Veel mensen stellen me vaak de vraag in een sms of een mail, "En Kim, wat is het plan nu? Waar ga je volgende maand zitten? Ga je daar dan werken?"..... Ik antwoord steeds met het meest onbeduidende antwoord: 'Als ik iets vastleg, als ik een plan maak dan hou ik jullie op de hoogte.' De ontgoocheling is nauwelijks te horen maar ik ruik ze door mijn telefoon! Aangezien ik mijn geliefden 'back home' graag tevreden stel, ontwikkelde ik twee weken geleden de intentie om een plan te smeden.
Aangezien ik een groeiende nood had aan conversaties met jonge backpackers, trok ik vorige week maandag naar Fremantle. Daar verbleef ik een week lang in een hostel (Backpackers Inn, aanrader!). Ik heb heel veel bijgeleerd over rondtrekken in Australia. Ook heb ik besloten dat mijn intenties om een plan te smeden regelrecht op de schroothoop zullen verdwijnen! Niemand had een plan... "We zien wel waar we terecht komen..." Ik was onder de indruk!
Ik ben dan maar beginnen nadenken over 'het maken van plannen'. Als ik denk aan alle langetermijnplannen die ik in mijn leven al heb gemaakt.. moet ik eerlijk toegeven dat er weinigen in originele verpakking worden uitgevoerd. Er zijn zoveel externe factoren die je plannen kunnen wijzigen. Er zijn zoveel onverwachte gebeurtenissen in het leven die een aanpassing of eliminatie van het plan verlangen. Dus waarom niet heel even leven zonder plan?
Ik had er eerlijk gezegd schrik voor... Hoe werkt een leven zonder een plan? Wel, ik ben nog een onervaren snotneus maar de eerste stapjes heb ik reeds met glans doen slagen! Ik wacht tot als ik zin heb in iets, en dan doe ik het. Heb ik pas zin om te koken om 02u 's nachts, dan doe ik dat. Wil ik een hele dag op de trein zitten, dan doe ik dat. Het amusante is: doordat ik geen plannen maak, kan ik steeds meedwalen in plannen van anderen. Elk voorstel dat mij wordt gedaan, wordt in overweging genomen. Ik ben al in zoveel vermakelijke situaties terecht gekomen, ik heb al zo veel interessante figuren ontmoet gewoonweg door even te leven 'op den bots'! Zo heb ik het voorstel gekregen van m'n franse kameraad om maandag een roadtrip te starten in een minibusje naar het zuiden van Australia! Als de portemonnee dit toelaat, is dit sowieso een YES!
Ik wil hier natuurlijk niet verkondigen dat een leven zonder een plan zoveel beter is. Neen! Ik weet maar al te goed dat een werkmansleven vol verantwoordelijkheden zit en dat plannen NOODZAKELIJK zijn om rond te komen.
Maar misschien is dit iets om in overweging te nemen als je de volgende keer op vakantie gaat! No plan is a good plan!
De laatste maanden heb af en toe last van hartkloppingen. Mijn hart beslist plots om een tel of twee over te slaan. Een zeer angstaanjagend gevoel. Langs de ene kant hebben we dit onverwachte occasionele gegeven, langs de andere kant is er ook sprake van een constant spanningsgevoel. Het is alsof ik mijn hart voel zitten. Vreemd kun je denken. Probeer gewoon eens het gevoel op te roepen na je 10de tas koffie. Mocht je hart een eigen leven leiden, het zou een exterieur feest willen bouwen. Dit gevoel baart me minder zorgen, waarschijnlijk door het continue karakter.
Een tijdje geleden ging ik met mijn bezorgdheden bij de dokter. Je hart is in orde zegt ze... Het is stress zegt ze...
Pffff stress, zenuwachtigheid, spanning, nervositeit, onrust. Over deze gemoedstoestand kan vermoedelijk uren keuvelen met 75% van de vlamingen.
Probeer te rusten zegt ze...
Dat mijn pogingen zo erbarmelijk waren, ontdekte ik nu pas.
52 uur geleden landde ik in Perth, Western Australia. Op dit moment kan ik stellen dat de agitatie rond mijn hart weggezonken is. Nog geen maand, nog geen week, nog geen drie dagen na mijn intrede.
Ligt het aan de onmeetbare temperaturen, de eindeloze sterrenhemel, het transparante zwemwater, de aimabele mensen, de zwermen papegaaien die rond je hoofd dartelen bij een winkelbezoek, de grenzeloze stilte,... of gewoon de afstand?
Ik heb gelukkig tijd genoeg om mijn hoofd hierover te breken.
Aan alle huisartsen geef ik graag het advies om tijdens het voorschrijven van een remedie bij stress, de monsterachtige hoeveelheden antidepressiva achterwege te laten en te kiezen voor een ticket naar australia.
Ik heb lang nagedacht of ik wel een blog zou aanmaken.
Ik heb de knoop doorgehakt.
Wees gerust, hier zal je nooit ellenlange reisverslagen vinden waarin ik mijn avondmaal, mijn middagmaal, mijn ontbijt, de kleur van mijn stoelgang enz... omschrijf. Enkel wat gevoelens en indrukken zullen de revue passeren. Ik had graag nog iets te vertellen bij mijn terugkeer.
Mijn eerste indrukken kunnen neergepend worden in kernwoorden. Deze weerspiegelen mijn alleenstaande, pulserende gedachten.
