en de ganse ongelovige wereld kan nu eens tegen een klein groepje doodgewone misdadigers van gemeen recht worden gebruikt en voor dat slag mensen doet met handschoentjes aan van hier tot ginder....walg...Dat kan slechts betekenen dat men in sommige regionen van het instituut niet echt gelooft in wat er wordt verkondigd aan de schaapjes. Nogmaals walg...

29-03-2010 om 22:17 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
28-03-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.EEN AANRADER: Voortreffelijke Nederlandse studie over biobrandstoffen!
Klik op de afbeelding om de link te volgen
We gaan op bezoek bij de bovenburen. Recent mochten we immers vaststellen dat ze daar soms intelligente dingen zeggen. En op een dag als vandaag waarop de Vlaamse pers niks beters weet te melden als dat De Wever de populairste politicus is in Vlaanderen en zijn partij de NVA de tweede grootste partij zou zijn indien er nu verkiezingen plaatsvinden, zoeken we dus wat verpozing bij intelligente volkeren. Deze keer zijn dat onze leuke buren van de Verenigde Provinciën.
Wat vinden we daar? Wel een interessante studie van de organisatie Natuur en Milieu over biobrandstoffen: http://www.snm.nl/page.php?pageID=88&itemID=5772

De studie werd ondermeer uitgevoerd door de universiteit van Wageningen en de resultaten zijn vrij ontluisterend wat betreft de Europese politiek over biobrandstoffen

Wij kunnen onze lezertjes warm aanbevelen om de brochure van de studie te downloaden en eens aandachtig te lezen en liefst zo breed mogelijk te verspreiden want dit soort politiek heeft nog ergere gevolgen dan deze van de NVA. We moeten wel opletten dat we nu oog geen klacht van De Wever aan ons broek hebben. Lezen en downloaden, beste lezertjes of is het omgekeerd?!

Teelt van biobrandstoffen verergert klimaatverandering

PERSBERICHT

Automobilist betaalt voor slecht klimaatbeleid

27 maart 2010 - Het Nederlandse en Europese beleid voor biobrandstoffen werkt niet, omdat het de uitstoot van broeikasgassen niet vermindert, maar juist vergroot. Dit komt omdat biobrandstoffen naast de bekende effecten ook een ‘verborgen klimaateffect’ hebben, waarover nu steeds meer bekend wordt. Nederland moet in de komende maanden een standpunt innemen over dit verborgen klimaateffect, omdat de Europese Commissie daar dit jaar over beslist. Mirjam de Rijk, directeur van Stichting Natuur en Milieu: “Dit verborgen klimaateffect leidt bij vrijwel alle biobrandstoffen die geteeld worden tot meer uitstoot van broeikasgassen dan fossiele brandstoffen. Automobilisten dreigen meer te moeten betalen voor biobrandstof, terwijl het klimaatprobleem er alleen maar door verergert.”

In het rapport Het verborgen klimaateffect van biobrandstoffen beschrijft Natuur en Milieu de risico’s voor het klimaat van de huidige biobrandstoffen op basis van wetenschappelijke onderzoeken. Daaruit blijkt dat bijna alle biobrandstoffen die geteeld worden negatief zijn voor het klimaat, als je de effecten van vergroting van het wereldwijde landbouwoppervlak meerekent.

Het verborgen klimaateffect ontstaat door de enorme vraag naar extra landbouwgrond die het Europese biobrandstofbeleid genereert. Omdat wereldwijd alle beschikbare landbouwgrond nodig is voor de sterk stijgende voedselvraag, moeten hiervoor natuurgebieden gecultiveerd worden. De enorme hoeveelheden broeikasgassen die dan vrijkomen uit de bodem en oorspronkelijke begroeiing doen de positieve effecten van biobrandstoffen geheel teniet.

Als er bijvoorbeeld door de aanleg van een palmolieplantage elders tropisch veenbos gekapt wordt voor nieuwe landbouwgrond, duurt het vierhonderd jaar voordat die broeikasgassen weer uit de atmosfeer gehaald zijn met biobrandstofproductie. Pas daarna is sprake van klimaatwinst. Biobrandstoffen vragen om veel grond. Zo zijn er 260 voetbalvelden landbouwgrond nodig voor één retourvlucht Amsterdam – New York van een Boeing 747.

Natuur en Milieu vindt dat de overheid moet stoppen met het stimuleren van biobrandstoffen waarvoor landbouwgrond nodig is. Met reststromen uit industrie, landbouw en duurzaam bosbeheer kunnen wel duurzame biobrandstoffen gemaakt worden. Die reststromen en groen gas kunnen ongeveer voorzien in 5% bijmenging van biobrandstoffen. De belangrijkste klimaatwinst in het verkeer kan bereikt worden met veel zuinigere auto’s. De rest van de beoogde CO2-vermindering kan behaald worden met elektrisch rijden.



Download het rapport: Het verborgen klimaateffect van biobrandstoffen

28-03-2010 om 21:48 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
27-03-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Memphis Tennesee
Klik op de afbeelding om de link te volgen http://www.mcclatchydc.com/2010/03/26/91171/amid-recession-memphis-becomes.html

Amid recession, Memphis becomes America's hunger capital

A look at hunger in the U.S.
By Shashank Bengali | McClatchy Newspapers

MEMPHIS, Tenn. — It wasn't long ago that Rachel Cales volunteered at her church's food pantry, bagging canned goods and emergency provisions for families that had fallen on hard times.

Last May, however, Cales lost her job managing a yogurt shop. Her elder daughter was about to be married and her two teenage children were living at home and looking for work. Suddenly, she couldn't afford the groceries her family needed, and she had to turn to the pantry for help.

"I never thought we'd have to ask anyone for food," said Cales, who lives on a tree-lined street in eastern Memphis, in a two-story house with prim blue shutters.

She's far from alone. This Southern city, long famous for blues and barbecue, has earned a grim new distinction: the hunger capital of the United States.

As more and more Americans struggle to pay their bills, a recent survey co-sponsored by Gallup found that 26 percent of people in greater Memphis couldn't afford to buy the food their families needed at some point over the previous 12 months, the highest rate in the nation.

The nationwide recession has compounded the region's economic woes, which experts say stem from the steady decline of family farms, a shortage of skilled workers and few major employers. Slammed with job losses, many middle-class families such as the Caleses find themselves forced to choose whether to pay their house, car, utilities and medical bills — or buy groceries.

"We have seen need grow at certain times, but we have never seen a national economy like this," said Susan Sanford, who's headed the Mid-South Food Bank in Memphis for the past two decades. "And we have never seen so many middle-class people lose their jobs and have to depend on emergency food assistance."

Last year, some 186,500 people in 31 Arkansas, Mississippi and Tennessee counties that surround Memphis relied on agencies for their next meals, a 28 percent increase from four years ago, the food bank reported. Paradoxically, the region also suffers from high rates of obesity, which experts say is the result of families eating cheaper and less nutritious food.

"It's no surprise that this is a very poor area," Sanford said. "But I never would have expected to be No. 1 in food insecurity in the entire country."

'THERE WAS NO WARNING'

Cales never thought she'd be in her position, either. She and her husband, Donald, bought their home seven years ago and felt comfortable enough to spring for a few creature comforts: a big-screen TV, the premium cable package.

While her husband's job as a truck driver covered most of the family's bills, over three years Cales worked her way up to become the manager of a TCBY yogurt shop. Her $13.50 hourly wage gave the family a slight financial cushion, but last May the owner came in and told Cales that her position was being eliminated.

"There was no warning," Cales recalled. "She said I could be a regular employee at $7 an hour ... and I told her, no, I didn't want to do that. So she told me to get my stuff and leave."

Now the premium cable is gone. Cales and her husband shopped around and found a cheaper car insurance policy. Every Friday after he's paid, they huddle around a computer and pay their bills, hoping there's some cash left over.

"Groceries are always last on the list," Cales said. "We pay our house note, pay the bills, get all that stuff out of the way, and sometimes there's just not enough left."

There's always something in the cupboard at home — pasta, maybe, or some instant meals — but when there isn't money for fresh meat and produce, Cales visits the food pantry at her church, Raleigh Assembly of God.

Her husband was reluctant to ask for help at first. Even now, Cales won't take a full bag of free groceries, like the ones she used to pack as a volunteer. She takes just enough to get the family through until her husband's next payday.

With tired eyes, she looked across the living room at her 19-year-old daughter, Tiffany, who was preparing for her wedding by making bouquets of plastic flowers, a cost-saving measure.

"With my income, we were doing it," Cales said. "But without it. ... " Her voice trailed off.

A NATIONWIDE PROBLEM

At Memphis' food pantries — most of which are run by faith-based groups and staffed by volunteers — the demand has never been greater. Any day of the week, families troop in for sacks loaded with an assortment of food, most of it nonperishable: beef ravioli, ramen noodles, pinto beans, canned carrots, peanut butter, chili.

The scenes are playing out nationwide as food shortages become a growing national problem. Feeding America, the country's largest network of emergency food providers, reported that its pantries, soup kitchens and shelters served 37 million Americans last year, a 46 percent jump from 2005.

In a recent national survey, nearly half the group's clients said they had to choose between paying for food and paying their heating or electricity bills. More than one-third of the people it served were children.

The growing demand comes amid a fundamental change in the way that nonprofit food banks operate. For years, regional food banks, the primary suppliers to pantries and kitchens, filled their stockpiles primarily with surplus food donated by giant food manufacturers.

"When I arrived at this food bank 20 years ago, the food that we had to distribute, we just sat here and waited for it to come in," Sanford said. "And there was a lot of it."

As food manufacturers have become more efficient, however, those surpluses are disappearing. In recent years, food banks have had to buy food from brokers and retail stores.

Sanford said that more than 10 percent of the food that was distributed to Memphis pantries and soup kitchens last year was purchased, and that share figures to increase as the recession's impact lingers.

"What we know from studying earlier recessions is that unemployment is a lagging indicator ... and poverty lags unemployment by one or two years at a minimum," said Elaine Waxman, the director of social policy research for Feeding America. "We're not likely to get back to the poverty rates we saw pre-recession for at least the next 10 years."

THE NEW HUNGRY

The profile of hunger has changed dramatically, said Mike Brown, who runs the pantry at Mississippi Boulevard Christian Church in depressed central Memphis, on a street fringed with boarded-up shops.

"We see people come up (driving) nice cars; people dressed nice," Brown said. "They just don't have the money."

One of the city's "new hungry" is Debra Williams, 45, who was laid off from her job as a school janitor last May after eight years. She lives with her husband and two children in a single-story frame house with a patchy lawn and a rusting Mazda sedan parked in the driveway, its left taillight busted.

Her husband's steel factory job pays $400 per week — barely enough to cover their bills — and they don't qualify for government assistance, she said. Two years ago, the couple declared bankruptcy after running up about $25,000 in credit card debt. Her cell phone had just been cut off and she was debating whether to give up their land line.

She started visiting church food pantries on weeks that their money ran out. She and the children don't have health insurance and haven't seen a doctor in more than a year, so she's tried to ensure that the family eats healthfully: cooking at home almost every night, meat whenever possible and not skipping meals.

"There was a bigger choice" before she lost her job, she said. "Now you have to get what you can afford. You might not have steak; you might have to have chicken two days in a row."

As she searches the want ads fruitlessly, there's one bright spot: Her 16-year-old son, Jordan, just started a job as a cashier at a McDonald's, working after school and on weekends. Whatever he earns he'll keep for himself, Williams said; she'd rather he learn how to manage his own finances. The family will continue to scrape by with help from their church.

"We're living day by day," Williams said, wiping away a tear.


27-03-2010 om 23:33 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
26-03-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.vertrouw geen pastoors!
Klik op de afbeelding om de link te volgen
De berichten over sexuele uitspattingen van priesters en geestelijken blijven maar duren . Uiteindelijk moeten we beginnen te geloven dat de meerderheid van dat soort zieltjeswinners doodgewoon een bende perverten zijn of waren. Maar nu komt ook opperjurk Benedictus in opspraak. Niet onmiddellijk als pervert maar als diegene die niet ingreep. Wat al even erg is in onze ogen. Het is ook niet onmiddellijk een rebelse bron die hierover schrijft! Lees het zelf maar zoals we gewoonlijk zeggen:


http://www.nola.com/politics/index.ssf/2010/03/wisconsin_priest_accused_of_mo.html


Wisconsin priest accused of molesting 200 deaf boys

By The Associated Press

March 25, 2010, 6:07PM
Wisconsin church abuse victims.jpgAP Photo/Jeffrey PhelpsArthur Budzinski, 61, center left wearing black black leather coat, a former student at St. John's School for the Deaf in St. Francis, and his daughter, Gigi Budzinski, center right, who is interpreting for him, speak to members of the media at a news conference outside the Catholic Archdiocesan headquarters in St. Francis, Wis. Budzinski is one of some 200 deaf boys Rev. Lawrence Murphy is accused of molesting at St. John's School for the Deaf in St. Francis.Arthur Budzinski says the first time the priest molested him, he was 12 years old, alone and away from home at a school for the deaf. He says he asked the Rev. Lawrence Murphy to hear his confession, and instead the priest took him into a closet under the stairs and sexually assaulted him.

Budzinski, now 61, was one of about 200 deaf boys at the St. John's School for the Deaf in St. Francis, Wis., just outside Milwaukee, who say they were molested by the priest decades ago in a case now creating a scandal for the Vatican and threatening to ensnare Pope Benedict XVI.

Some of the allegations became public years ago. But they got renewed attention this week after documents obtained by The New York Times showed that Murphy was spared a defrocking in the mid-1990s because he was protected by the Vatican office led by Cardinal Joseph Ratzinger, now the pope.

The Vatican on Thursday strongly defended its decision not to defrock Murphy and denounced what it called a campaign to smear the pope and his aides.

In recent weeks, Benedict has also come under fire over his handling of an abuse case against a priest in Germany three decades ago when he was a cardinal in charge of the Munich Archdiocese.

In the Milwaukee-area case, Murphy was accused of molesting boys in the confessional, in dormitories, in closets and during field trips while working at the school for the deaf from the 1950s through 1974. Murphy died in 1998 at age 72.

Budzinski, now a bicycle and furniture assembler at a department store, said Murphy preyed on him during the 1960s. The priest was fluent in sign language and often told the boys they were handsome, Budzinski said Thursday during an interview in which his daughter interpreted his sign language.

He said he avoided Murphy as much as he could afterward, but when he went to Murphy's office the following year to make another confession the priest led him to an adjoining room and sexually assaulted him again.

"It seemed like my father would be walking into a trap every time," said Budzinski's 26-year-old daughter, Gigi Budzinski.

He said Murphy assaulted him a third time the next year in Budzinski's bed in his dormitory room. Other boys were similarly assaulted, he said.

"They would sleep in a large open room in bunk beds," Budzinski's daughter said. "My father saw other boys being molested, too. They'd never talk about it."

Church and Vatican documents showed that in the mid-1990s, two Wisconsin bishops urged the Vatican office led by Ratzinger to let them hold a church trial against Murphy.

However, Ratzinger's deputy at the time decided the alleged molestation occurred too long ago and said Murphy -- then ailing and elderly -- should instead repent and be restricted from celebrating Mass outside of his diocese, according to the documents.

Murphy's alleged victims also included at least one teen in a juvenile detention center in the 1970s.

Donald Marshall, now 45, said Murphy visited him several times a week at the detention center where he was sent at age 13 for burglary. Murphy seemed nice when others were around, Marshall said. But Marshall said he was later isolated in a cell after a fight -- and the priest paid him a visit there.

"He was sitting on my bed, reading the Bible to me, and he put his hand on my knee," Marshall said. "He leaned over and started kissing me. That's when he tried to put his hand down my pants."

The Associated Press does not normally identify victims of sex crimes but Budzinski and Marshall allowed their names to be used.

One of the documents, written by the Rev. Thomas Brundage and dated October 1997, said some of Murphy's assaults began in the confessional, where he began by asking the boys about their being circumcised. Brundage said at least 100 boys were involved.

"Odds are that this situation may very well be the most horrendous, number-wise, and especially because these are physically challenged, vulnerable people," Brundage wrote.

Another deaf student, Steven Geier of Madison, said Murphy molested him four times in a St. John's closet in the mid-1960s starting when Geier was 14. During the first assault Murphy demanded Geier remove his pants, and when he refused Murphy pulled them off, Geier said through a sign language interpreter.

"Father Murphy put everything into the context of God. I felt like I was really brainwashed," Geier said. He spoke in harsh terms about the pope, calling him "stupid" for allowing the abuse of children even though he is supposed to be doing God's work.

The Archdiocese of Milwaukee entered mediation in 2004 with a number of people who claimed to have been victimized by priests. The archdiocese has paid compensation to Murphy's victims, but spokeswoman Julie Wolf would not say how much. Budzinski said he received $80,000.

Through mid-2009, the archdiocese said, it paid out $28 million to settle allegations of clergy sexual abuse.

"Murphy's actions were criminal and we sincerely apologize to those who have been harmed," the archdiocese said in a statement Thursday.

Budzinski said that when he was 26, he and two others victimized by Murphy went to police. He said the police investigated Murphy but didn't arrest him.

E. Michael McCann, then the Milwaukee County district attorney, said his office reviewed the case but couldn't file charges because the six-year statute of limitations had run out.

Budzinski said he suspected that Murphy targeted deaf boys whose parents weren't deaf. Back then, he said, those parents didn't know how to communicate with their deaf children, so those youngsters were less likely to expose Murphy's actions.

The Vatican issued a strong defense of its handling of the Murphy case. The Vatican newspaper L'Osservatore Romano said there was no cover-up and denounced what it said was a "clear and despicable intention" to strike at Benedict "at any cost."

The Vatican spokesman, the Rev. Federico Lombardi, issued a statement noting that the Murphy case did not reach the Vatican until 1996 -- some 20 years after Milwaukee church authorities first learned of the allegations. Lombardi said the absence of more recent allegations was a factor in the decision not to defrock Murphy.

On Thursday, a group of Americans who say they were sexually abused by clerics held a news conference outside St. Peter's Square in Rome to denounce Benedict's handling of the case.

Peter Isely, the Milwaukee-based director of SNAP, the Survivors Network of those Abused by Priests, called the Murphy case the most "incontrovertible case of pedophilia you could get."

"The goal of Cardinal Ratzinger, now Pope Benedict, was to keep this secret," he said.

___

Ehlke reported from Milwaukee. Associated Press writers Todd Richmond in Madison and Carrie Antlfinger in Milwaukee contributed to this report.




http://www.nytimes.com/2010/03/25/world/europe/25vatican.html



Vatican Declined to Defrock U.S. Priest Who Abused Boys

The Rev. Lawrence C. Murphy, with hands together, at St. John’s School for the Deaf in Wisconsin in 1960.

By LAURIE GOODSTEIN
Published: March 24, 2010

Top Vatican officials — including the future Pope Benedict XVI — did not defrock a priest who molested as many as 200 deaf boys, even though several American bishops repeatedly warned them that failure to act on the matter could embarrass the church, according to church files newly unearthed as part of a lawsuit.



Enlarge This Image
Jeffrey Phelps for The New York Times

Arthur Budzinski, at a cemetery behind St. John's School for the Deaf, says he was first molested in 1960 when he went to Father Murphy for confession.

The internal correspondence from bishops in Wisconsin directly to Cardinal Joseph Ratzinger, the future pope, shows that while church officials tussled over whether the priest should be dismissed, their highest priority was protecting the church from scandal.

The documents emerge as Pope Benedict is facing other accusations that he and direct subordinates often did not alert civilian authorities or discipline priests involved in sexual abuse when he served as an archbishop in Germany and as the Vatican’s chief doctrinal enforcer.

The Wisconsin case involved an American priest, the Rev. Lawrence C. Murphy, who worked at a renowned school for deaf children from 1950 to 1974. But it is only one of thousands of cases forwarded over decades by bishops to the Vatican office called the Congregation for the Doctrine of the Faith, led from 1981 to 2005 by Cardinal Ratzinger. It is still the office that decides whether accused priests should be given full canonical trials and defrocked.

In 1996, Cardinal Ratzinger failed to respond to two letters about the case from Rembert G. Weakland, Milwaukee’s archbishop at the time. After eight months, the second in command at the doctrinal office, Cardinal Tarcisio Bertone, now the Vatican’s secretary of state, instructed the Wisconsin bishops to begin a secret canonical trial that could lead to Father Murphy’s dismissal.

But Cardinal Bertone halted the process after Father Murphy personally wrote to Cardinal Ratzinger protesting that he should not be put on trial because he had already repented and was in poor health and that the case was beyond the church’s own statute of limitations.

“I simply want to live out the time that I have left in the dignity of my priesthood,” Father Murphy wrote near the end of his life to Cardinal Ratzinger. “I ask your kind assistance in this matter.” The files contain no response from Cardinal Ratzinger.

The New York Times obtained the documents, which the church fought to keep secret, from Jeff Anderson and Mike Finnegan, the lawyers for five men who have brought four lawsuits against the Archdiocese of Milwaukee. The documents include letters between bishops and the Vatican, victims’ affidavits, the handwritten notes of an expert on sexual disorders who interviewed Father Murphy and minutes of a final meeting on the case at the Vatican.

Father Murphy not only was never tried or disciplined by the church’s own justice system, but also got a pass from the police and prosecutors who ignored reports from his victims, according to the documents and interviews with victims. Three successive archbishops in Wisconsin were told that Father Murphy was sexually abusing children, the documents show, but never reported it to criminal or civil authorities.

Instead of being disciplined, Father Murphy was quietly moved by Archbishop William E. Cousins of Milwaukee to the Diocese of Superior in northern Wisconsin in 1974, where he spent his last 24 years working freely with children in parishes, schools and, as one lawsuit charges, a juvenile detention center. He died in 1998, still a priest.

Even as the pope himself in a recent letter to Irish Catholics has emphasized the need to cooperate with civil justice in abuse cases, the correspondence seems to indicate that the Vatican’s insistence on secrecy has often impeded such cooperation. At the same time, the officials’ reluctance to defrock a sex abuser shows that on a doctrinal level, the Vatican has tended to view the matter in terms of sin and repentance more than crime and punishment.

The Vatican spokesman, the Rev. Federico Lombardi, was shown the documents and was asked to respond to questions about the case. He provided a statement saying that Father Murphy had certainly violated “particularly vulnerable” children and the law, and that it was a “tragic case.” But he pointed out that the Vatican was not forwarded the case until 1996, years after civil authorities had investigated the case and dropped it.

Father Lombardi emphasized that neither the Code of Canon Law nor the Vatican norms issued in 1962, which instruct bishops to conduct canonical investigations and trials in secret, prohibited church officials from reporting child abuse to civil authorities. He did not address why that had never happened in this case.

As to why Father Murphy was never defrocked, he said that “the Code of Canon Law does not envision automatic penalties.” He said that Father Murphy’s poor health and the lack of more recent accusations against him were factors in the decision.

The Vatican’s inaction is not unusual. Only 20 percent of the 3,000 accused priests whose cases went to the church’s doctrinal office between 2001 and 2010 were given full church trials, and only some of those were defrocked, according to a recent interview in an Italian newspaper with Msgr. Charles J. Scicluna, the chief internal prosecutor at that office. An additional 10 percent were defrocked immediately. Ten percent left voluntarily. But a majority — 60 percent — faced other “administrative and disciplinary provisions,” Monsignor Scicluna said, like being prohibited from celebrating Mass.

To many, Father Murphy appeared to be a saint: a hearing man gifted at communicating in American Sign Language and an effective fund-raiser for deaf causes. A priest of the Milwaukee Archdiocese, he started as a teacher at St. John’s School for the Deaf, in St. Francis, in 1950. He was promoted to run the school in 1963 even though students had disclosed to church officials in the 1950s that he was a predator.

Multimedia

Victims give similar accounts of Father Murphy’s pulling down their pants and touching them in his office, his car, his mother’s country house, on class excursions and fund-raising trips and in their dormitory beds at night. Arthur Budzinski said he was first molested when he went to Father Murphy for confession when he was about 12, in 1960.

“If he was a real mean guy, I would have stayed away,” said Mr. Budzinski, now 61, who worked for years as a journeyman printer. “But he was so friendly, and so nice and understanding. I knew he was wrong, but I couldn’t really believe it.”

Mr. Budzinski and a group of other deaf former students spent more than 30 years trying to raise the alarm, including passing out leaflets outside the Milwaukee cathedral. Mr. Budzinski’s friend Gary Smith said in an interview that Father Murphy molested him 50 or 60 times, starting at age 12. By the time he graduated from high school at St. John’s, Mr. Smith said, “I was a very, very angry man.”

In 1993, with complaints about Father Murphy landing on his desk, Archbishop Weakland hired a social worker specializing in treating sexual offenders to evaluate him. After four days of interviews, the social worker said that Father Murphy had admitted his acts, had probably molested about 200 boys and felt no remorse.

However, it was not until 1996 that Archbishop Weakland tried to have Father Murphy defrocked. The reason, he wrote to Cardinal Ratzinger, was to defuse the anger among the deaf and restore their trust in the church. He wrote that since he had become aware that “solicitation in the confessional might be part of the situation,” the case belonged at the doctrinal office.

With no response from Cardinal Ratzinger, Archbishop Weakland wrote a different Vatican office in March 1997 saying the matter was urgent because a lawyer was preparing to sue, the case could become public and “true scandal in the future seems very possible.”

Recently some bishops have argued that the 1962 norms dictating secret disciplinary procedures have long fallen out of use. But it is clear from these documents that in 1997, they were still in force.

But the effort to dismiss Father Murphy came to a sudden halt after the priest appealed to Cardinal Ratzinger for leniency.

In an interview, Archbishop Weakland said that he recalled a final meeting at the Vatican in May 1998 in which he failed to persuade Cardinal Bertone and other doctrinal officials to grant a canonical trial to defrock Father Murphy. (In 2002, Archbishop Weakland resigned after it became public that he had an affair with a man and used church money to pay him a settlement.)

Archbishop Weakland said this week in an interview, “The evidence was so complete, and so extensive that I thought he should be reduced to the lay state, and also that that would bring a certain amount of peace in the deaf community.”

Father Murphy died four months later at age 72 and was buried in his priestly vestments. Archbishop Weakland wrote a last letter to Cardinal Bertone explaining his regret that Father Murphy’s family had disobeyed the archbishop’s instructions that the funeral be small and private, and the coffin kept closed.

“In spite of these difficulties,” Archbishop Weakland wrote, “we are still hoping we can avoid undue publicity that would be negative toward the church.”





26-03-2010 om 22:31 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
24-03-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Electro-magnetische velden. Zijn de Ollanders dan toch slimmer?
Klik op de afbeelding om de link te volgen
Nu we weten dat Le Soir een slechte gazet is voor onze weldenkende democratische vlaams-nationalisten, plaatsen we ze op onze shortlist verplichte lectuur. Wat vonden we in deze haatgazet die nauwelijks onderdoet voor Radio Mille Collines? We een zeer degelijk artikel geschreven door de energiespecialist van franstalig Belgistan namelijk Joan Condijts. Deze brave mens maakt de zelfde analyse van de liberalisering van de energiemarkt dan wij. Met één verschil, hij schrijft veel beter...
http://www.lesoir.be/forum/editos/2010-03-20/le-watt-s-est-mal-libere-759800.shtml


Le watt s’est mal libéré

JOAN CONDIJTS

samedi 20 mars 2010, 09:16

La conclusion est éloquente : « Pour certains consommateurs, même en choisissant le fournisseur le plus intéressant, il n’est plus possible d’obtenir de meilleurs prix que ceux qui auraient été possibles dans l’ancien système régulé ».

Ces quelques lignes émanent d’une publication de la Commission de régulation de l’électricité et du gaz (Creg). Que signifient-elles ? La libéralisation du marché électrique est un échec. Pourquoi ? Comme le dit le gendarme du marché énergétique, un client wallon – mais les Bruxellois sont dans la même situation et les Flamands n’en sont guère éloignés – aurait bénéficié d’une facture plus légère si le marché ne s’était pas ouvert à la concurrence.

La cause ? Le système choisi. L’architecture même de cette libéralisation voulue par des idéologues de la Commission européenne que les gouvernements n’ont pas arrêtés dans leur course effrénée et aveugle. Le marché a raison, telle est leur devise. Le marché se plante ? Le marché s’autorégule, telle est leur défense.

Si la réponse apportée est « le marché », la question était « quelle est la solution pour obtenir le modèle de fourniture d’électricité le plus efficace ? » La Creg démontre aujourd’hui que cette réponse n’est pas la plus efficace. Et cette voix ne fait que rejoindre un concert qui s’enrichit semaines après semaines. Même le régulateur britannique, apôtre par excellence du libéralisme, a admis que le marché ouvert n’apportait pas les réponses aux défis énergétiques qui attendent le Royaume-Uni.

Les Etats-Unis qui ne sont pourtant pas les plus frileux en matière de concurrence, l’ont compris de longue date : la plupart des Etats américains ont abandonné le modèle libéralisé « à l’européenne » ou y ont renoncé, préférant souvent une concurrence en amont (limitée au niveau de la production). Le Brésil opère également de la sorte. Avec succès : les producteurs de courant se disputent une concession (la construction et l’exploitation d’une centrale) pour plusieurs dizaines d’années en tentant d’offrir le meilleur prix du courant. Le plus bas l’emporte.

L’Europe a préféré un modèle d’une complexité horrible. Et coûteuse. Changeons le modèle.



Hoor je het ook eens van iemand anders...

En we vertoeven nog even in het energielandschap waar recent onze minister-kneus Van Deurzen half Vlaanderen een hartinfarct bezorgde met zijn uitspraken over de invloed van de magnetische velden van hoogspanningslijnen op de gezondheid van onze kinderen. En dan krijg je dit als reacties:

eerst een hele mooie:


http://www.ademloos.be/nieuws/open-brief-aan-jo-vandeurzen-minister-van-welzijn-gezondheid-het-gezin


Posted di, 23/03/2010 - 07:40

zeer geachte heer minister, beste Jo,


Antwerpen was aangenaam verrast 19 maart via de media te vernemen dat u waarschuwt voor de gezondheidsrisico's van wonen onder hoogspanningslijnen, vooral voor kinderen. Wij citeren: "Wetenschappers houden rekening met de mogelijkheid van één tot twee kinderen met leukemie in een periode van twee jaar in Vlaanderen. U toont hiervoor uw bezorgdheid hoewel u opmerkt dat er geen bewezen oorzakelijk verband bestaat.

Wij zijn verheugd dat u als minister van o.m. volksgezondheid en gezin blijkt belang te hechten aan het voorzorgsprincipe. Wij durven op deze basis een beroep op u doen dat u ook in de beslissing rond de Antwerpse mobiliteit, waarin uw naam ten onrechte nooit genoemd wordt, de belangen van alle inwoners van deze stad zou willen vertegenwoordigen. Wat stellen we vast? De beslissing over het oosterweel tracé dateert van begin van deze eeuw.Toen waren er reeds langdurige studies bezig over de relatie tussen fijn stof, lawaai en vele vormen van ziekte en menselijk lijden en sterven. Maar deze werden pas gepubliceerd in bladen als "The Lancet" in juli 2007 (Glauderman et al) en in the journal of medecine, en vele anderen. Ook Europa deed grootschalig onderzoek, o.m. in de CAFE studie van 2004. Daarin staat dat er in Europa door verkeersgebonden fijn stof meer dan 300,000 "vroegdoden" per jaar te betreuren zijn, waarvan ca. 13,000 in België. Of, dat de gemiddelde Belg een klein jaar korter leeft als gevolg van verkeersgebonden luchtverontreiniging. Wat geluid betreft stelde Europa vast dat er ca. 250,000 hartinfarcten per jaar zijn als gevolg van verkeersgebonden lawaai. Waarvan 50,000 dodelijk. En de geluidskaarten van Antwerpen tonen aan dat 1 op 2 Antwerpenaren leeft en slaapt met overdreven verkeerslawaai.

Zeer geachte heer Minister, beste Jo, wat Antwerpen betreft hebben we het dus niet over rekening houden met één kind dat per jaar wellicht een levensbedreigende ziekte krijgt, maar over wetenschappelijke zekerheden. Het staat nl. wetenschappelijk vast dat bepaalde levensbedreigende ziektes op significante wijze veelvuldiger voorkomen naarmate meer mensen dichter bij intensief autoverkeer wonen. Prof. Tim Nawrot (UHasselt), Prof. Benoit Nemery (KULeuven), Prof. Dirk Avonts, UA en Ugent, Dr. Mark Goethals e.v.a. zullen dit gaarne bevestigen.

In Vlaanderen woont men bijna altijd te dicht bij verkeer. Maar nergens zoals in Antwerpen. Door een historisch falen takken er binnen Antwerpen maar liefst 6 drukke, overvolle autobanen aan op de stedelijke halve ringweg. Hierover rijden 150 tot 200,000 voertuigen per dag. 5 werkdagen per week. Nergens in Vlaanderen lopen overdrukke autobanen zo pal door de stad dan in Antwerpen. Dit laat zich bewijzen door volgende cijfers: van alle Vlamingen die dichter dan 1,500 meter bij een autobaan wonen woont ca. de helft in Antwerpen: ca. 250.000. (1 op 2 Antwerpenaren!). 89 % van alle Anwterpenaren slaapt bij 55 db en meer.

Beste Jo, erger nog: meer dan de helft van alle ziekenhuizen staan binnen de 500 meter van autobanen in Antwerpen. Hierin staan ca. 75 % van alle ziekenhuis bedden. Meer dan 55 scholen staan op minder dan 500 meter van drukke autobanen. Meer dan 50% van alle sociale en maatschappelijke instellingen en kinderdag- verblijven staan te dicht bij drukke autobanen. En daarbij komt dat de binnenstad een totaal gebrek heeft aan groen en parken. De Antwerpenaren lijden onder de slechtste lucht en het meeste lawaai.

