Een paar vrienden van Rashid hebben vandaag een welcome home party voor ons gepland in onze tuin . Daarvoor is er 's morgens al een geit geslacht , we hebben het vermoeden degene die we in ons busje vervoerd hebben , want dat beestje is ondertussen spoorloos . Vroeg in de namiddag trekken we naar ons plaatsje onder de mangoboom , waar Kenga ondertussen al een houtvuurtje stookt om het voorgerecht te koken . Als er 3 of 4 gasten zijn aangekomen is dat voorgerecht klaar en krijgt Annemie de lever , het "beste" stukje , wij eten de rest : ook ingewanden . Iedereen noemt het njam njam behalve Annemie en ik . Wij vinden het helemaal niet lekker en als er dan nog een shet sap van een limoen over wordt uitgeperst vind ik het zelfs afschuwelijk ! Gelukkig zit Rafiki onder tafel en kan ik wat brokjes wegsmokkelen . Alles wordt naar binnen gewerkt met heel wat Tusker baridi , voor mij vooral om de vieze smaak weg te spoelen . Als bijna iedereen er is steekt Kenga de bbq aan om de rest van het geitenvlees te roosteren : genoeg voor het halve Kenyaanse leger volgens mij . Dit vlees smaakt wel heel lekker , al is er hier en daar wel een taai brokje tussen . Daar vaart Rafiki dan weer wel mee . Al bij al raakt het buikje toch weer goed gevuld . Het is al heel lang donker als de laatste gasten naar huis gaan en wij eindelijk naar bed kunnen .Voor Rashid was de party zeer geslaagd , voor ons , net als de verjaardagsparty vorig jaar , heel wat minder . Het waren vooral "best friends" van Rashid die wij van haar nog pluim kennen , maar die door hem waren uitgenodigd om te eten en vooral te drinken . Gelukkig kenden we Agnes , Grace , Rachel , William Karisa en Joseph en konden we met hen nog een babbeltje slaan . Voor ons moet zo'n uitgebreide party niet ; een feestje met de familie is hier zeker zo gezellig en plezant . We kijken al uit naar het dubbele verjaardagsfeestje op 28 augustus .
Annemie voelt zich weer fris als een hoentje ; haar darmen zijn goed gezuiverd . Ochtendkoffie op ons terras , gevolgd door ontbijt met chai binnen , het is ondertussen al een vast ritueel geworden . Nu Lucy haar zaak terug geopend heeft zorgt Katche , onze poetsvrouw/keukenhulp daarvoor . Kenga trekt te voet naar een bekende in Bamburi voor nog een paar passievruchtplantjes . Een uurtje later keert hij terug met 2 jonge exemplaren . Eentje planten we tegen een boom bij ons tuinstoelen , het andere zetten we in een bloempot op het terras . Bij het woord bloempot moet je je niet teveel voorstellen : in dit geval is het een klein leeg verfemmertje , en bij de voordeur staan er planten in 2 oude olietonnetjes en in een afgedankte waskom . In de toekomst willen we daar stilaan verandering in brengen , al heeft dit dan ook weer iets typisch Kenyaans . In de namiddag zoeken we de stilte en de rust van de tuin op , Annemie om te breien want dat heeft ze nog niet veel gedaan hier , ik om aan mijn dagboek te werken ; ik begin hopeloos achterop te raken . Het breien is van korte duur , al snel krijgt Annemie Saumu , Kenga's dochtertje , op schoot . Als we even later ook nog het gezelschap krijgen van de rest van de familie schiet ook mijn dagboek erbij in . Tot slaaptijd kabbelt de dag rustig verder zonder dat er nog iets speciaal gebeurt . En toch vliegt de tijd hier !
