we hadden na lange tijd nog eens een verlofdag en mijn klas besloot met onze leraar filosofie naar parque tunari te gaan. Dit is een soort reservaat in de bergen waar je kan wandelen. Onze leraar zei wel dat er al mensen in verdwenen waren, maar ik dacht dat gewoon zwans was, dus ik zonder schrik ervoor gegaan. 's Ochtends om half zeven stond ik klaar op school, maar er was nog bijna niemand. Ik denk dat tegen half acht de helft van de klas er was, dus zijn we dan maar met ons minibusje vertrokken. We hebben toen tien kilometer al stijgend gewandeld, wat supervermoeiend was. Iedereen was doodop, behalve onze leerkracht, die leek er niet oder te lijden. Eindelijk boven aangekomen hebben we zoals kleine kindjes in de speeltuin gespeeld en gegeten. Daarna terug naar beneden, en daar heb ik de schrik van mijn leven opgedaan. Mijn klas had het geweldige idee langs de waterval te dalen. Dit wil zeggen, supersteil naar beneden op gladde stenen. Ik had de hele tijd superveel cschrik, gelukkig was Napo er om mijn handje vast te houden (letterlijk). Daarna terug naar huis, doodmoe, zweterig, hongerig, ... maar zeer voldaan.
Laatse Schooldag Vrijdag 12 november
Het was een leuke dag. In de voormiddag kwamen we met ons uniform T-shirt, maar we hebben in allemaal gaten gemaakt enzo. Daarna hebben we er onze klasuitspraak op geschreven. "La uniformidad es la muerte, la diversidad es la vida!" Daarna gingen we allemaal in kring zitten liedjes zingen en daarna moest iedereen een kleine speach geven, en dat was superemotioneel. Heel de klas heeft geweend, dus ja, ik ook he. Daarna tristig terug naar huis. In de namiddag toch nog naar school geweest. Hoewel dit nog niet het echte afscheid was, was het toch een zeer trieste dag. :(
eindelijk nog eens een blogbericht. Ik zit nu op een heel trage oude computer in mijn school, want de anderen hebben nu eindexamens. Zaterdag hebben we de laatste dag school en dan begint mijn drie maanden lange vakantie, waarin het enige dat nu al vaststaat mijn reis naar Chili is! Met de klas, wordt echt superzalig denk ik! Andere plannen die ik heb: ik hoop in januari met enkelen van AFS in Bolivia rond te trekken, maar ik vrees dat ik daarvoor geen toestemming ga krijgen...
Een ander reisje dat ik al achter de rug heb, is de AFS-trip naar het zeer bekende titicaca-meer. Donderdagmiddag om twee uur stonden we gepakt en gezakt in de terminal, klaar om de bus naar La Paz te nemen. Zo'n acht uur later kwamen we in de terminal in La Paz aan. De busreis was eigenlijk zeer vlot verlopen, een heel confortabele bus, en dat voor maar 80 bolivianos of een dikke 8 euro. Daarna namen we de taxi naar het AFS-kantoor, waar we ons gastgezin voor drie nachten kregen. Gelukkig zaten we niet alleen, ik zat samen met Emily in een gezin. Vrijdagochtend moesten we dan weer op het AFS-kantoor zijn om 9 uur 30 voor een re-oriëntatie. Deze was eigenlijk nog wel leuk, zeker om alle AFS-ers terug te zien! Natuurlijk hebben we salteñas gegeten! Zo ongelooflijk lekker. 's Avonds zijn we dan een beetje de stad gaan verkennen, en La Paz is echt veel groter dan Cochabamba, zelfs het cinecenter, dat in La Paz het megacenter heet (jaja, de naam doet het al raden) is immens groot. Ik denk zo'n vijf keer groter als dat in Cochabamba. Ook is Cochabamba omringd door bergen, terwijl La Paz gewoon bestaat uit bergen.Het is heel erg verschillend... Zaterdagochtend om 7 uur zijn we dan eindelijk naar het titicaca-meer vertrokken. We moesten een stukje meer oversteken dus ging onze bus op de boot, een heel grappig zicht =). Toen namen we in Copacabana de boot naar Isla del Sol, waar we die nacht gingen verblijven in een heel gezellig hotelletje. Eerst moesten we nog een urrtje wandelen, al stijgend, en aangezien we al op een hoogte van 4000 meter waren, was dat nogal vermoeiend. Toen we