Het onwaarschijnlijke doet zich voor, geachte Heer Minister, daar waar u terecht bezorgd bent over dat ene Vlaamse kind dat wellicht per jaar leukemie krijgt van te dicht bij hoogspanningskabels te wonen, dat uw collega's weigeren de gegevens omtrent de verkeersgebonden problematiek van Antwerpen ernstig te nemen. Geen enkel argument kan uw naaste collega's tot het inzicht brengen dat het beter is van mening te veranderen dan zich op te sluiten in het eigen ongelijk. "They walk and refuse to look back".

Wij verzoeken u dan ook namens deze bedreigde stad zitting te nemen in het comité van ministers dat deze noodlottige beslissing dreigt te nemen om Antwerpen een Lange Wapper light door de strot te duwen. Hoewel uw Minister President talloze malen gezegd heeft dit niet te zullen doen. U hebt in het verleden bewezen dat voor u een gegeven woord ernstig was, ja bijna heilig. Wij doen dan ook een dringend beroep op u, als stad in nood, "Gelieve onze stad te vertegenwoordigen in het comité van de Oosterweel, waak over onze gezondheid en maak een einde aan dit schuldig verzuim. Door dit te doen zult u bijdragen tot het broodnodige herstel van vertrouwen tussen politiek en publiek.

Namens het bestuur van Ademloos:

Dr. Guido verbeke, Secretaris,

Marcel Peeters,penningmeester,

Wim van Hees, voorzitter.



en dan een voorbeeld van de te verwachte emotionele debiliteiten:
http://www.klokzeel.typepad.com/


Ons leuke mieke woont onder hoogspanning

Jo Van Deurzen lanceert – wat terecht heet- een “een verontrustende boodschap” : leven onder hoogspanningskabels is levensgevaarlijk want bron van kinderleukemie…

Iemand van CD&V die EIN-DE-LIJK openlijk de link durft leggen tussen elektromagnetische velden en kanker, zij het dan dat hij zich al bij al nog voorzichtig uitdrukt en het in hoofdzaak heeft over de kleinsten onder ons.…

Uit Het Nieuwsblad:

“De cijfers zijn erg verontrustend: bij hoogspanningslijnen van 380.000 volt is de magnetische straling zelfs te hoog op 80 meter afstand van de kabels. Is het dan niet beter om mensen gewoon te verbieden om in de buurt van een hoogspanningslijn te gaan wonen? 'De internationale normen daarvoor liggen op 100 microtesla, hier spreken we van 0,4 microtesla',


'Als er een oorzakelijk verband is, zorgt dat in Vlaanderen voor één extra geval van kinderleukemie om de twee jaar. Het is te veel om te negeren, maar het heeft ook weinig zin om miljarden te investeren en die mensen allemaal te laten verhuizen of al die kabels onder de grond te stoppen. Een vrijblijvende waarschuwing als deze is dan beter.'

Hoogspanningsnetbeheerder Elia is zich bewust van de gevaren en werkt samen met een groep wetenschappers die de stralen onderzoeken en hun bevindingen aan Elia overmaken. De Vlaamse regering gaf strenge richtlijnen voor de plaatsing van nieuwe lijnen
”.

Ik vraag me af hoe beleidslui zich nu moeten voelen, en zeker die van de traditionele meerderheidspartijen. Zij die al generaties lang de waterdragers zijn van Elektrabel en andere industriële lobbies. Bekruipt hun hetzelfde gevoel als wanneer ze in groep aanschuiven bij de witte lijkkistjes van vermoorde en verdwenen meisjes: ontroering gedrenkt in plaatsvervangende schaamte voor de beleidsmatige flaters van zichzelf en van hun voorgangers? Is hier plaats voor een mea culpa?

Wanneer durft ACW-Jo het uit zijn getormenteerde Limburgse mond laten rollen dat leukemie als het ware ook "verzonden" kan worden vanuit de zendmasten van GSM-operatoren, vaak (met toelating van de kerkfabriek/gemeente) geïnstalleerd op kerktorens dichtbij de Don Bosco- en zeg maar Sinte Barbara- en andere scholen.

Sinte Barbara, patrones van de zoete dood…

Laat de mare van Jo Van Deurzen nu uitgesproken zijn net op de dag dat zijn CVP-collega Crevits laat publiceren dat er misschien een tweede Brusselse Ring komt, tussen Aalst en Mechelen… HANGT ER DAN NIET GENOEG FIJNSTOF IN DE LUCHT MISSCHIEN? DOORKRUIST MEN HIER NIET EEN VAN DE DRUKST BEVOLKTE GEBIEDEN VAN HET ZO GEPREZEN PLATTELANDSE VLAANDEREN???

Wéér een autoweg bij omwille van Flanders Logistics!!!

Londerzeel, pas op!! Het spook van de autoweg over Steenhuffel en Londerzeel duikt weer op !!!

De CVP kan straks uit Europese zak misschien nog wat extra subsidies halen, bestemd voor een aangepaste plattelandsontwikkeling: die ter bestrijding van de extra-longkankers en hartkwalen…

Politiek? Als (bepaalde) kwallen padden werden, zou ik ze ’s avonds bij de overtrek inderdaad platrijden !




Altijd raak wanneer je suggereert dat er een verband is tussen kanker en elektro-magnetische velden. Kijk beste lezertjes, we hebben het nu even niet over kleine kinderen omdat daar inderdaad statistisch materiaal bestaat uit langdurige studies dat er wel meer leukemie voorkomt bij kinderen die onder hoogspanningslijnen wonen. Van Deurzen liegt niet maar had wat meer duiding moeten geven.

Maar één ding is ook zeker een band tussen leukemie en elektro-magnetische velden bij volwassenen is er NIET. Waarom zijn wij daar zo zeker van? Wel doodeenvoudig omdat er intussen toch al meer dan honderd jaar mensen werken in en op hoogspanningsposten en -lijnen en daar NOOIT en ook NERGENS een beroepsziekte werd opgemerkt die Leukemie heet en evenmin wordt bij deze groep technici een verhoogd aantal kankerpatiënten vastgesteld. Het is dus geen Eternit-story van "zoete dood" in deze sector.

Nu betekent dit niet dat er geen maatregelen kunnen gevonden worden om de elektro-magnetische velden rond hoogspanningslijnen gevoelig te verminderen. We weerhouden al zeker en vast niet het ondergronds aanbrengen van deze lijnen wegens veel te duur (en dus door u en ik te betalen via mijn energiefactuur) en technisch onhaalbaar. Er bestaan echter nog andere oplossingen en we verwijzen hiervoor naar ons bevriend buurvolkje met hun leuke mutsjes. Meer bepaald naar Tennet of de Ollandse Elia. Daar hebben ze namelijk hoogspanningsmasten met gereduceerd magnetisch veld...


http://www.tennet.org/images/TT%20Wintrack_tcm41-15043.pdf


Zo komen we dus ook eens constructief uit de hoek al verwachten we niet meteen die masten in Belgistan te zien opduiken.Moeten jullie zelf maar uitzoeken wie in Belgistan de masten levert ...

24-03-2010 om 22:38 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
23-03-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Privacy ????
Klik op de afbeelding om de link te volgen wie had het ooit over privacy?


http://www.counterpunch.org/roberts03232010.html

Killing Sovereignty

How Washington Murdered Privacy at Home and Abroad

By PAUL CRAIG ROBERTS

In the Swiss newspaper Zeit-Fragen, Professor Dr. Eberhard Hamer from Germany asks, "How Sovereign is Europe?"

He examines the issue and concludes that Europe has little, if any, sovereignty.

Professor Hamer writes that the sovereign rights of Europeans as citizens of nation states were dissolved with the coming into force of the Lisbon Treaty on Dec. 1, 2009. The rights of the people have been conveyed to a political commissariat in Brussels. The French, Germans, Belgians, Spanish, British, Irish, Italians, Greeks, and so forth, now have "European citizenship whatever this may be."

The result of aggregating nations is to reduce the political participation of people. The authority of parliaments and local councils has been impaired. Power is now concentrated in new hierarchical structures within the European Union. European citizenship means indirect and weak participation by people. Self-rule has given way to authoritarian rule from top to bottom.

Professor Hamer then examines the EU commissariat and concludes that it, too, lacks sovereignty, having submitted to the will of the United States. The problem is not only that Europeans are waging an unconstitutional war ordered by the U.S. in a region of the world where Europe has no interests. Europe’s puppet state existence goes far beyond its mercenary service to the American Empire.

The EU has given in to Washington’s demand for "free access to the banking data of the central financial service provider, Swift, in Europe. All financial flows in Europe (and between Europe and the rest of the world) will now be monitored by the CIA and other American and Israeli intelligence services." The monitoring will include transfers within Germany, for example, and within individual cities. "The data, even data of completely innocent citizens, have to be stored for five years, of course, at the expense of the banks and their customers."

How sovereign is the EU when it it unable to protect the financial privacy of its citizens from foreign governments?

For some time Zeit-Fragen has been reporting Washington’s pressure on the Swiss government to violate Swiss statutory law in order to comply with American demands to monitor financial flows within Switzerland and between Switzerland the world. Writers show their astonishment at the total contempt Washington has for the sovereignty of other countries and the privacy rights of their citizens.

We Americans should not be surprised. Not withstanding statutory laws, our privacy rights are long gone. In the U.S. privacy has become a cruel and expensive joke. It means that parents cannot find out about the college grades of a son or daughter without the permission of the son or daughter. It means that credit card companies, banks and other financial institutions are required to waste money sending a steady stream of “privacy notices” to customers about the use of the customer’s information. It means an American cannot get information about his account with a credit card company, telephone, cable, and Internet provider, bank, utility company or make any alteration in his account without providing a stranger with his Social Security number or other private information over and beyond one’s name, address, and account number. This routine is a joke when the government has access to everything. It is part of our Orwellian world that privacy is protected by the requirement to give strangers private information over the telephone.

The American sheeple quietly accepted the complete destruction of their right to privacy. Encouraged by success in smiting the American people, Washington has now destroyed the privacy of Europeans.

Indeed, the "freedom and democracy" government spies on the entire world and sends drones into foreign countries to murder people disapproved by Washington.

Washington denounces other governments for human rights violations while itself violating human rights every day.

Washington puts foreign leaders on trial for war crimes, while committing war crimes every day.

What happens when the dollar goes and Washington no longer has the money to bribe compliance with its demands? When that day arrives, freedom will reemerge.

Paul Craig Roberts was an editor of the Wall Street Journal and an Assistant Secretary of the U.S. Treasury. His latest book, HOW THE ECONOMY WAS LOST, has just been published by CounterPunch/AK Press. He can be reached at: PaulCraigRoberts@yahoo.com



23-03-2010 om 22:36 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wij overwegen een klacht tegen De Wever...
Het is weer raak. De communautaire oorlog is weer eens losgebarsten. Ons aller NVA dient klacht in tegen Le Soir en dan nog wel bij het Centrum voor Gelijke kansen en Racisme. Het Vlaams belang zal vuur spuwen want daar ijveren ze al jaren om dat centrum af te schaffen. Hun grootste concurrent gebruikt het om hun gram te halen. Nationalisten hebben blijkbaar afwijkende meningen en strategieën. Maar waarover gaat het?

Eerst het gewraakte artikel en laat ons duidelijk zijn in ons woordgebruik: het is een column en een zeer goed geschreven en zelfs degelijk onderbouwde column. En we zeggen dat als Vlamingen en tegenstanders der Vlaamse wooncode

Dus Le Soir ...

Le Wooncode et la loi du talion

Jean-Paul Marthoz Journaliste et essayiste

mardi 16 mars 2010, 10:36

Le désir de vengeance est l’une des pulsions les plus ataviques de l’homme. Un prêté pour un rendu, tit for tat, leer om leer : les lexiques regorgent de mots qui expriment ce puissant désir de représailles.

Dans certains pays marqués par des traditions claniques, cette obsession du règlement de comptes débouche régulièrement sur des vendettas et des assassinats. Le crime d’honneur en est l’une des illustrations les plus veules.

Œil pour œil, dent pour dent : la loi du talion exerce également ses ravages entre les communautés ethniques ou religieuses. La semaine dernière, le massacre de centaines de chrétiens par des extrémistes musulmans au Nigeria a été justifié par ses auteurs comme un « juste retour des choses », comme une réponse à une tuerie dont les musulmans avaient été les victimes quelques mois plus tôt.

Dans les pays de droit, heureusement, la vengeance est domestiquée par de multiples règles qui interdisent de se faire justice soimême ou encore de répondre à la discrimination par l’injustice.

La tentation est grande, pourtant, d’utiliser les mêmes armes que l’adversaire, de répondre par des excès à ses abus, de lui rendre la monnaie de sa pièce.

Cette « réciprocité négative » menace à tout moment les relations entre des communautés. Le gouvernement marocain vient, par exemple, d’expulser des missionnaires étrangers en les accusant de prosélytisme. « Cette mesure s’inscrit dans le cadre de la lutte menée contre les tentatives de propagation du credo évangéliste, visant à ébranler la foi des musulmans », a déclaré le ministère marocain de l’Intérieur.

Pourquoi, ont protesté des évangéliques, les musulmans bénéficieraient-ils en Europe ou aux Etats-Unis de lois qui reconnaissent l’égalité des droits des croyants, alors que la plupart des Constitutions des pays de confession islamique officialisent la discrimination, voire la répression, à l’encontre des autres religions ?

Le même réflexe guette certains francophones qui s’offusquent avec raison de l’application par la Région flamande d’un code du logement crûment discriminatoire. Pourquoi, s’interrogent-ils, n’imposerions-nous pas les mêmes critères aux Flamands désireux d’acheter un chalet en Ardennes ?

Réciprocité, loi du talion ? C’est ici que les eaux se partagent, que la division s’opère entre l’archaïsme et la modernité. Le comportement des autorités marocaines, comme celui du gouvernement flamand, relève d’une conception pré-moderne et pré-démocratique de l’Etat et de la société. Il nous renvoie à la dhimmitude du vieil Empire ottoman, qui tolérait les minorités chrétiennes et juives sans leur accorder les mêmes droits qu’aux musulmans. Il semble ne pas avoir été touché par ce 18e siècle éclairé qui, avec les Révolutions américaine et française, marqua une rupture avec l’ordre ancien en décrétant les principes de liberté, d’égalité et de fraternité.

Plus de deux siècles plus tard et appliquées cette fois à l’ensemble des citoyens « quels que soient leur race, leur sexe ou leur religion », la Constitution américaine et la Déclaration des droits de l’homme et du citoyen continuent d’incarner les valeurs qui inspirent l’invention démocratique et qui démarquent celle-ci de ses adversaires : l’ultranationalisme, le cléricalisme et le communautarisme.

Ce modèle démocratique exige de traiter tous les membres d’une société selon les mêmes principes et les mêmes lois. Si discrimination il y a, elle ne peut être que « positive », c’est-à-dire être conçue de telle manière qu’elle permette effectivement aux citoyens de jouir des droits inscrits au fronton de la République.

En d’autres termes, et comme l’aurait dit Monsieur de La Palice, une vraie démocratie ne se comporte pas comme une non-démocratie. Elle ne confère pas à la majorité issue des urnes le droit de régner selon son bon plaisir. Elle lui interdit en particulier d’imposer des règles et des lois qui violent les autres fondements essentiels de l’Etat de droit : les garanties individuelles, l’égalité devant la loi et la protection des minorités.

C’est à l’aune de ces principes que doivent être jugés les pays qui se réclament de la démocratie et de la modernité, que ce soit la Flandre et son Wooncode, le Maroc et sa discrimination religieuse, l’Italie et ses rafles d’immigrés, l’Amérique de George Bush et sa justification de la torture.

Une vraie démocratie s’interdit par principe d’utiliser certaines méthodes et de recourir à certaines pratiques. Lorsque ses soldats tirent de manière indiscriminée au milieu de populations civiles, lorsque ses services de sécurité tabassent des prisonniers, lorsque ses gardes-côtes renvoient dans des pays autoritaires des candidats réfugiés sans respecter le droit de ces derniers à être entendus, ils commettent moralement un acte de haute trahison, car ils subvertissent l’ordre et les valeurs démocratiques qu’ils sont censés protéger.

La loi du talion constitua, aux époques barbares, une forme de progrès car elle instaura le principe de la proportionnalité dans la vengeance. Le vol d’une poule n’exigeait plus nécessairement le massacre de toute la tribu du brigand. Mais elle ne peut pas servir de code moral ni de cadre légal à une démocratie moderne.

Certes, celle-ci n’a pas de vocation suicidaire et personne ne lui demande de tendre l’autre joue à ses ennemis. Mais un Etat qui se dit démocratique soumet tout simplement sa riposte aux principes d’éthique et de droit qui lui donnent sa légitimité.

Cette règle s’applique aux lois de la guerre, mais aussi au savoir-vivre et au vivre ensemble. En d’autres termes, pour paraphraser Yvon Toussaint dans sa récente et flamboyante chronique « La Belgique a peur ? » (NDLR : Le Soir du vendredi 12 mars), une démocratie qui se respecte répond au Wooncode, aux fatwas et aux identités crispées, par de « grands courants d’air pour chasser les remugles ». Elle répond aux obsédés de la pureté du sang, de la sainteté du sol et de l’unicité de la foi par un attachement serein et résolu aux valeurs d’égalité, d’ouverture et de modernité.



Nu Bart en C° en het boze NVA:

http://www.n-va.be/programma/standpunten/Persberichten_detail.asp?ID=3593


N-VA dient opnieuw klacht in tegen Le Soir (23/03/10)

Vorige week dinsdag 16 maart heeft Le Soir het gepresteerd om een artikel te publiceren met als titel “Le Wooncode et la loi du talion”, met daarbij een grote foto van een massagraf in Nigeria vol slachtoffers van een etnische zuivering. Na rijp beraad en overleg met juridische experts, besliste de N-VA daarom om een klacht in te dienen bij het Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding (CGKR) wegens het aanzetten tot haat en racisme.

De N-VA is het hartsgrondig beu dat de Vlamingen door Le Soir voortdurend vergeleken worden met massamoordenaars die zich schuldig maken aan etnische zuiveringen. Ditmaal gebeurde het weliswaar in een vrije tribune maar dan wel van Jean-Paul Marthoz, één van de vaste columnisten van Le Soir, die bovendien door de redactie van de krant opgesmukt werd met de aangehaalde foto.

Bart De Wever: “Wij pikken dat niet langer. De Vlamingen worden collectief omschreven als een volk dat “pre-moderne et pre-démocratique” is en worden in dezelfde zak gestoken als etnische zuiveraars. Welke Vlaamse krant zou zoiets over Walen publiceren? Om het met de woorden van Yves Leterme te zeggen, Le Soir wordt hoe langer hoe meer La Gazette des Mille Collines. Waarom Le Soir nog zo fanatiek vasthoudt aan België, terwijl men daar met zo’n afschuwelijke Vlaamse gemeenschap moet samenleven, is echt een raadsel.”

Het is de doodnormaalste zaak van de wereld dat de Vlaamse overheid aan mensen die een beroep doen op een sociale woning gesubsidieerd door de gemeenschap, vraagt om ten minste de inspanning te leveren om de taal van die gemeenschap aan te leren. Daar en alleen daarover gaat de Vlaamse wooncode, die bovendien met een enorm grote meerderheid in het Vlaams parlement is goedgekeurd.

Deze wooncode wordt in Le Soir nog maar eens verward met het “recht op wonen in eigen streek”, wat een onderdeel vormt van het grond- en pandendecreet. Daar is het enkel en alleen de bedoeling van de Vlaamse overheid om in 69 gemeenten met een hoge migratiedruk en daardoor exploderende woningprijzen een kleine sociale correctie door te voeren voor wat betreft de nieuw aan te snijden woonuitbreidingsgebieden. Dit heeft dus geen enkele repercussie op bestaande woonkavels. De vorige bevoegde ministers Keulen en Van Mechelen zijn echter slordig geweest in de formulering van dat decreet, waardoor de tekst kan gelezen worden als zijnde van toepassing op alle woonuitbreidingsgebieden en niet alleen op de nieuw aan te snijden woonuitbreidingsgebieden. Toen dit bekend werd, heeft het Vlaams parlement enkele weken geleden zelf onmiddellijk aan de huidige minister van Wonen gevraagd om dit recht te zetten.

Bart De Wever: “Wat nog opmerkelijker is: de Franstaligen hebben zelf een soortgelijk systeem in hun sociaal huurbesluit. Sociale huisvestingsmaatschappijen werken daar met een soort puntensysteem waarbij de band met de gemeente een zeer belangrijk criterium vormt, zelfs meer punten oplevert dan het hebben van een gehandicapt kind. Maar als de Vlamingen zo’n systeem invoeren, dan worden wij meteen met massamoordenaars vergeleken. Ik pik niet langer dat mijn gemeenschap en de 6 miljoen Vlamingen door Le Soir voortdurend beledigd worden. Na de vorige opstoot van haat tijdens de communautaire onderhandelingen van 2007-2008, toont Le Soir vandaag opnieuw zijn ware gelaat.”


Auteur:
Bart De Wever
Voorzitter N-VA



Zwaar conflict dus en gelukkig hebben we nog geen regionale legers want anders was een genocide waarschijnlijk niet ver meer af...en theoretisch heeft Bart en C° wel een punt maar praktisch stelt er zich stilaan een levengroot probleem en we vinden het zelf niet uit maar we lezen het in de krant die toch niet meteen als fransdol kan bestempeld worden: http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=RI2NQHBR

In Vlaanderen let u beter op uw woorden

  • maandag 22 maart 2010

  • Auteur: MARC REYNEBEAU

  • Vlaams-nationalisten houden al eens acties, maar zelfs het decreet
    ‘wonen in eigen streek' zal de internationalisering van de Brusselse
    Rand niet kunnen stoppen. Mark Renders/belga

BRUSSEL - Nederlands spreken moet, maar het volstaat nog niet om in Vlaanderen te mogen wonen. Zes maanden geleden begon de Vlaamse regering het ‘wonen in eigen streek' te bevorderen. Dat leidde niet tot betaalbaar wonen, wel tot veel bureaucratie. En tot nu toe al tot elf weigeringen.
VAN ONZE REDACTEUR

Het deint uit als een olievlek, maar deze keer is het niet de verfransing zoals ze ooit vanuit Brussel begon. Het is de dam die Vlaamse overheden ertegen proberen op te werpen. Dat twee deelnemers aan het populaire VTM-programma Mijn restaurant zich verplicht zagen om de naam van hun eethuis in Halle te veranderen van Les Deux in Halletwee, is daarvan een anekdotische maar toch veelzeggende uitwas. Dat de Halse burgemeester stelt dat hij geen ‘druk' uitoefende op het duo, maar slechts heeft gewezen op zijn ‘bekommernis' over het Vlaamse karakter van de streek, is dat evenzeer. Het luistert nauw allemaal.

Iets minder anekdotisch was het geval van een Franstalige vrouw die in Sint-Genesius-Rode geen huis mocht kopen. Ze woont er al bijna twee jaar, volgt lessen Nederlands en haar kind gaat er naar de crèche, maar dat volstaat niet als ‘band' met de gemeente. Want het Vlaamse grond- en pandendecreet dat een half jaar geleden van kracht werd, legt strenge normen op voor wie van plan is in Vlaanderen te gaan wonen. Eerder al mocht een Brussels paar, dat al decennia een appartement heeft in Koksijde, daarom geen huis kopen in Oostduinkerke.

Onder Vlaams-nationalistische druk bevat het grond- en pandendecreet dat in september 2009 van kracht werd, immers een passage over ‘wonen in eigen streek'. Dat heeft niets met taal te maken. Het wil op het eerste gezicht voorkomen dat kapitaalkrachtigen van buiten de gemeente onroerend goed kopen, ten nadele van lokale bewoners, een sociale verdringing die wel vaker opduikt in aantrekkelijke, groene gemeenten. Het verklaarde de Brusselse olievlek van vroeger, toen rijke (en dus) Franstalige Brusselaars in de groene rand rond de hoofdstad kwamen wonen.

Volgens het decreet moet wie een woning wil kopen, bewijzen een gemeentelijk autochtoon te zijn: er zes jaar wonen, er minstens halftijds werken of er ‘een zwaarwichtige en duurzame maatschappelijke band' mee hebben. Dat zorgde vorig jaar voor veel ophef, maar toch waren die criteria toen niet zo nieuw. De Vlaamse regering legt letterlijk identieke voorwaarden op in haar besluit van 29 september 2006 aan wie een onroerend goed van een sociale huisvestingsmaatschappij wil kopen. Dat regeringsbesluit hoort bij de Vlaamse Wooncode, die voor veel politiek gekwebbel zorgde omdat ze al een restrictie inhield: ze verwacht van huurders van sociale woningen dat ze bereid zijn om Nederlands te leren.

Zo hangt de ‘olievlek' van maatregelen aan elkaar: een verplichting om Nederlands te leren voor sociale huurders in de Vlaamse Wooncode, een beperking om sociale woningen en kavels te kopen in de marge van die wooncode, die nu ook opduikt in het grond- en pandendecreet, wat parallel loopt met maatregelen van onder meer Vilvoorde, dat zijn woningen ook alleen onder taal- en woonvoorwaarden wil verkopen.

Rompslomp

Het onderdeel ‘wonen in eigen streek' van het grond- en pandendecreet gaat niet over sociale huisvesting, maar grijpt in de privémarkt in. En dat niet alleen in de Rand rond Brussel, maar in 69 Vlaamse gemeenten. Die lijst is louter kwantitatief berekend, volgens een formule die steunt op grondprijzen en migratiebewegingen. De Vlaamse regering ziet dus een verband tussen stijgende prijzen en hoge in- en uitwijking — of wil ze alleen in dat verband aanpakken. Zo kwamen gemeenten in de bekende gevoelige gebieden op de lijst, zoals de Rand rond Brussel, de Kust of de Noorderkempen, maar ook Leuven, Gent of Antwerpen of zelfs het vredige Lovendegem.

Die zijn daar niet allemaal even gelukkig mee, omdat de Vlaamse regering met het decreet beleidsopties oplegt die niet noodzakelijk met het lokale beleid overeenkomen. De betutteling dreigt Vlaanderen tot een ‘sovjetrepubliek' te maken, vindt Groen!-politicus Luckas Vander Taelen (DS 4 maart). En door de dorpsvlucht tegen te gaan, bevordert het decreet de klassieke Vlaamse honkvastheid. Net die kerktorenmentaliteit zien arbeidssociologen als een beletsel voor een meer flexibele arbeidsmarkt, omdat ze de arbeidsmobiliteit hindert.

Doordat de lijst alleen kwantitatief is samengesteld, komt er geen enkele Limburgse gemeente op voor, al bestaat in het noorden van de provincie nogal wat druk door inwijking van rijke Nederlanders. Wat niet wegneemt dat de provincie bepaald niet rouwig is dat ze, naar eigen zeggen, aan dat deel van het decreet ‘is ontsnapt'. Omdat ze liever haar eigen woonbeleid bepaalt, maar vooral omdat het een bureaucratische rompslomp veroorzaakt.

De kandidaat-koper moet zijn band met de gemeente bewijzen door vooraf een hele papierwinkel te bezorgen aan een speciaal daarvoor opgerichte provinciale beoordelingscommissie, die doorgaans maandelijks vergadert. Elke aankoop is dus voorwaardelijk. Oordelen over zes jaar wonen of ten minste halftijds werken in een gemeente is relatief simpel. Maar wat is een ‘zwaarwichtige en duurzame band'? Dat vraagt een inschatting waarvoor geen objectieve norm bestaat. Daarrond kan alleen een feitelijke jurisprudentie groeien. Maar hoe dat concreet moet, laat de Vlaamse regering koud. Tot nu toe liet ze na om uitvoeringsbesluiten te maken waarmee de commissies bij haar over hun werk kunnen rapporteren.

Maar daarmee houdt de onzekerheid niet op. Want met het grond- en pandendecreet is iets grondig mis. De tekst ervan is strijdig met de memorie van toelichting erbij. Het is, kortom, weer zo'n voorbeeld van slordige wetgeving. Het is van kracht in woonuitbreidingsgebieden, maar geldt dat enkel voor nog ‘aan te snijden' of ook voor bestaande dergelijke gebieden? Geldt het alleen voor gronden of ook voor de ‘constructies' (woningen) die erop staan?

Minister van Wonen Freya Van den Bossche (SP.A) stelt nu een reparatiedecreet in het vooruitzicht, al zal dat via een parlementair initiatief gebeuren, om de zaak te versnellen. Dat zal de toepassing van ‘wonen in eigen streek' beperken tot nieuwe (en dus nog onbebouwde) woonuitbreidingsgebieden, waardoor het toepassingsveld aanzienlijk beperkter wordt. ‘Maar', zegt een lid van een beoordelingscommissie, ‘voorlopig moeten wij het decreet toepassen zoals het nu voorligt.' Strenger dus.

Schadevergoedingen

Dat dit een wereld van verschil maakt, geldt alvast voor het geval in Sint-Genesius-Rode. ‘Dat ging over een verkaveling die al dertig jaar bestaat', zegt Anne Sobrie, de Vlaamse schepen van de gemeente. Bovendien spreken het Bijzonder Plan van Aanleg en het Gewestelijk Structuurplan elkaar tegen over het statuut van het gebied waar het huis in kwestie staat.

Zorgt de maatregel ook voor goedkoper wonen? ‘Nee,' zegt Sobrie, ‘of misschien op lange termijn. Maar het effect zal klein zijn omdat er niet veel woonuitbreidingsgebieden in Rode zijn.' Het concept ‘wonen in eigen streek' is inderdaad niet echt een sociale maatregel die zal leiden tot ‘betaalbaar' wonen, al werd het wel zo door de nationalistische initiatiefnemers aangeprezen.

Het is niet sociaal omdat de criteria ervoor louter geografisch zijn en niet afhangen van het inkomen. En het leidt niet tot ‘betaalbaar' wonen, omdat de impact ervan op de grondprijzen hooguit marginaal kan zijn. Het enige effect ervan is dat het ‘vreemdelingen' als kandidaat-kopers uitsluit. Wie zich tevoren al de huizen niet kon permitteren, al woont hij in de gemeente, zal dat nu ook niet kunnen.

Zelfs de efficiëntie van het decreet valt te betwisten, want net in de Vlaamse Rand verliest het oude Vlaamse argument van de Franstalige ‘verbrusseling' fel aan betekenis. De voorbije tien jaar is minder dan 10 procent van de nieuwkomers daar Belg; de rest bestaat voor driekwart uit EU-burgers, naast Marokkanen of Congolezen. Kamerlid Luc Van Biesen (Open VLD) berekende dat de Franstaligen in de faciliteitengemeenten over tien jaar hun meerderheid verliezen als gevolg van de instroom van ‘eurocraten' (DS 19 maart). Volgens Kind & Gezin is het aantal kinderen in de Vlaamse Rand dat het Frans als thuistaal heeft, nu al aan het dalen.

Ondertussen zijn de vier provinciale beoordelingscommissies aan de slag. Sinds de invoering van het grond- en pandendecreet ontvingen ze samen 169 dossiers. Van de 155 die al werden behandeld, stuitten er elf op een weigering, zeven in Vlaams-Brabant en vier in West-Vlaanderen. De vraag is nu of de geweigerden een schadevergoeding kunnen eisen als zou blijken dat het decreet door de aanpassing die minister Van den Bossche daarop zal doorvoeren, op hun dossier niet eens van toepassing was, zoals het geval is met de zaken in Sint-Genesius-Rode en Oostduinkerke.

Dat zou betekenen dat deze manke wetgeving Vlaanderen wel eens veel geld zou kunnen kosten. En dat voor een nationalistische fermheid die weinig meer dan symbolisch is — al is ze voor de elf gedupeerden erg concreet. Tenslotte is het toepassingsgebied van het omstreden decreet klein, zeker wanneer het is aangepast; een 16.000 hectare.

Als de Raad van State er uiteindelijk geen bezwaar tegen maakte, was dat ook omwille van die ‘kleinschaligheid'. Maar dat ‘wonen in eigen streek' zal vooral de internationalisering van het Brusselse randgebied of de rest van Vlaanderen niet kunnen beletten.



Ha, die Ollanders, daar staan jullie van te kijken nietwaar van zoveel spitstechnologie in onze Zuidelijke Provinciën. En kom niet af dat jullie nu plots "een
een zwaarwichtige en duurzame maatschappelijke band' met ons hebben. We hebben jullie oranje Willem d'r uit gekieperd en willen wel die leuke Argentijnse inruilen voor onze eigen toekomstige hark maar zo ver zijn we nog niet!
En beste Unoxmutsjes, als jullie bekomen zijn van de verbazing na het lezen van zo veel vrolijke dingen wees er van overtuigd dat er niks mis is met de kwaliteit van ons drinkwater en dat onze veestapel niet besmet is met hersendodende virussen. Zulke initiatieven en de gevolgen in vorm van columns en hierop volgende klachten maken gewoon deel uit van onze identiteit. Net zoals jullie daarboven mekaar de hersens inslaan na het zien van een praktiserende moslim naast een oliebollenkraam ergens in Den Haag en onder leiding van een kloon van Beethoven. Ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is nietwaar. Maar misschien moeten we toch eens raad vragen aan één of andere nog niet helemaal verknoeide Amazonestam om te weten hoe we best kunnen overleven in een gevaarlijke omgeving. Ondertussen overwegen wij een klacht tegen De Wever wegens het compleet ridiculiseren van HET VLAAMSE VOLK. Voilà

23-03-2010 om 21:55 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
22-03-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.en nog wat socialisme...
en nog van de zelfde zeer goeie website : http://www.dewereldmorgen.be/artikels/2010/03/21/na-de-dag-van-het-socialisme-politiek-als-beweging


zondag 21 maart 2010

Na de Dag van het Socialisme: Politiek als beweging

We waren op zaterdag 20 maart met zo’n zevenhondervijftig in de Vooruit. Zevenhonderdvijftig mensen van alle generaties en alle mogelijke achtergonden, beginners, herbeginners of gevorderden in het socialisme, en allemaal enorm enthoesiast over het gebeuren. Het was een fantastische dag, zeker ook voor de Ronde Tafel van Socialisten, de initiatiefnemers. Maar het echte werk begint nu pas.
  • Dag van het Socialisme
    Jan Blommaert
  • Dag van het Socialisme

De Dag van het Socialisme is nu al een brokje geschiedenis: een moment van samenhorigheid, een dag waarop de oude linkse passie plots terugkeerde, de dag waarop links uit zijn lange winterslaap ontwaakte na twee decennia stilte. De Dag betekende, zeker voor de initiatiefnemers, een breuk met het verleden. Klein Links is dood, groot links is terug. Gedaan met de cultuur van kibbelen en vliegen afvangen, en resoluut het spoor op van de dialoog, van pluralisme, samenwerking en solidariteit, en terug naar de essentie. Wie naar de bekvechtende liberalen luistert merkt trouwens dat zij nu Klein Rechts geworden zijn; de kibbelcultuur laten we dus gaarne aan hen.