Al 5 dagen kon Annemie niet naar de wc gaan . De bonen van gisterenavond hebben echter hun werk goed , zeg maar "TE" goed gedaan : gedurende de nacht heeft Annemie meer tijd op de pot dan in bed doorgebracht : ze zat bijna letterlijk tot over haar oren in de bekende Braziliaanse voetballer (Kaka voor wie helemaal niets van voetbal afweet) . In de voormiddag voelt ze zich maar slapjes en blijft liever in bed . Ik geniet ondertussen met volle teugen van onze tropische tuin en het prachtige weer . Ze mist zo wel another day in Paradise . Als ze dorst krijgt blijkt de cola op te zijn . Geen nood : Ronald , onze oudste "kleinzoon" gaat er wel vlug halen voor "Mammie" . Brave jongen toch , al mogen we van de anderen ook helemaal niet klagen ! Ook in de namiddag blijt Annemie liever rusten . Omdat Lucy naar haar zaak is , is dit de gelegenheid voor een uitstapje "men only" . Het enige vrouwelijke gezelschap dat is toegelaten is Rafii , die ondertussen bijna onafscheidelijk is van Ronny . Eerst gaat het naar Shanzu , waar we een paar passievruchtplanten op de kop gaan proberen te tikken . Onderweg daarheen zien we een opvallende begrafenisstoet . De overledene was blijkbaar een boda bodarijder , want de stoet wordt geopend door een 50-tal zigzaggende , luid toeterende en roepende mottorrijders . Daarna volgen de lijkwagen , die fel lijkt op een matatu en een aantal busjes met familie . In Shanzu vinden we welgeteld 1 plant , die Kenga bovendien nog moet uitsteken met wortel en al . Maar één is tenslotte nog beter dan geen . Van daar gaat het naar Bombolulu , waar we in het atelier van meubelmaker Sammy gaan kijken hoe ver hij al is opgeschoten . 3Hakuna matata , alles zal op tijd klaar zijn ," verzekert hij mij als ik bedenkelijk kijk hoe hij en een werknemer alles met de hand aan het doen zijn . Wel boeiend om het allemaal te zien en te bedenken dat het er bij ons ooit ook zo aan toe ging . Rashid en Dickson zijn onze 2 vaten zonder bodem en hebben ondertussen weer honger , dus maken we een korte stop in de "bistro" naast het Totalstation . Tusker baridi hebben we vrij snel , maar om te eten moet je in Kenya soms heel wat geduld oefenen . Pole pole , weet je wel ! De korte stop loopt dan ook uit in een heel lange , zodat de zon al erg laag staat als we ons natje en droogje op hebben . Om het erg drukke verkeer op de hoofdweg vanuit Mombasa City te vermijden , neemt Rashid een binnenweg naar huis . We doorkruisen de armere delen van Bombolulu en Bamburi waar de aarden wegen nog hobbeliger zijn dan alle andere waar ik al op gereden heb samen . Thuis gaat het al heel wat beter met Annemie ; ze zit samen met Mamake Lucy en Chillah tv te kijken . Tijdens onze afwezigheid is er dan ook goed voor haar gezorgd . Rond een uur of 3 is Chillah komen kijken of ze iets nodig had en is Annemie heel even op geweest om nog een cola te drinken . Toen Mamake Lucy thuis kwam is die rechtstreeks naar de kamer gegaan , de handtas nog om de arm , om Annemie te gaan halen . Ze hebben samen chai gedronken en een paar boterhammen en worstjes gegeten . Zo te zien heeft dat geholpen !
Donderdag 14 augustus 2014 - Ernest Hemingway & Tusker baridi
Er staat niets op het programma vandaag , het wordt een dag om echt te genieten . In de vroege namiddag gaan we onze nieuwe tuinmeubelen uitproberen in de schaduw van onze mangoboom : Annemie met haar breiwerk en ik met een boek , beiden met een Tusker baridi . Het boek dat ik aan het lezen ben is er eentje van Hemingway : "De waarheid in het ochtendlicht" . Het ertelt het verhaal van een interim-wildopzichter in het Kenya van de woelige jaren '50 , de tijd van de Mau Mau . Het is een schitterend boek en als Hemingway plaatsen beschrijft in wat nu Amboseli genoemd wordt en waar ik zelf al verschillende keren geweest ben , voelt het alsof ikzelf midden in het verhaal zit . Rond een uur of vijf is het zonlicht in de tuin aan het afzwakken en gaan we op het terras verder relaxen . Hier pikken we de laatste zonnestralen nog mee en kijken toe hoe de aapjes in onze guaveboom van de vruchten zitten te peuzelen . Ze zijn inderdaad al minder schuw en komen het fruit niet meer alleen stelen , maar blijven er voor onze ogen van eten en kijken ons daarbij uitdagend aan . Tot kort voor het slapengaan gebeurt er niets . Dan vraagt Mama ke Lucy aan Annemie om cocosnoten de raspen voor het mahamrideeg . Koud kunstje zou je denken , maar niets is minder waar ! Annemie moet wijdbeens op een bankje van nauwelijks 15 cm hoog gaan zitten . Aan de voorkant loopt het houten bankje uit in een stompe, getaande punt . Met een draaibeweging moet een halve cocosnoot over die punt gehaald worden tot al het vruchtvlees van de harde schil is weggerasp en hiervoor is heel wat kracht nodig : vraag het maar eens aan Annemie . We hebben er samen wel een kwartiertje fun aan beleefd , ideaal om deze rustige dag af te sluiten !