aankwamen in het hotelletje bleek het wel de moeite waard. Daarna zijn we nog wat gaan wandelen, en Emily, Laura en Marie-an van La Paz en ik hebben nog heel lang gebleven en gepraat, zolang dat we de prachtige zonsondergang hebben gezien en natuurlijk foto's genomen hebben. Daarna moesten we gaan eten in een ander gebouw, maar dat vonden we niet. Laura, Jana, Marie-an, Emily, Isabelle en Melanie (van Santa Cruz) en ik vonden de weg niet, en niemand had een pillamp bij, dus was Melanie maar foto's aan het nemen om toch maar een beetje licht te hebben. Zo stonden we bijvoorbeeld plots in een wei met ezels, daarna dachten we dat er man oner een deken lag (het was een steen) en nog later hadden we onze twijfels of iets een weg of een beek was.. Blijkbaar had Johanna (Santa Cruz) ons gezien in de wei, maar zij dacht dat we gewoon foto's van onszelf aan het trekken waren, zo grappig... ("ja, golle waart gewoon foto's van olle zelf aan't trekken", hehe) Uiteindelijk kwamen we aan en hebben heel lekker gegeten, daarna kampvuur en vroeg in ons bedje, want we gingen om 5 uur 30 opstaan voor de zonsopkomst. Zo gezegd, zo gedaan. Zondag ochtend om half zes zaten we klaar op het topje van de berg om de zonsopkomst te zien. Ik denk dat we zo'n uur en een half gewacht hebben, maar er waren te veel wolken, dus hebben we geen zonsopkomst gezien. Ondertussen zaten we daar maar te bevriezen. Na het ontbijt zijn we dan naar Isla de la Luna gevaren, maar er stonden nogal veel golven, dus ik natuurlijk zo mottig als 'k weet niet wat! Was dus supergelukkig toen we aankwamen. We zijn de tempel van de maagden gaan bezoeken en daar heben we dan middaggegeten, heel lekker. Daarna terug op de boot, maar het meer was gekalmeerd, gelukkig. Daarna zijn we nog de winkeltjes in Copacabana gaan bezichtigen, en natuurlijk hebben we er ook wel wat geld gespendeerd. Daarna terug op de bus naar La Paz city. Daar avondgegeten, teruggekeerd naar onze familie en heel goed geslapen. Maandag hadden we onze bus om 2 uur naar Cochabamba, dus 's avonds waren we terug 'thuis' van ons avontuur.
Ik was heel moe maar voldoaan. Gelukkig was het die dinsdag 2 november en hadden we geen school dus kon ik zalig uitslapen! 's Middags zijn we dan in de bergen gaan picknicken met mijn ouders en mijn zus (en de honden natuurlijk, die ondertussen 8 heel schattige kleintjes hebben!! =]), vond ik heel gezellig!
Dit was het dan weer, volgende keer meer (weer met Frank, hehe =]) Veel Liefs, Judith
sorry voor het lange wachten. Een maand waarin heel veel gebeurd is.
het weekend van 12 13 en 14 september bestond Cochabamba 200 jaar, en je mag drie keer raden wat we moesten doen: DESFILEREN!! Met een sjieke zwarte broek, wit hemd en donkerrode das. Ik natuurlijk helemaal opgewonden, want dat was weer iets nieuws, wat in Belgie zo goed als niet bestaat. Eerst nog even een paniekerig moment gehad, mijn ouders wilden naar Chapare gaan... Uiteindelijk bleef Camila bij de oma slapen, en ik ben dan voor drie dagen bij Eva gaan wonen. Maandag was de dag van het desfileren, en ik natuurlijk op van de zenuwen, vooral omdat ik geen sjieke zwarte schoenen had en er dus op mijn basket sloefjes stond. Gelukkig zei niemand iets... Het grappige is dat ik wel op de eerste rij moest lopen, want de grootste mensen moesten van voor lopen. Haha, wie had dat gedacht? In Belgie zou ik waarschijnlijk een plaatsje in de laatste rij opvullen. Zeker omdat ik de capaciteiten van het desfileren nog niet helemaal onder de knie heb. Helemaal recht, met vijf personen op een lijntje wandelen is toch nog moeilijker dan gedacht hoor, onze LO-leraar moest heek de tijd izquierda dos tres cuatro roepen vooraleer we samen waren. Op het einde van de weg deden al mijn spieren pijn en stond ik helemaal in het zweet, want de zon was goed haar best aan het doen!