Het was een fantastisch moment. Maar één ding is duidelijk: het mag geen socialisme voor één dag blijven. Na deze hoogmis moet een volgehouden en doorgedreven werking in de breedte en de diepte ontwikkeld worden. Hiervoor kunnen we enkele grote lijnen schetsen en wat volgt is een voorzet in die richting. Ik zie ze zelf als de lessen die ik persoonlijk heb getrokken uit de Dag van het Socialisme.

1. We moeten werken aan een politieke beweging.
Die beweging moet en zal intens samenwerken met georganiseerde structuren zoals partijen en vakbonden. Haar werking mag er echter niet toe herleid worden. Politiek als beweging betekent immers lange termijn politiek, geen politiek die zich enkel richt op het onmiddellijke electorale resultaat, en evenmin een politiek die zich veel moet gelegen laten aan vragen zoals die naar opportuniteit (‘is dit wel het juiste moment?), aansluiting bij de dominante ideeën en structuren, de zoektocht naar macht en zo meer. Dat betekent eveneens dat dit soort politiek principieel is, en zich niet hoeft te laten leiden door pragmatische berekening.

We zijn de laatste decennia dit model van politiek als beweging kwijtgeraakt., want de professionele politiek heeft zichzelf geherorganiseerd als een permanente campagne-machine die bestendig verkiezingen voorbereidt en zich derhalve enkel door marktstudies en opiniepeilingen laat leiden. Men heeft in dezelfde beweging het middenveld opgegeven en aan de media overgeleverd. Die media eisen nu de rol op van het vroegere middenveld, bombarderen dat middenveld met infotainment en leggen daardoor de kern van het middenveld lam: de kracht en de wil om zichzelf te informeren en op basis van die informatie in actie te komen. Die kracht en die wil zijn historisch altijd de grote kwaliteiten van het middenveld geweest.

Het feit dat dit laatste nog kan, dat dit broodnodig is, en dat dit het verschil kan maken, werd aangetoond tijdens het Lange-Wapper Referendum van afgelopen jaar. Daar kwam een beweging in actie, gevoed door uitmuntende expertise en een goede verspreiding van informatie, en aangedreven niet door forse kapitaalsinjecties van het VBO, de havenbonzen en UNIZO (de vroegere werkgever van Kris Peeters, zoals we weten), maar aangedreven door gemotiveerde vrijwilligers. Als we socialisme terug op de kaart willen zetten, en als we socialisme terug als reële politieke macht willen herstellen, dan moeten we dit model volgen. We zullen het immers niet moeten hebben van UNIZO; we moeten het hebben van mensen die zich verenigen rond een aantal duidelijke idealen.

2. We moeten informeren en aan standpunten-ontwikkeling doen.
Twintig jaar stilte rond socialisme en zijn Marxistische instrumenten hebben ertoe geleid dat vele mensen gewoon niets afweten van dit ideeëngoed. Dat geldt voor een groot deel van de jeugd, maar ook voor heel veel leerkrachten en voor het overgrote deel van de journalisten die ik ken. We moeten mensen informeren over socialisme als idee en als brok geschiedenis, hen informeren over onze argumenten, en hen zo in staat stellen om rond de grote thema’s van deze tijd eigen en afwijkende standpunten op te bouwen – standpunten die een echt alternatief bieden voor de pensée unique die thans domineert en haar failliet voortdurend bewijst. Dat is een essentieel socialistisch beginsel: dat we mensen zelf in staat moeten stellen om hun eigen analyse van de realiteit te maken, daar hun eigen plek in te vinden en hun eigen belangen leren te zien. ‘Mannekens, ga eens terug Marx lezen’ is dus een uitspraak die we dikwijls (en zonder schaamte of schuchterheid) zullen herhalen.

In zo een project van informering en standpuntenbepaling moeten we niet rekenen op de grote media. Zij zijn niet ons doelpubliek, en wij zijn voor hen ook niet meteen hip en hot als socialistische beweging. Een initiatief zoals De wereld Morgen daarentegen is cruciaal in dit alles. Het is daar dat we terug anders kunnen informeren, een andere reeks argumenten kunnen laten horen en een ander doelpubiek kunnen aanspreken. Samenwerking met dit medium vind ik dan ook van kapitaal belag (forgive the pun) voor deze beweging.

Het is eveneens een essentieel socialistisch standpunt dat we net daardoor werken aan een betere, complete democratie. Een democratie kan enkel gebouwd worden op kritische, goed geïnformeerde en autonoom denkende burgers. Dus niet op doodgewerkte workoholics voor wie het leven bestaat uit steeds meer stresserend werk, onderbroken door lange uren televisiekijken en occasionele consumptie-explosies. Die ‘One-dimensional Man’, zoals Marcuse hem benoemde, is wat anderen als ideale democratische burger zien. Dat ligt voor de hand, want een dergelijke burger is eindeloos te manipuleren en uit te buiten. Wij willen werken aan een ander burgerschap, gebaseerd op mensen die zichzelf compleet kunnen ontplooien als mens, niet enkel als arbeidskracht. Het is die visie die onze kritiek op het huidige arbeidsklimaat aanjaagt, op de ‘actieve welvaartstaat’ waarin gepensioneerden eindeloos moeten bijklussen omdat de pensioenen ontoereikend zijn, en op het onderwijs dat steeds meer evolueert naar een productielijn voor grotendeels afgewerkte producten voor de arbeidsmarkt. We hebben echte mensen nodig, geen murw geslagen robotten.

3. We moeten mensen weer ideologisch helpen denken.
Dat wil zeggen: we moeten ze helpen denken in termen van een Groot Verhaal, niet van een veelheid aan kleine verhaaltjes. Die kleine verhaaltjes hebben de politiek vanaf de jaren 1990 volledig gedomineerd: alle partijen praten nu nog enkel over ‘concrete en haalbare oplossingen’ en ‘antwoorden’ op vragen die ze zelf hebben bedacht, en die in zoveel gevallen een zeer dubieuze realiteitswaarde hebben. Het is door die verschuiving dat we heel wat sociale kwesties – denk aan armoede, marginalisering en dakloosheid – nu onder ‘veiligheidsbeleid’ laten schuilgaan. De grote en diepe bewegingen, de systeem-eigenschappen, die aan dergelijke fenomenen ten grondslag liggen – die zien we niet meer. Het is de samenhang tussen duizend-en-één kleine feiten die we moeten benadrukken, het feit dat al die schijnbaar los staande gevallen samen horen in grotere patronen en bewegingen, en dat men dus een Groot Verhaal nodig heeft om hierin helder te zien. Socialisme is een Groot Verhaal, een fundamentele kritiek, niet van details (‘is Freija nu wéér zwanger’??) maar wel van een groot en allesomvattend systeem dat kapitalisme heet. Daarop moeten we onze pijlen richten.

4. Doorheen dit alles moeten we ons bewust zijn van de diepe invloed van het neoliberalisme.
Twintig jaar pensée unique heeft ervoor gezorgd dat mensen allerhande zaken zonder verdere bedenkingen aanvaarden. Ze nemen termen over zoals ‘de concurrentiekracht van onze bedrijven’, terwijl die bedrijven vanzelfsprekend niet van ons zijn – Opel, Carrefour en zoveel andere gevallen maken dat nu toch wel heel erg duidelijk. Wie dan zegt dat ‘wij onze banken hebben gered’ moet beseffen dat dit inderdaad ‘wij’ zijn – wij moeten de enorme factuur van die reddingsoperatie betalen. Maar het zijn alweer niet ‘onze’ banken: het zijn de banken van de grote aandeelhouders, ze zijn geen eigendom van de samenleving. Mensen spreken ook makkelijk van ‘bedrijfslasten’ terwijl het hier om solidariteitsbijdragen gaat, in een systeem dat er (althans oorspronkelijk) op gericht was allerhande catastrofale eigenschappen van het kapitalisme te verzachten – werkloosheid is daar het duidelijkste element in. Dat soort bijdragen zijn dan ook enkel lasten voor de privé ondernemer; voor de samenleving zijn ze (en vergeef me even deze niet helemaal gelukte woordspeling) lusten en geen lasten.

Die diepe invloed van het neoliberalisme zal ons parten blijven spelen in heel wat van de standpuntenbepaling die we moeten uitvoeren. In de media, bij de overheid, in het onderwijs en in de volksmond is het neoliberale jargon het standaardpatroon geworden. Iedereen vindt het de normaalste zaak van de wereld dat een journalist of een minister spreekt over ‘het redden van het bedrijf’ wanneer dat bedrijf honderden mensen afdankt, en weinigen stellen de vraag wie of wat er hier eigenlijk ‘gered’ wordt. Hier is flink wat werk aan de winkel, maar ook hier hebben wij (als enigen) een echt alternatief te bieden. Als we dit alternatief ingang kunnen doen vinden, dan zullen we echt aan de bevrijding van de mensen hebben gewerkt. En daar doen de nieuwe socialisten van de Dag van het Socialisme het voor.




22-03-2010 om 21:37 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Na de dag van het socialisme...
We waren er zelf niet bij maar we steunen dit initiatief natuurlijk voluit al geloven we niet zo heel erg meer in grote debatten. Maar het heeft inderdaad toch iets teweeg gebracht in de linkerhoek die in Vlaanderen al te lang verdeeld en vooral stil is gebleven tegen al dat nationalistische en neo-liberale geraaskal. Het wordt dus hoogste tijd om links een eigen smoel te geven en, om het op zijn Grieks te zeggen, de huidige aan de macht zijnde plutocratie weer schrik aan te jagen. Want de rijke elites hebben voldoende bewezen dat enkel het eigen gewin hun drijfveer is en daarom verklaren we hen de oorlog. Punt gedaan. Zij zorgen er voor dat duizenden, miljoenen in de miserie zitten, al is het ook een beetje onze eigen schuld want we kunnen met zijn allen met heel wat minder leven en anderen tenminste een leefbaar minimum garanderen. Hieronder een zeer interessant site met zeer interessante artikels en we geven jullie d'r een heel lang maar uiterst interessant gratis voor niks cadeau:
http://www.dewereldmorgen.be/artikels/2010/03/21/waarom-onze-economie-de-knoei-zit-en-wat-eraan-te-doen

alleen vinden we het niet kunnen maar toch veelbetekenend voor de huidige media, dat bovenaan ongewilde reclame gemaakt wordt voor de liberale vakbond. Laat het ons hier nu eens erg duidelijk stellen tot spijt van wie het benijdt, een "liberale vakbond" is een zichzelf tegensprekende combinatie van twee woorden. Punt uit.




Waarom onze economie in de knoei zit, en wat eraan te doen

In Vooruit in Gent hebben zaterdag 750 mensen de Dag van het Socialisme bijgewoond, met voordrachten en discussie in acht werkgroepen. Deze voordracht 'Mondiale arbeids- en inkomensverdeling, ook in sociaalecologisch perspectief' is gehouden op uitnodiging van de werkgroep economie.
  • DeWereldMorgen.be -
  • DeWereldMorgen.be -

Mondiale arbeids- en inkomensverdeling, ook in sociaalecologisch perspectief'

Niemand kan uitleggen waarom vele hard werkende mensen amper een euro per dag verdienen terwijl mislukte bankiers tientallen miljoenen inpikken.

Zo mogelijk nog minder valt te verdedigen dat onze economie ooit maar goed zou kunnen werken en voor onze welvaart blijven zorgen als ze haar grootste kapitaal - de planeet aarde - opvreet, van klimaatverandering tot overbevissing en ongezien verlies van biodiversiteit.

En geen een die kan verklaren waarom we niets te vertellen zouden mogen hebben aan monopolistische of slecht geleide energieconcerns, banken, autoconstructeurs, telecombedrijven, farma- of zaadmultinationals terwijl we al vele jaren voor alle reuzenwinsten zorgen... of net moeten vermijden dat ze bankroet gaan.

Machtsverhoudingen nog altijd van tel

De aanpak van de financiële crisis vertelt dat machtsverhoudingen nog altijd van tel zijn, en zelfs doorslaggevend. Wat onze overheden echt hadden moeten doen, is de financiële sector streng reguleren en vooral de privé grootbanken inruilen voor overheidsbanken én ruimte creëren voor coöperatieve spaarbanken. Het is niet gebeurd, integendeel. De grootbankiers zijn bij machte om de staten naar hun pijpen te laten dansen en de financiële middelen die wij met z'n allen ophoesten bijna exclusief te laten inzetten voor hun redding.

Die macht valt nog meer op voor wie de tegenstelling opmerkt met de aanpak van al die andere crises. Anders dan bij falende banken - door hun eigen schuld, laten we dat vooral niet vergeten - weigeren onze overheden in te grijpen.
Neem de voedselcrisis. Voor het eerst in de menselijke geschiedenis zijn er nu meer dan 1 miljard hongerige mensen. En meer dan ooit zijn degenen die zorgen voor ons eten, bijna anderhalf miljard boeren en boerinnen, bedreigd in hun bestaan. Velen van hen lijden zelf honger. Deze landbouw- en voedselcrisis is overduidelijk het gevolg van overheden die zich verplicht zien wel bankiersbonussen te redden, maar niet bereid zijn de boeren en boerinnen te redden die ons eten voortbrengen. Ze weigeren de markt te helpen met het vastleggen van leefbare voedselprijzen voor de boeren. Evenmin creëren overheden een geldstroom, niet om weg te gooien in bodemloze bancaire putten, maar om te investeren in een productievere en duurzame landbouw, in echte welvaart dus.

Net zo leert de sociale crisis ons over heel manke economische en sociale machtsverhoudingen. Die ongelijkheid vertaalt zich in een onthutsende, een verbijsterende vaststelling: de helft van alle mensen die werken verdient minder dan anderhalve euro per dag... kent iemand een land waar daar menselijk van te leven valt? Dit moet beter. Waar blijven de staten om deze ongelijkheid aan te pakken, en hun middelen aan te wenden om aan inkomensoverdracht te doen naar wie daar echt recht op heeft. Oh ironie, die middelen vloeien vlotjes naar de bankiers... en de groeiende inkomensongelijkheid is net voor het grootste deel veroorzaakt door het financiële kapitalisme dat door hen is aangestuurd.
De ecologische crisis wijst evenzo op ongelijke machtsverhoudingen. Want in essentie draait die crisis om verhoudingen waarbij het dominante financiële en economische bestel erin slaagt te ontsnappen aan zijn plicht de grenzen van de aarde te respecteren... en op die manier in sneltreinvaart ons ecologische kapitaal, ons grootste kapitaal, om zeep helpt. Opnieuw, ook hier is een andere keuze mogelijk. Meer zelfs, die is levensnoodzakelijk.

De crisis van de democratie dan, en van de politiek in het algemeen, die bestaat er fundamenteel in dat zij weigert al deze crisissen als onomstotelijke vertrekbasis te nemen voor elk beleid, in de overtuiging dat hiermee geen stemmen of publieke steun te rapen zouden zijn. En dus analyseert de politiek onvolkomen of zelfs foutief wat ons overkomt, verzuimt zij de noodzakelijke antwoorden te formuleren en weigert zij de financiële en economische wereld dwingend te sturen in de richting van een sociaalecologische economie en van een meer democratische economie waarin werknemers, burgers en samenleving meer greep hebben op hun economische bestaan.

Juist ja, er is onmiskenbaar ook een crisis van de massamedia. Die hebben - zelfs al willen heel veel journalisten het anders - blijkbaar andere zaken aan het hoofd dan ons wegwijs te maken in al die crises én te zoeken naar de goede antwoorden. Zo verzaken ze aan hun plicht.

Waarover zou het publieke debat kunnen gaan? Misschien over welvaart, werk en hoe de crisis overstijgen

We beleven de grootste crisis in tachtig jaar en onze regeringen en overheden, in Vlaanderen, in België, in Europa én op het mondiale vlak, ze staan er vooral bij en kijken ernaar. Nog altijd gaat het publieke debat veel te weinig concreet én diepgaand over hoe we morgen welvarende samenlevingen kunnen bouwen. Trouwens, kan iemand uitleggen waarom de politieke wereld al die tijd heeft gewacht? Waarom ze niet al maanden, jaren en zelfs decennia geleden in gang is geschoten?

De geschiedenis waarschuwt nochtans hevig. De eerste globalisering van onze economie vanaf midden negentiende eeuw kreeg een zware schok met de Eerste Wereldoorlog begin vorige eeuw en ging ten onder in de financieel-economische crisis van de jaren dertig, gevolgd door het verdwijnen van bijna alle democratieën en het bloedbad van de Tweede Wereldoorlog.

Wie vandaag niet wil zien dat onze huishouding net als toen meer dan stevig uit de haak is en we in een diepe crisis van dat economische systeem zijn beland, negeert de feiten. Wereldwijd minstens vijftig miljoen werklozen erbij, op alle continenten een steeds kleiner deel van de welvaartstaart voor wie van zijn of haar werk moet leven, en de helft van alle werkende mensen die minder verdienen dan anderhalve euro per dag: dit is een gevaarlijke cocktail die samenlevingen en democratieën ernstig bedreigt en zelfs kan doen kapseizen. Politici die geen topprioriteit maken van een economie die welvaart creëert én verdeelt, zijn ziende blind en onverantwoordelijk.

Een slechte economische globalisering

Wat is er gebeurd? We hebben de markten mondiaal vrij gemaakt voor de financiers en voor de economie, eerst vooral voor de industrie. Dat is nog verdedigbaar op voorwaarde dat de werknemersrechten beschermd zijn zodat we een opgaande sociaaleconomische spiraal beleven. Vervolgens zijn we dat ook gaan doen voor diensten en landbouw, met veel minder succes.

Met de inschakeling in de wereldeconomie van China, India, de vroegere Sovjetunie en andere voormalige communistische landen is de hoeveelheid arbeid in de mondiale economie verdubbeld terwijl er veel minder kapitaal is bijgekomen. De verhouding is dus veranderd in het nadeel van de werkenden.

Intussen maakt de derde industriële revolutie economische globalisering makkelijker: niet alleen industriële, ook heel wat dienstenjobs kunnen gedelokaliseerd, onder andere via de virtuele globale fabriekshal die het internet is.

Zo komt het dat de economie in hoge mate vrij spel heeft gekregen om de wereld rond op jacht te gaan naar de goedkoopste arbeid: dat is ons mondiale uitzendkantoor.

We zijn beland in een omgekeerde wereld: normaal is het geldwezen (spaar- en kredietwezen) er voor de economie, en economie hebben we nodig om onze samenlevingen mogelijk te maken en goed te kunnen leven. Die logica is nu al zowat 30 jaar volledig omgedraaid

We geven wereldwijd afdwingbare rechten aan geld, aan goederen en aan diensten. Maar tot nu hebben we geen of veel te weinig afdwingbare rechten gegeven aan wie werkt – evenmin trouwens aan het milieu. Zelfs de fundamentele arbeidsrechten zijn niet gegarandeerd. Dit is de wereld op zijn kop, een wereld waarin je recht hebt om te speculeren op honger, waarin Argentijnse fabrieken dichtgaan om de munt te redden, waarin jobs worden weggesneden en dus inkomens afgepakt omdat het een hogere bonus oplevert…

Europa en de Wereldhandelsorganisatie organiseren de Europese en de globale markt waar het bedrijfsleven op zoek kan (en zelfs moet) naar de goedkoopste productiefactoren.

Maar waar blijven de sociale en ecologische regels? De verplichting van minimumlonen zodat werknemers fatsoenlijk kunnen leven van hun arbeid? van werk voor ieder die wil en kan werken? Het is jammer voor de Britten, maar het sociale Europa is niet mogelijk met hen, dus moeten we het (voorlopig) maken zonder hen. Als het zonder hen kan voor de euro, of voor Schengen, waarom dan niet voor het sociale Europa?

De basisnormen van de Internationale Arbeidsorganisatie, de verplichting om vakbondsvrijheid te respecteren, het mensenrecht op sociale zekerheid en een leefbaar inkomen (die staan in de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens), wanneer gelden die overal? Kan de wereld aanvaarden dat werknemers elkaar beconcurreren met hun sociale zekerheid, met hun inkomen, zo noodzakelijk om te leven?

Wil dat alles nu zeggen dat grotere markten en globalisering noodzakelijk slecht moeten zijn? Neen, zeker niet. Het is een groot geluk b.v. dat de economieën van Europa zo verweven zijn geraakt als vandaag. Het heeft de oude nationalismen en oorlogen wellicht voorgoed ondenkbaar en onmogelijk gemaakt. Maar bijna al die Europese welvaartstaten huldigden wel een model van sterke sociale correcties, een stuk democratisering van de economie, het idee dat vakbonden best sterk zijn om voor het nodige evenwicht te zorgen en optreden van de overheid waar nodig. Dat zijn we aan het vergeten.

Terecht kan men er op wijzen dat de inpassing van Spanje, Portugal en Ierland, veel armere landen, in Europa geen problemen heeft veroorzaakt, dat zij en wij er eigenlijk beter van zijn geworden.

Het is héél juist dat Europa aan de opkomst van de nieuwe industrielanden in Azië en Oost-Europa voordeel heeft gedaan. Onze handelsbalansen met de meeste van die landen was positief. Als we er in slaagden om de gaten die hier vielen door delokalisatie op te vangen door sociale begeleiding, en vooral, door nieuwe werkgelegenheid met meer toegevoegde waarde, dan wonnen we allebei.

Maar er is geen enkele wet die garandeert dat we altijd zulke positieve economische en sociale spiraal beleven. Het kan ook omgekeerd. En dat is wat me momenteel riskeren en zelfs meemaken met de intrede van massaal veel weinig beschermde of zelfs onbeschermde arbeid op de wereldmarkten.

Onvervalste economische oorlogen op de wereldwijde markten

Zo komt het dat op onze planeet oorlogen woeden die onnoemelijk veel meer slachtoffers maken dan gewapende conflicten of terrorisme, en ons bestaan veel ernstiger bedreigen. Merkwaardig genoeg besteden we daar vrij weinig aandacht aan, en gaan we er zelfs veelal achteloos aan voorbij.

Op de wereldwijde markten woeden onvervalste economische oorlogen. De uitkomst van die botsingen van belangen tussen de economisch machtigen en de massa onmachtigen is dat de opbrengsten en de inkomsten steeds verder in de richting van de machtigen verschuiven. In de loopgraven van deze economische oorlogen komen elke dag tienduizenden mensen om en verliezen honderdduizenden anderen hun bestaan. Dit zijn uiterst smerige oorlogen, die net zoals landmijnen dikwijls geniepig hun slachtoffers maken.

De markten en de machtigen moeten geen verantwoording afleggen over de rijkdommen die overal door malafide bedrijven worden ingepikt voor te weinig geld, waardoor samenlevingen geen middelen overhouden voor inkomensherverdeling, goede gezondheidszorg en onderwijs; ze moeten zich niet verantwoorden voor de veel te karige beloning voor arbeid, waardoor zelfs werkende mensen niet fatsoenlijk kunnen leven van hun loon; ze verantwoorden zich niet voor de inkomensongelijkheid die ze veroorzaken, en niet voor de honger die ze creëren; ze doen dat evenmin voor de corruptie die ze installeren, voor hun belastingontduiking, voor hun vernietiging van milieugoederen, voor hun weigering betaalbare geneesmiddelen te verschaffen of voor hun ondermijning van de democratie…

De markten en machtigen voeren dag na dag hun grote oorlog tegen de mensenrechten, een oorlog die miljoenen mensen hun rechten op leven ontneemt, en ze lijken daarbij onschendbaar. Althans, zo laten wij ons wijsmaken, want ze kunnen enkel zo tekeergaan omdat we hen laten begaan. Niets verbiedt ons om de markten te verplichten de mensenrechten te respecteren.

Ons ruimteschip aarde staat in brand

Maar deze crisis is nog erger. Van klimaatverandering tot overbevissing doorboren we met onze huidige economie ditmaal ook de ecologische pijngrenzen van onze aarde. Ons ruimteschip aarde, ons huis, staat in brand. Of we het graag hebben of niet, het meest waarschijnlijke scenario voor onze wereld is dat van een sociaalecologische ineenstorting over minder dan vijftig jaar. Dan stuikt onze welvaartsproductie in elkaar en vallen onze samenlevingen uiteen. Voor al wie dit ongeloofwaardig of onmogelijk acht, alle verdwenen beschavingen dachten wellicht ook dat hun beschaving niet ten onder kon gaan, bijna tot vlak voor hun ondergang. Zo verging het de bewoners van Paaseiland, zo verging het ook de Maya beschaving. Let wel, een scenario, hoe waarschijnlijk ook, is geen voorspelling. Niemand verplicht ons die koers te blijven aanhouden. We zijn volledig vrij om het stuur te keren, weg van de sociaalecologische catastrofe.

De Derde Wereldoorlog

Jawel, intussen is ook een nieuwe wereldoorlog begonnen, ook al beseffen weinigen dit. Hij haalt natuurlijk niet het televisiejournaal of de voorpagina’s van de populaire kranten. Toch is hij zelfs al lang voorbij de fase van de drôle de guerre die sommigen menen te ontwaren. Het is de oorlog die we voeren tegen onze eigen planeet. We voeren een “biogenocide” tegen de biodiversiteit. Dat woord is geenszins overdreven want we laten planten en dieren verdwijnen aan een tempo dat naar schatting duizend keer hoger ligt dan de natuurlijke snelheid van uitsterven. Nochtans is de mens voor zijn overleving afhankelijk van die biodiversiteit.

En we warmen onze planeet op. De gevolgen van die mishandeling zijn deels onvoorspelbaar, maar ze zijn wel altijd pijnlijk want de leefbaarheid van ons “huis” zal achteruit gaan. Voor de achterhoede van klimaatsceptici: het is waar, natuurlijk is er leven na de opwarming. Het is niet omdat Amsterdam, Antwerpen, New York en Sjanghai − en nog veel meer steden, en vele van de vruchtbaarste landbouwgebieden op onze aarde – onder water verdwijnen dat de menselijke samenleving niet zou kunnen overleven. We kunnen er zelfs voor kiezen om onze grote kuststeden te verhuizen en een nieuw onderkomen te geven op hoger gelegen plaatsen. Maar dit is niet de makkelijkste weg. Het is rationeler om dat alles niet te ondergaan en voor een andere weg te kiezen. Diegenen die het minst of zelfs helemaal niet verantwoordelijk zijn voor de opwarming, krijgen trouwens de zwaarste klappen. Arme eilandstaten verdwijnen (deels) onder water, grote delen van Afrika worden droger, de landbouwopbrengsten zakken, tientallen miljoenen inwoners van het dicht bevolkte Bangladesh moeten verhuizen, en nog veel meer mensen in andere ondergelopen regio’s en steden overal ter wereld verliezen alles.

Alle landen die weigeren om het extra broeikaseffect dat de mens creëert af te remmen, verklaren de oorlog aan onze planeet en aan de huidige en vooral toekomstige slachtoffers van die opwarming. Zij zijn, met de voorlopig grootste supermacht jammer genoeg op kop, verantwoordelijk voor het ondergraven van onze economieën en de ongeziene welvaartsdaling die op ons afkomt. Die zal massaal veel mensen onnodig het leven kosten en nog veel meer mensenlevens ruïneren, zelfs in de VS, of zijn we de orkaan Katrina al vergeten? Het is trouwens een vooraanstaande Amerikaan en Nobelprijswinnaar die zijn eigen land een schurkenstaat noemt omdat “het bereid is het welzijn van de wereld in gevaar te brengen om zijn eigen kwistige levensstijl te behouden”.

En waarom woeden deze oorlogen? Omdat zowel in de marktenoorlogen als in de ecologische oorlogen kleine minderheden het winnen van het algemeen belang. Of juister nog: het zijn niet zijzelf, maar hun kortzichtige economische en financiële belangen die winnen.

Geen samenleving en geen politiek zonder economie,
geen economie zonder planeet

Wie zou ooit de keuze tussen brandstof voor onze voertuigen of eten voor de armsten, tussen opwarming van de aarde en CO2-rantsoeneringen, tussen meer Ferrari’s laten rijden of sociale passiefwoningen bouwen, saai durven noemen?

Wie ernstig met die vragen bezig wil zijn, moet langer en dieper stilstaan bij de economie in haar brede betekenis. Want economie betekent nog iets anders en vooral veel meer dan beurskoersen en kwartaalresultaten.
De economie is de draaischijf voor onze behoeften en ambities, zowel van de mens als van de samenleving. Het gaat erom de schaarse middelen zo goed mogelijk te gebruiken om aan de behoeften te voldoen. Economie is dus kiezen, kiezen welke behoeften vervuld worden en welke niet.

De economie leert ons wat we produceren, met andere woorden welke goederen en diensten we voortbrengen; ze leert ons hoe de productie daarvan gebeurt en voor wie we produceren.

De ”hoe-vraag” maakt ons wijzer over de manier waarop de productiefactoren − arbeid, grondstoffen, kapitaal en kennis − ingezet worden. Die vraag herbergt of verbergt dus ook het ecologische vraagstuk: hoe graag sommigen het ook willen ontkennen, de economie kan maar zo groot zijn als de aarde kan (ver)dragen.

De vraag “voor wie” herinnert ons aan het verdelingsvraagstuk. Al te makkelijk vergeten we dat economie zowel gaat over het creëren als over het verdelen van de welvaart, ze zijn allebei even belangrijk en ze horen onlosmakelijk met elkaar verbonden te zijn.

En telkens worden er keuzes gemaakt. Geloof vooral niet dat die opgelegd zijn door zogenaamde economische wetmatigheden; het keuzeproces verloopt allerminst “neutraal” of “waardevrij”. Hier zijn, laten we dat hier extra beklemtonen, de machtsverhoudingen van tel.

Als er al wetmatigheden gelden, zijn het die van de biofysica. Die vertelt ons wat de biofysische grenzen van onze planeet zijn die de economie noodgedwongen moet respecteren. De economie is nu eenmaal een onderdeel van het begrensde ecosysteem aarde. Wat nog altijd economische groei wordt genoemd, kan dus onmogelijk eindeloos doorgaan.

Onze vertrouwde wereld valt aan scherven,

en de nieuwe moeten we nu dringend maken

Voor wie het nog niet snapt, we beleven een unieke en ongelooflijk spannende periode waarin onze oude vertrouwde wereld aan scherven gaat. Daarover moet het debat gaan, en vooral over welke wegen we nu uit moeten om ook in 2050 goed te leven, in dit land, in Europa, in heel de wereld.

Het zal sommigen misschien verbazen, maar eigenlijk weten we in grote mate wat politici kunnen en moeten doen.

Allereerst, opnieuw greep krijgen op een losgeslagen geldwezen: geen vrijgeleide meer om met onze voeten te spelen en komaf maken met het taboe dat rust op overheidsbanken en coöperatieve banken. Alleen zo kan geld opnieuw een stevige hefboom zijn voor een bloeiende economie. En anders dan vandaag moet onze welvaartsmachine ecologisch duurzaam zijn. Kan dat wel, kunnen we én het milieu respecteren én welvaart scheppen voor iedereen, kunnen we m.a.w. tegelijk ecologisch en sociaal zijn? Laten we de noodzaak van een ecologisch duurzame economie koppelen aan de roep naar werk en inkomen. Dan mag de wereld wel ingewikkeld zijn, soms is de oplossing van een dilemma niet eens zo moeilijk. Want die ombouw van onze huidige economie naar ecologische duurzaamheid is één grote schreeuw om werk. Er zijn vele handen nodig om de hele wereld rond ons al vernietigde natuurlijke kapitaal te herstellen, evenzo voor een milieuvriendelijke voedseleconomie die alle mensen voldoende en gezond eten verschaft. Leefbare steden uitbouwen en renoveren, energiezuinige woningbouw, heel onze transporteconomie herdenken en hertimmeren, meer welvaart produceren met minder energie, de economie dematerialiseren, voor al die ambities moeten er dringend meer hersens en handen aan het werk.

En laten we werk opnieuw in eer herstellen, vooreerst dat wie werkt daarvan moet kunnen leven en dat werk geen koopwaar is. Laat het opnieuw en overal een vanzelfsprekendheid zijn dat werknemers zich verenigen om hun rechten af te dwingen en te verdedigen. Zorg dat er een mondialisering komt van het recht op sociale zekerheid. In plaats van de rugzak van sociale zekerheid van Europese werknemers lichter te willen maken, moet die rugzak eindelijk meer gevuld geraken voor alle werknemers. En we moeten het belang herontdekken van volledige werkgelegenheid – zinvol en voldoende betaald werk voor al wie wil werken – en van economische democratie die werknemers meer zeggingschap garandeert.