We hebben nu wel een nieuwe salon , maar de salontafel is klein , oud en past er helemaal niet bij . En ook geschikte tuinmeubelen hebben we nog niet om van onze prachtige exotische tuin te genieten . Daarom trekken we samen met Rashid en Dickson , zonder Lucy , naar de Nakumatt in Nyali . Binnen een kwartier hebben we onze aankopen gedaan en heeft Dickson nog een nieuwe rugzak voor school weten los te peuteren . Logisch want nu heeft hij een felroze , echt meisjesachtig ! We hebben al afgerekend als Rashid eraan denkt dat hij nog een bak Tusker moet halen . Ondertussen ga ik al naar de klantendienst om onze tuinmeubelen en salontafel te laten brengen . Ik slaag er zelfs in gratis transport te regelen , want eerlijk gezegd zag ik het niet goed zitten om alles veilig met het safaribusje thuis te krijgen . Ik voel me hier al goed thuis en leer stilaan mijn plan trekken . In de vroege avond stopt de bestelwagen van Nakumatt ; 3 mannen stappen uit om onze spullen te leveren . DRIE ! Ze brengen alles netjes tot op de plaats waar wij het willen , ze hebben dus wel een fooi verdiend . En een Tusker baridi als ze tijd hebben . Dat hebben ze , wel bijna een uur ! Onvoorstelbaar in het jachtige België , maar dit is Kenya ! Hier gaat het leven , en dus ook het werk pole pole , rustig aan !
Omdat een stel idiote pennenlikkers in 2 verschillende banken Annemie het geld niet wilden geven dat Daniëlle had verstuurd naar "Annemie" in plaats van "Anna Marie" , zoals in haar paspoort , zijn we nu op weg naar Kilifi , een stadje ruim 50 kilometer ten noorden van Mombasa . Op zich wel een leuk ritje met glooiende wegen , hutjes tussen het groen langs de weg en enorme agaveplantages . In het plaatselijke KCB-kantoor , niet KBC , werkt Matanu , een oude vriende van Rashid , die er geen punt van maakt dat de naam niet exact hetzelfde is en ons het geld wel wil geven . Net als gisteren op migratie , zit het hier barstensvol wachtenden . Maar ook nu krijgen we voorrang en mogen we onmiddellijk in een soort sluis naast het loket van Matanu . Vrij snel hebben we het geld in handen en beveelt Matanu , verkoper als hij is , ons een bankrekening bij KCB aan . We waren toch al van plan hier een rekening te openen , dus waarom niet bij de mand die ons geholpen heeft . Een rekening openen heeft in Kenya blijkbaar nog heel wat voeten in de aarde . Een bediende schrijft eerst de gegevens uit onze paspoorten over op een aantal formulieren , daarna moeten die worden aangevuld met de antwoorden op een hele reeks vragen . Weer een reeks handtekeningen zetten en een foto van elk van ons laten nemen , geen vingerafdrukken gelukkig . Als dat allemaal gedaan is moeten alle gegevens nog eens in de computer ingevoerd worden , wat ook een hele klus is . Na anderhalf uur is onze Kenyaanse bankrekening eindelijk geopend . Op terugweg naar Mombasa pikken we bij een schooltje 2 bekenden van Rashid op om hen een lift naar huis te geven . Onze verrassing is groot als die ook nog eens een geit meebrengen . Zonder woorden wordt het beest in de laadruimte achter de zetels geladen . Een paar kippen vervoeren in een safaribusje heb ik al meegemaakt , maar een geit is de eerste keer . This is Africa man ! Maar Afrika of niet , een geit in een busje