Na deze zware inspanning zijn eva en ik gaan douchen, daarna kwam Berdien en hebben we heerlijk verse fruitsla gemaakt! Dat deed heel veel deugd, zeker omdat ze hier niet zo veel fruit eten zonder het een of ander er op gesmeerd. Ook doen ze op alles hier zout en vinaigrette, zelfs op sla doen ze zout!!
Dinsdag hadden we nog vrij en hebben we nog wat gewandeld in de stad, wat hier ook superraar is voor de mensen, want iedereen neemt hier -zelfs al is het voor vijf minuten- de taxi of de auto. Woensdag konden we dan weer helemaal in topvorm naar school! Een korte, maar toch saaie week. Ondertussen volg ik op maandag en woensdag cello en charangoles, hoewel ik niet elke keer ga, hangt er wat vanaf bij wie ik ben ;) .
Volgend weekend was ik van plan mijn brieven op de post te doen, was het postkantoor toch wel niet gesloten zeker? Dan maar een ijsje gaan eten bij Jorik. Daarna naar Eva gegaan, en toen hebben haar ouders mij uitgenodigd om sushi te gaan eten, haha! Het waqs eigenlijk wel heel lekker. Ik mocht dan ineens bij haar blijven slapen. Wakker geworden en zo snel mogelijk naar huis gegaan. Zondag = familiedag, dus met mijn nichtje van 2 jaar die -wonder boven wonder- blauwe ogen en blond haar heeft, mijn tante, mijn zus, mama en grootouders gaan eten ergens in een ver dorpje, maar wel heel gezellig. Iedereen daar dacht dat ik en Isabella (nichtje) zussen waren! Om zeven uur weer naar de mis, heel boeiend allemaal! Ik begin dat wel een beetje beu te worden haha.
Maandag en dinsdag hadden wij gewoon school, terwijl alle andere scholen vrijaf hadden, omdat 21 september hier dag van de alles is, namelijk dag van de -student, -primavera, -amor, -amistad, -..... Maandag kwamen ze dan in onze klas vertellen dat we als toegeving de klas mochten schilderen. Het was echt superleuk! Op facebook staan er foto's en als ik er meer kan bemachtigen zet ik ze op de picasa, maar ik heb wel nog altijd "mijn" computer niet terug. Ik gebruik mijn zus haar computer, want zij is mt haar school tot en met morgen op kamp, vier dagen is ze dan weggeweest en eigenlijk voelt ze steeds meer als mijn zus aan...
Alles gaat goed tot zeer goed met mij! Morgen moet ik naar de politie, naar interpol. Waarschijnlijk om fotos te laten trekken ofzo! Ben eens benieuwd!
Ik weet niet of alles er nu op staat van de afgelopen maand, maar indien dat niet zo is, post ik zo dadelijk een nieuw bericht!
Hasta luego amigos! Judith of zoals mijn lerares literatuur zegt: Hoeditsjah
zoals jullie weten is het weeral een tijdje geleden dat jullie van mij iets gehoord hebben. Dat wil echter totaal niet zeggen dat je je zorgen moet maken! Ik ben nu eindelijk terug bij mijn echt gastgezin en voel me hier veel meer op mijn gemak! Ik heb hier een supergrote kamer met een twee persoonsbed en zelfs een eigen badkamer!!
's Ochtends sta ik als eerste op, want school begint al om 7 uur 30, nu de winter op zijn einde loopt... Toch zijn er nog altijd mensen die de klas gewoon binnenstrompelen om 8 uur. Ik ben ook al eens een keer veel te laat gekomen, omdat mijn taxi 's ochtends gewoon niet was gekomen en toen we belden er geen antwoord kwam. Jaja, school hier is iets heel raars hoor. Voor het examen literatuur begon, heeft de Miss gewoon al alle antwoorden overlopen. Tijdens het examen chemie, moesten ze gewoon hun hand maar opsteken en zeggen: "Miss, miss, no entiendoooo!" En ze kwam het al invullen.