Als we daarenboven weten dat het best om leven is in samenlevingen die voldoende middelen samenleggen om te investeren in goede gezondheidszorg, betaalbaar onderwijs, sociale zekerheid, energievoorziening, economische ontwikkeling, ecologische duurzaamheid, verdedig dan met hand en tand het principe van progressieve belastingen – omdat de sterkste schouders inderdaad de zwaarste inspanningen horen te leveren, zoveel te meer omdat net zij doorgaans nog de meeste vruchten plukken van onze collectieve inspanningen voor onder andere onderwijs, cultuur en tal van infrastructuur.

Het is hoog tijd om de zogenaamde neoliberale consensus van de voorbije decennia in de lappenmand van de geschiedenis te gooien en te vervangen door een nieuwe sociaalecologische en democratische consensus. Die nieuwe kijk moet uitdrukkelijk erkennen dat welvaart moet worden voortgebracht binnen de grenzen van wat de planeet toestaat, dat een eerlijke verdeling van die welvaart absolute voorrang vereist, dat overheden het recht hebben om het geldwezen en de economie te sturen in dienst van mens en samenleving, en dat we heel hard moeten zoeken hoe de economische democratie - even belangrijk als de politieke democratie - te realiseren.

Dirk Barrez

Deze voordracht is vooral gebaseerd op het boek Van eiland tot wereld. Appèl voor een menselijke samenleving

Dirk Barrez is auteur van het boekVan eiland tot wereld. Appèl voor een menselijke samenleving - klik hier voor info en bestellen
en co-auteur van het boek Het mondiale uitzendkantoor. Waardig werk in tijden van globalisering en crisis - klik hier voor info en bestellen

Hieronder vindt u – uit het boek ‘Van eiland tot wereld’ - de elementen uit het programma voor een menselijke samenleving die meest betrekking hebben op zowel het creëren als het verdelen van welvaart. Ze zijn telkens de neerslag van een hoofdstuk uit het boek

geen samenleving en geen politiek zonder economie, geen economie zonder planeet
We moeten erkennen dat het ecosysteem aarde begrensd is en dat onze economie de biofysische grenzen van onze planeet moet respecteren.
Binnen die grenzen kunnen we goederen en diensten voortbrengen en kan die economie zich dus ontplooien tot de draaischijf voor onze menselijke behoeften en ambities.
De samenlevingen en hun democratische overheden hebben de verantwoordelijkheid om toe te zien op wat, hoe en voor wie die economie produceert.
Zij moeten onder andere beslissen in welke mate die economie wordt toevertrouwd aan het mechanisme van de vrije markt en aan de private sector. In elk geval leggen zij de economische spelregels vast.

we zijn in oorlog… maar anders dan we spontaan denken
Tot nu was er maar één uitzondering waarvoor de economie moet wijken en dienstig zijn, en dat is de oorlog in zijn klassieke betekenis. Voor die oorlogen, voor een misdaad tegen de menselijkheid, eisen we de economie op.
Vandaag zijn we in ‘oorlog’ tegen de dreigende klimaatverandering en andere ecologische catastrofes, tegen de moordende inkomensongelijkheid en tegen de voortdurende aanslagen op de democratie en de mensenrechten.
Daarom is het dat we vanaf vandaag alle mensen en middelen moeten mobiliseren om deze ‘oorlogen’ te winnen en een duurzame en menselijke wereld te maken.

kapitaal voor de mens, duurzaam beheerd
Economisch is het leidende principe niet langer dat het kapitaal arbeid tewerkstelt en de mens hoogstens wordt beschouwd als een productiefactor.
Om de economie terug in dienst van de mens te krijgen moet het – omgekeerde - principe ingang vinden dat de mens gebruik maakt van kapitaal en dus recht op kapitaal heeft.
Onverminderd het recht op werk, rechtvaardig loon, gunstige arbeidsvoorwaarden en alle andere rechten die daarmee samenhangen omvat het recht op kapitaal:
- zeggenschap over de aanwending van de natuurlijke rijkdommen of productiemiddelen zoals wateren, landbouwgronden, weilanden, bossen en bodemrijkdommen, een zeggenschap die bij voorrang toebehoort aan wie daarvan moet leven; deze natuurlijke rijkdommen zijn ofwel publieke goederen, drinkbaar water bijvoorbeeld, ofwel gemeenschapsbezit, ofwel privéeigendom onder strikte voorwaarden;
- de genetische rijkdom van planten, dieren en van het menselijke leven is gemeenschappelijk eigendom van de mensheid.
- een verzekerde toegang tot krediet dat mensen kunnen inzetten als productiemiddel, dit is het recht op financieel kapitaal;
- zeggenschap over de productiegoederen die de basis vormen van onze welvaartsmachine;
- verzekerde toegang tot kennis, dit is het recht om als mens alles te kunnen weten wat van belang is, in het bijzonder waar men welvaart mee kan scheppen.
Zo verwerft iedereen het recht om welvaart te creëren.
Het recht op kapitaal verplicht de mens op zijn beurt tot een duurzaam beheer van dat kapitaal.

de aarde en de natuur, ons grootste kapitaal
Het lot van de mens is in de voorzienbare tijd onverbrekelijk verbonden met het ecosysteem aarde. Dat is zijn ruimteschip.
Mens, samenleving en economie moeten respectvol en duurzaam omgaan met de aarde en al haar ecosystemen. Alle menselijke activiteiten moeten binnen de ecologische grenzen blijven en het natuurlijke kapitaal van de planeet onaangetast behouden voor de volgende generaties.

recht om welvaart te creëren
De herverdeling van het kapitaal of de productiemiddelen – zoals bepaald in het hoofdstuk ‘kapitaal voor de mens, duurzaam beheerd’ - is een bron van economisch dynamisme en van welvaartscreatie.
Want wanneer het kapitaal er is voor de mens, vloeit daar natuurlijk uit voort dat iedereen de kans en het recht heeft om welvaart te creëren. Dit is het recht op ondernemen, door goederen en diensten voort te brengen, voor zichzelf, de familie of de gemeenschap, of voor de markt.
Dit recht is niet absoluut. Het wordt beperkt door democratische, sociale en ecologische doelstellingen en regels, en in het algemeen doordat mens en samenleving voorrang kunnen verdienen op het meer beperkte economische belang.

een economie van de mens – economische democratie
Democratie krijgt pas echt betekenis wanneer het gelijkheidsbeginsel niet enkel politiek maar ook economisch krachtig doorbreekt en dus zowel de politieke democratie als haar economische tegenhangster sterk ontwikkeld en heel levenskrachtig zijn.
Het recht op kapitaal en het recht om welvaart te creëren – basisrechten voor alle mensen - vormen fundamenten van die economische democratie.
Wanneer de mens zijn of haar arbeid inbrengt in een breder productieproces komt het erop aan die essentiële doelstelling van het democratiseren van onze economie waar te maken. Ze krijgt uitwerking door medebeheer, zelfbeheer, coöperatieve samenwerking, gezamenlijke eigendom van productiemiddelen en andere democratische economische organisatievormen.
Samenlevingen hebben recht op hun deel van de winsten van economische productie-eenheden voor de publieke bijdrage die ze leveren aan de winsten. Bij grotere bedrijven of andere economische entiteiten staat tegenover die publieke inbreng de helft van de aandelen. Overheid en samenleving beheren de opbrengst van hun participatie of aandeel op het laagst mogelijke niveau. Zij komen niet tussen in het bedrijfsbeleid, tenzij in welomschreven uitzonderlijke omstandigheden.
Sociale bewegingen die succesrijk willen zijn en blijven in het forceren van maatschappelijke veranderingen moeten ook economisch actief zijn.

een economie voor de mens - wij moeten onze economie sturen
Zoals de mens de economische vrijheid heeft om welvaart te creëren, zo heeft de samenleving het recht en de plicht om op een democratische wijze de beschikbare middelen aan te wenden om haar maatschappelijke doeleinden best te realiseren.
Tot die middelen behoort ook de economie. Omdat de samenleving het algemene belang bewaakt moet zij de economie en de economisch bedrijvige mens de nodige regels opleggen.
Democratische overheden sturen onze economie in dienst van een duurzame, sociale en democratische wereld.
Overheden en samenlevingen moeten economisch initiatief ontplooien om hun doelstellingen te realiseren, zeker wanneer de vrije markt in gebreke blijft, en vanzelfsprekend ook in die domeinen waar de op financiële winst gerichte privésector geen toegang toe krijgt.

voorrang voor thuismarkten en regionale economieën
Lokale samenlevingen, staten en regio’s hebben het recht om hun lokale en regionale economieën af te schermen van de wereldmarkt.
Meer nog, met het oog op een zo democratisch mogelijke economie, tevens om de economie te sturen op een bestuursniveau zo dicht als mogelijk bij de mensen en om die economie de planeet zo min mogelijk te laten belasten, hebben samenlevingen, staten en regio’s tevens een plicht: ze doen er alles aan om hun welvaart, zoveel als mogelijk en zinvol is, te halen uit en te creëren met wat lokaal en regionaal mogelijk is.
Ze zijn zich daarbij bewust van de altijd loerende gevaren van belangenvermenging, bureaucratie en protectionisme. Ze waken er daarom voortdurend over om efficiëntie en rechtvaardigheid, om het economische en het sociale te verzoenen.

voedselsoevereiniteit en sociaal contract voor een duurzame landbouw
Zeker wanneer het gaat om het verzekeren van de voedselproductie en het recht op voedsel zijn regionale gemeenschappelijke landbouwmarkten te verkiezen boven de volledig open wereldmarkt. Indien nodig zal dit gepaard moeten gaan met ingrijpende landverdelingen en landbouwhervormingen.
Daarom hebben landen, samenlevingen of regio’s overal het recht om hun landbouw af te schermen van de wereldmarkt in de mate dat ze dat zelf willen. Tevens mogen ze hun landbouw organiseren naar eigen inzicht en volgens de eigen behoeften.
Voor alles wat landbouwers presteren en voortbrengen – genoeg eten voor iedereen, veilig en voedzaam voedsel, heel wat nuttige grondstoffen, alles ecologisch duurzaam voortgebracht, een bloeiende plattelandseconomie, rustgevende aangename landschappen, een rijke plattelandscultuur en bovenal vitale samenlevingen waar het goed is om leven – hebben zij recht op maatschappelijke erkenning en ondersteuning. Dat kan zich het best vertalen in een sociaal contract voor een duurzame landbouw:
in ruil voor een landbouw die het voedselvraagstuk oplost op een ecologisch en sociaal verantwoorde wijze, garandeert de samenleving de landbouwers een eerlijke prijs voor hun werk en een fatsoenlijk inkomen. Haar beleidsmakers nemen alle maatregelen die daarvoor nodig zijn, of het nu om aanbodbeheersing, marktafscherming, minimumprijzen, vergoedingen voor natuurbehoud of welke maatregel ook gaat.
Zo kan de landbouw en de hele voedseleconomie een pijler blijven onder de bestaande welvaartsstaten. Zo kan de landbouw vanaf morgen ook de pijler zijn onder nieuwe welvaartsstaten in Afrika, Latijns-Amerika en Azië.

thuismarkteconomie en uitbouw welvaartsmachine
Samenlevingen, landen en regio’s hebben het recht om voorrang te geven aan hun thuismarkteconomie en aan regionale economische gemeenschappen. Deze produceren in de eerste plaats voor de eigen behoeften, helpen tot volledige werkgelegenheid en inkomensspreiding te komen, kunnen veel betere ecologische prestaties leveren en dragen bij aan een gezond evenwicht tussen lokale, regionale en internationale economieën, op voorwaarde dat de economische kosten niet te hoog zijn en niet uitlopen op een protectionisme dat de welvaart vernietigt.

handel ja, uitbuiting neen
Handel kan tot wederzijdse verrijking leiden in zover het gaat om echte handel, dit is een vrije keuze om goederen of diensten te verhandelen waarbij alle betrokkenen daar reëel voordeel uit halen. Is dat niet het geval, hebben we te maken met uitbuiting en die wordt verboden.
Democratische internationale instellingen waken over de belangen van al wie handel drijft, introduceren mechanismen op de wereldmarkten die een betere spreiding van de opbrengsten uit de wereldhandel verzekeren en steunen de ontwikkeling van thuismarkteconomieën en van regionale economische gemeenschappen.
Een daartoe opgerichte internationale rechtbank kan elke vorm van oneerlijke concurrentie en van uitbuiting beoordelen en bestraffen.

grenzen aan economische machtsconcentratie en financiële speculatie
In overeenstemming ook met de reeds geuite ambitie van economische democratie, moeten de economische markten functioneren in het belang van alle mensen.
Daartoe worden alle nodige regels en maatregelen uitgevaardigd, van beperkingen op de concentratie en de privatisering van economische activiteiten over alle mogelijke tussenvormen van democratische economische organisatievormen tot zonodig het instellen van de gezamenlijke eigendom van sommige productiemiddelen.
De politieke overheden herstellen hun greep op het financieel kapitaal en de financiële markten, en nemen de permanente bedreiging weg die de wispelturige speculatie nu vormt voor de economieën overal ter wereld.
Dit gebeurt onder andere door de invoering van kapitaalcontroles en van belastingen op kapitaalverrichtingen, door de opheffing van de fiscale paradijzen en door het invoeren van één wereldmunt.
Het bank- en verzekeringswezen is voortaan het exclusieve terrein van publieke of coöperatieve banken en verzekeraars.
De kwijtschelding van de schuldenlast van landen moet hun hele bevolking ten goede komen.

mondiale sociale kaderwet
Nationale overheden integreren alle internationaal aanvaarde sociale regels en arbeidsnormen van vooral de Internationale Arbeidsorganisatie in hun wetgeving en maken ze ook afdwingbaar ten aanzien van ondernemingen en personen die economisch bedrijvig zijn in het buitenland zodat ze overal geldig worden.
Uiteindelijk moeten die sociale regels en normen het voorwerp uitmaken van een mondiale sociale kaderwet die overal en voor iedereen afdwingbaar is, onder andere ook bij een mondiale sociale rechtbank.

het milieu heeft zijn rechten
Nationale overheden integreren alle internationaal aanvaarde milieuregels, normen en verdragen in hun wetgeving en maken ze ook afdwingbaar ten aanzien van ondernemingen en personen die economisch bedrijvig zijn in het buitenland zodat ze overal geldig worden.
Uiteindelijk moeten die milieuregels en normen het voorwerp uitmaken van een mondiale ecologische kaderwet die overal afdwingbaar is, onder andere ook voor een internationale milieurechtbank. Die wet verplicht mens en economie ecologisch duurzaam te handelen en begeleidt ons ondermeer naar het tijdperk van de zonne-energie - en al haar afgeleide vormen van hernieuwbare energie -, van dematerialisering en van recyclering. Onze economie mag de draagkracht van de planeet en van haar talrijke ecosystemen niet langer overschrijden. Ze moet ruimte laten voor natuur en de biodiversiteit van planten en dieren niet ondermijnen.

een ecologische economie – een sociaalecologische economie
De mondiale samenleving zet, van dorp en stad tot wereld, alle beschikbare mensen en middelen, alle vernuft en alle kapitaal, in voor de onmiddellijke omschakeling naar werkelijk sociaalecologische economieën op lokaal, nationaal, regionaal en mondiaal vlak.
Die mogen in geen geval nog de draagkracht van de aarde en al haar ecosystemen overschrijden.
Tegelijkertijd moeten zij de nodige welvaart voortbrengen om aan de gerechtvaardigde behoeften te voldoen van alle wereldburgers.

een sociaalecologisch pact
De radicale omschakeling naar een ecologische economie die we nastreven is eigenlijk een revolutie die een lange, volgehouden inspanning vergt van de hele samenleving. Die inspanning vereist een duurzame politieke consensus over de politieke scheidslijnen heen die diverse regeerperiodes moet overbruggen.
Daarom is het dat de samenlevingen, van lokaal tot mondiaal, nood hebben aan een sociaalecologisch pact. Daarin kiezen de politieke verantwoordelijken in overleg met de georganiseerde samenleving en de economische wereld voluit voor de uitbouw van een sociaalecologische economie. Moeilijke - of als moeilijk ervaren - politieke beslissingen, zoals massaal investeren in een grootschalig sociaal woningbouwprogramma en in sociale economie, of het verhogen van de energieprijs, maken deel uit van zulk pact. Zo is er een stevig én democratisch fundament om, over alle regeringen of besturen heen, werk te maken van die sociale en ecologische economie.

dienstbare technologie – gebruik wetenschap en technologie voor wat ze waard zijn
Een duurzame economie moet de gerechtvaardigde materiële behoeften van alle wereldburgers kunnen invullen zonder het vermogen van de komende genera¬ties aan te tasten om aan hun behoeften te voldoen.
Om die goederen en diensten voort te brengen op een ecologisch, sociaal en economisch verantwoorde wijze maakt een duurzame economie volop gebruik van wat technologie en wetenschap te bieden hebben.
Daarom sturen de overheden waar nodig de technologische ontwikkelingen ten dienste van die duurzame economie en stemmen ze zo af op de behoeften van de samenleving.

menswaardig werk voor iedereen
Het is de plicht van onze politici en overheden om de rechten op een levensvatbaar inkomen, menswaardige werkomstandigheden en duurzaam werk van alle mensen te waarborgen.
Zeker wanneer de markt en de samenleving er niet in slagen voor voldoende nuttige en fatsoenlijk betaalde jobs te zorgen, dragen politici en overheden de verantwoordelijkheid om de nodige goede werkgelegenheid te creëren.
Dit kan zowel bij de overheid, in overheidsbedrijven, in de marktsector als in de sociale economie.

welvaartsverdeling en sociale economie
Een gedemocratiseerde en sociaalecologische economie die alle in dit ‘Programma voor een menselijke samenleving’ bepaalde spelregels moet eerbiedigen, zal al veel beter presteren op het vlak van zowel de productie als de verdeling van welvaart dan de huidige kapitalistische economie.
Toch is nog onvoldoende gegarandeerd dat zij ook de goederen en vooral diensten zal waarderen die buiten de zogenaamde reguliere economie worden voortgebracht, waar het winstprincipe niet vooropstaat. Daar is wel degelijk een grote maatschappelijke vraag naar maar dikwijls is er geen zogenaamd solvabele vraag voor. Overheden hebben er alle belang bij om deze sociale economie ademruimte te geven.

voor iedereen een mondiaal basisinkomen
Zelfs een sterk sociaal gecorrigeerde economie én een behoorlijk uitgebouwde economische democratie kunnen niet garanderen dat de welvaart zo goed verdeeld raakt dat iedereen voldoende inkomen verwerft om in de levensnoodzakelijke behoeften te voorzien.
Onverminderd hun andere rechten op werk, op maatschappelijke zekerheid, op kapitaal en op het creëren van welvaart, hebben alle wereldburgers – omdat ze bestaan en dus in alle omstandigheden recht hebben op een menswaardig bestaan - recht op een mondiaal basisinkomen, dat hoog genoeg is om in de basisbehoeften te voorzien.
Dit minimum van mondiale solidariteit is hun onvervreemdbaar aandeel in de aarde en hun waarborg dat ze hun essentiële mensenrechten kunnen uitoefenen. Tevens is het een stimulans van de sociale economie.
Het is een sleutelelement in de herverdeling van de mondiale welvaart die zelf ook weer bron van economisch dynamisme en van de creatie van welvaart is.
En het is ten volle de erkenning dat iedereen schepper is van menselijke en maatschappelijke rijkdom en daartoe het pure overleven moet kunnen overstijgen. Zo is het basisinkomen ook een investering in de samenleving.
Elke samenleving is vrij om haar basisinkomen hoger of zelfs veel hoger te maken.

herverdeling - voor iedereen een maximuminkomen
Sociale rechtvaardigheid, ecologische redenen en de belangen van toekomstige generaties rechtvaardigen de invoering van een maximuminkomen waarover elke wereldburger jaarlijks kan beschikken.
Dit maximuminkomen is gekoppeld aan het basisinkomen en kan dus maar stijgen indien ook het basisinkomen stijgt. In het begin is het maximuminkomen duizend maal hoger dan het mondiale basinkomen. Maar het maximuminkomen kan slechts aan een veel trager tempo toenemen dan het basisinkomen om de bestedingskloof tussen rijk en arm niet verder te laten groeien en om de al te grote inkomenskloof kleiner te maken.
Het maximuminkomen is samen met het basisinkomen een sleutelelement in de herverdeling van de mondiale welvaart die zelf ook weer bron van economisch dynamisme en van de creatie van welvaart is.
In elke samenleving zal de best betaalde of de rijkste uiteindelijk maximaal vijf maal meer besteedbaar inkomen hebben dan de minst betaalde of de armste.

welvaartsverdeling, ecologische economie en democratie:
aardegebruiksrecht als andere naam voor maximuminkomen

Voortaan zal iedereen van bij de geboorte zijn of haar ‘gebruiksrechten’ of ‘trekkingsrechten’ op de aarde krijgen, voor iedereen gelijke rechten. Daar zal men het mee moeten doen, elk jaar opnieuw, een leven lang.
Het milieugebruiksrecht van alle mensen samen mag de draagkracht van de aarde nooit overstijgen en moet voldoende ruimte laten voor de natuur en haar biodiversiteit.
Heel snel, van jongs af aan, zal zo geleerd worden dat iedereen mee verantwoordelijkheid draagt voor die aarde.
De armste mensen en de armste samenlevingen verwerven in een overgangsfase extra gebruiksrechten. Zo kunnen ze hun welvaartsproductie snel en op de meest duurzame wijze laten groeien om eindelijk aan de menselijke basisbehoeften te voldoen.’
Mensen en/of samenlevingen die hun gebruiksrechten niet volledig verbruiken, kunnen ze opsparen of verkopen. Wie meer wil gebruiken van de aarde dan waar men recht op heeft, kan dat enkel door extra gebruiksrechten aan te kopen.
Met de introductie van het aardegebruiksrecht krijgt de democratie pas haar volle betekenis omdat het gelijkheidsbeginsel niet enkel politiek en economisch maar voortaan ook ecologisch van kracht is.

maatschappelijke zekerheid
kinderen, andersvaliden, zieken, werklozen, ouderen

Het mondiale basisinkomen is voor alle mensen de eerste sokkel van de mondiale sociale zekerheid, gewaarborgd door de internationale samenleving wanneer en zolang afzonderlijke samenlevingen het niet kunnen betalen.
Naargelang hun mogelijkheden verhogen de samenlevingen dat basisinkomen zodat het uitgroeit tot een levensvatbaar minimuminkomen voor al hun inwoners.
Maar het menselijke leven is nooit zeker en dus niet vrij van risico’s. Of het vergt extra inspanningen.
Zo vormen gewilde kinderen de toekomst van de samenlevingen en mogen ze geen last zijn.
Wie ziek is, heeft recht op de best mogelijke verzorging en op een gewaarborgd inkomen voor zichzelf en voor wie afhankelijk is van dat inkomen om te kunnen leven.
Aan wie andersvalide is of ongewild werkloos garandeert de samenleving een gewaarborgd inkomen. Beter nog, de samenleving verzekert hen ook van nuttig en fatsoenlijk betaald werk, afgestemd op hun mogelijkheden.
Voor wie een heel leven heeft gewerkt, garandeert een welvaartsvast pensioen een bestaanszekere oude dag.
Een goed uitgebouwde sociale zekerheid – met een wettelijke basis en verplicht voor iedereen - waarborgt in alle samenlevingen alle mensen en alle gezinnen of andere samenlevingsvormen in alle omstandigheden hun bestaanszekerheid en hun integratie in de samenleving.
Bovenop het basisinkomen verschaft zij daarom voor kinderen - die de beste opvoeding en onderwijs verdienen -, voor wie getroffen is door ziekte, voor wie andersvalide is of werkloos en voor gepensioneerden de nodige extra middelen om die zekerheid te realiseren.
Alle samenlevingen verplichten zich ertoe om, uit de welvaart die ze creëren, in de mate van het mogelijke de inkomsten te halen om het basisinkomen voor iedereen en hun sociale zekerheidssysteem zelf te financieren.
Echter, net zoals de mondiale samenleving het basisinkomen garandeert voor alle mensen overal ter wereld, vervult zij ook hier haar herverdelende rol. Zeker in het begin staat zij er mee borg voor dat arme landen over de nodige middelen beschikken om hun burgers van een minimale sociale zekerheid te laten genieten. Deze is namelijk een noodzakelijke voorwaarde om welvarende samenlevingen te kunnen uitbouwen.
Van zodra hun welvaart stijgt, halen ook arme landen daaruit gaandeweg de nodige inkomsten om het basisinkomen voor iedereen en hun sociale zekerheidssysteem steeds meer zelf te financieren.

gezondheid, inkomen en verzekerde gezondheidszorg
Genoeg en gevarieerd kunnen eten is veruit meest belangrijk voor een goede gezondheid. Alle mensen moeten over voldoende inkomen beschikken zodat armoede niet langer ziek maakt. Ook daarom is inkomensherverdeling noodzakelijk.
Basisgezondheidszorg verdient voorrang op hospitaalgeneeskunde. Samenlevingen moeten waken over het goede evenwicht tussen beide.
Alle samenlevingen organiseren een voor iedereen verplichte ziekteverzekering. Die kan volledig publiek zijn. Of overheden garanderen en bewaken die verplichte ziekteverzekering in een niet-winstgevende en niet-commerciële sfeer.
In een goede gezondheidszorg vinden zowel overheden, gezondheidswerkers, maatschappelijke initiatieven zonder winstoogmerk en de privésector hun plaats. Ze is een samenspel van niet-winstgevend initiatief, van publieke sector, van markt en van regelgeving.
Maar nooit worden zieke kwetsbare mensen uitgeleverd aan het winststreven van privébedrijven.

wonen – van een dak boven het hoofd tot leefbare steden
Overheden zijn er verantwoordelijk voor dat iedereen onder dak geraakt van een betaalbare en ecologisch duurzame woning.
Meer nog, zij moeten ingrijpen opdat onze steden leefbaar zijn en ons alles bieden wat we mogen verwachten.
Nog meer, zij moeten exploreren wat het platteland en de kleinere steden te bieden hebben aan een moderne samenleving. Meer dan ooit kan het ook daar goed om werken, wonen en leven zijn. Een levenskrachtig platteland vult onze grote steden aan en ontlast hen.

Dirk Barrez

Deze voordracht is vooral gebaseerd op het boek Van eiland tot wereld. Appèl voor een menselijke samenleving


22-03-2010 om 21:17 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
21-03-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Fatima Rafiy wint het grote hoofddoekendebat !!!!
De oplossing voor het eindeloos durende hoofddoekendebat is gevonden! Het hoofddoek wordt een gegeerd mode-accessoire. Zoiets als de Millet-vest een aantal jaren geleden. Dat riep toen ook al controverse op maar in vergelijking met de hoofddoekjes was dat peanuts. Het hoofddoek lijkt voor sommigen een soort lidkaart van Al Quaeda voor anderen (sorry voor de vergelijking) is het de jodenster maar dan voor onderdrukte vrouwen. Want alle moslimventen zijn natuurlijk gewelddadige terroristen die hun (7) vrouwen slaan en verder enkel gebruiken als broedhen. Terwijl de westerse mannen en vrouwen allemaal overtuigd zijn van de geneugten der verlichting...
Maar het debat is dus afgelopen dank zij een Antwerpse modestyliste ...

http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=GRA2NQDQB

Hippe hoofddoeken scoren op Parijse modeweek

Zelfs mannen willen ontwerpen van Antwerpse vrouwen dragen

  • zondag 21 maart 2010



  • Hippe hoofddoeken scoren op
    Parijse modeweek
  • Hippe hoofddoeken scoren op Parijse modeweek
  • rr
  • Hippe hoofddoeken scoren op Parijse modeweek
  • Hippe hoofddoeken scoren op Parijse modeweek
  • DBA

Hippe hoofddoeken scoren op Parijse modeweek

ANTWERPEN - De Antwerpse Fatima Rafiy verovert de internationale modepers met haar hoofddoeken. 'Jonge moslima's zijn mijn doelgroep, maar tijdens de Parijse modeweek waren ook Westerse vrouwen én mannen wild van mijn ontwerpen.' ElkeMussche

Noor D'Izar, letterlijk 'schoonheid van de sluier': zo heet het label van de Antwerpse Fatima Rafiy (39) en Inge Rombouts (45). Fatima Rafiy is een moslima die op zoek was naar hippere hoofddoeken die ook nog eens gemakkelijk draagbaar zijn. Inge Rombouts, een ervaren rot in de modewereld, heeft onder anderen bij Ann Demeulemeester gewerkt.

'We leerden elkaar kennen op een buurtfeest in onze straat', zegt Inge Rombouts. 'We geraakten aan de praat en ontdekten meteen een gemeenschappelijke passie: mode. Fatima is al jaren bezig met eigen creaties en ze vroeg me of ik haar ontwerpen wilde bekijken. Ik was vooral onder de indruk van haar hoofddoeken. Zo hip, dat had ik nog nooit gezien. Ze waren ook compleet uit hun religieuze context gehaald, dat vond ik knap. Ik zag onmiddellijk het potentieel en heb mijn job opgegeven. Vorig jaar in april hebben we Noor D'Izar opgestart. Fatima ontwerpt en ik hou mij bezig met de zakelijke kant.'

Gat in de markt

Het creatieve duo kreeg begin deze maand de kans om naar de Parijse modeweek te trekken. 'Ik heb altijd in mijn idee geloofd', zegt Fatima Rafiy. 'Het is het gat in de markt, want er bestaan gewoon geen hippe hoofddoeken. Maar dat mijn ontwerpen ook in de smaak zouden vallen bij Westerse vrouwen, dat had ik nooit gedacht. Zij zien mijn creaties als een modeaccessoire.'

'De internationale modejournalisten waren laaiend enthousiast. Volgende maand staan we op de cover van een Duits modeblad, ook de Deense en Britse pers hebben interesse en binnenkort prijken we in de Chinese Vogue.'

Onhandige modellen

Nochtans waren Westerse vrouwen niet meteen de doelgroep van de ontwerpster. 'Ik wilde voor mijzelf en andere jonge moslima's hippe hoofddoeken creëren, want dat vind je gewoon niet. En de bestaande modellen zijn dan nog eens bijzonder onhandig. Het draperen en vastmaken met speldjes is een heel ritueel en de hoofddoek blijft nooit goed zitten.'

Onder motorhelm

'Ik creëerde een hoofddoek met ingebouwde haarband, zodat speldjes overbodig zijn. En daarnaast hou ik mij niet in: in nepleer en nepbont, gehaakt als een muts en sjaal in één, een sportmodel. Mijn pilotenmodel viel tijdens de Parijse modeweek zelfs in de smaak bij mannen. Ze wilden die onder hun motorhelm dragen. Dat vond ik echt grappig. Ik heb ook een model met twee gleufjes om je zonnebril in vast te steken als je die op je hoofd zet.'

Voorlopig is er een webwinkel en een showroom, waar geïnteresseerden de modellen kunnen komen passen. Fatima Rafiy ontwerpt ook op maat. 'Voor een feestelijke gelegenheid, of gewoon een lievelingsmodel.'

Nu nog een échte winkel: 'Een chique boetiek. Ik wil de Arabische Chanel worden. Mijn hoofddoeken verpak ik dan ook in luxueuze doosjes. Ik hou me niet bezig met de politieke discussies over een hoofddoek. Wie er één wil dragen, fijn. Wie dat niet wil, ook fijn. Ik wil gewoon als een ontwerpster door het leven gaan, net als alle andere ontwerpers.'




Geef toe, we zien dit vele malen liever dan de madammen in joggingpakken en/of leggings op de markt van Aalst...Het is inderdaad mooi en elegant en het helpt het hoofddoek uit de taboesfeer en uit de wit-zwart-debatten.

Deze Fatima Rafiy biedt een veel leukere invalshoek aan dan al die grote (mannelijke) filosofen met hun groot gelijk.


Want je staat er misschien niet bij stil maar hadden de moslima's nu toevallig voor één of andere reden de naaldhak als symbool gekozen dan had je dit soort schoen ook horen afschilderen als typisch onderdrukkingsmiddel, tortuurinstrument zelfs van achterlijke mannelijke godsdiensfanaten die ons allemaal de moskee willen injagen en voor de shariarechtbanken slepen.


Dank je wel Fatima, wij zijn dus al fan van je collectie of tenminste wat we er van kennen. We wensen je het toe om ooit de Chanel op te volgen. Zelfs niet de Arabische Chanel maar opvolgster tout court...doe voort en kijk niet om ! Wat we ook leuk vinden zijn je tips voor een dresscode waar je alle zowel dure topspullen afwisselt met H&M-artikels...mooi mooi want van die hersenloze fashionista's en Parishiltonklonen hebben we al genoeg in onze autochtone rangen....




En voor de andere liefhebbers, hier is een linkje naar de collectie: http://noordizar.be/nl/imsar wel mijn beste Vermeersch, benieuwd wat je daarover denkt en als er nu inderdaad wat niet-moslima's deze trend verder zetten is het debat van de baan...maar waarschijnlijk zijn we toch erg naïef...

21-03-2010 om 20:07 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
20-03-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Clooney drinkt de verkeerde koffie; de Nespressurestory
Klik op de afbeelding om de link te volgen Iedereen kent de "glossy" reclame voor Nespresso en misschien hebben sommige lezertjes reeds een Nespesso genuttigd in één van hun flashy coffeeshops. Je kan over de smaak discussiëren, het schuim en weet ik veel allemaal. Iedereen heeft gelijk. Maar er is meer om over te praten dan mooie reclame en Hollywoodsterren met grijze slapen die Nespresso aanprijzen. Er is nu ook een website die de arbeidsomstandigheden aanklaagt in de fabrieken van Nestlé, zo een beetje overal ter wereld. En voor sommigen die nog menen te moeten leuteren over hoofddoeken die de vrouwen onderdrukken is het misschien nuttig om eens naar wat fotootjes te kijken. Blijkbaar is het niet zo erg gesteld met het onderdrukkende hoofddoek wel met andere onderdrukkingen en die we beter eens zouden aanpakken...

