Februari 2008. Een frisse zaterdagochtend met een waterzonnetje. 3 Kamelen werken rustig peddelend een lange extensieve training af. Langs het kanaal Oostende-Brugge moet de ene na de andere kilometer eraan geloven. Langs Damme fietsen we naar Zeebrugge alwaar we ons op ons geliefdekoosde strand begeven. Het is bijna hoog water en de vermoeidheid eist stilaan zijn tol. Pete is vandaag ontegensprekelijk de sterkste, op elke zware zandstrook zien Nick & ik hem van ons wegschuiven. Tussen Blankenberge en Wenduine is het welletjes geweest met dat zuigende zand. We besluiten om ons langs een trap over de duinen naar het slingerende paadje achteraan de duinen te begeven. Nick leest het strand het best en komt met enkele tientallen meters voorsprong aan de houten trap. De trap bestaat uit twee grote delen, het stuk aan het strand is in feite geen echte trap, maar meer een schuine wand die licht hellend oploopt. Eens bovengekomen is er dan een steilere trap terug naar beneden waar de trap uitmondt op het duinenpaadje waarvan sprake. Als Pete en ik op de schuine wand komen rijdt Nick een vijftigtal meter voor ons. Wat volgt is geen pretje om zien, laat staan om mee te maken. In een fractie van een seconde vragen we ons af waarom Nick niet vertraagt om te stoppen voor het trap gedeelte. Nog een fractie later zien we hem een onvervalste salto-mortale-op-fiets- maken. Hij duikelt de diepte in over zijn stuur, zijn fiets wordt de lucht ingekatapulteerd. En dat was het laatste wat we van hem zagen. Verontrust rijden Pete en ik tot de plaats des onheils en enkele tientallen treden lager treffen we een hoopje kermende ellende aan. Nick, bedolven onder zijn fiets. Als bij wonder leeft onze toen nog in spe zijnde Kameel nog. Van verder rijden is er evenwel geen sprake. We sprokkelden als ons geld samen en legden samen voor een tramticketje. Aan een slakkengangetje met aanvankelijk van schrik verlamde benen rijden Pete en ik huiswaarts, remmend voor elk keitje, takje, boordje en gootje dat ons past kruist. Enkele dagen later is alles gepasseerd, de fiets is hersteld en de wonden gelikt. Er wordt dan nog wel even teruggeblikt, maar tijd om erbij stil te staan is er niet. Immers de volgende Beachrace dient zich stilaan aan.
Reacties op bericht (1)
30-10-2008
ik vraag me nog steeds af ...
Ik vraag me nog altijd af? reed Nick daar toen moedwillig en een tikkeltje overmoedig af. Of was hij enigszins afwezig en zag te laat de onheilspellende trap voor zich opdoemen.