Wat mijn buitenschoolse activiteiten betreft nu de spaanse les voorbij is: Ik heb een tijdje gefitnesst, zo in lessen, maar dat was te laat. ik proberen drie keer per week s middags powertraining te gaan doen... Daarnaast heb ik op woensdag celloles, op maandag en woensdag charango les, op maandag en vrijdag orkest, en op dinsdag en donderdag alleen met de cello's repetitie, Het probleem is dat ze volgende week vrijdag al concert spelen en ik kan helemaal niet volgen want heb geen partituren en tis iets moeilijks! (Symfonie van de nieuwe wereld van Dvorak) Ik ga dus vragen of het goed is als ik er in ga na het optreden!
Voor de rest gaat alles goed, elke middag eet ik samen met mijn "ouders", want Camila heeft dan nog school, en ze zeggen elke keer hoe goed mijn spaans wel is, mijn gastmama zei zelfs dat ik in november in het spaans ging dromen!
Gisteren ben ik nog naar een dans voorstelling geweest in mijn school, en vorige week naar het fluitconcert, en dat schept toch wel een band met mijn klasgenoten! Ik heb echt al goede vrienden in mijn klas.
Sinds eergisteren zit er ook een nieuwe jongen op school vanuit Frankrijk en hij is hier niet met AFS en krijgt ook geen Spaanse lessen, maar iedereen is wel bereid hem te helpen! Ik probeer met iedereen zoveel mogelijk spaans te spreken, want hoe sneller het lukt, hoe beter!
Tot volgende keer vrienden, en geen paniek als het weer ietsje langer duurt dan! Veel liefs, Judith
vandaag zijn we 15 augustus, ook wel bekend als moederkesdag. Vandaag ben ik een maand van huis weg, en woensdag ben ik een maand in cochabamba! Zondag komt mijn echt gastgezin terug.
Dit weekend is het urkupinia of feest van de maagd Maria. Zaterdag zijn we naar de parade geweest, het duurde zeker van tien uur tot zeven, maar om vijf uur gingen wij naar huis...
Het was heel indrukwekkend, iedereen droeg maskers en kostuums en danste, en bovendien was het dan ook nog eens superheet! ik zet zo snel mogelijk mijn fotos op picasa, maar ik denk dat er op facebook ook nog wel te vinden zijn...
Het grappige was dat ze zomaar condooms en maandverband uitdeelden, en de meisjes bijna met hun gat blootliepen, maar praten over seks is dan wel een taboe. Deel van de cultuur zeker?
Deze maand is redelijk snel voorbijgegaan en de rest gaat wsl nog veel sneller gaan, eens ik helemaal deftig spaans spreek... Het begint al goed te komen en op school heb ik ook al vrienden... morgen ga ik zelfs naar de cancha met een van hen. Cancha is een hele grote supermarkt precies waar je echt alles kan vinden! het is er wel gevaarlijk om dingen te laten pikken dus ik moet eerst nog overleggen of het de moeite is om mijn fototoestel mee te nemen.
mijn papa en broer hebben voor mij een picasa account aangemaakt, waar ik regelmatig foto's op zal zetten, zodra ik er meer ervaring mee heb ;) hier is de link: http://picasaweb.google.com/101256914992580885076
ik begin nu aan mijn derde week school, mijn spaans is nog lang niet wat het moet zijn, maar ach, het zal wel lukken zeker?
Ondertussen ben ik heel goed bevriend met de andere AFSers van Belgie, ik heb er heel veel steun aan. In mijn klas zitten ook wel supertoffe mensen, zelfs mijn councelor (degene waar je bij terecht kan als je met iets zit) zit in mijn klas!!
Dit weekend ben ik samen met mijn neefjes en met Alejandra naar Chapare, een dorpje inde jungle, geweest. Ergens deed het wel deugd zo in the middle of nowhere, maar toch miste ik de stad, mijn AFS vrienden en zelfs mijn klas :)
We zijn gaan vissen en natuurlijk heb ik niets kunnen vangen, maar 't was toch tof!! Nog een spannende wandeling gemaakt (paar keer bijna naar beneden gevallen)... Ook nog naar een park met loslopende aapjes geweest, was wel leuk. Zondagavond naar de mis in chapare geweest, en t was niet zo anders als in Cochabamba city!
Zondagnacht aangekomen en deze ochtend terug naar school vertrokken. Er komt routine in mijn leven, school, pc, spaanse les... Ik hoop dat als de spaanse les voorbij is, ik meer kan afspreken met vrienden of buitenschoolse activiteiten kan gaan doen...