De site heet zeer gepast Nespressure en bestaat in verschillende talen: http://www.iuf.org/nespressure/en/



March 14, 2010

Global Dairy Workers Conference pledges support to Nestle workers, demands: Stop Nespressure!

Representatives of dairy workers' unions from 22 countries gathered for their second global conference on March 9-12, 2010 in Buenos Aires and Sunchales, Argentina. In sharing the information, delegates continually cited Nestle as a company where the abuse of trade union rights is common practice in various countries. In conclusion, the conference declared support to all Nestle workers currently facing pressure, and in particular to the union at Nestle Waters in Russia and its campaign for the reinstatement of fired union leader, Sergey Strykov.





Nestlé European Works Council Steering Committee denounces Nespressure….

…. in Indonesia, Tunisia, Russia, the UK, Hungary and Spain.

While the union at Nestlé Indonesia in Panjang, SBNIP, continues to be denied the opportunity to exercise its right to negotiate wages and the Nestlé Tunisia Workers Union is struggling to obtain full implementation of an agreement which was signed by the company and the government labour authorities in January to end an industrial dispute, unions in Europe are experiencing pressure when exercising basic rights such as forming unions and defending the interests of their membership.

The members of the Nestlé EWC Steering Committee received an update on ongoing disputes at a meeting on 8 March. With respect to the dispute at Nestlé Waters in Russia (discriminatory treatment of workers who joined the union and dismissal on spurious grounds of a union leader), Steering Committee members agreed to generate more protest letters to Russian management. The Nestlé trade unionists from Germany who wrote personalised messages to the Nestlé Russia General Manager, who was previously in management functions in Germany, agreed to follow-up with strong replies to the vague and empty response he sent them.

In the UK, Nestlé announced a nation-wide pay freeze in November, adding that employees would, however, receive pay rises in the form of performance-based bonuses. The UK shop stewards and their unions have rejected this attempt to substitute discretionary wage adjustments for collective bargaining. In the absence of meaningful negotiations anywhere at Nestlé UK since the announcement, the unions are preparing to ballot the membership on industrial action over this attack on the unions' negotiating rights.

In Hungary, where Nestlé does not negotiate wages, but a package including benefits and wages, the union is fighting for more fairness and transparency in the system. In this package the amount of benefits is the same for everyone, but Nestlé distributes the wage increase component at its own discretion. Nestlé Hungary is pressuring the union to agree to its proposed package, which takes into account a new wage category system - which the company intends to set up later. The union has refused to sign away the members' interests on a blank cheque.

In Spain, negotiations for the renewal of the collective bargaining agreement at the frozen and chilled foods plant in Valladolid are deadlocked and Nestlé has been using Nespressure to reach its objectives. An attempt to undermine the union negotiating committee and collect signatures of workers in support of the company's collective bargaining proposal has backfired: the workers stood up to the pressure and confirmed support for their negotiating committee.

The Nestlé EWC Steering Committee has denounced the discriminatory treatment of trade union activists, attacks on collective bargaining rights, attempts to subvert the collective bargaining process and have pledged support to unions and workers in their fight against Nespressure.

Posted by Jacqueline Baroncini on March 12, 2010 12:20 PM



Stop Nespressure! Leafleting and press conference in Moscow

nes_mos_26_02_22.jpg

As part of the continuing campaign for the reinstatement of Sergei Strykov, trade union activists distributed leaflets in front of the Nespresso boutique in Moscow on 26 February. The boutique’s manager was handed a letter of protest against the company’s constantly applied practice of pressurizing trade union activists, a practice which has already acquired its own name - Nespressure. However, the letter was refused, in a typical display of Nestle arrogance and contempt for public opinion.

nes_mos_26_02_1.jpg

The outrageous dismissal of Sergei Strykov, one of the leaders of Nestle Waters workers’ trade union, at the end of January, has provoked a wave of protest both in Russia and abroad. Nevertheless, the company’s management keeps ignoring the numerous protests which are coming from the trade unions. In Russia the company has commissioned the task of answering the protest letters to Mr. Tratsevsky – the director of the plant who initiated the anti-union campaign and the dismissal of Sergei Strykov. Such undisguised cynicism with regard to the rights of workers reveals the true value of the company’s claims concerning “shared value”.

In the meantime, this Nestlé’s actions have attracted the increasing attention of Russian mass media and were highlighted at a press conference dedicated which was held on 18 February at the independent press center in Moscow.

press-conf_2.jpg




http://www.youtube.com/watch?v=CZsyWVQ6_KQ&

http://www.iuf.org/nespressure/en/Nestle_CSI.pdf



Dus misschien toch maar beter een gewone koffiezet gebruiken?




20-03-2010 om 23:05 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
19-03-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nieuwe ramp treft Nederland...Ollandse homosoldaten en Srebeniza
Klik op de afbeelding om de link te volgen De zoveelste ramp treft onze Ollandse buren. We zijn erg benieuwd naar de reacties en beginnen al vast uit te kijken naar het debat in de Tweede Kamer...hup Wilders hup... en we stellen ons de vraag of de Taliban in Afghanistan nu niet echt bang begint te worden: http://www.huffingtonpost.com/2010/03/19/dutch-furious-as-retired_n_505676.html



THE HAGUE, Netherlands — The Dutch prime minister Friday denounced as "irresponsible" a claim by a retired U.S. general that gay Dutch soldiers were partly to blame for allowing Europe's worst massacre since World War II.

Dutch officials, from the Cabinet to the military, were outraged by retired Gen. John Sheehan's remarks at a Senate Armed Services Committee hearing in Washington, D.C., on Thursday.

Sheehan claimed that Dutch military leaders had called the presence of gay soldiers in the army "part of the problem" that allowed Serb forces to overrun the Srebrenica enclave in Bosnia in July 1995 and kill some 8,000 Muslim men.

Dutch troops were serving in the undermanned U.N. peacekeeping force in Srebrenica when they were overrun by heavily armed Serb forces, who went on to turn the surrounding countryside into killing fields littered with mass graves.

Prime Minister Jan Peter Balkenende called Sheehan's comments irresponsible and said at his weekly news conference that "these remarks should never have been made."

"Toward Dutch troops – homosexual or heterosexual – it is way off the mark to talk like that about people and the work they do under very difficult circumstances," he said.

Sheehan, a former NATO commander who retired from the military 1997, was speaking in opposition to a proposal to allow gays to serve openly in the U.S. military.

Balkenende said he would not take up the issue with President Barack Obama because Sheehan is already retired.

Defense Minister Eimert van Middelkoop called Sheehan's claim "damaging" and not worthy of a soldier. "I don't want to waste any more words on it," he said.

Story continues below

Gen. Henk van den Breemen, Dutch chief of staff at the time of the Srebrenica genocide, called Sheehan's comments "total nonsense" and denied ever having suggested gays in the army might have played a role in the Srebrenica massacre.

The Netherlands has a long history of accepting homosexuality, and gays have long been welcome in the country's armed forces – which also allow labor unions.

The leader of one such union, Jan Kleian, was incensed by Sheehan's comments.

"The man is crazy," he told Dutch radio. "It sounds hard, but I can't put it any other way."



Waw, dit hadden we nooit gedacht, beste Ollandse vrienden. Onze steun hebben jullie in elk geval...en nodig deze Sheehan uit want goeie cabaretiers worden zeldzaam!
En de foto hiernaast is het vernieuwde défilé van het Ollandse leger...misschien kunnen deze eenheden de afwezige Congolese vervangen op 21 juli in Brussel????

19-03-2010 om 23:59 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mansour Osanloo & others in Iran
Klik op de afbeelding om de link te volgen
We hebben het hier reeds een paar keer gehad over de situatie in Iran. De massale protesten tegen het regime, de moedige studentenacties. Er bleef echter een blinde vlek, namelijk op sociaal vlak, wat gebeurde er in zulke dictatuur rond de werknemerseisen en globaal genomen rond de economische situatie. We vonden een interessant artikel in Counterpunch dat ons hierover wat meer weet te vertellen. Eigenaardig genoeg blijkt het daar qua inhoud niet zo erg veel te verschillen van hier. De strijd tegen de privatisering en tegen de precaire arbeidscontracten. Dit laatste noemt men hier meestal "de flexibiliteit". Wat doodgewoon neerkomt op tijdelijke arbeidscontracten aan de onderkant van het laagste bestaande barema dat men ergens heeft gevonden en dat toch net boven het minimumloon uitkomt...
Maar lees dus zelf: http://www.counterpunch.org/hallinan03162010.html


March 16, 2010

How Iran's Workers Fight Ahmadinejad's Neoliberal Cutbacks

The Iranian Tsunami

By CONN HALLINAN

Earthquakes, like the recent Haitian and Chilean monsters, are not subtle events: They flatten buildings, crush houses, and turn infrastructures into concrete and steel confetti. But earthquakes can also generate a power that remains largely unseen until a huge tsunami rises out of the sea and obliterates a coastline.

It is a metaphor that comes to mind when Amin is talking about the political earthquake in Iran. Amin can’t use his real name, nor can he afford to identify where he lives or works. Being an active trade unionist in Iran is a dangerous job description. “If three workers meet they get thrown into solitary confinement,” he says.

When most Americans think about the recent upheavals in Iran, it is about marches demanding democracy and challenging the June 12 presidential election. The face of those protests is the “Green Movement”—so called because its supporters wear green—that put millions of people into the streets of Teheran and other large cities throughout the country.

Largely unseen, and rarely reported on, however, are thousands of strikes, slow downs and sit-ins by workers challenging the erosion of trade union rights and the government’s drive to privatize the economy, plus instituting policies that will impoverish tens of millions of people.

According to Amin, over the next few months the government will begin dismantling $20 billion a year in subsidies for gasoline, water, electricity, rice, flour, bus fare, and university tuition. “The Iranian people made these things, fought for these things,” says Amin. “They are all that is left of the [1979] revolution.”

Along with the draconian cutbacks in subsidies, Amin says the government of Mahmoud Ahmadinejad is rapidly privatizing the public sector and turning it over “to his buddies in the Revolutionary Guard.” According to official government statistics for 2008, a third of state assets have already been privatized, the vast bulk of it under Ahmadinejad. In many ways this dismantling of the public sector resembles the privatization plan Russia instituted in the 1990s that ended up turning over vast sections of the economy to oligarchs at bargain basement prices.

The resistance to the cutbacks and privatization comes mainly from the trade union movement—much of it underground— but that can be a very perilous undertaking in Iran.

Hundreds of unionists have been fired, threatened, or jailed under brutal conditions over the past few years. Mansour Osanioo, president of the Teheran bus drivers union, was recently released from solitary confinement, but only after an international campaign led by the International Transport Workers Federation and the Indonesian seafarers union, Kesatuan Pelaut Indonesia.

The International Trade Union Confederation, Iranian unions and human rights groups have called for the United Nations Human Rights Council to investigate the persecution of trade unionists in Iran.

Men like Osanioo, bus driver union vice-president Ebrahim Madadi, and Reza Rakhshan, a leader of the sugar cane workers union, are either in prison or fighting to stay free. But in spite of the efforts by the government to stamp out unionism, strikes continue to roil Iran. According to Amin, “there are thousands of small and large labor actions.”

Some 600 workers at Bandar Abbas Refinery Development Company struck to recover five months of unpaid wages. Over 800 workers at the Dena Rah Sasan civil engineering company struck over the same issue, closing off the main gates with heavy trucks. Shiraz Iran Telecommunications Industries workers staged a sit-in at the provincial governor’s mansion over back wages, and a series of rolling strikes over wage and pension reductions paralyzed the Mobarakeh Steel Complex.

Amin says the government is trying to undermine labor laws that are enshrined in the constitution. “Workers are guaranteed collective bargaining rights and the right to organize. Iran’s labor law is one of the most progressive in the world. And they are trying to change this.”

One employer strategy is to increase the number of “temporary workers.” According to Amin, “temps” now represent upwards of 60 to 70 percent of the workforce. They have no benefits and are largely at the mercy of arbitrary firings and periodic layoffs. The trade union movement is trying to organize these “temps,” a risky undertaking in the current climate created by the government. “We have a police state and we can’t organize ourselves,” he says.

Which is why, he says, the unionists are “100 percent behind” the democratic reform movement.

For the moment, the reform movement appears to be on the ropes. The government has closed over 50 newspapers and magazines, and the brutality of the police and Basij militia largely prevented the Green Movement from filling the streets of the nation’s major cities on Feb. 11, the 31st anniversary of the revolution.

The authorities first silenced the Internet—one of the Green Movement’s key organizing tools—and then flooded the streets with the police and militia. Hundreds of people were beaten, tear-gassed and arrested, and many still remain in jail. The regime also executed two dissidents on the eve of the demonstrations, and sentenced nine other political prisoners to death.

While the Green Movement has support in many of the nation’s cities, it has not yet recruited the bulk of the Iranian people to its banner. According to a recent poll conducted by the Program for International Policy Attitudes at the University of Maryland, a majority of the population believes that Ahmadinejad won the June 12 election, and shows no particular interest in regime change.

But the same polls also reflected increasing disillusionment with the general economic situation, and specifically with the Ministry of the Interior. Only a little over a third supports the Ministry’s policies, and that disillusionment will almost certainly sharpen when subsides disappear and rising prices and inflation cut yet more deeply into people’s incomes. Unemployment is around 12 per cent, and according to Reze Shahhabi of the Teheran Vahed Bus Workers Syndicate, many workers must hold multiple jobs to make ends meet.

On one level, the Green Movement and the trade union movement are very different creatures. The reform movement has a strong base in the middle class and its interests are focused on democratic rights. The trade union movement is mainly concerned with resisting privatization and the end to subsidies. But both movements also share a considerable patch of common ground.

“We are 100 percent behind the reform movement,” Amin says, “because without democracy it is extremely hard and dangerous to organize workers.” And many leading reformers are increasingly critical of the Ahmadinejad’s neo-liberal formulas. Former presidential candidate and leading reform leader Mir Hossein Mousavi has strongly criticized the cutbacks in subsidies.

The Green Movement draws the attention of the international press, but as a Feb. 15 statement by a coalition of trade unions, including bus drivers, electrical workers, sugar refinery workers, metal workers and the Free Assembly of Iranian Workers points out, “We millions are the producers of wealth, the wheels of production. Society moves only because we move it.” As Amin says, “We have the muscle.”

The stage is set for some sort of major upheaval—possibly around the Mar. 20 New Year’s celebrations—but a number of things could derail it, including new sanctions, or the bombing if Iranian nuclear sites.

Sanctions “might let the regime off the hook,” says Amin. “They could let the government claim that any subsidies cutbacks are the result of Iran’s enemies. ‘See, it is not us, it is our enemies.’”

A military attack by either the U.S. or Israel would be a disaster. “That would wreck everything,” says Amin. Behind the cover of nationalism the government could crush the opposition with impunity.

But silencing opposition never makes it disappear. It is useful to remember that the tipping point in the 1979 revolution that overthrew the Shah was a nationwide strike by workers against the National Oil Company. The walkout shut down the pipelines and refineries.

And the walls came tumbling down.


hier vinden jullie een film over Mansour Osanloo, de vakbondsleider van de buschauffeurs die al een hele tijd opgesloten zit in de gevangenis:

http://www.itfglobal.org/campaigns/osanloo-film.cfm

http://iranlaborreport.com/?p=273

Union Leaders Under Attack

recent updates

March 5, 2010 0

Reports from Tehran indicate that union leaders from the bus drivers union are currently being targeted. The group Human Rights and Democracy Activists has reported on the court sessions for two of the Syndicate unionists on charges related to last year’s Mayday gathering. In addition, the syndicate has issued a statement on threats on Osanloo’s life in Karaj prison.

On March 2, Homayoun Jaberi, a 33 years old member of the bus drivers labor syndicate, was called into the revolutionary court on charges stemming from his participation in the 2009 Mayday rally. He was charged with “plots against the security of the system” which he and his lawyer, Khorshidi, rejected. Judge Mohammadi, speaking with a threatening tone, expressed remorse for not having given Mansour Osanloo a heavier sentence.

Jaberi was arrested last year before Mayday even started. He was taken to jail and held there for three weeks. This move comes ten months after the event and appears to be related to government schemes against this year’s Mayday. Mr. Jaberi has been barred from his job at the Tehran Vahed Bus company where he has been denied wages and pension benefits. Following multiple petitions, he successfully won a legal battle that allowed him to return to work, however, the company security, which works in tandem with the Intelligence Ministry, continues to obstruct his return. Jaberi spent some time in ward 209 of the notorious Evin prison in 2003 during the bus drivers strikes. He also spent a month in jail in 2007 for attending an event in Osanloo’s house in his support.

Similarly, on February 26, another syndicate member, Gholam Reza Khani was called to the court on the charges related to the same May 1 event. His court date was postponed.

Following news of a string of assaults by guards in Karaj prison on Mansour Osanloo, the Bus Syndicate Union has issued this statement:

We condemn the perilous and difficult conditions Mansour Osaloo is held under!

According to the latest news reached to us from his family, Osaloo who has been transferred to Karaj Rejai-Shahr jail for unspecified reasons is incarcerated in appalling and degrading conditions.

This past week, one of the inmates has made an attempt on his life which has luckily been averted by the vigilance of his fellow-inmates. This, however, was not the only instance where the same individual engaged in threats and taunts. This has caused worries for the family, Vahed Syndicate members, and the Iranian workers community in general.

Tehran and Municipality Vahed Bus Workers Syndicate while condemning these acts against those imprisoned, calls for legal protections and the prosecution of the culprits.

Mansour Osaloo has been sentenced to five years in prison and he is now serving his sentence in full at Karaj Rejai Shahr; a fact that has no precedent for most prisoners of conscience in Iran.

Tehran and Municipality Vahed Bus Workers Syndicate
March 2010





http://iranlaborreport.com/?p=253


Mansour Osanloo update

International Transportation Workers Federation

March 16, 2010 -The ITF reports that it has received information that Mansour Osanloo has again been moved within Rajai Shahr prison. The latest unexplained move – to Ward 5, a ward normally reserved for drug addicts and HIV positive inmates – comes just a month after an abortive attempt to put him in solitary confinement. Shortly afterwards he was attacked by another inmate under suspicious circumstances. The ITF is putting the Iranian authorities on notice that for as long as they unjustly detain Mansour Osanloo, they are responsible for his wellbeing, and must immediately cease putting him in danger


http://enduringamerica.com/2010/03/17/iran-labour-front-minimum-wage-unprecedent-poverty-and-hunger-and-strikes/


Jafar Azim Zadeh, the head of the Free Assembly of Iranian Workers, in an interview with Deutsche Welle:

DW: Yesterday, the new Minimum Wage rate was announced. What is your assessment of the rate which is $303 (per month) for the next Iranian year?

Azim Zadeh: The $303 rate, which is an increase of 15 percent compared to the last year, not only will not solve any of the Iranian workers’ problems, but compared to the current year rate of $260 will bring greater hunger and destitution for the Iranian working people.

Today in Tehran, $303 does not even pay for the rent of accommdation for a 4-person family. With $303, it may be possible only to pay rent for some periphery locations in Tehran. With food, clothing, health, education, and other expenses, I think the workers will face unprecedented poverty and hunger in the coming year.

DW: Considering that even the $260 was not paid for several months and the owed wages were postponed for the next year, how will the new year look for workers? What effect will this have on their lives?

Azim Zadeh: As I mentioned, setting $303 as the minimum wage will bring unprecedented poverty for workers. Indeed, the poverty and hunger in the coming year can not be compared with even the last couple of years.

Considering the expected high inflation and the ending subsidies, even if the minimum wages are paid on time, this will not take any burdens off the workers, let alone if they are postponed for six months or one year.

As you mentioned, we saw during this year the same low $260 monthly rate, which have been delayed for six months or for even a year. I dare say, the wages for three or four million workers across Iran (especially for those in one- or two-year projects, such as Asalouyeh, Mahshahrpor, and others, who have had their wages delayed) ensure they face very hard times.

Considering the current economic situation, it is expected that not only delays in wage payments will not be curtailed, but in the coming year it will actually increase. In such a situation, it is natural that absolute and unprecedented hunger will be forced on the working class in Iran.

DW: Considering that we are in the final days of the year and workers protests are continuing, what course will these protests take? And if there are to be any compromises between the state and the workers, how will that compromise be brokered?

Azim Zadeh: I think workers’ protests will sharply increase in the coming year and spread across the country. As you know, the subsidies are expected to be cut by $20 billion. According to a report by the Parliament Research Office, the inflation rate caused by this cut will be 37 percent. (This is based on the inflation rate announced by the central bank which is 11 percent in the past three months.) All the while the government talks about a “gift” by raising the minimum wages by 15 percent.

It should also be noted that the psychological effect of cutting the subsidies will also increase the rate announced by the Parliament Research Office. Meanwhile, based on our experience of the Iranian economy, in the last 30 years, we have had a nominal increase of 30 percent in the inflation rate.

With the yearly inflation and the 37 percent cuts in subsidies recently announced, and the addition of the psychological effects, the $303 may not even have the buying power of today’s $100.

It is natural for workers to react to such a situation, especially with the chronic economic crisis always at hand and constant wage arrears. The Iranian working class shall not remain silent. Workers’ unrest will increase.

On the understanding between the state and the workers, the rate announced today shows that the state and the employers are not at all willing to reach an understanding with the workers. They want to force hunger and poverty on the workers while continuing to enrich themselves. It is natural that the conclusion of such a scenario is the widespread workers protests.

DW: It is reported today that the government was not even able to agree to this 15 percent increase.

Azim Zadeh: Yes, that is true. The Labor Minister in last night’s televised interview discussed the 15 percent increase and the 11 percent inflation rate. But the minister did not properly address its own labor law, which states that workers’ wages are not to be based on inflation alone but also on the expenses of a family of four.

How is it possible to base the workers wages on this year’s inflation rate when the next year’s inflation will be overwhelming for the workers? They are using the inflation rate from March while next year inflation will increase by 20 to 30 percent. Meanwhile, they have completely forgotten their own bases in the law, which is the expenses for a workers family of four.




http://newsandletters.org/Announce/IranWorkers2010.asp



Workers' Minimal Demands on the Occasion of the Thirty-first Anniversary of the February 1979 Revolution

Four independent workers' organizations have issued a communique honoring the thirty-first anniversary of the 1979 revolution in Iran. A translation is provided below:

Thirty-one years have passed since the February 1979 revolution. At that time millions of Iranian people, full of hope for a better life, took to the streets in order to break the yoke of despotism and repression. A nationwide strike lead by workers at the National Oil Company, the vanguard of the Iranian working class, shut down oil pipelines, ultimately tearing the despotic regime asunder. Masses of people chanted, "Our oil workers! Our resolute leader!" Power fell to the people.

February 11, 1979, a day that marks an end to despotism, is a day that calls forth unforgettable memories of men and women, young and old, who had grown tired of repression and injustice; people embraced one another in the streets, cried out with joy, and, with tears in their eyes, looked forward to a liberated future.

Now, thirty-one years have passed since those glorious days full of enchantment and rebirth. Yet today the feelings of hope, enchantment, and glory have been transformed into nothing but misery, destitution, unemployment, sub-poverty wages, and subsidy cuts--unbearable agony for millions of workers and wage earners.

Life continues. The Iranian people still have a burning desire for change. They have not lost their hope for life, their yearning for happiness, freedom, dignity.

Born of democratic struggle, strikes, protests, and the campaign to establish independent organizations on its behalf, the working class has fought for its right to survive. Many of us now sit in jail for attempting to organize the working class and build a better life.

But these jail cells do not mark the end of the road. We millions are the producers of wealth, the wheels of production. Society moves only because we move it. We have at our back the historical experience of the united and grand strike of the oil workers during the February revolution. Relying on this experience and the power of our millions we inspire the best and most humanistic aspirations of the 1979 revolution. Today, after thirty-one years, we present our minimal demands and call for immediate and unconditional realization of all of them:

  1. Unconditional recognition of independent workers organizations, the right to strikes, to organize protests, the freedom of assembly, freedom of speech, and freedom to associate with any political party.
  2. An immediate stop to all executions, and the immediate and unconditional release of labor and other political activists from jail.
  3. Immediate increase of the minimum wage based on workers' input through their representatives in general workers assemblies.
  4. End to Subsidies Rationalization Plan; delayed wages of workers should be immediately paid without any excuses.
  5. Job security for workers and all wage earners, the end to all temporary contracts and blank signatures, removal of all government-run organizations in the work place, institution of new labor laws through direct participation of the workers in their general worker assemblies.
  6. Halt to all firings under any circumstances. Anyone expelled, or at employment age, must benefit from social security in line with human dignity.
  7. End of all discriminatory laws against women and insuring full and unconditional equality of women and men in all aspects of social, economic, political, cultural, and family affairs.
  8. Insuring all the retired with a life of welfare, devoid of economic anxieties, putting an end to all discriminatory payment practices, and allowing everyone to benefit from social and medical services.
  9. All children, irrespective of their parents' economic and social status, gender, nationality, race, and religion must be granted free and equal educational, welfare, and health care benefits.
  10. May 1st must be declared a national holiday and included in the official calendar; all legal restrictions on its celebration must be removed.


Tehran and Municipality Bus Workers Syndicate
Haft Tapeh Sugar Refinery Workers Syndicate
Free Assembly of Iranian Workers
Kermanshah Electrical and Metal Workers Guild


19-03-2010 om 21:57 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
18-03-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.en het vervolg ...het legioen antwoordt...the gospel charity
Klik op de afbeelding om de link te volgen


http://www.ewtn.com/vnews/getstory.asp?number=100907



5-March-2010 -- Catholic News Agency

Share |

Legion of Christ Responds To Founder's Alleged Children

Mexico City, Mexico, Mar 4, 2010 (CNA/EWTNews).- The Legionaries of Christ released two statements today responding to the dramatic revelations by a woman and her three sons who claim to be the wife and children of Fr. Marcial Maciel. During an interview in front of a large television audience in Mexico, Blanca Estela Lara Gutiérrez and her sons charged that Fr. Maciel, the founder of the Legion of Christ, led a parallel life.

The interview coincided with a visit to Mexico made by Father Álvaro Corcuera L.C., currently the director of the Legion of Christ.

During the interview, Lara Gutiérrez said that she met Fr. Maciel in 1970, when she was 19 years old. Maciel was 56 at the time. He told her that his name was “Raúl Rivas” and that he was a widower.

Though they never officially married, Lara Gutiérrez said that Fr. Maciel had two children her and adopted a third whom she had from a previous relationship. The children were registered as Omar, José Raúl, y Cristian González Lara.

During the long interview, which was rebroadcast in Spanish on Thursday by CNN for viewers in Latin America, the three children gave intensely dramatic details about how they were sexually abused as children by “Raúl Rivas.” They also spoke of how they came to know their father’s real identity and how they reacted to the accusations presented to the Holy See against Fr. Maciel.

At the end of the program, the González Lara family demanded the attention both of the Legionaries and of the Vatican.

In reaction to the interview, Jim Fair, spokesman for the Legion in the United States told CNA that he was “shocked and disappointed. But the Legion wants to act responsibly, get to the bottom of things and correct what needs to be corrected.”

On Thursday, the Legion of Christ in Mexico released two simultaneous statements through which they expressed their pain and solidarity with Fr. Maciel’s alleged family, though they neither confirmed nor denied the allegations. The statements also revealed that Raúl González, who has been acting as the spokesperson for the family, has previously requested $26 million from the Legion in exchange for not breaking the story.

The first statement said that the Legionaries “share the suffering and pain of the members of the González Lara family, understanding the difficult circumstances they have lived and are living.”

“In recent years, the Legionaries of Christ have gradually come to know, with surprise and great sorrow, hidden aspects of the life of Fr. Maciel. We confirm our commitment to act in truth and charity. We renew our request for forgiveness from the affected people for all of the suffering this has caused and for the ensuing scandal,” added the statement.

The same statement made public a letter that Fr. Carlos Skertchly, L.C. wrote to Raúl González Lara on January 12, 2010.

“At this time, it is impossible for Fr. Álvaro Corcuera to come to Mexico to meet with you as you requested, so he asked me as his representative to be available to meet with you and listen to you,” Fr. Skertchly informed him in the letter.

“Our intention as members of the congregation of the Legionaries of Christ is to do whatever is possible to uncover the truth about our founder’s life, to look for the best solutions—in a spirit of gospel charity—to the complex situations that are presenting themselves, and to reach out pastorally to all of the people who have suffered or who may be affected by it.”

Fr. Skertchly also recounted his interaction with Raúl González Lara, writing, “On January 8 in the afternoon, I received your phone call, in which you confirmed your request, affirming that ‘if you give me the money ($26 million), I will keep quiet about the truth,’ and you asked for a response by January 13 at the latest,” the letter continues.

“In no way can we accede to your request for money in exchange for silence. While we value all of the pain and suffering that you have shared with us, and we deplore the evil of scandal that may follow, we will never accept petitions of this sort, which are also illicit. We prefer to seek and face the truth, no matter how painful it may be,” affirmed Fr. Skertchly.

In the second statement, Fr. Jesús Quirce Andrés, L.C., rector of Anáhuac University, who was mentioned by the González Lara family in the interview, stated that he been involved in conversations with Raúl González at Gonzalez’s request beginning on April 18, 2008. Raúl had presented himself to the university, requesting to speak “with someone in authority.”

“At the beginning of October of 2008, he told me that his father had mentioned that his will was to leave a legacy of $6 million for Raúl, his younger brother, and his mother,” said Fr. Andrés.

“He never told me that he had been abused by his father,” says Fr. Andrés’ statement, in which he indicated that he “had never made these facts public out of respect for the privacy that Raúl himself requested of me on various occasions.”

“I was ignorant of the fact that our conversations had been recorded by Raúl. It surprises and offends me, especially since Raúl himself had asked for complete reserve and discretion regarding the topic,” wrote Fr. Andrés.

Raúl González ceased all personal contact with Fr. Andrés in February of 2009.




18-03-2010 om 23:25 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het horrorlegioen van Christus
Klik op de afbeelding om de link te volgen
yek yek yek, de laatste dagen kunnen we duimen en vingers aflikken vanwege de talrijke sexschandalen die onze moeder de kerk zo hard treffen. Jarenlange tirannie en sexueel misbruik in kloosters, zangkoren en bijna overal waar er katholieke priesters in de buurt waren. Geen elk land ontsnapt er blijkbaar aan. De duistere middeleeuwen lijken stilaan uitgeroeid. Mar we willen jullie één van de mooiste voorbeelden van deze gruwel niet onthouden. Het gaat over de zogenaamde legionairs van Christus wat zo een beetje een Rex-bijklank krijgt hier in België. Het speelt zich echter voornamelijk af in latijns-Amerika en in de VS. We beginnen met een kleine presentatie van de legionairs:




Zal nieuwe paus van ze houden?
Nieuwe (leken)bewegingen kijken met argusogen naar pausverkiezing
Van onze redacteur



Topfavoriet Dionigi Tettamanzi heeft een eredoctoraat gekregen van Opus Dei, maar maakt dat hem tot hun kandidaat?
© BELGA/AFP

BRUSSEL - Een van de opmerkelijkste ontwikkelingen tijdens het pontificaat van paus Johannes Paulus II is de hoge vlucht die nieuwe lekenbewegingen - van Sant'Egidio tot het Legioen van Christus - hebben genomen. Zij kijken met argusogen naar de pausverkiezing, want er staat heel wat voor ze op het spel. Zal de nieuwe paus hun even welgezind zijn?
PINKSTEREN 1998. Op het Sint-Pietersplein is het feest. Meer dan 250.000 mensen zijn naar Rome afgezakt op uitnodiging van de paus. Zij hebben één zaak gemeen: ze behoren allemaal tot de nieuwe lekenbewegingen die onder Johannes Paulus II tot grote bloei zijn gekomen. ,,Die uitnodiging betekende de erkenning van hun kerkelijke volwassenheid'', zegt Tertio -redacteur Peter Vande Vyvere, die op die bijeenkomst aanwezig was.

,,Dat Johannes Paulus ze op Pinksteren - het feest van de Heilige Geest - bijeenriep, was ook niet toevallig. De paus erkende dat de nieuwe bewegingen almaar meer de charismatische dimensie van de kerk vertegenwoordigen. Dat zij de wervende, spirituele kant van de kerk vormen.''

Dat de overleden paus de lekenbewegingen in zijn hart droeg en hun alle vrijheid gaf - hun leden kregen hoge posten in het Vaticaan - had verschillende redenen. Vande Vyvere: ,,De belangrijkste was zeker dat hij onder de indruk was geraakt van hun wervingskracht. Hij zag ze ook als dammen tegen de (evangelische) sekten.''

Wie zijn die nieuwe bewegingen die luisteren naar namen als De Arkgemeenschap, Sant'Egidio, Focolare of Comunione e Liberazione (zie inzet) ? ,,Hoewel zij een aantal gemeenschappelijke kenmerken hebben, zijn ze nauwelijks over één kam te scheren'', zegt Vande Vyvere. ,,Zij verwijzen allemaal naar het Tweede Vaticaans Concilie als inspiratiebron. Tweede gemeenschappelijke punt is dat ze allemaal opgericht zijn door charismatische leken, Andrea Riccardi van de Sint-Egidiusgemeenschap is zowat de bekendste. Zij beklemtonen ook allemaal het belang van de doorleefde geloofservaring. Een sociologisch christendom is voor de bewegingen niet voldoende.''