vindt de Kenyaanse politie net iets over de schreef . Als Rashid hoort van een politiecontrole onderweg , besluit hij wijselijk die te vermijden en een binnenweg te nemen . Het is weer hobbelen over smalle aarden paadjes , eerst tussen bomen , daarna tussen uitgestrekte velden . Als er af en toe een tegenligger komt die de controle ook wil ontlopen , moeten beide voertuigen een eindje in de kant rijden . Na 40 minuten dooreen geschud te zijn komen we even voor Mtwapa weer op de grote weg , waar we de 2 lifters afzetten , de geit blijft zitten . Terug in Mombasa stoppen we eerst bij het atelier van meubelmaker Samson , "Sammy" . Hij heeft ons prachtige hemelbed gemaakt en nu krijgt hij de bestelling voor een supergrote eettafel met 10 stoelen , nog een hemelbed en een stapelbed voor 2 van de jongens . Heel wat werk voor iemand die alles met de hand maakt , maar we krijgen de belofte dat alles op 26 of 27 augustus , net voor de verjaardag van "Mama Annemie" klaar zal zijn . Nu op zoek naar een salon met 7 zitplaatsen voor onze woonruimte . Rashid had er al eentje op het oog en een heel gunstige prijs afgesproken . In de "toonzaal" (!?) hebben we keuze uit een paar modellen . Annemie en ik kiezen er eentje die perfect in de woonruimte past en die heel comfortabel zit , het was bovendien ook de keuze van Rashid . Er worden al enkele zetels naar buiten gedragen om te laden , we moeten enkel nog een kwartiertjes wachten tot de laatste zetel klaar is . Dan begint Lucy te zeuren dat deze salon niet bij het interieur past en dat ze die helemaal niet wil . De koop wordt afgeblazen en we gaan kijken naar degene zij wel wil : eentje met veel houtwerk in de oude koloniale stijl . Wij vinden hem niet zo mooi , maar willen een toegeving doen . Een geluk bij een ongeluk : die is ondertussen net verkocht . Dit is het begin van een calvarietocht van salonmaker tot salonmaker : nergens vindt Lucy haar gading . Wij worden moe en Rashid begint zijn kalmte te verliezen als Lucy uiteindelijk toch haar zin vindt : weer eentje met houtwerk , al is het niet zoveel . Die is ook nog goedkoper dan de vorige een we krijgen er zelfs nog een chaise longue en een poef bij . Die twee stukken kunnen wij wel gebruiken voor onze kamer ! De salon zelf bevalt ons heel wat minder , maar om uit ons lijden verlost te worden stemmen we toe . Shoppen met Lucy kan een martelgang zijn , zo zullen we nog wel ontdekken , maar later zullen we er toch wel om kunnen lachen . Nu de koop gesloten is moet alles nog naar huis gebracht worden . Vermits de meubelhandelaars hier geen eigen transport hebben , spreken we iemand aan met een kleine vrachtwagen . Daarop worden alle zetels torenhoog opgestapeld en met een gewone koord wat vastgebonden . Annemie houdt haar hart vast of dat wel goed zal gaan , ik heb hier in Kenya al gekkere dingen gezien op gebied van vervoer . Een poosje later komen we in Bamburi aan , de geit nog altijd achterin , op de voet gevolgd door het vrachtwagentje met de meubels . Als alles geplaatst is en de oude salon naar de bovenverdieping verhuisd is , is Lucy happy . Wij zijn hondsmoe en eten nog maar een klein hapje en kruipen vroeg in bed . Buiten slaapt de geit al , samen met de 2 andere geiten die we hier al hebben .