6 u 45: De wekker ging af. Ik sta op en ga douchen, om half acht stipt aan tafel. Niemand te bespeuren, behalve doña Lorgia, met wie ik een steeds betere band krijg...
Ik natuurlijk op van de zenuwen en helemaal in de war wanneer mijn gastmama en papa om acht uur binnenwandelen: "Buen dia, Judith. School begint pas om half negen" Dus ik nog wat naar mijn kamer geweest en proberen rustig te worden, maar de zenuwen gierden door mijn lijf.
In de auto was ik heel stil en toen we nadien op het secretariaat zaten te wachten ook. Laura, een duitse AFSer die hier ook nog maar pas zit, was er ook, maar zij was helemaal niet zo zenuwachtig...
Na heel lang wachten werd ik naar mijn klas geleid waar er helemaal niemand was. Terug naar secretariaat gegaan en daar kregen we te horen dat ze in het oratorio een pelicula aa´'t kijken waren. Toen ik daarbinnen kwam schrok ik wel even, het was even groot als een gewoon klaslokaal, er stonden gewone plastieken tuinstoelen en een mini TV'tje. Er hingen zeer oude stoffige gordijnen voor de ramen.
Ik werd dus naar binnen gebracht en kreeg een stoel aangewezen en de meisjes die naast mij zaten begonnen direct tegen mij te praten. Twee van hen waren ook uitwisselingsstudenten, Beth van Nieuw-Zeeland en Preen van Thailand. Zij zijn hier wel al zes maanden. De klas was dus een film aan't kijken over de oorlog tussen Paraguay en bolivia voor geschiedenis, maar er zaten mensen gewoon hun gsm op te laden, te tekenen, te smsen, naar muziek te luisteren, noem maar op. Ik denk dat er 2 van de 30 klasgenoten aan't opletten was...
Daarna was het pauze en werd ik al goed rondgeleid door Beth en Andrea. Blijkbaar moet je dus je eigen wc papier meenenemen naar de wc, maar ik hoop dat ik nooit moet gaan, want de wc is heel vies. Toen de pauze gedaan was hadden we een speciale les over gekke mensen, of dat is toch wat ik er van begrepen had. Daarna was het Engels en ik moest al meteen vooraan in de klas gaan staan en mezelf voorstellen in het Engels. De leerlingen moesten (VOOR PUNTEN!!) vragen stellen in het Engels aan mij. Ik vond dit nog wel grappig... Daarna begon de lerares te zeggen dat mijn engels waarschijnlijk beter was dan het haare ( no doubt ) en dat ik daarom dus ipv engels spaans moet leren... Ze gaf Beth, Preen en mij al direct de opdracht tegen volgende les in het Spaans een voorstelling te geven over de typische boliviaanse dansen, dat wordt nog leuk!!
Daarna was de school gedaan en ondertussen was ik al door Beth en Preen meegevraagd om te gaan lunchen. Yoly gebeld en die vond dat goed. Dus gingen we lunchen in cine center dat vlak tegenover onze school is. Heel goed geamuseerd en veel gelachen. Om half drie belde Beth een taxi voor mij en toen nam ik voor de eerste keer alleen de taxi. Ik was helemaal aan het freaken, want ik ken natuurlijk de weg nog niet goed genoeg om te weten of hij juist aan het gaan pas. Pas toen we in mijn straat waren was ik gerust. Toch sloeg de taxi chauffeur erin fout te rijden dus ik in mijn beste Spaans: "alla, si, aqui arriba, izquierda, si, mas recto, aaaaaaqui, gracias!!" Ik ben voor zes bolivianos thuisgeraakt, dat is minder dan een euro!!
Toen ik thuiskwam werd ik natuurlijk direct uitgehoord door mis primos. Daarna naar de spaanse les, zeer tof. Tijdens onze pauze zijn we naar een winkeltje verderop geweest en het was echt gezellig! Terug thuis nog wat tv gekeken met een duitser wiens grootouders hier wonen, en met Javier en Gordo. Was heel grappig en gezellig. Daarna veel te laat gaan slapen.
!!Wel, jullie verwachten nu waarschijnlijk een verslag van mijn eerste schooldag en mijn tweede... voorlopig krijg je dat nog niet, maar ik zeg al dat het allemaal heel goed is meegevallen...