Maar tegelijk zijn er grote verschillen. Bij sommige ligt de nadruk op het sociale engagement en de dialoog met de andere godsdiensten. Daarom worden ze eerder in de progressieve hoek gesitueerd. Sint-Egidius, Focolare en De Ark horen daarbij. Bij andere bewegingen ligt de nadruk meer op de katholieke stem die luid moet weerklinken in het maatschappelijke, politieke en ethische debat. Zij zijn maatschappelijk strakker. Comunione e Liberazione en het Legioen van Christus zijn zeker conservatief te noemen.

En dan is er nog het Opus Dei, dat losstaat van de bewegingen, omdat het beduidend ouder is en een bevoorrecht statuut heeft. Maar ook Opus Dei heeft tijdens het pontificaat een meer dan stevige voet tussen de Vaticaanse deur gekregen. Ook voor hen staat tijdens het conclaaf veel op het spel.

,,De inbreng van de lekenbewegingen is zeker een onderwerp van discussie'', zegt kerkjurist Kurt Martens. ,,Krijgen we een nieuwe paus die de lekenbewegingen evenveel ruimte en steun geeft, of wordt het iemand die hun armslag beperkt? Daarmee hangt een volledige visie op de toekomst van de kerk samen. Kies je voluit voor de nieuwe bewegingen, dan kies je voor een groot stuk voor een kerk van de 'happy few'. Je aanvaardt dat je een minderheidskerk wordt.''

Lode Aerts, rector van het seminarie van Gent, is het daar niet mee eens. Hij staat gematigd positief tegenover de nieuwe bewegingen. ,,Er zit kaf tussen het koren, maar ik vind ze niet elitair. Heel wat bewegingen zijn volkser dan vele parochies. Dat ze zo'n bloei kennen, heeft veel te maken met het feit dat ze goed aansluiten bij de moderne mentaliteit. Zij spelen helemaal in op het idee dat geloven een eigen keuze is.''

Zijn er kardinalen die de vleugels van de lekenbewegingen willen knippen? ,,Ik ken er geen die zich openlijk uitgesproken hebben tegen de bewegingen'', zegt Martens. ,,Maar ik kan mij voorstellen dat zij niet allemaal even gelukkig zijn met hun almaar groeiende wervingskracht. Bisschoppen zien hun eigen seminaries leeglopen, terwijl Opus Dei met de priesters gaat lopen. Opus Dei ontsnapt ook daar zijn statuut volledig aan de controle van de plaatselijke bisschoppen.''

,,Toch kan ik mij niet voorstellen dat een nieuwe paus de bewegingen de doodsteek zal geven'', zegt Vande Vyvere. ,,Daarvoor zijn ze te belangrijk geworden voor de kerk. Maar het kan best zijn dat hun invloed minder wordt. Sommige bewegingen zoals het Legioen van Christus of de Neocatechumenale Weg zijn niet bij iedereen even geliefd. Zij zouden wel eens meer weerstand kunnen krijgen.''

Het is voor hen dus zaak een paus te krijgen die hun welgezind is. Hoe zit het met de papabili? Topfavoriet Dionigi Tettamanzi heeft een eredoctoraat gekregen van Opus Dei, maar maakt hem dat tot hun kandidaat? Op het conclaaf zijn in elk geval twee echte Opus Dei-kardinalen aanwezig: Cipriani Thorne van Lima en de Spanjaard Julian Herranz. Zij maken nauwelijks kans op de tiara.

Angelo Scola, een andere Italiaanse favoriet, leunt dan weer sterk aan bij Comunione e Liberazione. De bijzonder invloedrijke kardinaal Martini (emeritus van Milaan) heeft veel sympathie voor Sint-Egidius. Ennio Antonelli van Florence en de Tsjech Miloslav Vlk sympathiseren met Focolare.

Sant-Egidio en Focolare voeren de interreligieuze dialoog hoog in het vaandel. En dat zou wel eens een aandachtspunt kunnen worden dat onder een nieuwe paus onder druk kan komen. Een groep kardinalen vindt namelijk dat die interreligieuze dialoog niet tot de kernpunten van het beleid moet horen. Onder anderen kardinaal Ratzinger - dé sterke man op het conclaaf - wordt tot die groep gerekend. Er staat dus wel wat op het spel.

14/04/2005

Voor diegenen die spaans kennen, bevelen we de webstek van deze mooie beweging van harte aan...http://www.legionariesofchrist.org/index.phtml?height=600&width=1024&sw=1&sw2=

er bestaat eveneens een engelstalige versie : http://www.legionariesofchrist.org/eng/index.phtml?height=600&width=1024&sw=1&sw2=


voor diegene die graag mooie begeesterende prentjes kijken die hebben we ook : http://www.youtube.com/watch?v=pnHOMl1ULdA maar wacht liefst nog eventjes vooraleer je een priesterroeping voelt opborrellen...

Wat zegt WIKI over dit legioen? http://en.wikipedia.org/wiki/Legion_of_Christ


Legion of Christ

From Wikipedia, the free encyclopedia

Jump to: navigation, search

The Legion of Christ is a Roman Catholic congregation established in 1941 in Mexico by Fr. Marcial Maciel. It enjoyed the favor of Pope John Paul II. It has priests working in 22 countries[1], and had 763 priests and over 1,300 seminarians as members by 2008.[2] Its lay movement Regnum Christi has approximately 70,000 members.[3] It operates centers of education (minor seminaries, seminaries, schools and/or universities) in Mexico, Venezuela, Colombia, Chile, Brazil, Ireland, France, Germany, Canada, the United States, and the Philippines.

On March 31, 2009 the Legionaries of Christ and the Vatican announced that Pope Benedict XVI has ordered a Vatican investigation of the Legion of Christ. The Legion of Christ has acknowledged that its founder fathered a child and is also responding to claims that the founder molested seminarians. Cardinal Tarcisio Bertone, the Vatican Secretary of State, said church leaders will visit and evaluate all seminaries, schools and other institutions run by the Legion worldwide.[4]



The founder

Marcial Maciel was born on March 10, 1920 into a devout Catholic family during a time in which the Mexican government was fiercely anticlerical. On June 19, 1936, Maciel—a young seminarian at the time—felt called to establish a new religious order, and in 1941, with the support of the bishop of Cuernavaca, Bishop Francisco González Arias, he founded the Legion of Christ, which was originally known as the Missionaries of the Sacred Heart and Our Lady of Sorrows. The name was changed because Maciel saw a likeness of his missionaries in the legions of Rome. Coupled to this was also the militancy of the Christian life found in St. Paul's letters. He received his final inspiration concerning the name through Pope Pius XII when the Pope quoted the Psalms when addressing a group of Legionaries: "Sicut acies castrorum ordinata" (Like an army in battle array). Maciel was ordained to the priesthood by Bishop González Arias in the Basilica of Our Lady of Guadalupe in Mexico City on November 26, 1944, after which he continued to build up the Legion and its lay companion, Regnum Christi.

Maciel was asked by Pope John Paul II to accompany him on his visits to Mexico in 1979, 1990, and 1993, and was appointed, also by Pope John Paul II, to the Ordinary Assembly of the Synod of Bishops on the formation of Candidates for the Priesthood in Actual Circumstances (1991). He has been a member of the Interdicasterial Commission for a Just Distribution of Clergy (1991), the IV General Conference of Latin American Bishops (CELAM) (1992), the Synod of Bishops on Consecrated Life and Their Mission in the Church and the World (1993), the Synod of Bishops´ Special Assembly for America (1997) and, since 1994, a permanent consultant to the Congregation for the Clergy. The golden anniversary of his priestly ordination was celebrated on 26 November 1994, with 57 Legionary priests ordained on the anniversary's eve. Fr. Marcial Maciel also served as Chancellor of the Pontifical Athenaeum Regina Apostolorum, which is based in Rome.

In January 2005 Maciel, at age 84, was succeeded by Álvaro Corcuera, LC, as General Director of the Legion shortly after the reopening of a sex abuse allegation by the Vatican. Maciel died on 30 January 2008.

In July of 2009, media in Spain published an interview with a woman who had a child with Maciel over 20 years ago and now lives in a luxury apartment in Madrid which Maciel purchased for her. The woman, Norma Hilda Baños, insinuates that she was abused by Maciel as a minor and later was impregnated by him and she bore him a daughter, Norma Hilda Rivas.[5] At least one source claims that Rivas is an alias that Maciel used during his life.[6]

A day later, Mexican media reported that an attorney, José Bonilla, will represent three of a possible total of six of Maciel's children in a civil suit to recover Maciel's estate. The lawyer claims that there are several properties in Mexico and around the world which Maciel owned in his own name.[7][8] In March 2010, Bonilla announced that he would no longer represent the three reputed children of Maciel, since one of them admitted to asking the Legion of Christ for $26 million USD in exchange for silence. [9]

Ethos

Members of the Legion take vows of obedience, chastity, and poverty. They originally took a private vow of charity, which was approved by Pope John Paul II in 1983 and repealed by Pope Benedict XVI in 2007 [10]. Their private vow of humility remains intact. The Legion's spirituality can be described as three loves: love for Christ, love for Mary, and love for the Church and Pope.

Love for Christ is, for Legionaries, a personal experience. Through the Gospel, the Cross, and the Eucharist, Legionaries come to know Christ intimately, and love him in a passionate way by embracing him as their model of holiness.[citation needed]

Love for Mary flows from imitating Christ; the Blessed Virgin is loved as both Mother of the Church and of the individual Legionary's vocation. Legionaries consecrate their spiritual and apostolic lives to her care, and seek to take on her virtues of faith, hope, charity, obedience, humility, and cooperation with Christ's plan of redemption.[citation needed]

Finally, there is Legionaries' love for Church and Pope. The Church is loved because it is the Body of Christ, and the beginning of his Kingdom on earth. Legionaries see the Church both as she currently stands and as Christ wants her to be. Thus Legionaries honor her by faith, submit to her in obedience, win souls for her through evangelization, and put her above all other earthly things in their lives. This love of the Church leads many in the Legion to speak of being "always in step with the Church, neither ahead nor behind." It also explains the Legionaries' special affection for the Pope, who is supported in his charism of primacy and magisterium. All bishops in communion with the Roman Pontiff, as the Apostles' successors and teachers of the Catholic Faith, are likewise honored.[citation needed]

The very definition of the Legion of Christ's charism and ethos and how much of it is related to their disgraced founder's life of deception and moral turpitude is in question pending the results of the Apostolic Visitation due in the fall of 2009.[11]

Formation

As a whole, the Legion is dedicated to advancing the Church's mission in the world, and to this end submits candidates to a rigorous formation of four dimensions: human, spiritual, intellectual and apostolic. This formation has caused critics to accuse the Legion of producing priests and religious who all speak and behave in the same way. But as members of a family receive similar upbringing, so the members of the Legion are formed in like ways, but still respecting the freedom of the individual.

In letters from Marcial Maciel to the seminarians, he describes the loyalties a Legionary should have:[12]

177. The first duty of a legionary is to love and esteem the Legion. As Nuestro Padre says, it is not a sin to love our Mother who is with all her being dedicated to the expansion of the Kingdom of Christ. On the other hand, when we do this, we are not laboring blindly for we have before our eyes the splendid fruits that the Legion has produced for forty years, the formation of its men and the radiance of its apostolates which confirm that it is work of God and of the Church.
178. To love the Legion is to believe in it and in all that which makes up its specific charism - spirituality, discipline, apostolic methodology. To love the Legion is to intimately know it, accept it in all its fullness, without reticence or diminution. To love the Legion is to actively pledge oneself to it, living its spirit and enriching it with the contribution of all of one’s personality. To love the Legion is to feel oneself fully realized within it and to make it an essential part of one’s own happiness.

Contact with the family is moderated, so as to not restrict their mission, although they are allowed a considerably more contact with their families than religious in past centuries. If they live in the same country as their parents, the religious and priests are permitted to visit their families usually once a year provided it does not inhibit their individual assignments. In addition, they are permitted to visit for landmark anniversaries of parents and grandparents and, their families are encouraged to visit them normally two or three times a year. However, the novices do not go home during their two-year novitiate, but their families may visit. The high school seminarians are permitted to go home in the following cases:

276. During periods of summer vacation for fifteen days. During this period the Rector and, if the number requires it, the Vice-Rector - each accompanied by another religious - should visit apostolics in their homes to attend to them spiritually and to attend to the family.
277. During the Christmas holidays for three days. However, all apostolics should celebrate Christmas Eve and Christmas Day in the vocational center and should do the same during the last day of the year.
278. For the name day or corresponding birthday of their parents for one day. This visit will, however, be subject to the approval of the Rector based on the individual environment of each family.
279. For their parents anniversary for one day.
280. For the wedding, religious profession or priestly ordination of one of their siblings for one day.
281. On the occasion of the death or serious illness of a parent, sibling or grandparent for three days.

All members of the congregation are required to write their families every two weeks, for the high school seminarians, every week. Periodic phone calls are also permitted: once a week for the high school seminarians, three times a year for novices, and roughly once a month for religious and priests. The above are the usual, but each individual case is seen with the superior.

Papal support

Since its founding, successive popes have expressed support for the Legion. When Maciel visited Rome in 1946, Pope Pius XII expressed a keen interest in the undertaking and gave it his personal blessing. In light of the order's achievements, particularly in education, Pope Paul VI was pleased to award it the "Decree of Praise" in 1965. The most enthusiastic support has, however, been that of Pope John Paul II, who in an address, picked out the qualities which have made the Legion so successful:[13]

The close relationship between Maciel and Pope John Paul may have been one of the reasons that Vatican investigation regarding sex abuse allegations made against Fr. Maciel proceeded slowly although the first allegations were provided to the Pope in the late 1970s.

Apostolates

The primary apostolate of Legionary priests and brothers is to attend to the spiritual needs of the members of their lay branch, Regnum Christi. Since Legionary priests and brothers are themselves members of Regnum Christi, often they are put in charge of directing the apostolic projects.[citation needed]

Regnum Christi has many Apostolates for charitable and spiritual welfare. It essentially does not limit itself to any one apostolate, but each member is encouraged to work on his/her area of interest/expertise.[citation needed]

As a spirituality, it encourages its members to work innovatively and systematically. Members are given the option to work on an apostolate not associated with the Legion, a Legion-endorsed apostolate, or to create their own apostolate which may eventually reach Legion endorsement.[citation needed]

In 2006, The Legion launched a test phase of Mission Network, in the United States. Catholic Mission Network, Inc., is the umbrella organization which oversees and approves all Legionary-endorsed apostolates in the US, soon to be internationally. Its purpose is to provide both 1) structure/supervision of the apostolates, and 2) An overview as to what the Legion/Regnum Christi does as a whole, with brand-name-type recognition.[citation needed]

Controversies

In the United States, bishops have barred or severely restricted the Legion and Regnum Christi in six dioceses possibly because of its recruiting practices, but this is unclear.

Since the 1970s, Marcial Maciel has been accused twice of having repeatedly sexually abused other congregation members, including young children. (see Sexual abuse scandal in the Legion of Christ)

[edit] Apostolic visitation

The Vatican has ordered an apostolic visitation of the institutions of the Legionaries of Christ following disclosures of sexual impropriety by the order's late founder. Marcial Maciel Degollado. The announcement of the unusual investigation was posted on the Web site of the Legionaries of Christ March 31, 2009 along with the text of a letter informing the Legionaries of the pope's decision. [14]

On June 27, 2009, according to Vatican commentator, Sandro Magister, Vatican authorities have named five bishops from five different countries, each one in charge of investigating the Legionaries in a particular part of the world. Their first report is due to the Holy Father in March 2010:

Ricardo Watti Urquidi[15], Bishop of Tepic, Mexico, in charge of Mexico and Central America, where the Legion has 44 houses, 250 priests and 115-120 religious seminarians; Charles J. Chaput, Archbishop of Denver, in charge of the United States and Canada, where the Legion has 24 houses, 130 priests and 260 religious seminarians; Giuseppe Versaldi, Bishop of Alessandria, in charge of Italy, Israel, the Philippines, and South Korea, where the Legion has 16 houses, 200 priests and 420 religious seminarians. (in Italy 13, 168 and 418 respectively); Ricardo Ezzati Andrello[16], Archbishop of Concepción, Chile, in charge of Chile, Argentina, Colombia, Brazil and Venezuela, where the Legion has 20 houses, 122 priests and 122 religious seminarians; Ricardo Blázquez Pérez, Bishop of Bilbao, Spain, in charge of Spain, France, Germany, Switzerland, Ireland, Holland, Poland, Austria and Hungary, where the Legion has 20 houses, 105 priest, and 160 religious seminarians[



dus wat contoverse en een onderzoek maar eveneens een ganse website, uiterst gedetailleerde info over allerlei horror binnen dat fameuse legioen. Deze zeer goed gedocumenteerde site is opgericht door ex-legionairs:
http://www.regainnetwork.org/

een voorbeeldje ze verwijzen daar naar een recent artikel in de New-York Times:

Mexican Woman: 2 Kids With Scandal-Tainted Priest

By THE ASSOCIATED PRESS
Published: March 3, 2010

Filed at 8:45 p.m. ET

MEXICO CITY (AP) -- A Mexican woman charged Wednesday that the deceased, scandal-tainted founder of a conservative Roman Catholic religious order led a double life and fathered two children with her.

Blanca Lara Gutierrez said she met the Rev. Marcial Maciel in the border city of Tijuana in the 1970s, but didn't know he was a priest. She said he passed himself off as an employee of an international oil company, a private investigator and a CIA agent.

The Legionaries of Christ, the order founded by Maciel, acknowledged in February 2009 in connection with other cases that he had fathered a daughter and molested seminarians.

During a radio interview Wednesday, Lara Gutierrez charged that Maciel, who died in 2008 at age 87, sexually abused one of his two sons with her as well as a son she had from a previous relationship. The sons, now adults named Jose Raul and Omar, said the abuse went on for years.

The Vatican, which has been investigating the order over the earlier allegations against Maciel, did not have any immediate comment on what Lara Gutierrez and her sons told MVS radio Wednesday.

The order's Mexican headquarters did not answer its phone. Jim Fair, a U.S.-based spokesman for the Legionaries, said he didn't know anything more than what was broadcast in Mexico about the woman, her children and Maciel.

''I'm shocked and disappointed at what I've heard,'' Fair said in a telephone interview. ''We want to act responsibly and get to the bottom of things and correct what needs to be corrected. We're going to be in the process of doing that.''

The accusations could not be independently verified. A short official biography posted on the Legionaries' Mexico Web site did not say where Maciel might have been posted in the 1970s, but he apparently did move around a lot.

Jason Berry, author of the book ''Vows of Silence,'' an investigation of the claims against Maciel, said that by 1976 Maciel traveled so much that he wasn't really based anywhere.

''He was building an international religious order and he flew often and spent periods of time in different countries. He moved most frequently between Mexico City, Madrid and Rome,'' Berry said. ''He was always in Mexico for periods of time. He would come back for events. Mexico was his financial base.''

The accusations that Maciel lived a hitherto unknown double life, in which the priest passed himself off as ''Jose Rivas,'' a widower, follow a long series of allegations that he engaged in sexual misconduct in several cities.

Lara Gutierrez said she met Maciel when she was 19 and he was 56. She said she didn't find out his real identity until 1997, when she saw a magazine article about previous allegations made against him.

Asked how she was able to sustain a relationship with a man for around two decades without realizing who he really was, Lara Gutierrez suggested she was blinded by love.

''I never knew who I was living with, I never suspected.'' she said. ''I loved him very much.''

Pope Benedict XVI took the extraordinary step last March of ordering a Vatican investigation of the Legionaries of Christ. Church leaders are visiting and evaluating all seminaries, schools and other institutions run by the order around the world.

After its founding by Maciel in 1941, the Legionaries of Christ became one of the most influential and fastest-growing orders in the Roman Catholic Church.

Pope John Paul II championed the group, which became known for its orthodox theology, military-style discipline, fundraising prowess and success recruiting priests at a time when seminary enrollment was generally dismal.

The order says it has more than 800 priests and 2,500 seminarians worldwide, along with 50,000 members of the associated lay group Regnum Christi.

------

Associated Press Religion Writer Rachel Zoll in New York contributed to this report.



we vonden eveneens de laatste stand van het onderzoek op een gedegen christelijke site: http://www.catholic.org/international/international_story.php?id=35813&wf=rsscol

ROME, (Chiesa) – In the thick of the storm rocking the Catholic Church on account of the sexual abuse committed against minors by priests, an end has come to the apostolic visit ordered by the Holy See among the Legionaries of Christ, the congregation founded by Marcial Maciel.

The Maciel case is extreme in every way. It pushes the contrast between image and reality to exaggerated limits. Between the beatified image of the priest founder of an ultra-orthodox, ascetical, devout religious congregation, flourishing with vocations, some of them exemplary, and the reality of a dissolute second life, made up of incessant violations not only of the vows but of the commandments, of continual sinful affairs with women, men, and minors of every age and condition, with children and lovers all over the world, their number still unknown.

A second life, that even at the moment of death appeared to sink deeper into the sulfurous fumes. Morbid stories have leaked out about Maciel's last days in Houston, at the end of January 2008, before his burial in Cotija, his birthplace, in Mexico.

The apostolic visit began on July 15, 2009. And the five bishop visitors fulfilled their mandate halfway through this month of March, with the delivery of their report to the Vatican authorities. They were Ricardo Watti Urquidi, bishop of Tepic in Mexico; Charles J. Chaput, archbishop of Denver; Giuseppe Versaldi, bishop of Alessandria; Ricardo Ezzato Andrello, archbishop of Concepción in Chile; and Ricardo Blázquez Pérez, archbishop of Valladolid.

It will be the Vatican authorities who decide what to do. The three cardinals charged with the case are Tarcisio Bertone, secretary of state, William J. Levada, prefect of the congregation for the doctrine of the faith, and Franc Rodé, prefect of the congregation for institutes of consecrated life.

But the last word will belong to Benedict XVI, the most prescient of all. Even before he was elected pope and when Maciel still had very powerful protectors in the Vatican, Joseph Ratzinger ordered an extensive investigation of the accusations against the founder of the Legionaries. And as pope, on May 19, 2006, he sentenced him to "a retired life of prayer and penance."

After this sentence, the congregation of the Legionaries bowed to the papal command. But it continued to show veneration to its founding "father," as an "innocent victim" of false accusations.

It was only after his death and the revelation of other scandals that the directors of the congregation acknowledged some of their founder's sins, but without denying the goodness of his work.

Still today, after the eight-month apostolic visit, Maciel's successor as director general of the congregation, Fr. Álvaro Corcuera, and vicar general Luis Garza Medina – who were also for decades, especially the latter of them, very close collaborators of the founder – show no intention of leaving their command. And neither do any of the other high and mid-level directors, central or peripheral.

Their defense is that they were always unaware of Maciel's second life, and that their fidelity to the Church and to the pope, in addition to their leadership experience, are the best guarantees for the congregation's continuity.

Last February 5, in "L'Osservatore Romano," Fr. Luis Garza Medina, unruffled, published an article describing the "virtuous life" of the ideal priest. He who more than anyone else lived side by side with Maciel, knowing all his secrets and managing his money, and who always held him up as a model.

But that the current leaders of the Legionaries should be left at the head of the congregation is entirely unlikely. The more probable decision is that the Holy See will appoint a fully empowered commissioner of its own, and will set the guidelines for a thorough reform, including the replacement of the current leaders.

But rebuilding from the ground up a congregation still deeply influenced by its disgraced founder will be an arduous enterprise.

Priests and seminarians who until very recently were steeped in the writings attributed to Maciel will have difficulty finding new sources of inspiration, not generic but specific to their order. The current leaders of the congregation aren't helping, either. On the contrary. One of Maciel's former personal secretaries, Fr. Felipe Castro, together with other priests of the Legion, has worked in recent months to select from among the founder's many letters a group of letters to be "saved" for the future, to keep a positive image of Maciel alive.

The dependence of the Legionaries on Maciel was – and for many still is – absolute. There wasn't a shred of daily life that escaped the rules he dictated. Absurdly exacting rules. Which prescribed, for example, how to sit at the table, how to use a napkin, how to swallow, how to eat chicken without using one's hands, how to debone a fish.

But this was nothing compared to the control exercised over consciences. The handbook for the examination of conscience at the end of the day was 332 pages long, with thousands of questions.

And then there were – and are – the statutes properly speaking. Much more extensive and detailed than those provided to the bishops of the dioceses in which the Legionaries have their houses. The five visitors went through a lot of trouble to obtain the statutes in their entirety.

From the statutes one gathers that in addition to the three classical vows of religious orders, of poverty, chastity, and obedience, the Legionaries were bound by two other vows – plus a third called "of fidelity and charity" for the select members of the congregation – which prohibited any kind of criticism and at the same time required telling the superiors about confreres seen violating the ban.

These extra vows were supposed to have been removed by order of the Holy See, in 2007. But the rank and file of the Legionaries do not seem to have been notified of this revocation.

The boundary between the spirit of obedience and the spirit of subjection is not always clear in the congregation founded by Maciel.

Among the Legionaries, the competition encouraged by the rules is to see who can make the most proselytes. And the novice immediately enters a collective machine that completely absorbs his individuality. Everything is meticulously overseen and regulated, in a thicket of limitations. From personal mail to reading material, from visits to travel.

Over the eight months of the apostolic visit, this control was relaxed only in part. Some priests told the visitors about the things they believed were wrong. Others have left the congregation and been incardinated into the diocesan clergy. Others have continued to defend Maciel's legacy. Others feel lost. Still others, finally, have faith in the rebuilding on new foundations of a religious congregation that is part of their lives and that they continue to love.



an never ending story


en by the way: het Vaticaan heeft eveneens een onderzoek bevolen naar de verschijningen in ons favoriete bedevaartsoord Medjugorje...








18-03-2010 om 23:11 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
17-03-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.the smart grid market may be bigger than the whole Internet
Klik op de afbeelding om de link te volgen Terug naar onze favoriete pispaal namelijk de slimme meters en aanverwante science-fictionachtige toestanden. We vonden een powerpoint-presentatie over dit onderwerp dat ons toch zo na aan het hart ligt:
http://www.futureofprivacy.org/wp-content/uploads/2009/11/microsoft-powerpoint-smart-grid-privacy-madrid-powerpoint-jp-final1.pdf

Het lijkt wel of er een ganse "business" ontstaat rond de "privacypolitiek" van de "smart meters"
we citeren een soort "best of" uit deze presentatie:


The Smart Grid market “may be bigger than the whole internet.”



What Could Detailed & Specific Power Usage Information Reveal?

Do you have children? Do you leave them at home alone?

What hours do you work?

Do you come home after bars close for the night?

Do you have an alarm system and is it armed?

When do you usually bathe?

Do you cook your meals in the microwave or on the stove?

Are you a restless sleeper?

How frequently do you wash your clothing?




The Smart Grid is Here.

United States
8.3 million smart meters have already been installed in the United States. This number is projected to increase to 52 million by 2012.
The U.S. Federal Government has allocated $4.5 billion in federal stimulus funds for Smart Grid projects.


Canada
North American utilities are expected to spend $10.75 billion on Smart Grid infrastructure.
The Government of Ontario is committed to installing smart meters in all homes and businesses by the end of 2010.
Toronto Hydro has instituted a program in which residential customers can sell “distributed generation” back onto the grid.

Germany
Yello Strom was the first European utility to grant consumers access to Google PowerMeter. Yello is now teaming with Cisco to install in-home energy management devices.

Italy
85% of homes have smart meters installed. This is the highest penetration rate in Europe. France is second with only 25%.

Netherlands
April 2009 -First Chamber declined to pass a bill which would require the installation of smart meters in residences.
Chamber cited privacy issues as the measure may violate the right to privacy in the European Convention on Human Rights.


England
The Government has announced plans to install a smart meter in every home in England by 2020.
However, the Department for Energy and Climate Change (DECC) has expressed privacy concerns about smart meters in its impact assessment. There is “scope…for monitoring of vulnerable householders by health authorities or social services.”

European Union
The European Parliament passed the 3rdEnergy Package in April 2009 which proposed that 80% of electricity customers have smart meters by 2020.




Het wordt dus zeer duidelijk "big brother is watching you" en als je dan nog de pech hebt om wat marginaal te zijn slaagt men er zelfs nog in iedereen te doen geloven dat men aan sociaal dienstbetoon doet wanneer ergens een soort "braindoctor" bepaalde zwakke categorieën zal monitoren...dit opent ware horrorperspectieven...
Maar we laten jullie ongebreidelde fantasie haar werk doen...

Ook de huidige trotse eigenaars van zonnepanelen zullen poeten opletten want het zal gedaan zijn met de terugdraaiende meterkes die de verbruikte elektriciteit aanrekenen minus de elektriciteit geleverd aan het net, allebei tegen het zelfde tarief....fini, gedaan. Het zal de producenten toelaten je elektriciteit te kopen tegen ridicule prijzen en jullie geleverde elektriciteit duur te verkopen. Met andere woorden ik geef je één eurcent voor je overschot die ik aan je buur tegen 1 euro verkoop als groene energie. Bovendien kan de distributienetbeheerder je gewoon afsluiten en dus beletten op het net te injecteren op de moment dat de vraag te laag ligt.
Dit zijn slechts twee voorbeelden die aantonen dat de grootste winnaars niet de consumenten zijn maar maar de leveranciers en de distributeurs...toevallig twee categorieën die nooit een cent zullen bijdragen aan de betaling van de kost van de slimme meterkes....alleen de verbruiker draait op voor de meerkost en hij heeft er uiteindelijk het minste baat bij...

17-03-2010 om 22:39 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
16-03-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dat waren nog eens tijden...Urbanus II en het vileine ras!
Klik op de afbeelding om de link te volgen Waar wij ons dol aan ergeren is van die idiote beslissingen die dan nog veel idiotere polemieken opleveren. Neem nu de uitnodiging van onze minister van oorlog onze eigenste Crembo aan, het Congolese leger om hier deel te nemen aan ons nationale défilé om hun eigenste 50 jarige onafhankelijkheid te vieren. Zeg nu zelf: kan het nog kolonialer? We kunnen ons al zo de nette uniformen met veel klatergoud inbeelden van de troep uitverkoren elitesoldaten met relaties die met Crembo-air naar hier worden gevlogen om voor de Bwana Kitoko II de Pruisische paradepas te mogen tonen. Liefst nog met witte handschoenen want dat contrasteert leuk met hun zwarte huid... En zonder te willen veralgemenen, maar we hebben toch enkele bedenkingen op hun manier van "oorlogvoeren" in hun oorlogszones. Niet dat we ons broederland het recht betwisten om vreemde gewapende invallers d'r uit te schoppen maar wel de manier waarop dat gebeurt. Heeft weinig te maken met de strategie van een geregeld leger maar veel meer met het wangedrag van ongeregelde bendes. Een gewapende groep die geen soldij ontvangt slaat aan het muiten. Dat weten we hier al een paar eeuwen en daarvan hebben we in deze contreien wel de gevolgen mogen meemaken. Nu is het ginder in de buurt van de grote meren vroeger waren de Zuidelijke Nederlanden ook zo een gebrandschat gebied.
We zien dus echt niet in waarom we zulke luitjes over de kasseien tegenover het Warandepark moeten hoeren stappen. Wij stellen voor dat ook de Congolese luchtmacht deelneemt aan het luchtvaartdefilé. Dat zou pas lachen worden. Crem-air en de Congolese luchtmacht met hun tricolore rookpotten...Dit wens ik enkel life op scherm te volgen vanuit een ondergrondse schuilkelder ergens in ons omringend buurland. Want die dag is ons nationale luchtruim de gevaarlijkste plek van onze planeet. En om verder te gaan met non-events willen we een pleziertje gunnen aan alle islamofobe lezertjes. En gezien ons steeds groter wordend aantal Ollandse lezers moeten er dat inmiddels heel wat zijn als we de opiniepeilingen mogen geloven.
Vandaag geven we jullie de toespraak van Urbanus II, de paus die opriep tot de heilige oorlog en kruistocht en die Pieter de Kluizenaar zo erg begeesterde dat die elke man die naar de hemel wou uiteindelijk naar ginder stuurde. Onze goeie medeblogger met vettig bruin randje Tafelspringer (http://www.bloggen.be/tafelspringer/) verwees daar ook al naar toen hij het had over geert Wilders en enkele uitspraken van Hirsi Ali. Al zien we niet meteen zelf een verband tussen de 11de eeuw en de 21ste. Maar dat moeten jullie nu even uitzoeken of er inderdaad een overeenkomst is. Weet dat er geen enkel origineel document bestaat met deze toespraak en dat we het enkel hebben via zogenaamde apocriefe geschriften ...en lees nu zelf mee en lig niet meteen in een deuk. Het heeft immers aan ontelbare brave mensen het leven gekost. Diegenen die aan de kant van Urbanus vochten konden dan nog tenminste rekenen op een volle aflaat maar of de tegenstander en " vilein ras" ooit in hun maagdenparadijs van martelaren zijn terecht gekomen, daar koesteren we nogal wat twijfel over: maar nu dus naar Urbanus den tweede


"Most beloved brethren: Urged by necessity, I, Urban, by the permission of God chief bishop and prelate over the whole world, have come into these parts as an ambassador with a divine admonition to you, the servants of God. I hoped to find you as faithful and as zealous in the service of God as I had supposed you to be. But if there is in you any deformity or crookedness contrary to God's law, with divine help I will do my best to remove it. For God has put you as stewards over his family to minister to it. Happy indeed will you be if he finds you faithful in your stewardship. You are called shepherds; see that you do not act as hirelings. But be true shepherds, with your crooks always in your hands. Do not go to sleep, but guard on all sides the flock committed to you. For if through your carelessness or negligence a wolf carries away one of your sheep, you will surely lose the reward laid up for you with God. And after you have been bitterly scourged with remorse for your faults-, you will be fiercely overwhelmed in hell, the abode of death. For according to the gospel you are the salt of the earth [Matt. 5:13]. But if you fall short in your duty, how, it may be asked, can it be salted? O how great the need of salting! It is indeed necessary for you to correct with the salt of wisdom this foolish people which is so devoted to the pleasures of this -world, lest the Lord, when He may wish to speak to them, find them putrefied by their sins unsalted and stinking. For if He, shall find worms, that is, sins, In them, because you have been negligent in your duty, He will command them as worthless to be thrown into the abyss of unclean things. And because you cannot restore to Him His great loss, He will surely condemn you and drive you from His loving presence. But the man who applies this salt should be prudent, provident, modest, learned, peaceable, watchful, pious, just, equitable, and pure. For how can the ignorant teach others? How can the licentious make others modest? And how can the impure make others pure? If anyone hates peace, how can he make others peaceable ? Or if anyone has soiled his hands with baseness, how can he cleanse the impurities of another? We read also that if the blind lead the blind, both will fall into the ditch [Matt. 15:14]. But first correct yourselves, in order that, free from blame , you may be able to correct those who are subject to you. If you wish to be the friends of God, gladly do the things which you know will please Him. You must especially let all matters that pertain to the church be controlled by the law of the church. And be careful that simony does not take root among you, lest both those who buy and those who sell [church offices] be beaten with the scourges of the Lord through narrow streets and driven into the place of destruction and confusion. Keep the church and the clergy in all its grades entirely free from the secular power. See that the tithes that belong to God are faithfully paid from all the produce of the land; let them not be sold or withheld. If anyone seizes a bishop let him be treated as an outlaw. If anyone seizes or robs monks, or clergymen, or nuns, or their servants, or pilgrims, or merchants, let him be anathema [that is, cursed]. Let robbers and incendiaries and all their accomplices be expelled from the church and anthematized. If a man who does not give a part of his goods as alms is punished with the damnation of hell, how should he be punished who robs another of his goods? For thus it happened to the rich man in the gospel [Luke 16:19]; he was not punished because he had stolen the goods of another, but because he had not used well the things which were his. "You have seen for a long time the great disorder in the world caused by these crimes. It is so bad in some of your provinces, I am told, and you are so weak in the administration of justice, that one can hardly go along the road by day or night without being attacked by robbers; and whether at home or abroad one is in danger of being despoiled either by force or fraud. Therefore it is necessary to reenact the truce, as it is commonly called, which was proclaimed a long time ago by our holy fathers. I exhort and demand that you, each, try hard to have the truce kept in your diocese. And if anyone shall be led by his cupidity or arrogance to break this truce, by the authority of God and with the sanction of this council he shall be anathematized."