Om onze goederen naar Kenya te kunnen verschepen hebben we een Kenyan PIN-code nodig , om die te krijgen moeten we dan weer eerst een Alien Card (!?) hebben . Wij dus naar Mombasa City , naar wat ik de "Madness of Mombasa" noem . Het verkeer rond en in de stad is immers een ware heksenketel met luid toeterende matatu's , van links naar rechts slalommende tuktuks en auto's en trucks die zonder aarzelen van 2 rijvakken er 3 maken . Hier gelden de wetten van de sterkste , de dapperste en de snelste ! Zonder kleerscheuren komen we bij het migratiebureau aan , waar het zweet ons uitbreekt : van de warmte , maar vooral omdat er een rij wachtenden tot buiten staat . Geen nood echter : Rashid en Lucy loodsen ons langs iedereen heen naar het eerste het beste loket waar net iemand vertrekt . Onze paspoorten afgeven en alles uitleggen , om dan te horen te krijgen dat we aan het verkeerde adres zijn . We moeten op eenandere afdeling van migratie zijn , elders in de stad . Maar weer de gekte trotseren ! Om even over 14 uur staan we op de derde verdieping van een kantoorgebouw : de wachtruimte zit overvol en het is er benauwd . Weer zeilen we het wachten met behulp van Rashid en Lucy , die ons naar een bureautje in de hoek brengen . Paspoorten afgeven , zaak uitleggen om vervolgens naar een bureau aan de andere kant van de kamer te worden gebracht . Daar weer hetzelfde scenario . De bediende vindt het nutteloos een Alien Card aan te vragen , maar na wat heen en weer gepraat ziet hij dan toch de noodzaak ervan in . Er volgt heel wat papierwerk en nog meer vragen ; de arme man denkt zelfs dat wij missionarissen zijn . Hoe komt hij erbij . Dan blundert hij een twrrdr keer door te denken dat Annemie en Rashid en Lucy en ik koppeltjes zijn . Mooi niet dus ! Met paspoorten en papieren worden we terug naar de eerste man gestuurd , waar we alles moeten afgeven om vervolgens naar de wachtruimte te worden gestuurd . Niet lang , hooguit 10 minuutjes ! Heel wat handtekeningen zetten , ik voel mij al minister , dan 40 betalen , 20 voor elk van ons . Wij denken dat hiermee de kous af is en willen opstaan om te vertrekken . Nu vergissen wij ons want de man brengt ons naar een tafel in het midden van het vertrek . Daar staat een inktkussen waar hij een extra lading inkt overheen rolt om dan onze vingerafdrukken te nemen . De beambte geniet er zichtbaar van en ook Rashis vindt het best grappig . Hij zegt dat we onze gratis slaapplaats met 3 maaltijden van water en brood al kunnen reserveren . Hij zal er ons later droppen , we komer er imers voorbij op weg naar Bamburi . En eigenlijk zien wij ook het grappige van de situatie in als we met een vettige vod met terpentijn de zwarte smurrie van onze vingers vegen .Onze aanvraag voor een Alien Card is daarmee officieel ingediend , binnenkort kunnen we zeggen : "E.T. Phone home !"
Met Gsm's en laptop in aanslag trekken we voor de tweede dag op rij naar de Safaricomshop in Nyali . De ruimte staat propvol met klanten en het is er benauwd heet binnen . We staan er een hele tijd aan te schuiven en het zweet loopt in straaltjes langs onze ruggen . Plezierig is anders . Als we eindelijk aan de beurt zijn vraagt een bediende onze ID . Als we onze Belgische identiteitskaarten geven weigert zij die ; we moeten onze internationale paspoorten geven . En dat om een simpele SIM-kaart te krijgen , ronduit belachelijk . Na zolang lijf aan lijf aanschuiven in die hitte maakt het mij erg boos dat we nog eens moeten terugkomen en dit nog een keer doorstaan . Rashid brengt ons echter naar Airtel , een andere provider . Hier is het koeler , veel minder druk en als we bijna dadelijk aan de beurt zijn aanvaarden ze onze Belgische pas wel . Annemie's GSM wordt als eerste in orde gemaakt , terwijl ze met die van mij bezig zijn probeert zij al even met zus Daniëlle te bellen . Tot ieders grote vreugde lukt dat . Als ook mijn telefoon in orde gebracht is wordt ook de laptop in voorzien van een modem . We kunnen tevreden terug naar huis , we kunnen nu weer comuniceren met de achtergeblevenen in België . Dat dachten we tenminste ! Annemie is haar nieuwe numer aan het sturen naar vrienden en familie , als blijkt dat een aantal van die berichten niet verzonden worden , anderen weer wel . Ook via mijn telefoon kan ik lang niet iedereen contacteren . We stellen onze hoop dan maar op het internet om te skypen met Daniëlle , zoals daarstraks afgesproken . De verbinding houdt precies 23 seconden stand . Als je het tenminste een verbinding kan noemen : Daniëlle hoort ons maar ziet ons niet en wij horen Daniëlle en zien haar even in een waas . En dan is alles weer zwart en stil ! Even Facebook proberen tenslotte . Twintig minuten duurt het om op onze pagina te geraken en dan nog eens een aantal minuten om een kort berichtje te posten . Dit is te gek voor woorden ! Ik neem aan dat het internet hier trager is dan in België , maar dit kan toch niet . En bovendien hebben we hier nog omgerekend 50 voor betaald . Ik ben behoorlijk boos ! Met dit verkwanselde geld hadden met de hele familie rijkelijk kunnen gaan eten , nu dient het allemaal tot niets .
