Beste lezers vandaag keren we eventjes terug in de tijd. Terug naar de bakermat van de Kamelen van het Noorden. We bevinden ons nog in de vorige eeuw. Sinds kort beschikken Pete & ik over een fiets die niet alleen gemaakt is om over fietspaden te sjezen. Prompt begeven we ons dan ook in de Bredense Duinen. Zoals alle kamelen wel weten bevindt zich tussen post 3 en post 6 een aangenaam baantje, weliswaar onderbroken door een verraderlijk trapje dat ruw geschat een twaalftal treden telt. Komende uit het Westen dienen we deze trap dus af te dalen. Ik nijp de remmen toe en stap af. Mijn compagnon van het eerste uur doet hetzelfde maar herinnert zich de tvbeelden van de cross die hij het weekend voordien op zijn tv zag. Fluks tilt hij zijn bike op en met een sierlijke zwaai steekt hij zijn arm tussen het kader en als een echte cyclocrosser zwiert hij zijn vehikel over zijn toen al fel ontwikkelde schouder. Gedurende deze elegante move blijft onze held trouwens met vederlichte tred gewoon doorlopen. ' Net zoals in de koers' hoor ik hem euforisch gillen. Talent drijft boven, zoveel is duidelijk. Enkele tellen later echter gaat het fout. Een fijn laagje zand over de door erosie geteisterde treden maakt ze spekglad-wie had dat nu kunnen peinzen. Nog een minieme fractie later zit onze held verbijsterd op zijn gat. Talent, zoals een ruwe diamant, zo bleek nogmaals, dient gesmeed te worden. Sindsdien zag niemand nog iemand deze vermaledijde trap aan dergelijke snelheid afdalen.