After these and various other matters had been attended to, all who were present, clergy and people, gave thanks to God and agreed to the pope's proposition. They all faithfully promised to keep the decrees. Then the pope said that in another part of the world Christianity was suffering from a state of affairs that was worse than the one just mentioned. He continued:

"Although, O sons of God, you have promised more firmly than ever to keep the peace among yourselves and to preserve the rights of the church, there remains still an important work for you to do. Freshly quickened by the divine correction, you must apply the strength of your righteousness to another matter which concerns you as well as God. For your brethren who live in the east are in urgent need of your help, and you must hasten to give them the aid which has often been promised them. For, as the most of you have heard, the Turks and Arabs have attacked them and have conquered the territory of Romania [the Greek empire] as far west as the shore of the Mediterranean and the Hellespont, which is called the Arm of St. George. They have occupied more and more of the lands of those Christians, and have overcome them in seven battles. They have killed and captured many, and have destroyed the churches and devastated the empire. If you permit them to continue thus for awhile with impurity, the faithful of God will be much more widely attacked by them. On this account I, or rather the Lord, beseech you as Christ's heralds to publish this everywhere and to persuade all people of whatever rank, foot-soldiers and knights, poor and rich, to carry aid promptly to those Christians and to destroy that vile race from the lands of our friends. I say this to those who are present, it meant also for those who are absent. Moreover, Christ commands it."

"All who die by the way, whether by land or by sea, or in battle against the pagans, shall have immediate remission of sins. This I grant them through the power of God with which I am invested. O what a disgrace if such a despised and base race, which worships demons, should conquer a people which has the faith of omnipotent God and is made glorious with the name of Christ! With what reproaches will the Lord overwhelm us if you do not aid those who, with us, profess the Christian religion! Let those who have been accustomed unjustly to wage private warfare against the faithful now go against the infidels and end with victory this war which should have been begun long ago. Let those who for a long time, have been robbers, now become knights. Let those who have been fighting against their brothers and relatives now fight in a proper way against the barbarians. Let those who have been serving as mercenaries for small pay now obtain the eternal reward. Let those who have been wearing themselves out in both body and soul now work for a double honor. Behold! on this side will be the sorrowful and poor, on that, the rich; on this side, the enemies of the Lord, on that, his friends. Let those who go not put off the journey, but rent their lands and collect money for their expenses; and as soon as winter is over and spring comes, let hem eagerly set out on the way with God as their guide."


Bongars, Gesta Dei per Francos, 1, pp. 382 f., trans in Oliver J. Thatcher, and Edgar Holmes McNeal, eds., A Source Book for Medieval History, (New York: Scribners, 1905), 513-17





16-03-2010 om 23:34 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
15-03-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.de sossen hebben eindelijk weer een goed idee...de single buyer
We hebben reeds tussen twee lijntjes door vermeld dat de SP-a een energieplan heeft. Ze hadden al eerder ééntje. Nog niet zo heel lang geleden trouwens en waaraan we ons groen en blauw geërgerd hebben. Laten we dus beginnen met de versie die onze wrevel heeft opgewekt:


http://www.mikadoweb.be/node/87

Ambitieus energieplan essentieel voor durfplan economische toekomst

Submitted by admin on Fri, 04/24/2009 - 08:47

Op 23 april stelde sp.a haar durfplan voor. Het plan is volgens voorzitster Caroline Gennez een antwoord op de crisis en moet de economie van de toekomst creëren.

De crisis is te groot om ze met halve maatregelen op te lossen. Er is de laatste tijd te veel gepraat en te vaak gewacht. Het is tijd voor daden. “Ons programma telt meer dan 100 pagina’s en 500 concrete voorstellen”, aldus Caroline Gennez. “Maar er is zelfs nog meer nodig. Want we zitten midden in de zwaarste economische crisis van ons leven. We hebben echt een hyperactieve regering nodig, die de handen uit de mouwen steekt. Nu meteen.”

sp.a vindt dat de Vlaamse regering de eerste jaren van de volgende legislatuur echt moet investeren in infrastructuur, in een energie-arme economie, in mensen en in solidariteit. Samen met het weer betrouwbaar maken van banken kan Vlaanderen zo een nieuwe start nemen.

Een belangrijk onderdeel van het durfplan gaat over een ambitieus en duurzaam energiebeleid. We staan voor een gigantische uitdaging op het vlak van energieconsumptie en –productie. We moeten tegelijkertijd de overgang naar een lage koolstoffeneconomie maken, onafhankelijker worden in onze energievoorziening op Europees vlak en een concurrentiële markt creëren. En dat alles zonder dat het licht uitgaat, of de prijzen onaanvaardbaar snel stijgen. Iedereen weet dat. Er zijn al veel maatregelen genomen. Maar de vooruitgang is te traag.

Wij willen versnellen. Niet langer achterop lopen in de EU, maar voorop. Onze ambitie is om tegen 2020:

  • onze achterstand in energie-efficiëntie van woningen te hebben ingehaald en beter geïsoleerd te zijn dan de Europese landen die zuidelijker van ons liggen,
  • alle huishoudens van elektriciteit uit alternatieve bronnen te voorzien en
  • het slimste elektriciteitsnet van de hele EU te hebben.

Dit kan en zal ons bovendien extra jobs opleveren. En het zorgt voor innovatie in een groeisector.

De goedkoopste en schoonste energie is degene die je niet verbruikt. Met alle premies en fiscale aftrekken die er nu al zijn, is het rendement van investeringen in energiebesparing gegarandeerd. Toch zijn er vandaag 800.000 woningen zonder dakisolatie. Veel mensen zien de isolatiewerken niet onmiddellijk zitten, beschikken niet over voldoende geld om de kosten voor te schieten, kennen geen goede aannemer of zien op tegen het papierwerk. Daarom stellen wij voor dat de netbeheerders, die elektriciteit en gas in huis brengen, vanaf nu ook de isolatie meebrengen. Het energiebedrijf maakt een bestek op, zoekt een aannemer en prefinanciert de werken. Het bedrijf sluit een akkoord met de steden en gemeenten. Die zetten de bouwmaatschappijen aan de slag om, alles samen, 80.000 huizen per jaar te isoleren. Zo is de klus in 2020 geklaard.

Eens het dak geïsoleerd is, wordt het de moeite waard om er zonnepanelen op te zetten. Ondanks de fiscale aftrek, de groene stroomcertificaten en de premies, plaatsen mensen relatief weinig zonnepanelen. Het initiële investeringsbedrag schrikt mensen af, of maakt het hen onmogelijk. Wij willen mensen een renteloze lening aanbieden, die ze terugbetalen op het ritme van hun fiscale aftrekken, hun opbrengst uit groene stroomcertificaten en hun besparingen op de elektriciteitsfactuur. Concreet stellen we voor dat mensen die gebruik maken van de renteloze lening na drie jaar, dus nadat ze hun fiscale aftrek krijgen, een eerste schijf terugbetalen. Mensen die niet in aanmerking komen voor een belastingvermindering, betalen deze schijf niet terug. Voor hen is dit voorschot een verworven Vlaamse premie. De rest van de lening wordt afgelost over tien jaar of meer.

Om alle huishoudens te voorzien van elektriciteit uit hernieuwbare energie en om de Europese doelstellingen te halen, ontwikkelen we windenergie uit de Noordzee. Nu staan er zes windmolens in de Noordzee. Er is plaats voor meer dan 600. Het goede nieuws is dat we de stappen kennen om van de huidige zes naar 600 windmolens te gaan: we zorgen voor een ondersteunend vergunningsbeleid, we verplichten Elia om een stopcontact in de Noordzee te leggen en we waarborgen als Vlaamse overheid de financiering van de parken. Met een durfbeleid hebben we in 2015 het equivalent van Doel I in de Noordzee staan. Bovendien baten drie nieuwe spelers op de Belgische energiemarkt dit uit. Qua tewerkstelling mogen we deze innovatie niet onderschatten: er komen nieuwe, vaak arbeidsintensieve niches in de sectoren van onder meer de bouw, de baggeraars en de metaalindustrie, die ons toelaten kennis te ontwikkelen en te exporteren.

We denken beter nu al verder dan ons stukje Noordzee groot is. Iets verderop, tussen Schotland, Nederland, Denemarken en Noorwegen, waar nu de olieboorplatforms liggen, ligt een enorme kans om windmolenparken te bouwen. We kunnen die verbinden tot een NoordzeeRing. Zo’n Ring van windmolenparken, zoals uitgetekend in het Masterplan Zeekracht van het architectenbureau van Rem Koolhaas, het OMA, kan even veel energie opwekken als de olievelden in de Golfstaten en Europa voor 2050 grotendeels energieonafhankelijk maken. Vlaanderen kan hierin participeren, industrieel én politiek. De Noordzeering kan de definitieve omslag betekenen van fossiele naar hernieuwbare energie in Europa. En ze kan een symbool worden van Europese samenwerking. Van een Europese visie op de toekomst. Van een Europa van oplossingen. Van een Europa van jobs met toekomst.

Investeren in hernieuwbare energieproductie is één zaak. Deze ook inpassen in het elektriciteitsnetwerk is nog iets anders. Gezinnen, landbouwers, scholen en KMO’s kunnen met hernieuwbare energie-in­stal­la­ties of (micro)warm­te­krachtkoppeling grotendeels zelf hun stroom en warmte produceren. Ze kunnen met het net overschotten en te­kor­ten uitwisselen. Het elektriciteitsnet kan evolueren van een net dat stroom transporteert van enkele grote cen­trales naar duizenden afnemers, naar een ‘internet­structuur’ waar gebruikers ook energie aan kunnen toevoegen. Slimme meters laten toestellen (bijvoorbeeld warmtekrachtkoppelingsinstallaties) op momenten van piekvraag energie opwek­ken en in dalperiodes stroom afnemen (van was­ma­chines, diep­vriezen, plug-in hybride wagens,…). De uitbouw van een duurzaam netwerk veronderstelt een volgehouden inspanning. Er zijn momenteel al lokale pilootprojecten gepland om expertise met slimme meters op te bouwen. We streven naar de veralgemening van intelligente elektronische meters voor 2020.



Het zal weinig lezertjes verwonderen dat we dit soort apekool dus NIET lusten. Een voorbeeldje? Neem hun uiterst domme omschrijving van "intelligente meters": Slimme meters laten toestellen (bijvoorbeeld warmtekrachtkoppelingsinstallaties) op momenten van piekvraag energie opwek­ken en in dalperiodes stroom afnemen (van was­ma­chines, diep­vriezen, plug-in hybride wagens,…)....Indien morgen zo een slim meterke in mijn kelder tijdens een dalperiode stroom van mijn wasmachine afneemt of een wamtekrachtkopplingsinstallatie opstart bij een piekmoment, dan valt te vrezen dat we binnen de kortste keer met zijn allen gezellig rond kaarslicht en walmende houtvuren onze sateekes zullen moeten opeten....
Idem dito met dat zonnepaneelgeleuter en groenestroomcertificaten. Onze lezertjes hebben de vorige bijdrage immers kunnen lezen dat zelfs de CREG al dat gesubsidieer begint te gortig te vinden dus ...
Laat staan dat het studiebureau van Rem Koolhaas de onderzeese kabelverbindingen tussen de windmolenparken gaat uitwerken...dat gedoe met die Noordzeestekker werkt al lang op onze zwakke zenuwen. Niet dat we tegen die onderlinge verbindingen zijn, die komen er zeker en vast. anders hebben die windmolenparken immers totaal geen nut. Als je al die parkjes afzonderlijk laat werken kan je beter meteen je eigen stront omzetten in een biogasinstallatie. Zal je immers sneller aan elektriciteit komen. Maar of zo een gereputeerd bureau als Koolhaas de nodige expertise in huis heeft om hoogspanningsposten, -kabels en -lijnen uit te tekenen hebben we toch wat twijfels over. Zo een onderlinge verbinding komt er dus en dan kan je daar heel wat mee aanvangen met die windmolenparken maar we zullen de trendy SP.a'erkes meteen geruststellen: Rem Koolhaas zullen dat niet verwezenlijken ùmaar intussen weten we dat jullie Rem Koolhaas dus kennen. Proficiat!

Maar laten we nu vlug kijken naar het nieuwe plan. Vermoedelijk hebben ze begrepen dat het vorigen niet echt denderend te noemen was. Tussen de Cofidis en Nutellareclame vinden we bij skynet volgende topic: http://www.skynet.be/nieuws-sport/nieuws/belgie/detail_spa-heeft-nieuw-energieplan-klaar-met-grotere-rol-voor-overheid?id=636428


(Belga) Sp.a wil een radicale hervorming van de energiemarkt. Niet alleen moet tegen 2020 een vijfde van de stroom uit hernieuwbare bronnen komen, ook de prijs moet omlaag en de facturen transparanter. Om de elektriciteit goedkoper te maken, moet de overheid opnieuw meer gaan wegen op de energievoorziening. Het sp.a-energieplan is maandag goedgekeurd op het partijbestuur.

"Een zekere toegang tot voldoende energie tegen een betaalbare prijs staat voor ons centraal", zegt voorzitster Caroline Gennez. "Om tot dit doel te komen, moeten we resoluut kiezen voor de massale productie van hernieuwbare energie in eigen land. Daarnaast moeten we af van de dominantie van één speler op de energiemarkt." De partij pleit voor een aankoopcentrale die alle elektriciteit opkoopt die afkomstig is van kerncentrales, windturbineparken op zee en steenkoolcentrales. De centrale zal de stroom aankopen aan productieprijs en die daarna op de markt brengen. "Nu weegt GdF Suez teveel op onze prijszetting. Daardoor is onze elektriciteit de vierde duurste van Europa", argumenteert Gennez. Andere spelers naast de kernenergie, offshore windprojecten en steenkoolcentrales kunnen volgens Johan Vande Lanotte vrijwillig aansluiten. Hij denkt daarbij aan de gassector. Om tot 20 procent stroom uit hernieuwbare bronnen te komen, is een nieuw windplan nodig en moet een tweede locatie voor windturbines op zee worden afgebakend. De introductie van de elektrische wagen moet worden versneld door de installatie van oplaadpunten te stimuleren. Door de consumentenfacturen progressief te maken, wil de sp.a de kleine, zuinige consument beschermen en belonen. De facturen moeten ook transparanter worden. (LEE)


Zozo, de kampioenen van de liberalisering van de energiesector -weet je nog het afschaffen van het controlecomité????- hebben het warm water terug uitgevonden: "de overheid moet opnieuw gaan wegen op de energievoorziening". Het is niks te vroeg hé, beste sossewieten. Eerst de ganse boel liberaliseren om de prijzen te laten zakken....ze zijn nog nooit zo snel gestegen en dat was perfect voorspeld door een aantal mensen en organisaties maar sommige proffen wisten beter en dan hebben we het niet over in ongenade gevallen proffen!
Maar het idee van de aankoopcentrale die alle stroom centraal aankoopt zint ons wel. Het is wel geen uitvinding van deze rooie vriendjes. Dit principe heet "single buyer" en ondermeer de Creg publiceerde daarover reeds een behoorlijk interessant document: http://belgischenergierecht.blogspot.com/2009/09/kernenergie-en-single-buyer.html


je vindt hier een linkje dat je naar het document brengt anders kan je het rechtstreeks van hieruit: http://www.creg.info/pdf/Studies/F895NL.pdf

en in de nieuwsbrief van Febielec van 23/6/2009 vonden we dit:


Minister Magnette wil “single buyer” voor nucleaire productie
Minister Magnette wil de verlenging van de levensduur van de kerncentrales koppelen aan de invoering van een enige aankoper van hun geproduceerde elektriciteit. Dit monopsonie zou een overheidsbedrijf worden dat de nucleaire productie tegen cost+ zou aankopen en verder verkopen tegen voorwaarden onder de marktprijs, maar met een marge die zou worden geherinvesteerd in de ontwikkeling van nieuwe productie-eenheden (thermische centrales, hernieuwbare energie-opwekking en WKK).


Dus de mosterd zijn ze niet erg ver gaan zoeken allen hebben ze het wat uitgebreid tot de andere soorten elektriciteit. Niet alleen de kernenergie.

Dat de wereldbank dit geen goed idee vindt kan ons alleen maar versterken in onze overtuiging dat er inderdaad wat in zit in dit voorstel:
http://rru.worldbank.org/Documents/PublicPolicyJournal/225Lovei-1211.pdf


Many Asian, African, and Eastern European countries freeing up their
electricity markets are preserving an artificial monopoly over the
wholesale trading of electricity even after the vertically integrated
national power company is unbundled. Evidence so far suggests that this
“single-buyer” model has major disadvantages in developing countries: it
invites corruption, weakens payment discipline, and imposes large
contingent liabilities on the government. These disadvantages in most
cases overshadow the higher short-term costs of a “bilateral contracts
model” where generators contract with customers.


moesten ze even kritisch zijn over de geliberaliseerde markt dan zouden we dit stukje al wat aandachtiger lezen...maar we begrijpen dat iemand die ooit nog in een centraal planbureau in Hongarije heeft gewerkt zo een dingen durft te denken. Alleen verhoogt zo een artikel niet echt de geloofwaardigheid van deze toch al wat gewantrouwde instelling...


een interessant standpunt over de single buyer vinden jullie hier en we zitten heus niet in het communisme van Lenin en Stalin:
http://www.ieee.org/organizations/pes/public/2007/may/pesbusiness.html





THE BUSINESS SCENE

Electricity Markets

Comparing competitive and single buyer markets


Lev S. Belyaev



©Image 100
Many countries are restructuring their electric power industries (EPIs) from regulated monopolies to a competitive electricity market. Competition is expected to increase productivity and decrease production costs and the price of electricity. Countries are at different stages of the restructuring process, and the process is not finished in any country.

In spite of a wide variety of possible structures, four main electricity market models can be distinguished.

  • Model 1: Regulated natural monopoly (no competition). This is a vertically integrated company comprising all spheres of electricity production, transmission, distribution, and sale.
  • Model 2: Single buyer (purchasing agency, monopsony). Competition is only among producers.
  • Model 3: Competition in the wholesale market.
  • Model 4: Competition in the wholesale and retail markets.
Models 1, 3 and 4 are more popular and better studied. Meanwhile the single buyer model is perhaps the most interesting from the consumer viewpoint.

The variations of the electricity market are not perfect and differ from other markets. This is as a result of the fact that EPI is a complicated technologically unified electric power system (EPS). The main properties of an EPS and its influence on electricity markets are considered in the next section.

Properties of EPSs and Electricity Markets

EPSs have a number of well-known features:
  • a particular role of electricity in the economy and society; the damage caused by sudden interruption of power supply is many times larger than the cost of electricity undersupplied
  • it is impossible to store electricity on a sufficiently large scale
  • the necessity to provide the balance of power demand and supply at every current moment
  • inevitable emergencies of power and electric equipment that make it necessary to reserve (backup) generating capacities and electric ties in EPS.

These features influence electricity markets to a great extent. However, there are even more important properties of EPSs in this respect.

Specialized transport of electricity (by wires) that results in

  • territorial limitations (local character) of the market; only those consumers and producers who are directly connected to an EPS and via electric ties with sufficient transfer capability can be a part of the market; there are no world electricity market and prices
  • participation of only existing (operating) power plants in the market
  • a technical (physical) barrier for new power producers (NPPs) to enter the market.
Change in the daily, weekly and seasonal load of EPS consumers leads to
  • the need to expand generation capacities according to the maximum yearly load of the EPS (taking into account reserves); at other periods of the year, power plants will be underloaded and have lower income that might be insufficient to recover investment
  • the economic expediency to have within the EPS power plants of different types to meet base, peak, and semipeak loads; these plants are the most efficient in their load curve zones and differ in their economic indices (specific capital investments, production costs)
  • the expediency to optimize the structure of generation capacities of the EPS (shares of different power plant types)
  • the formation of marginal prices in the competitive wholesale market (Models 3 and 4) that correspond to the cost of the least-efficient power plants required for the current power supply (to the marginal cost of the marginal unit); marginal prices are much higher than regulated prices (tariffs) in Models 1 and 2.
Additionally, this property of the EPS is the reason for organization of the spot electricity market, which is absent in the other markets. In the original conceptions of EPI restructuring, the spot market was supposed to send signals for generation capacity expansion. But the experience and the subsequent studies show that it is not able to provide such signals. The spot market reflects only the current situation, and its signals are too late and unstable to provide timely (and the more so optimal) generation expansion.
Restructuring and Consumerism: Single Buyer Market
Another perspective in this regulation series is based on the plan for the Siberian market. This article brings forward another discussion of industrial organization. The laws and regulations at the federal and state level to establish competitive markets are under review and continuous attacks. Many have questioned when deregulation will arrive. Others question why competition has failed. Recent workshops by the American Public Power Association (APPA) have shown the range of analysis and the many false assumptions to justify each side. As noted in the this article on restructuring in Siberia, there are several models of industrial organization.
Figure A. Industrial organization structure
with major cash flows.

The single buyer market, at first review, seems to be similar to the California (CA) market established by the independent system operator (ISO). The CA ISO organizational model is shown in Figure A. The Federal Energy Regulatory Commission (FERC) authorizes the industry operation when business extends beyond the state. The State of California Public Utility Commission (PUC) is in charge of authorizing (regulating) Industry operation within the state. The independently owned utilities (IOUs) are separated into different companies under an umbrella or holding company. The municipal power agencies (MUNIES), cooperative power companies (COOPs), and independent power producers (IPPs) interact with and pay the CA ISO's operating expenses. The IOUs in California with the majority of the assets include Pacific Gas and Electric, San Diego Gas and Electric, and Southern California Edison. Los Angeles Department of Water and Power is one of the municipal agencies. There are many participants as one can determine by examining the FERC-required documents supplied by the CA ISO. The question brought forward at this time is the structure of the auction. The English auction assumes that the seller is paying for the auctioneer when the buyers are bidding to purchase. Similarly, the assumption when the buyer is paying the auctioneer is that the sellers are bidding. In the figure, examine the following cash flows within the U.S. market structure.

The cash flows within the holding company are not shown, but there are three alternative cash flows to pay for the operation of the CA ISO. The primary protector of the customer in the previously microregulated environment is the state PUC. The first level of responsibility for an IOU company is the stockholder. The holding company is restricted in the information exchanged between the wholly owned subsidiaries but has the right to direct the subsidiaries for maximum profit. This organization is reminiscent of the vertically organized IOU before the reorganization of the electric utility industry. The operating expenses of the CA ISO are paid by the IOU company, the municipals, the COOPs, and the IPPs. This organization should be compared with the organization recommended in this article exploring an independent buying agent for the customer, paid for by the customer. One should also consider the inherent difference between the IOUs and the municipals and coops who consider their customers as the shareholders.

Gerald B. Sheblé
Associate Editor, Business Scene

High capital-intensity and long time of construction of power plants and some transmissions causes

  • impossibility of a quick elimination of power shortage, if it has occurred in the market for some reasons; many years are required for commissioning (designing and construction) of new power plants (three to five years and more depending on their type); the shortage can be avoided only if its occurrence is not allowed, therefore timely development planning is needed
  • moreover, if a power plant is constructed by a private investor (in Models 3 and 4), then about ten years after the power plant commissioning the investment will need to be paid back. Hence, the private investor should know the EPS expansion conditions and, first of all, the wholesale market prices for the period of about 15–20 years. Clearly, such information will be very uncertain and this creates a high financial risk for the investor and raises an interest on capital at which he will make a decision to invest.
The development of EPS implies successive (one by one) construction of new power plants and transmissions. This EPS property leads to an important feature of a competitive electricity market (Models 3 and 4). Every new power plant apart from its production cost will have an investment component required for investment recovery. Therefore, a price that an NPP can offer to the wholesale market will be higher than the price offered by an operating plant of the same kind. Thus, there will be a difference (a "gap") between the electricity cost (and prices) of operating power plants and the prices required for attraction of investments in new power plants. Such a gap creates an economic (price) barrier for NPPs to enter the market.

The positive economies of scale, i.e., the effect of a decrease in costs of production, transmission, and distribution of electricity (and its price) at an increase in the total capacity of EPS. This property of EPSs is conditioned by a number of factors that work with increasing EPS scale:

  • reduction of necessary capacity reserves
  • improvement of economic indexes of EPS as a whole due to technological progress in any sphere (production, transmission or distribution of electricity)
  • optimization of generation capacity structure, electric networks, and operating conditions of EPS as a whole<
  • decrease in the share of administrative expenditures with growth of companies.
These factors led to formation of modern EPSs and were the reasons for creating natural monopolies in EPI in the first half of the 20th century. The EPI transition from a free market that had existed earlier to the regulated monopoly resulted in a decrease in electricity prices. This effect was achieved in both respects: operation and development of EPSs. In the sphere of EPS operation, the prices were reduced from marginal costs in the free market to average costs in the regulated monopoly. In the sphere of EPS development, the investment component of electricity prices became lower due to the change in mechanisms of financing new power plant construction.

Within current EPI restructuring (the return to a competitive market), the positive economies of scale starts to decrease (in Model 2) or is even lost completely (in Models 3 and 4). In particular, the well-known effect of EPS interconnection, consisting of the reduction of necessary generating capacities with intersystem tie construction, cannot be realized in the competitive wholesale markets. The spheres of electricity generation and transmission are separated, investment in the intertie should be made by network companies but the effect (investment savings) is in the generation sphere. It becomes impossible to substantiate the financial effectiveness of the intersystem tie.

It can be seen that EPS properties listed are reflected differently in different electricity market models. However, on the whole they testify to the imperfection of electricity markets. A monopolistic nature of the market in Models 1 and 2 is obvious and the state regulation is therefore necessary. In Models 3 and 4, power producers conserve market power to create capacity shortage and raise prices in the wholesale market by the cessation of new power plants construction. Electricity production is, in this case, restricted by the maximum possible production of existing power plants, and capacity shortage will occur while power demand continues to grow. The economic barrier for the new producers mentioned above fosters such market power.

A Single Buyer Electricity Market

A single buyer market model (Figure 1) differs from the regulated monopoly in the division of generation sphere into several financially independent power generation companies (PGCs) that begin to compete with one another for electricity supply to the common purchasing agency. NPPs can also appear. Spheres of electricity transmission, distribution, and sale remain vertically integrated within one company that is a monopolist relative to consumers as before. Naturally the activity of this purchasing agency, and in particular the setting the prices of electricity bought from producers and sold to consumers, should be regulated by the state (as in Model 1). The agency is also responsible for uninterrupted supply of electricity to consumers.

It is supposed that the purchasing agency buys electricity from PGSs according to long-term contracts at fixed prices, terms, and conditions of supply. Contracts with operating (existing) producers are concluded for a period of two to four years. The prices are set individually for each producer at a level close to its production costs (including a "normal" profit). Contracts with new producers, envisaging construction of new power plants, are made for a term of 10–15 years that has to be sufficient for the investment payback. Electricity prices are established at a higher level because of the necessity to recover investments.

These facts create some favorable opportunities and circumstances. First, the surplus generation capacities cause the competing producers to offer prices as low as possible, i.e., the benefit of competition is realized. At the same time, with the contracts for several years power producers will have an incentive and time to lower production costs for gaining higher profit.

Second, there is a chance to eliminate capacity (and energy) shortage. The purchasing agency responsible for reliable power supply to consumers will plan generation expansion on its territory in advance (as in Model 1): it will forecast power demand, draw up future balances of capacity and energy, etc. It may conclude long-term contracts (for 10–15 years) with PGCs or new producers for additional supply of electricity (from new power plants), if needed. The investor thereby will recover investments with guarantee (similar to the situation with regulated monopoly). The guaranteed investment recovery transfers the risk to the consumer (as in the case of monopoly), on the one hand, but decreases the capital value (the interest rate), on the other hand.

For the purchasing agency as a whole, different producers' prices will be averaged by analogy with the regulated monopoly. The higher prices in contracts on power supply from new power plants will also be averaged. Thus the single buyer market can ensure a low tariff level for final consumers. At the same time a benefit of competition among power producers is realized in the market. And with the proper state regulation, the single buyer market should gradually decrease production costs and prices for final consumers of electricity as compared to the regulated monopoly. This is its advantage over the latter.

In a microeconomic sense, the single buyer market is a monopsony that is advantageous for buyers (consumers). The latter are in a privileged position relative to producers (in contrast with monopoly market). In the regulated single buyer electricity market, producer's prices are averaged (similar to the regulated monopoly) that provides a low tariff level for final consumers. In principle it can be even lower than in the regulated monopoly due to competition among producers.

Certain Items Important for Models Comparison

When comparing electricity models, it is necessary to take into account certain circumstances.

First, competition is a driving force of the market economy. It results in the fall of costs and finally of prices (especially in the markets with perfect competition).

But it is very important to distinguish who will benefit from the competition effect—producers or consumers (buyers)—as their interests are contradictory. The effect for consumers may only be in the decrease of prices. If prices do not decrease or moreover do increase, there is no effect for consumers, and all the effect from competition falls to producer's lot. This is precisely what happens in electricity market Models 3 and 4 where marginal wholesale prices are formed.

In principle, both producers and consumers should benefit from the effect. It means that a certain compromise between the interests of producers and consumers has to be reached.

Second, the organization of competition in an electricity market is reasonable only if the effect expected from competition is higher than the expenditures to be spent on market infrastructure and negative consequences for consumers from competitive market functioning. Therefore it is necessary to economically compare the expected effect with expenditures and consequences. Certainly this is not an easy matter. But it should be made to the extent possible.

Third, shares of costs in different spheres of EPI are approximately as follows:

  • electricity generation: 50–60%
  • electricity transportation and distribution (regulated monopolistic spheres): 40–45%
  • electricity sale: 5%.
Therefore, the main effect from competition can be obtained in the generation sphere. And this is implemented in the single buyer market.

An effect from competition in retail markets may be very small, and it is doubtful that it will be higher than the expenses on market infrastructure and maintenance of a great number of new selling companies.

Fourth, the state regulation of power company activities and electricity tariffs is necessary in the following:

  • vertically integrated monopolies (Model 1)
  • single buyer market (Model 2)
  • competitive markets (Models 3 and 4)
  • spheres of transmission and distribution of electricity (monopolistic ones)
  • all spheres during the periods of capacity shortage or temporary absence of conditions for competition.
Thus state regulation is inevitable to a larger or lesser extent in all electricity markets. During the periods of capacity (or electricity) shortage in competitive markets, it should be similar to the regulation in Models 1 and 2. Therefore the state regulation has to be the subject for permanent improvement and perfection.

The need for the state regulation in single buyer market should be considered as an advantage rather than disadvantage.

Disadvantages of Competitive Markets

With the creation of a competitive wholesale market (Model 3), many buyers (distribution-sale companies start to compete with one another (in addition to competition among producers). The competition among buyers (consumers finally)
  • does not lower production costs, i.e., does not increase production efficiency (as it is at competition among producers)
  • worsens the position of buyers in the market and improves the position of producers
  • results factually in the rise of wholesale prices up to marginal costs of a marginal unit, thus causing damage to consumers and bringing super profits (producers' surplus) to producers. Marginal wholesale prices are usually 30–40% higher than the regulated tariffs set at the level of average costs (in Model 1 and 2).
Therefore, the competitive wholesale market is profitable only for producers and absolutely not profitable for electricity consumers. Producers obtain not only the entire effect from competition in the generation sphere but also "producers' surplus." For consumers, on the contrary, there is no effect from competition and moreover the price rise causes direct damage, as compared with the single buyer market.

