Mijn race in het kort.
Belachelijke start.  Waarom een uur aanschuiven als ze de nadars veel te vroeg openzetten en de laatste renners plots op de eerste rij staan ?
Ik kwam per toeval vlug bij Pete maar verloor kort daarna zijn spoor.  Vlak voor P3 dook hij tot mijn verrassing van achter mij op.  We zaten aan de duinenkant.   Ik zag plots een mogelijkheid het peleton te kruisen, verliet de groep om in een ruime boog de 3 te naderen.  Ik kon fietsen tot 10m voor de dijk.  Met veel plaatswinst en een aanmoediging van Rutger op zak, het duinenpad in.  Aan de trap naar boven koos ik het pad uiterst links (waar we in Bredene naar beneden kwamen).  Dit bleek een foute keuze. Vervolgens gewoon met de stroom mee.  Aan de shortcut voor de tunnel weer wat te braaf en bijgevolg een hoop plaatsen kwijt, maar vanaf daar was de grote drukte voorbij.  Ik kan niet meer aanpikken bij een groepje en had daarom de weg wat vrij.  Er kwamen nog wat renners voorbij geschoven maar eenmaal op het strand kon ik zelf aan een inhaalrace beginnnen (teller continu boven de 40) en na een snelle looppassage was ik op de dijk in DeHaan terug bij de groep die ik aan de tunnel had moeten laten rijden.  Op de duin (waar Rutger tot mijn verbazing opnieuw stond) bouwde ik wat reserve in.  Een goede keuze want na de duin kon ik weer heel wat rennners inhalen.  Na de trappen aan het voetbalveld ketting eraf.  Gelukkig weinig tijd verloren.  In een relatief grote groep richting Bredene.  Ik kon wat recupereren in de luwte (slechts 1 shift op kop gedaan).   Net voor DeHaan werden we ingehaald door een groepje van 5.  Daarna kwam niemand meer terug.  De wedstrijd lag in zijn plooi.
Aan de 3 dacht ik hetzelfde nummertje op te voeren als in de eerste ronde.  Helaas moest ik heel snel van de fiets (het kapot strand, de lagere snelheid, de vermoeidere benen ?) waardoor mijn keuze -in plaats van winst- verlies opleverde.  Ik zat 4de in de groep maar was bovenop de dijk de 4de laatste.  Een 15 plaatsen verlies.  Op de wegel brak de groep.  Ik zat in het verkeerde gedeelte.  Ondanks verwoed achtervolgingswerk (vooral in het gedeelte van de Vossenslag richting DeHaan) kreeg ik de kloof niet meer dicht.  Aan de chalet (dijk wenduine) voelde ik weer krampen opkomen en nam gas terug.  In het stuk windtegen wachtte ik een groepje op.  Die raapten wat renners voor ons op.  Tot mijn verbazing nam de groep me zonder mopperen mee.  Ik nam slechts 1 keer over, de rest bleef ronddraaien.  Gezien mijn schrik voor krampen, leek het mij verstandig gewoon achterin te blijven zitten (zeker zolang niemand me wat vroeg).  Het lopen aan P3 deed ik heel voorzichtig en op de wegel kon ik op een kleine vitesse nog wat opschuiven.  Vervolgens vanaf de tunnel de gas open richting finish.  Vanop de Driftweg kreeg ik nog een aanmoediging van Pete en Tina mee (toen pas had ik door dat Pete pech had).  Uiteraard heel gelukkig met mijn 150ste plaats. 

Aan de finish hoorde ik van Maya hoe het de 2 andere kamelen was vergaan.  Jammer voor Pete want ik ben zeker dat ook hij een goede uitslag had gemaakt.  Ik heb Nick nog niet gehoord maar vermoed dat hij de tol heeft betaald voor zijn voorbereiding.  Een beetje op zoek naar de vorm, juist op dat moment ernstige rugklachten, verplichte rust (en bijgevolg weinig kms in de laatste weken) en dan nog midden in de nacht je ouders afhalen.  Het is wellicht net iets te veel van het goede.  Te meer daar een gemiste start (en een tikkeltje minder jus kan direct 150 plaatsen verschil maken) vandaag quasi niet meer te herstellen viel.  Maar, Nick, laat vooral de moed niet zakken.  Ik ben er zeker van dat onze uittredende kameel nog sterk terugkomt.  Misschien is het goed dat er nu een wedstrijdvrije periode aankomt zodat je terug kan opbouwen naar je beste vorm.  Onze eerst volgende afspraak is de duorace en ik kijk er al naar uit om alles op alles te moeten zetten om je wiel te kunnen houden.  

Tot slot nog een dankwoordje aan de vele supporters, in het bijzonder aan kameel Rutger.  Het heeft me echt vooruit geholpen.