Jaja mannekes, het nieuwe wordt al wat ouder en routine kruipt hier en daar in ons dagelijks leven... tot die schitterende week begin van de maand! Hier gaan we...
Maandag, 30 oktober, landden mijn ouders in Xi'an International Airport voor een weekje cultuur en sightseeing in de stad waar Kim en ik nu al bijna drie maand verblijven. Al lachend en wuivend (later een beetje snotterend) kwamen 'moeke Liliane' en 'de vava' ons toegewandeld in de aankomsthal. De taxirit naar 't centrum werd meteen de eerste gelegenheid om alle nieuwsjes uit Opwijk en omstreken te vernemen! Echt fantastisch om gezellig met ons vieren te kunnen bijpraten! Het fijne gevoel werd versterkt door het zalig zonnige weer, dat trouwens zou aanhouden tot ze weer richting België zouden vertrekken! Efkes schrik op dinsdagmorgen toen een paar regendruppels neervielen, maar vanuit het vensterraam op de 7e etage van de 'Big Wild Goose Pagoda' zagen we de blauwe lucht vanover de bergen naar ons toedriften. Straf eigenlijk. We hadden aangeraden om warme kleren aan te trekken, want we hadden net een week van rond de 7°C achter de rug! Niks van dat alles, een hele week zon en T-shirtekesweer! Zelfs de Chinezen wisten niet wat er gebeurde en trokken massaal hun lange onderbroek uit... not a pretty sight.
Enfin, we zijn ons gezellig weekje rondkijken begonnen met een bezoek aan onze campus. Daarna ne Chinese spaghetti voor de meisjes en ne vleesschotel met rijst voor de jongens in ons favoriet restaurantje, net buiten de campusingang . Niet té pikant, kwestie van de maag te respecteren de eerste dag. Daarachter wijselijk terug naar de Sheraton gereden voor een sloppeken (slaapje), want 't blijft een vermoeiende reis! In de late namiddag rondgewandeld in 't hart van de stad, de straten rond de 'Bell Tower'. Schoon begin... Dinsdag, zoals reeds gezegd, efkes nen druppel regen. Eikskes! Tegen dat we uit het domein rond de 'Grote Pagode van de Wilde Gans' kwamen, was de zon er terug en is 2 weken blijven schijnen. Ideaal weer om Xi'an verder vanuit de hoogte te verkennen, t.t.z. vanop de omwalling van de oude binnenstad... met de velo!!! Je kan de 13km lange muur afrijden met huurfietsen en vanop 20m hoogte alles rustig bekijken. Echt uniek, maar slecht voor uw gat. Woensdagmorgen had Kimmetje andere verplichtingen, dus zijn we met z'n 3en een monument gaan bekijken op de plaats waar de befaamde zijderoute vertrok naar 't westen. Daarna een park bezocht en aansluitend een fantastische busrit (den 608 hé, moe en va!) op de voorste rij van de bovenste verdieping van een dubbeldekker. Rustig in 't zonneken, samen met 't volk dwars door de stad! Zelfs een heel stuk 't platteland in en door de zuidelijke buitenwijken, waar je kunt zien hoe het gros van de Chinezen leeft. Iets wat toeristen op begeleide reizen nooit te zien krijgen...
Later die week hebben we 2 keer in een klein busje op zéér hobbelige wegen door de armere dorpjes rond de stad gereden. Eén keer bewust, één keer per ongeluk (den 721, remember moe en va?!). Om het met de legendarische woorden van ons moe te zeggen: "It was not to do" ('t was niet te doen)...
Donderdag: de 'Moslimwijk'. Ongelooflijk veel winkeltjes in héél smalle straatjes rond de grote moskee van Xi'an. Ons moe heeft de portemonnee nekeer serieus opengetrokken en een paar verkoopstertjes aldaar zullen het geweten hebben! Vrijdag zijn we naar het 8ste wereldwonder getrokken, het Terracotta Leger. Ongelooflijk indrukwekkend (en in 2 maanden tijd nooit zoveel blanken bijeen gezien)! Aansluitend ook het mausuleum in piramidevorm bezocht van keizer Qinshihuang die verantwoordelijk is voor dit megalomaan project. Hij is dezelfde die ook de bouw van de Chinese Muur heeft bevolen... compenseren voor iets, makker? Zaterdag de campus wat meer in detail bekeken (klaslokalen, restaurantjes, het dak op de 8e verdieping waar wij zonnen en er een bbq staat,...) en een groot park bezocht waar Chinezen graag toeven met hun kind(eren) tijdens 't weekend. Ik schrijf (eren), want arme mensen hebben één snotneus, rijkere soms twee. 't Blijft China... Zondag ,tenslotte, heb ik mijn ouders de 2 plaatsen laten zien waar ik praktisch elke dag ben, nl. de noordelijke en zuidelijke drivingrange (golf oefenbaan). Ben ook blij dat ze kennis gemaakt hebben met één van mijn beste vrienden hier, Steven Fou. Een fijne Chinees uit Seattle die een bouwfirma runt en elke vrije minuut spendeert aan golf. Schitterende pé! Maandag, vertrekdag... na een lang ontbijt de valiezen gepakt en ze in bewaring gegeven aan de receptie, want we zouden nog een laatste wandeling maken langs de oude wallen.