There are many other disadvantages of competitive wholesale market against a single buyer market:

  • loss of economies of scale
  • deterioration of reliability (for example, system emergencies in the United States, Canada, and Western Europe in 2003)
  • difficulties with generation expansion due to the economic (price) barrier for new producers to enter the market
  • increase of administrative and overhead expenditures of very many new companies.
An effect from the organization of retail markets (Model 4) is highly questionable. The share of costs in the sale sphere is very small. Meanwhile, the creation of many sale companies will lead to the need of rather complicated and expensive systems to register and check electricity sold by different companies. Besides, administrative and other expenditures of these companies will appear. The comparison of all these additional expenditures with possible effect from competition in the sphere of sale is very unlikely to be in favor of the latter.

Recent Experience

Certain events have been observed in the last three to five years that are interesting for this article.

First, developed countries such as France and Japan (and also many states of the United States) still operate vertically integrated monopolies (Model 1). This implies that EPI restructuring is not a universal tendency.

Second, many countries have restrained the restructuring process in the single buyer market. This model was implemented in South Korea in 2001 and still exists there. Transition to a competitive wholesale market, originally planned for 2003, was postponed for an uncertain period. An especially successful single buyer market is in China where EPI is developing at a pace never seen before.

Third, several countries that moved to competitive electricity markets (Models 3 and 4) went through severe system emergencies or EPI crises. The emergencies noted in the United States, Canada, and Western Europe were at least partly caused by EPI restructuring. The same can be said of the Moscow emergency in May 2005.

Quite significant is the situation in Chile, Argentina, and Brazil. Capacity or electricity shortages followed by price rises have appeared there recently and governments have restored price regulation. With generation divided into many PGCs, a kind of single buyer market turns out to be there.

Conclusions

Competitive electricity markets (Models 3 and 4) are quite disadvantageous for consumers as compared with regulated markets (Models 1 and 2). The main shortcoming of the competitive wholesale market is the formation of marginal equilibrium prices that are much higher than regulated tariffs. It results in direct damage for consumers and in huge profits for producers. In this case, competitive markets are profitable only for the power producers.

The other shortcomings of EPI competitive markets are

  • the loss of positive economies of scale
  • difficulties with generation expansion that may lead to capacity shortage and to an additional price rise
  • increase of administrative and overhead expenditures
  • deterioration of power supply reliability.
In the end, these factors also increase production costs and electricity prices, i.e., are unfavorable for consumers.

The single buyer electricity market (Model 2) has advantages over both the regulated monopoly (Model 1) and competitive markets (Models 3 and 4). With proper state regulation, electricity tariffs for consumers in the single buyer market can be lower than in the regulated monopoly due to competition among producers. The advantages of the single buyer market over competitive markets were listed above. Therefore, the single buyer market is the best one for consumers.

The interest of consumers' side embraces the interests of the whole economy and society (excluding power producers). Naturally, states and governments should first take care of consumers' interests and correspondingly choose or adjust the conception of EPI restructuring.

For Further Reading

S. Hunt and G. Shuttleworth, Competition and Choice in Electricity. Chichester, UK: Wiley, 1996.

L.J. De Vries, "Securing the public interest in electricity generation market," Ph.D.dissertation, Dept. of Technology, Policy and Management, Delft Univ. of Technol., the Netherlands, 2004.

L.S. Belyaev, "The need for a regulation of generation capacity development in a competitive electricity market," in Proc. Int. Conf. 2005 IEEE St . Petersburg Power Tech, St. Petersburg, Russia, June 27–30, 2005, p. 8.

L.S. Belyaev and S.V. Podkovalnikov, The Electricity Market: Problems of Generating Capacity Expansion (in Russian). Novosibirsk, "Nauka," 2004 .

C.R. McConnell and S.L Brue, Economics: Principles, Problems and Policies, 14th ed. Boston, Toronto: McGraw-Hill, 1999.

D.N. Hyman, Modern Microeconomics: Analysis and Applications, vol. II. Homewood, IL: Irwin, 1988.

S. Fischer, R. Dornbusch, and R. Schmalensee. Economics, 2nd ed. New York: McGraw-Hill, 1988.

H. Rudnick, L.A. Borrso, C. Skerk and A. Blanko, "South American reform lessons," IEEE Power Energy Mag., vol. 3, no. 4, pp. 49–59, 2005.

Biography

Lev S. Belyaev is chief researcher and head of laboratory at the Energy Systems (ESI) of the Russian Academy of Sciences, Irkutsk. His fields of interest cover development, modeling and optimization of various energy systems and assessment of energy technologies.









15-03-2010 om 00:07 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
12-03-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.uitspraak van de dag...
Van Mierlo naar de eeuwige jachtvelden, Bos die papfles en  pampers leuker vindt dan politiek, alleen Wilders en Balkenende blijven daar straks nog over. Effe Jeruzalem bellen om de adressen te vragen van firma's die snel een muur kunnen bouwen rond zulk land...

12-03-2010 om 22:15 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.smartmeters en de Canadese privacy
Vandaag vitten we verder over één van onze favoriete thema's, de slimme meters, of wat dachten jullie? Onze kruistocht gaat hier verder. We hebben jullie eerder al uitgelegd dat één van de rgio's waar de handige verkopers van deze meters steeds wensen naar te verwijzen het Canadese Ontario is. Ze zijn daar volop bezig met de iedereen daar te voorzien van deze leuke hebbedingetjes. En wat merken we nu? De verantwoordelijke van hun eigen officiële privacy commissie begint zich zorgen te maken. Grote zorgen. En zoals onze Ollandse streekgenoten dat al eerder deden gebruikt zij ook erg gefundeerde kritiek op de ongebreidelde installatie van de slimme meters die toch wel erg slim dreigen te worden ...TE slim...

http://www.thestar.com/comment/article/726528

Your smart meter is watching

Technology's ability to reveal intimate details makes useful conservation tool a threat to privacy

Published On Tue Nov 17 2009
Image

A smart meter could reveal whether a home alarm system was engaged.

ROBERT MAXWELL PHOTO
Ads by Google
Smart Grid Analysis

Industry Research & Analysis
Reports, White Papers & Articles
www.smartgridanalysis.com

Ann Cavoukian Information and Privacy Commissioner of Ontario
Jules Polonetsky Co-chair of the Future of Privacy Forum

North America's electrical grid is one of the greatest technological achievements of the 20th century. However, at the time of its design, the main goal was to make sure the lights stayed on, with no serious thought to energy efficiency, environmental conservation, alternative energy sources, consumer-tailored choices, or cyber security. But times have changed, and today the grid offers a virtual window into your home – providing granular levels of information such as when you cook or shower, and for how long.

The information and communications technology revolution has changed our society in profound ways and these new technologies are being used to make the current electrical grid "smarter," commonly referred to as the "smart grid." But this is not the future. The deployment of smart meters in Ontario homes is already widespread, and the Ontario government has committed to installing this technology in all homes and small businesses by the end of 2010. President Barack Obama's infusion of $3.4 billion (U.S.) to build the smart grid is greatly accelerating the delivery of the program across the U.S.

Smart meters record and report electricity consumption on an hourly basis – even at the appliance level. Consumers can access their meter data and make individual choices about their energy use, benefitting by taking advantage of future rates.

While this technology is clearly beneficial in terms of valuable efforts to curb greenhouse gas emissions and reduce consumers' energy bills, it will also give rise to a new challenge – privacy protection. Privacy is the smart grid's sleeper issue. Whenever technology is utilized that targets individual consumers, there is invariably a dramatic increase in the amount of personally identifiable information that is collected and stored, leading to very real concerns regarding privacy. This is why we need to bake privacy into the smart grid at the design stage – known as "privacy by design" – a concept developed to ensure the protection of privacy by making privacy the default in the design of new technologies and business practices.

We must take great care not to sacrifice consumer privacy amid an atmosphere of unbridled enthusiasm for electricity reform. But we need not forfeit one for the other in a zero-sum manner; we can adopt a positive-sum approach, where both interests may prevail.

Information proliferation, lax controls and insufficient oversight of this information could lead to unprecedented invasions of consumer privacy. Intimate details of individual hydro customers' habits, from when they eat, when they shower, to when they go to bed, plus such security issues as whether they have an alarm system engaged, could all be discerned by the data, automatically fed by appliances and other devices, to the companies providing electric power to our homes.

These concerns, however, are not meant to scare us away from the value of monitoring electrical usage data on the grid – giving consumers more control over their electricity usage and giving electricity providers the ability to manage demand requirements – what we need to embrace is the idea that the dissemination of personal information must be done in a privacy protective and transparent manner.

That is why – along with co-author Christopher Wolf – we are releasing a white paper today, SmartPrivacy for the Smart Grid: Embedding Privacy in the Design of Electricity Conservation, which not only emphasizes the necessity of building privacy into the smart grid, but also provides guidance as to what concrete steps can be taken.

For example, data minimization is key: only the minimal amount of personally identifiable information should be provided, based on the nature of the relevant service, such as the first three digits of a postal code, which may be sufficient for services that allow for comparison of neighbourhood averages and other features such as regional electrical usage.

In addition, when an electrical utility company is sharing data with a third-party service provider, a pseudonym, such as a unique ID number, may be utilized instead of a customer's name or some other piece of information that can identify the individual. Further, third-party service providers should enter into contractual agreements not to correlate consumer data with data obtained from other sources, without the consent of the consumer. These are only a few of the steps that may be taken to ensure privacy protection on the smart grid.

The time for action is now, before the smart grid becomes a fully established part of our infrastructure. We cannot allow privacy to become the Achilles heel of this new method of energy management. The information collected on the smart grid will form a large and complex library of personal information, the mishandling of which could be highly invasive of personal privacy. There will be major concerns if consumer-focused principles of transparency and control are not treated as essential design principles. Both public and private sector organizations responsible for the processing of customers' personal information on the smart grid must ensure that privacy is embedded into the design of the smart grid, from start to finish – end-to-end.

If we give consumers assurances that their privacy is protected, we can then ensure consumer confidence and trust, which will allow for the widespread acceptance of the smart grid, in turn contributing to the overall goal of using energy in more efficient and environmentally friendly ways. We cannot and need not sacrifice privacy for energy efficiency. We can have both privacy and a fully functioning smart grid. A positive sum (win-win) outcome for all – electrical utility providers, consumers, the environment and privacy – is there for the asking.

The paper discussed in this article can be viewed at www.ipc.on.ca.



http://www.ipc.on.ca/images/Resources/2010-03-02-Washington-GridwiseAlliance.pdf

http://www.ipc.on.ca/images/Resources/pbd-smartpriv-smartgrid.pdf


en van dit laatste document geven we jullie graag de conclusie:

IV Conclusion
The inside of a dwelling is the most private of places, and is recognized at the highest judicial levels.
The Supreme Court of the United States says: “In the home, our cases show, all details are intimate
details, because the entire area is held safe from prying government eyes.”44 The Supreme Court
of Canada also states: “There is no place on earth where persons can have a greater expectation
of privacy than within their ‘dwelling-house’.
”45 Capturing the flow of electricity into one’s home,
and the manner in which it is used over a period of time, may be revealing and highly intrusive.
The overarching privacy concerns associated with Smart Grid technology are its ability to greatly
increase the amount of information that is currently available relating to the activities of individuals
within their homes.46
The information collected on a Smart Grid will form a library of personal information, the
mishandling of which could be highly invasive of consumer privacy. There will be major concerns
if consumer-focused principles of transparency and control are not treated as essential design
principles from beginning to end. Once energy consumption information flows outside of the
home, the following questions may come to the minds of consumers: Who will have access to this
intimate data, and for what purposes? Will I be notified? What are the obligations of companies
making smart appliances and Smart Grid systems to build in privacy? How will I be able to control
the details of my daily life in the future? Organizations involved with the Smart Grid, responsible
for the processing of customers’ personal information, must be able to respond to these questions,
and the best response is to ensure that privacy is embedded into the design of the Smart Grid, from
start to finish —
end-to-end.
As the Smart Grid is only in its early stages of development, now is the time to build SmartPrivacy
into the Smart Grid. Consumer control of electricity consumption and consumer control of their
personal information must go hand in hand. Doing so will ensure that consumer confidence and
trust is gained, and that participation in the Smart Grid contributes to the vision of creating a more
efficient and environmentally friendly electrical grid, as well as one that is protective of privacy. This
will result in a positive sum (win-win) outcome, where both environmental efficiency and privacy
may coexist.


Ginder hebben ze natuurlijk niet eens meer de keuze. Men is volop die dingen aan het plaatsen dus je kan niks anders meer doen dan de schade te beperken via aangtepaste wetgeving. Hier moet men nog beginnen met de plaatsing en is er nog niet eens een politieke beslissing genomen, noch in Vlaanderen, noch in Brussel, noch in Wallonië. We kunnen hier dus nog hopen dat niet iedereen die dingen in huis moet nemen. Wij beweren ook niet dat niemand gebaat zou zijn met dergelijke meters maar de massale plaatsing zonder enige vorm van inspraak vanwege de burgers is er ons wel te veel aan. En Ollandse toestanden kunnen we ook missen...maar we maken ons weinig illusies alhoewel we stilaan wel merken dat de reactie op gang komt zeker in Brussel en nu recent ook in Wallonië. In Vlaanderen is het nog wat afwachten of denkt men weer het warm water te moeten uitvinden en als koploper van de technologische waanzin enig krediet te kunnen verwerven ergens bij verre investeerders. Wij zijn benieuwd want volgens onze bronnen zou maandag het beleidsplatform van de VREG bijeenkomen om een debat tussen allerlei partijen te houden...met wat geluk kunnen we het volgen via de website van de VREG of moeten we onze bronnen consulteren. We zien wel...

12-03-2010 om 21:39 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!



Inhoud blog
  • The brave new world is werkelijkheid...
  • ook interessant
  • Yaz...Yasmine...
  • en contraceptie in Belgistan...
  • Problemen in Frankrijk en USA met bepaalde contraceptiva...
  • ergerlijk 2013!
  • Femmes de Rue iedereen geeft commentaar, wij dus ook
  • De valsche Fransman nog maar eens verslagen...
  • Armoedebestrijding...Geen enkele minister heeft er naar gevraagd...
  • anderhalf miljard euro subsidies weggegooid in zonnepanelen...
  • Deltastichting niet blij....
  • Dag Allemaal vaandeldrager in de Vlaemsche ontvoogdingsstrijd!
  • Leve de tsjeven met hun kerncentrales en Bart Van Rompuy
  • Artistieke vrijheid in Vlaenderen en op de VRT!
  • EUREKA en DRIEWERF HOERA HIPHIP geen slimme meter in huis!
  • Hier zijn we weer !
  • >Dewinter getuigt over de zwanworstaanval op kinderen...
  • De voedselberg van Steven De Geynst
  • Luc Barbé...een heel kleine rehabilitatie...
  • een hoofddekselvergelijking
  • verlof voor de geërgerden
  • de duizendzevenentwintigste generatie Vlamingen kent grote leerachterstand
  • l'oiseau bleu
  • De blijde (weder)intrede van Maeterlinck in Gent en over perzikken met 2 k's
  • Belgie in het nieuws
  • Bernard de pilchard en het idyllisch kustlandschap
  • de levensverwachting van de Duitse armen biedt een oplossing voor de vergrijzing!
  • Hoera, de gestapo is terug...de Grimbergse kliklijn
  • leve de revolutie
  • ARCO, Tsjevenstreken in het kwadraat!
  • een visie op de Russische verkiezingen...
  • Wij hangen graag de propere uit...
  • Filip De Winter verhuist naar Namibië, hoera!
  • den ellentrik als grondstof
  • Black woman : Tu sens la fleur le matin et le poireau le soir. Non merci !
  • energie veroorzaakt vergeetachtigheid
  • bijna weer oorlog in Mesen...een belgenmop..
  • RIP SVETLANA ALILUYEVA...wie haar niet kent zoekt het maar eens op en leest haar boeken...
  • zonnepanelen zien klaar maar ook nazidassen op de VRT
  • Vlaanderen op zijn smalst en de lul van de dag
  • een monument
  • young media summit
  • met het schaamrood op de wangen
  • Spanje in actie tegen privatisering van het onderwijs
  • Er zijn dus toch nog verstandige mensen in Vlaanderen....de SERV
  • occupy Wall Street
  • Alaa Abdel -Fattah
  • ARCO het einde...
  • Tolerante Vlamingen?
  • madam van de dag: Ann Branbergen
  • De Brusselse metroerger dan Afghanistan?
  • Naast Plopsaland bestond er ook Shitland
  • Indaver Beveren ligt in Afrika
  • sluikreclame voor La source des femmes en Jacques Bloch
  • IN MEMORIAM
  • Amerika het donkerste voorbeeld
  • extreem rechts weer springlevend!
  • Le Pen en Israel één front??????
  • een andere stem in het debat...
  • Charlie a beaucoup d'ami(e)s en een nieuwe blog !
  • Oakland general strike
  • La belle plume française concernat Charlie: Le Monde
  • solidariteit met Charlie Hebdo
  • op naar de barricades!
  • een grote madam in de rechtbank !
  • Met zijn allen naar een Europees referendum, wij zijn allemaal Grieken!
  • Freya we love you!
  • gooi onze kerncentrales maar dicht, we steken de kaarsen wel aan...
  • Dexia we zijn één en al oor!
  • Zullen de Fransen wel slagen waar de Belgistanen falen?
  • Colloceer Vermeiren!
  • energie eindelijk een debat?
  • We are all Americans!
  • occupy....Chicago is nog steeds Chicago van Al Capone al heet hij nu Emanuel Rahm
  • de dubbeldemocratie Belgistan en de groene stroomcertificaten, twee verhaaltjes
  • de casino van ARCO en de rest...
  • vroem vroem
  • sjot ze uit hun pluche zetels!
  • Indignados in Brussel een succes!
  • nog een beetje chili...
  • Camila Vallejo komt naar Brussel!
  • Arvelor Mitaal of een mooi voorbeeld van roofkapitalisme
  • Het zijn weer harde tijden...
  • Privépolitie ...hallucinant...hier kan zelfs Hasselt nog een punt aan zuigen!
  • CAMILA VALLEJO een rolmodelleke
  • de duisternis regeert over grote delen van de wereld...
  • Revoilà le LKP deze keer in Mayotte...
  • niet alleen Obama schrijft mooie toespraken in de USA...
  • Lap, het is prijs!
  • de uitspraak van de dag
  • de éénwording tussen Zuid en Noord-apenland komt nabij! En Dexia is er nog!
  • In Brussel draagt nu elk schoolkind een kuisheidsgordel!
  • Maikel Nabil
  • no comment
  • We love Freya!
  • Arm België ...
  • We are seeing change in our world, block by block – city by city.
  • Freya is de slimste!
  • WE WON'T PAY
  • Griekenland en de vrije pers een voorbode voor Europa
  • Tot Maandag
  • mensen komen tot inzicht maar véééééééééééél te laat De dure energie...en onze luciede politici
  • China komt in opstand...tegen de zonnepanelen...tja
  • We gaan naar Amerika...
  • slimme meters en de sprookjes van onze vriend Bart Martens
  • INFRAX en slimme meters een duidelijk standpunt hoera!
  • slimme meters en slimme netten deel 2
  • slimme meters en slimme netten deel 1
  • slimme netten weer zo een indianenverhaal...
  • slimme meters ...de ondertekenaars...
  • de slimme meters...iedereen wordt stilaan slim...
  • Over de doden wel kwaaie woorden : einde van de zaak zuster Gabrielle?
  • koorknaap Javaux wordt schandknaap
  • Humberto Prato en De Wever, alles bij elkaar geklutst geeft een mooie omelet
  • De held wordt uitgewezen....petitie voor Ly Khaly
  • Maanpizza's?
  • voor vandaag volstaat één enkele zin...
  • Ere wie ere toekomt SVEN GATZ
  • Misschien willen de rijken wel ooit wat betalen maar intussen creperen de armen
  • de Duitse bron is gevonden...pure nazipraktijken dus vanwege de Ollandse bloggers en fora..
  • Hollandse nazitaal over Islamitische Duitse Turken en incest
  • Ce lion était beaucoup trop flamand ... Cela ne pouvait plus durer
  • een kleine nostalgische bevlieging over Franse lessen en 14-18
  • AI WEI WEI legt uit
  • IJzerbedevaart????? de wadde?????
  • ALI FARZAT: niet iedereen heeft blijkbaar de zelfde humor...
  • en hier zijn de invalide Walen met hun reactie...
  • N-VA is radio Mille Collines en een bende debielen...
  • Inge en de god van mededogen is Miss Universe
  • Dupont en Dupond in het Nieuwsblad
  • We kunnen hier niet tot 5 tellen...
  • neen tegen onverdraagzaamheid: oproep van de progressieve Islamieten
  • PUKKELPOP 2011
  • Daar is de orde weer...oneerlijke concurrentie in Marcinelle
  • Ollands partnership voor Stalinmuseum?
  • Jean Bricmont schrijft een artikel in Counterpunch
  • Nette mensen berokkenen even veel schade als britse plunderaars
  • meer belastingen graag en chique rellen in Lloret
  • verstandige taal...
  • over raddraaiers, imbecielen, stormrammen, linkse idioten en wijze zotten
  • Niemand heeft het monopolie van de waarheid maar praten helpt!
  • nog meer krapuul nu ook in Chili...
  • de verloren jeugd en andere bevlogen romantiek
  • Lessen uit het verleden? Vergeet het!
  • Plunderaars lusten geen boeken...
  • Daar komt Baudrillard : England's burning en B-H-V-jeugd brandt shoppingcentrum Anderlecht plat...
  • London's burning het lijkt stilaan wel op een kleine genocide...
  • London's burning maar er zijn zo wel een paar oorzaken...
  • London 's burning
  • Justice, not charity! en de ouwe Voltaire is weer springlevend!
  • Egypte en Israël zelfde strijd...
  • Kaka als onderpand
  • 8 augustus 1956 Tutti Cadaveri
  • toiletperen en zonnepanelen, de index zal weer stijgen....onze concurrentiepositie gaat er aan...
  • de slimme kleuter van de buren...
  • de Carapilsproleague steigert, u toch ook?
  • het tolerante olland lijkt wel een nazikamp...
  • Rothschild Boulevard ....
  • Israel en de indignados van Rothschild Boulevard
  • Betaalde sex om je studie te betalen...???
  • Terug naar Blankenberge...
  • Oproep aan Jean-Pierre, Siegfried en Benno
  • Frans Crols een groot-Russisch Vlaemsch-nationalist
  • Gevaarlijke onzin in Vlaanderen...
  • de geest van Jef Cognac is terug!
  • "Bolsjeviek" Dugin en zijn grootse plannen deel 3
  • Veel schoon volk...
  • Tanguy Veys krijgt een mail
  • "Bolsjeviek" Dugin en zijn grootse plannen deel 2
  • aaargh, this is really insane
  • in memoriam de socialistische jongeren van UTOYA
  • "Bolsjeviek" Dugin en zijn grootse plannen deel 1
  • De deltastichting en de bolsjewieken....
  • Stiglitz over Euro en Europa
  • Tekos en Verdinaso +vele leuke vlaamse vrienden deel 5
  • Tekos en Verdinaso +vele leuke vlaamse vrienden deel 4
  • Tekos en Verdinaso +vele leuke vlaamse vrienden deel 3
  • Tekos en Verdinaso +vele leuke vlaamse vrienden deel 2
  • Tekos en Verdinaso +vele leuke vlaamse vrienden deel 1
  • De grote denkers rond TEKOS Van Windekens en Luc Pauwels
  • Tanguy Veys de man die reageert!
  • Wat weten we over Nieuw rechts in Vlaanderen en Tekos? Deel 1
  • Nieuw Rechts Scriptie van Sofie Delporte deel 2
  • VSV wie zijn de leiders? Grinnik grinnik
  • TEKOS of het nieuwe conservatisme in Vlaanderen...een kleine inleiding
  • Tekos of de nieuwe conservatieven van de deltastichting of het vervolg op het Vlaams Syndikaat
  • Daar is de vlaamsche vakbond VSV een zusje van het VNS?
  • Kroll in Le Soir ter gelegenheid van 11 juli...schitterend
  • dens sos geklopt door Groen op links...
  • De rooie toekomst wenkt!
  • Bart non en het olijke duo
  • verboden te denken in Belgistan
  • Moderne slavernij in Flamanville eindelijk aangeklaagd door politici
  • Talibanfeministe Naomi Wolf over porno en mannen
  • Het diruponotaatje en wat commentaar bij artikel 60 en asiel
  • Daar zijn de eerste ronkende verklaringen op de diruponota
  • Natie en volk laat Gilbert de Tour winnen astamblief...
  • wat cijfertjes over jeugdwerkloosheid...
  • Jeugdwerkloosheid...we moeten er toch maar eens over praten
    Zoeken in blog

    Laatste commentaren
  • What is complicated? (Jill Hopkins)
        op Deltastichting niet blij....
  • Re: (Gigi)
        op soms zijn ook je medestanders een bende idioten
  • Re: (Riz)
        op de intellectuele superioriteit der franstaligen en een vakantietrip naar Sarkoland
  • Foto

    Le seul site qui n'a pas une culture très ancienne des vraies valeurs Flamandes
    Archief per week
  • 31/12-06/01 2013
  • 30/07-05/08 2012
  • 25/06-01/07 2012
  • 18/06-24/06 2012
  • 11/06-17/06 2012
  • 02/01-08/01 2012
  • 19/12-25/12 2011
  • 12/12-18/12 2011
  • 05/12-11/12 2011
  • 28/11-04/12 2011
  • 21/11-27/11 2011
  • 14/11-20/11 2011
  • 07/11-13/11 2011
  • 31/10-06/11 2011
  • 24/10-30/10 2011
  • 17/10-23/10 2011
  • 10/10-16/10 2011
  • 03/10-09/10 2011
  • 26/09-02/10 2011
  • 19/09-25/09 2011
  • 12/09-18/09 2011
  • 05/09-11/09 2011
  • 29/08-04/09 2011
  • 22/08-28/08 2011
  • 15/08-21/08 2011
  • 08/08-14/08 2011
  • 01/08-07/08 2011
  • 25/07-31/07 2011
  • 18/07-24/07 2011
  • 11/07-17/07 2011
  • 04/07-10/07 2011
  • 27/06-03/07 2011
  • 20/06-26/06 2011
  • 13/06-19/06 2011
  • 06/12-12/12 2010
  • 29/11-05/12 2010
  • 15/11-21/11 2010
  • 08/11-14/11 2010
  • 01/11-07/11 2010
  • 25/10-31/10 2010
  • 18/10-24/10 2010
  • 11/10-17/10 2010
  • 04/10-10/10 2010
  • 27/09-03/10 2010
  • 20/09-26/09 2010
  • 13/09-19/09 2010
  • 06/09-12/09 2010
  • 30/08-05/09 2010
  • 23/08-29/08 2010
  • 16/08-22/08 2010
  • 09/08-15/08 2010
  • 02/08-08/08 2010
  • 26/07-01/08 2010
  • 19/07-25/07 2010
  • 12/07-18/07 2010
  • 05/07-11/07 2010
  • 28/06-04/07 2010
  • 21/06-27/06 2010
  • 14/06-20/06 2010
  • 07/06-13/06 2010
  • 31/05-06/06 2010
  • 24/05-30/05 2010
  • 17/05-23/05 2010
  • 10/05-16/05 2010
  • 03/05-09/05 2010
  • 26/04-02/05 2010
  • 19/04-25/04 2010
  • 12/04-18/04 2010
  • 05/04-11/04 2010
  • 29/03-04/04 2010
  • 22/03-28/03 2010
  • 15/03-21/03 2010
  • 08/03-14/03 2010
  • 01/03-07/03 2010
  • 22/02-28/02 2010
  • 15/02-21/02 2010
  • 08/02-14/02 2010
  • 01/02-07/02 2010
  • 25/01-31/01 2010
  • 18/01-24/01 2010
  • 11/01-17/01 2010
  • 04/01-10/01 2010
  • 28/12-03/01 2016
  • 21/12-27/12 2009
  • 14/12-20/12 2009
  • 07/12-13/12 2009
  • 30/11-06/12 2009
  • 23/11-29/11 2009
  • 16/11-22/11 2009
  • 09/11-15/11 2009
  • 02/11-08/11 2009
  • 26/10-01/11 2009
  • 19/10-25/10 2009
  • 12/10-18/10 2009
  • 05/10-11/10 2009
  • 28/09-04/10 2009
  • 21/09-27/09 2009
  • 14/09-20/09 2009
  • 07/09-13/09 2009
  • 31/08-06/09 2009
  • 24/08-30/08 2009
  • 20/07-26/07 2009
  • 13/07-19/07 2009
  • 06/07-12/07 2009
  • 29/06-05/07 2009
  • 22/06-28/06 2009
  • 15/06-21/06 2009
  • 08/06-14/06 2009
  • 01/06-07/06 2009
  • 25/05-31/05 2009
  • 18/05-24/05 2009
  • 11/05-17/05 2009
  • 04/05-10/05 2009
  • 20/04-26/04 2009
  • 13/04-19/04 2009
  • 06/04-12/04 2009
  • 30/03-05/04 2009
  • 23/03-29/03 2009
  • 16/03-22/03 2009
  • 09/03-15/03 2009
  • 02/03-08/03 2009
  • 23/02-01/03 2009
  • 16/02-22/02 2009
  • 09/02-15/02 2009
  • 02/02-08/02 2009
  • 26/01-01/02 2009
  • 19/01-25/01 2009
  • 12/01-18/01 2009
  • 05/01-11/01 2009
  • 29/12-04/01 2009
  • 22/12-28/12 2008
  • 15/12-21/12 2008
  • 08/12-14/12 2008
  • 01/12-07/12 2008
  • 24/11-30/11 2008
  • 17/11-23/11 2008
  • 10/11-16/11 2008
  • 03/11-09/11 2008
  • 27/10-02/11 2008
  • 20/10-26/10 2008
  • 13/10-19/10 2008
  • 06/10-12/10 2008
  • 29/09-05/10 2008
  • 22/09-28/09 2008
  • 15/09-21/09 2008
  • 08/09-14/09 2008
  • 01/09-07/09 2008
  • 25/08-31/08 2008
  • 18/08-24/08 2008
  • 11/08-17/08 2008
  • 04/08-10/08 2008
  • 28/07-03/08 2008
  • 21/07-27/07 2008
  • 14/07-20/07 2008
  • 07/07-13/07 2008
  • 30/06-06/07 2008
  • 23/06-29/06 2008
  • 16/06-22/06 2008
  • 09/06-15/06 2008
  • 02/06-08/06 2008
  • 26/05-01/06 2008
  • 19/05-25/05 2008
  • 12/05-18/05 2008
  • 05/05-11/05 2008
  • 28/04-04/05 2008
  • 21/04-27/04 2008
  • 14/04-20/04 2008
  • 07/04-13/04 2008
  • 31/03-06/04 2008
  • 24/03-30/03 2008
  • 17/03-23/03 2008
  • 10/03-16/03 2008
  • 03/03-09/03 2008
  • 25/02-02/03 2008
  • 18/02-24/02 2008
  • 11/02-17/02 2008
  • 04/02-10/02 2008
  • 28/01-03/02 2008
  • 21/01-27/01 2008

    Andere URL'zz van ons...
  • Gastenboek
  • Beginselverklaring
  • Mission Statement
  • Onze AO-POSTERS
  • De Schijtoptant

  • Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek. Het is altijd leuk om eens iets van een ander te lezen.


    Blog als favoriet !

    onze ideologische onderbouw
  • WOII Fascisme
  • Spinoza door Etienne Vermeersch
  • Susse van den Ende
  • subversiviteit en situationisme
  • scepticisme en Jean Bricmont en Sokal
  • de grote roerganger en marxbrother 1

  • Buitenlandse voorbeelden om binnenlands na te volgen
  • ressacs Frankrijk
  • Amerika's beste gazet
  • een jonge vriend uit Latijns-Amerika met stamboom
  • bellaciao Frankrijk
  • Teacher dude Griekenland
  • LKP en UGTG Guadeloupe
  • The Huffington Post USA
  • Haaretz Israel
  • Human rights watch
  • IJsland in crisis

    Onze Esthetishe Bovenbouw
  • Bob De Groof
  • Baudouin Breïker
  • Le dernier cri Frankrijk
  • Art brut en aanverwanten
  • De mededeler en Quelle Horreur Olland
  • Schone Vlaemsche Poëzie
  • Muziek en kleinkunst comme on aime
  • @-C-ART-dzz-Offizz

  • Symphatieke blogs van over de taalgrens en Brussel en wijde omgeving
  • Richard III Duc de Gloucester
  • Brussel voor serieuse mensen
  • Taalhistorisch Brussel
  • afrikaanse madammen

  • LINK-swap
  • http://weblog.startpagina.be
  • http://weblog.startpagina.nl/
  • http://weblog.startkabel.nl/
  • http://weblogger.startbewijs.nl/
  • http://besteblogs.eigenstart.nl/

  • Een interessant adres?





    www.desesperado.be

    View blog top tags


    View blog authority




    Pagerankkeyword ranking search engine

    TECHNORATI
    PROFILE




    DOSSIER ENERGIE-DEBAT
  • BLOGBERICHT
    van PART I t.e.m XIII
  • PDF-DOCUMENT
    van PART I t.e.m XIII


  • Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!