Onze exotische tuin puilt uit van de exotische fruitsoorten : bananen , cocosnoten , mango , papaya , guave , citrusvruchten , ..... . Maar geen passievruchten en laat dat nu net het lievelingsfruit van Annemie zijn ! Overal langs de straten zie je hier plantenverkopers , zo ook op het hoekje , honderdvijftig meter verder . Daar wandel ik met Kenga , de jongens en Rafiki naartoe om wat passievruchtplanten op de kop te tikken . Tevergeefs , ze hebben er geen . Dan Rafiki maar vlug naar huis brengen en een matatu nemen naar Shanzu , een ander stadsdeel enkele kilometer verder . Vandaag is het wel heel wat drukker en ben ik blij dat ik kan uitstappen . Shanzu lijkt wel één grote markt met allerlei kraampjes langs de weg . We wandelen een eindje langs de grote baan tot bij de eerste plantenverkoper . Ook hier is het noppes , op naar de volgende . Weer niets , maar de man gaat proberen er te vinden . Om niet voor niets naar hier te zijn gekomen koop ik voor een appel en een ei een bougaivillea , 2 oleanders en een plantje met paarse bloemen waarvan ik de naam niet ken . Als we terug bij de matatustandplaats komen blijkt het minibusje dat gaat vertrekken al meer dan vol te zitten . We zullen een tijdje moeten wachten ! Als er een tuktuk voorbij komt roept Kenga de bestuurder en begint in het Swahili te onderhandelen . Ik versta er niets van en vraag me af welke 3 van ons zessen mee kan . Dan blijkt dat de man bereid is ons allemaal samen naar Bamburi te brengen . Hoe zal dat gaan in een voertuigje voor 3 passagiers . Maar dit is Kenya en hier kan alles : Davy bij de driver op het zitje vooraan , Ronny , Kenga , Dicky en ik op het achterbankje en Chilla bij Dicky op schoot . De tuktuk is al even vol gepropt als een matatu . Het wordt een hilarisch ritje ; iedereen heeft de grootste lol met deze situatie , voor mij is het weer een nieuwe ervaring in een land waar ik de voorbije 4 jaar al zoveel heb meegemaakt . Thuis in Bamburi hebben we niet veel tijd om uit te blazen en af te koelen . Samen met Lucy en Dickson moeten Annemie en ik weer een tuktuk nemen naar de City Mall , het grote shoppingcenter in Nyali . We gaan er naar de Safaricomshop voor nieuwe SIM-kaarten in onze Gsm's en voor een internetaansluiting . Opnieuw heb ik vandaag pech : de Safaricomshop is vandaag uitzonderlijk gesloten . Dan gaan we maar een koffietje drinken in de bistro . Dickson is altijd hongerig , al zou je het zeker niet zeggen als je ziet hoe mager hij is . Als hij de menukaart ziet begint hij al te watertanden ; Annemie ontdekt "Belgian waffles with icecream" en als wij dat bestellen wil Dicky het ook wel proberen . Lucy neemt fish and chips . De wafel is een heel bord vol en daar bovenop nog 2 bollen vanilleijs . Dicky werkt het allemaal vlotjes naar binnen , samen met nog een stukje vis van Lucy . Nu we hier toch zijn heeft Lucy nog wat boodschappen te doen in de Nakumatt , de tweede supermarkt hier . Enkele boodschappen worden twee winkelkarren vol en het is dan ook al donker als we buiten komen . Met de winkelkarren mogen we niet voorbij de security , dus gaat Lucy een tuktuk regelen voor ons . Ze vindt er eentje bereid ons 4 naar huis te brengen voor 300 Kenyaanse shilling , ongeveer 2,5 . Als de driver Annemie en mij echter ziet ontstaat er een hele discussie . Hij en enkele collega's vinden dat de wazungu , de blanken , dan maar 2 tuktuks moeten nemen ; reglement is reglement . Na veel gepalaber is de chauffeur , ondanks bedreigingen van de anderen , dan toch gewillig om ons allen samen naar Bamburi te brengen