Toch efkes over de valiezen... toen die de eerste dag opengingen was onze eerste reactie: "Miljaar! Zoveel chokolat...!". Echt waar, genoeg om heel Xi'an aan een levercrisis te helpen! 't Was een schoon zicht; chocolade mannekes, Nutellapotten (aaaargh), golfboekskes, warme pullekes voor Kimmeken, golfschoenen, ne cursus Engels, golfballekens, prachtige tekeningen (merçi Emma & Lukas!), een fles cognac, enz... een kleine 150kg all together. Bedankt ook aan alle tussenleveranciers in België!
Enfin, na de wandeling nen taxi gepakt naar de luchthaven waar we nog een goei pint gepakt hebben wegens te vroeg daar. Na check-in, snotterend langs de douane en weg waren ze. Afscheid nemen is nooit plezant! 't Zijn dan ook fantastische ouders...
Voilà, tot zover het heel beknopte verslag over onze plezante week in Xi'an. 't Was de moeite!
Kim en ik blokken, golfen en genieten rustig verder hier in China en hopen op een even fijn wederzien met jullie allemaal eind januari! Voor nu, tot mails!
Sommigen weten het al en anderen nog niet, maar... ik ben geslaagd!! Waauw, wat een gevoel! Na 4 jaar kan ik zeggen: ik ben licentiaat vertaler Engels-Spaans-Chinees. Hihi, klinkt goed, niet? Ik zou op dit moment eigenlijk mijn woordjes aan het leren moeten zijn, maar dit moest ik toch even kwijt.
15 september 2006 was een lange dag voor mij. Eerst al heel vroeg opstaan om naar de les te gaan. Ik kon mij die dag natuurlijk heel slecht concentreren en was de uren aan het aftellen. Dat er een tijdsverschil is van 6 uur, deed er niet echt goed aan. Ik moest zeker tot 23u30 wachten om het nieuws te horen. Het is zo onwezenlijk; je zit in een ver land en je geniet van de tijd, maar tegelijkertijd weegt een serieuze last op je schouders.
Diezelfde dag zijn we met de trein naar An Kang gereisd, een stad meer naar het zuiden. Daar zouden we op zaterdag en zondag Chinese kindjes Engels leren. De trein vertrok om 16u50 en de reis duurde 4 uur. 's Avonds zijn we toegekomen en hebben we onmiddellijk onze keuze mogen maken uit een smakelijk buffet. Daarna een briefing over de graad aan welke we zouden legsgeven en over hun kennis van het Engels. Ondertussen was het 23u21 geworden -ik had natuurlijk mijn gsm meegenomen naar de briefing. Plots gaat de telefoon. "Kim, het is Annemie Bonneux, hé"(mijn Chinese prof). Even gepolst naar de toon in haar stem, die wel opgewekt klonk. "Dag mevrouw, hebt u goed nieuws voor mij?" Amaai, mijn hart klopte in mijn keel. "Ja, je bent geslaagd!" Een supergrote vreugdekreet, ook van de rest die al in spanning aan het wachten was, op Bob gesprongen en verschillende medeleerlingen in mijn armen genomen... Jeezes, wat was ik blij. Nooit nog examens waar zoveel van af hangt en nooit nog naar school MOETEN. Nadat de eerste 'rush' wat over was, is iedereen gaan slapen. Ik heb nog heel lang wakker gelegen door de spanning van 'het geslaagd zijn' en ook door wat er mij die volgende dag héél vroeg in de morgen nog te wachten stond. We werden er écht in gesmeten, ook omdat we praktisch niets hadden kunnen voorbereiden. Dat lesgeven is zó meegevallen! Ik dacht ervoor altijd wel al dat dat wel iets voor mij zou zijn en dit is alleen maar bevestigd. Er stonden heel veel mensen te kijken van buiten (deuren en ramen stonden open) en ik heb toch wel wat complimenten gekregen. Ik had de eerste en de tweede graad. Een moeilijk publiek om geconcentreerd te houden, maar dit leek geen enkel probleem. Ze deden allemaal lustig mee en heb ze tijdens het aanleren ook vaak aan het lachen gekregen. We zijn die twee dagen 8 euro per uur betaald, maar dat is eigenlijk iets te weinig als je rekent dat we in totaal 8 uur op de trein zitten (niet betaald) en ons weekend opofferen. Liu, de man die alles regelt voor de buitenlandse studenten hier op de universiteit en ook met ons is meegegaan, gaat deze week met de verantwoordelijken praten om ons meer te laten verdienen. Diezelfde namiddag zijn we naar de bergen gereden en hebben daar het middag- en avondeten gegeten. Amaai, die omgeving is zó mooi!! Heb er een aantal foto's van genomen. Ik kan ze spijtig genoeg niet op de blog zetten omdat ik mijn kabels vergeten ben:o(. Maar ik zal af en toe wel eens aan iemand anders wat foto's vragen om er op te zetten. Ik beloof dat ik ze naar Alicante wél meeneem -daar ga ik in februari naartoe, want de voorwaarde om te kunnen gaan, is volbracht hé!!