Ik zal eerst wat vertellen over mijn leventje hier.
Ik woon in een zeer groot huis, mijn gastbroer zijn kamer heeft zelf twee verdiepingen, en binnen een maand krijg ik zijn kamer met persoonlijke badkamer. Wij hebben hier drie douches, maar je kan niet tegelijk douchen, want dan wordt het water koud. Er zijn vier wc's, maar het wc-papier moet in een vuilbakje, want de leidingen zijn niet sterk genoeg.. (wat een tegenstellingen)
We hebben ook twee honden, van wie ik steeds minder schrik heb. Er zijn hier ook vier auto's, waaronder een jeep, een station wagen en twee minicoopers!! Wat een rijkdom!!
Mijn familie hier is zeer lief, vooral de meid Doña Lorgia! Jammer genoeg ga ik hen drie weken niet zien...
Een paar typische dingen van hier zijn dat er heel veel bubbeltjes op de wegen zijn. Het grappige is, dat de auto's hier precies zonder regels zijn en ze reiden hier heel snel, voor overstekende mensen stoppen ze hier niet, maar voor die bubbeltjes wel, echt vreemd!!
Als je iemand kent en die tegenkomt is het hier heel normaal die een kus op de wang te geven, Als die vrienden bijheeft die jij niet kent, geef je die vrienden ook een kus. Nog iets wat hier vaak gedaan wordt is verkleinwoorden gebruiken, ze zeggen achter alles -itos, -ita...
Nog iets wat wij in cochabamba hebben is een standbeeld van Jezus: El Cristo! Een gelijkaardige als in Rio, maar de onze is groter!! :) Die staat op een berg en waakt echt over de stad. Binnenkort hoop ik er met vrienden naartoe te gaan en dan zal ik foto's nemen van el cristo en de stad en die op mijn blog zetten!
Tot binnekort!! Dan zal ik over mijn eerste schooldag vertellen..
opgestaan, met veel zenuwen, gaan douchen... Mijn spullen samen genomen en naar beneden gegaan, alleen doña Lorgia (de vrouw die voor het eten zorgt) was er. Een beetje gegeten, maar niet veel.
Yoly en Xavier kwamen naar beneden rond half en dan zijn we samen naar school vertrokken. Ik heel stilletjes natuurlijk.. Daarna kwamen we bij de directrice en ik moest mijn dossier afgeven. Ze gingen vergaderen en bespreken of ik mocht komen, omdat ze al andere AFSers hadden aangenomen, maar geen enkele die ik ken...
We zijn dan maar terug naar huis gereden en ik heb een heel rustig dagje gehad, veel op mijn blog kunnen schrijven, en een chatsessie met mijn broer, dat deed deugd. 's Middags kwam Carla Andrea eten en nog wat met haar gepraat (in het Spanglish, Spaans met Engels gemengd, mijn spaans is nog te slecht en ik versta nog lang niet alles...)
Om 17 u 00 eerste spaanse les, 't was eigenlijk nog wel heel leuk, zeker omdat ik alle andere AFSers terug zag! En stiekem was ik bij een van de beste, maar dat komt omdat mijn zus me heel veel woorden leert. Jammer genoeg gaat ze weg. Deze woensdag vertrekken mijn mama en zus naar de USA, ik mag niet mee. (een week later vertrekken papa en broer) Dus ga ik bij mijn tante en nonkel wonen, bij mis primos: Alejandra, Maria Fernanda en de tweeling Sergio en Diego. Ik vind dit niet heel leuk, maar ja, niets aan te doen... 22 Augustus zullen zij terug komen, dus ben ik bijna een maand bij mijn tante en oom, in iedere geval langer dan ik hier ben, vreemd vreemd...
De Spaanse les was gedaan om 19 uur, naar huis gegaan, TV gekeken met primos en gegeten. Om 22 u 30 terug met zenuwen in bed gekropen, want intussen had ik het nieuws gekregen dat ik aanvaard was op Laredo, als enige Belg van AFS...
Ik ben Judith
Ik ben een vrouw en woon in Deurne/Antwerpen (België) en mijn beroep is voorlopig nog niets.
Ik ben geboren op 16/02/1993 en ben nu dus 32 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: cello spelen, toneel, bezig zijn met mensen, terrasjes doen ;), .