We hebben uit België 2 vlaggen meegebracht : de Belgische en de Kenyaanse . Ondertussen is al onze bagage uitgepakt en netjes in de kasten geordend , de hoogste tijd dus om de vlaggen uit te hangen . Maar hoe en waar ? Even Kenga om raad vragen . Zonder aarzelen zoekt hij 2 geschikte vlaagenstokken en bevestigd ze eraan . Nu nog een plaatsje . Aan het balkon op de bovenverdieping , schuin boven de voordeur lijkt ons het best . Wat later hangen de 2 vlaggen vrolijk te wapperen ; België en Kenya verenigd in de bries boven Mombasa . Kenga moet zich nu wel haasten , hij wil naar de moskee voor het vrijdaggebed . Is hij moslim ? Dat wisten we niet eens . Een bewijs dat christenen en moslims perfect vreedzaam kunnen samenleven , ondanks de onheilsberichten over aanslagen die van tot tot tijd het nieuws halen in België . Extremisten zul je altijd en overal vinden ; wij laten er in geen geval ons heerlijke leven in Bamburi door vergallen ! In de namiddag wandelen Annemie , Lucy , de jongens met Rafiki en ik naar een gasverkoper om een bus gas voor het kookfornuis . Het is zowat 500 meter stappen langs Old Malindi Road . Onderweg schrikt Rafiki als een 10-tal koeien over de weg op ons afkomen ; zij heeft nog nooit zulke grote beesten gezien ! De gasleverancier is vandaag gesloten , we zullen een matatu moeten nemen naar hartje Bamburi . Rafiki kan niet mee in het minibusje en wordt door Ronny op een drafje naar huis gebracht . Tegen de tijd dat de matatu stopt is hij weer terug . Een ritje in een matatu kan soms een helse bedoening zijn , als in het busje voor 13 personen 16 of 17 passagiers gepropt worden en de begeleider gewoon aan de deur hangt . Gelukkig is het nu kalm en hebben we een vrij "comfortabele" zitplaats . In Bamburi centrum vinden we gas . Een boda boda , een motortaxi zal de 3 jongens en de bus gas terug naar huis brengen . Onvoorstelbaar in België : 4 personen EN een gasfles op een motorfiets ! Lucy , Annemie en ik moeten nog een paar dringende boodschappen doen en nemen een tuktuk naar de Naivas , een van de twee supermarkten in Nyali . Ook een ritje in zo'n driewieler , geschikt voor drie passagiers is een hele belevenis : Bij een scherpe bocht krijg je steevast het gevoel op je zijkant terecht te komen en als de bestuurder van links naar rechts tussen het drukke verkeer slalomt kun je best de ogenstevig dichtknijpen . De boodschappen duren niet lang , dezelfde tuktuk komt ons dan ook weer oppikken . Omdat we vooral grote zaken zoals 2 kruiken water , wasmanden en een vuilniscontainer gekocht hebben is het geen lachertje om alles in de kleine laadruimte achterin het voertuigje te krijgen . Maar in Kenya kan alles en even later zijn we op weg naar huis . Het wordt "a bumpy ride" , vooral als we een binnenweg nemen om het erg drukke verkeer te vermijden . Het is een hobbelige aardenweg , bezaaid met putten . Even lijkt het erop dat we vast komen te zitten in een van die putten en dat we zullen moeten duwen . Met een extra spuit gas slaagt de driver er toch nog in zijn rammelbakje terug aan het rijden te krijgen . Flink dooreen geschud maar verder gezond en wel komen we terug thuis . We vinden dat we nu een Tusker baridi dubbel en dik verdiend hebben !