O jee, is het al zo laat? Zal me maar wat aan die woordjes zetten. Hier in China is het de gewoonte je leerlingen aan het bord te laten komen om te zien of die zijn/haar woordjes heeft geleerd. Als dat niet zo is, wordt de leerkracht wel eens lastig. Gelukkig nog niet meegemaakt!
Part one: 'In tegenovergestelde richting...' by Bob
Ni hao iedereen!!!
Wat een lange, vermoeiende reis... joenges toch! Kimmetje met kleine walletjes (ik meer Keith Richards vóór een eerste tas koffie), en we zaten nog maar in de vertrekhal van Beijing! Na 2 uur wachten nog een laatste peanut-flight naar Xi'an, et voilà!
27°C, mist en een vriendelijke Chinees met een bordje 'Bob & Kim- Antwerp'... hij en zijn kompaan brachten ons met een Buick tot aan de voordeur van de Northwestern University. Een eerste conclusie: wegcode=nihil. Echt ongelooflijk! 140 km/u op een snelweg à la E19 en plots fietsen en voetgangers op 't eerste rijvak, gevolgd door kruispunten zonder verkeerslichten, waar driewielers (torenhoog geladen met matrassen) rustig oversteken! Zelfs éne fietsende Chinese flippo op het 3e rijvak, IN TEGENOVERGESTELDE RICHTING!!! Serieus derover, I kid you not...
De campus zelf is magnifiek... een wirwar van straten en pleintjes met veel groen. Overal zie je wasgoed buitenhangen van de vele binnen- en buitenlandse studenten(vooral Koreanen). Een sfeer om nooit meer te vergeten.
Wij 'blanken' zijn met hééél weinig en dat merk je wanneer je je buiten de campus begeeft. Ze blijven je aankijken, met een verwonderd gezicht als een koe die net de eerste stoomtrein tussen Mechelen en Leuven zag passeren... maar wel héél vriendelijk en respectvol. Ze zijn trouwens écht met veel, die Chinezen.
Kim is maandag, samen met haar 6 Belgische mede-studentinnekes, aan de cursus begonnen. Heel vermoeiend, 4u Chinees klappen, maar het begint nú al te wennen. De leslokalen bevinden zich op de 6e verdieping van het gebouw waarin wij ook onze kamer hebben. 't Is een dubbele kamer geworden met een grote, ronde erker én zicht op een mooi plein. Op dat plein een paar reusachtige bomen en een typisch Chinese 'kiosk'. Ook een soort obelisk met marmeren zitstenen errond, waar koppeltjes 's avonds gezellig komen konkelfoezen. Een gemiddeld Chinees koppeltje meet doorgaans 2m20...
Voor omgerekend 80cent(!) kan je hier op de campus eten. Tegen alle verwachtingen is het écht lekker en copieus. Ongeveer 10 verschillende gerechten op grote schalen, gaande van lekker gekruide kip tot rundsvlees en pikante vis(sekoppen)... mmmmm. En alles zoveel je maar wilt, een beetje zoals 'El Buffet' in Torredembarra (voor de insiders), maar dan met Chinese dienstertjes in witte vestjes!
Enfin, we zijn vertrokken voor een toffe 6 maanden. Ik weet nu al dat we alle geuren en sferen nog lang zullen onthouden, en we zijn pas 4 dagen ver...
Aan iedereen nen helen dikke kus en tot in part two.
Na een minder goeie poging met spaces (blijkbaar moest iedereen zélf ook een space aanmaken en die site blokkeerde constant), ben ik op deze blogsite geraakt en "ik heb er een goed oog in"! Sorry voor de last die die andere heeft veroorzaakt!
Hier dan nog eens mijn introductie:
Ik hoop dat jullie allemaal jullie weg vinden naar deze site.
Het is zelf nog allemaal nieuw voor mij, maar ik wou toch iets waar ik
al mijn -hopelijk vele en boeiende- verhalen over China kwijt kan. (ook wel een beetje door de aanmoediging van Veronique -dank je daarvoor Veroniqueske!). Voor
diegenen die het nog niet weten: ik vertrek 2 september met mijn
allerliefste schattie, Bob, naar Xi'an, China voor 6 maanden. Eerst
moet ik nog een aantal herexamens zien te overwinnen -laatste 3 de dag
voor we vertrekken!- en dan om 11u30 vertrek in Brussel. Als ik er door
ben, ga ik in februari nog 6 maanden naar Alicante, maar daar zal ik
verder nog niets over zeggen, omdat eerst die voorwaarde van "er door
zijn" moet volbracht worden. Ben al ieder jaar geslaagd, dus het zou
spijtig zijn in het laatste jaar dat niet te zijn, maar je weet nooit.
15 september gaat mijn liefste mama mijn resultaat gaan halen en van
dan af, zal ik er jullie wat meer over kunnen vertellen. Via mail en,
als dit experiment lukt, ook via de weblog natuurlijk.
