13/09/2020 : Over een motorcrosscircuit naar Pietralunga
Een mooie stad verlaten in de vroege ochtend doet altijd iets met mij. Zondag en alleen op straat maar het moet. Volgens mijn gids moet ik 30, 2 km stappen op 11uur tijd, wat ik vrij veel vind. Daar ik toch niet kon doorslapen uit angst te laat wakker te zijn heb ik voor vertrek gekeken of het niet korter kon. Ik heb een andere weg uitgestippeld en ben dan maar gaan lopen. Of het korter was weet ik niet en zal ik ook nooit weten maar in mijn hoofd wel. Het was vandaag een heel ongewone rit. Na anderhalf uur kan ik stoppen voor een colasione, koffie met een nog warme chocoladecroissant. Ik loop verder en kom stappers tegen, in een groep. Mensen die via een organisatie delen van een tocht lopen, worden afgezet en opgehaald en die weinig hoeven te dragen want dat wordt voor hun verplaats. Niet gratis maar een mooie uitweg voor een doevakantie met ontdekking en weinig zorgen. Ik ga gewoon verder want stoppen en terug vertrekken kunnen mijn spieren niet de baas. Dat was ook het geval aan een oude kerk deels ostello. Ik vraag er om een koffie maar ben na 10 min wel vertrokken zonder te drinken. De wegen zijn hier minder steil en laten, het gewoon toe om gemakkelijk te stappen, wel langer om de top te bereiken maar milder Ik voor de spieren Ik hoor al de hele morgen motorrijder in de verte wat een vervelend lawaai de stilte verstoord. Als ik ook wat verder op dezelfde pad loop wordt het hels. Ze rijden zeer voorzichtig en zwaaien af en toe maar het stof dat ze produceren en het lawaai maken dat deel van het traject onaangenaam. Ik moet ook super attent zijn dat niemand me aanrijd of dat ik geen steentje toegeworpen krijg. Ik begrijp best dat de omgeving fantatisch is voor hun hobby maar ik liep op de verkeerde plaats. Ik hoop dat ze allemaal honger krijgen en zullen stoppen rond 12 u en zo geschied het ook. Twee jaar geleden kreeg ik een show van Ferrarri’s voor Aosta en dat leek mij wel plezanter maar rustiger en minder luidruchtig. Ik kan rustig verder stappen en als ik Pietralunga zie verrijzen weet ik dat het niet lang zal duren voor ik kan eten. Ik eet en ga dan rusten in het tuintje voor de rifugio. De pastoor maakt mij wakker om mij in te schrijven en geeft mij onderrichtingen voor de aankomende pelgrims die ik hun doorgeef. Alles is gesloten zoals verwacht op zondagnamiddag maar de gelateria, bar en restaurants blijven open. Ik kan brood krijgen in een restaurant en kan voort tot morgen. Ik loop nog even door de stad om foto’s te maken van street art dat hier op kleine deurtje van gas- of watertellers is aangebracht e0̈ roestige deurtjes omtovert i en kunstwerk. Al bij al een mooie dag en mooie beelden opgeslagen op mijn harde schijf.
Van het gesnurk in onze slaapplaats ben ik niet wakker geworden maar ik ben goed ingesteld en om 4u45 ben ik wakker. Het orkest snurkt dapper verder maar ik kon snel verhuizen zonder veel lawaai te maken. Gisteren had ik mijn kledij gewassen maar bij het gaan slapen was alles nog vochtig en ik vreesde dat ik propere voorraad ging moeten boven halen maar dat hoefde niet. Juist een deel van mijn broek voelde nog klam aan maar het ging wel. Mijn voorbereidingen van de dag ervoor loonde en na wat gegeten te hebben zonder koffie kon ik de straat op. De bakker was al bezig en de straatkeerders veegde de trappen van de Duomo in alle stilte als ik voorbij liep de stad uit. Mijn hand omklemde de gps en weg waren we. Ik ontmoette een koppel die ook richting Citta di Castelo vertokken maar namen een andere weg. Wat verder kwam ik ze weer tegen en als mijn weg afdraaide liepen zij voort. Tot later dacht ik, ze waren zeker de helft jonger en dan ervaar je de jaren. Mijn weg liep naar een kerkhof en dan moest ik omhoog door de bossen. Mooi en rustig. Als ik bijna aan de Eremo die Montecassale ben word ik weer voorbij gelopen door de jeugd. Een kort bezoekje aan de kapel en binnenkoer en we kunnen verder. Ik zie ze niet meer terug. Er zijn vele wegen aangeduid en switchen kan ik niet. Ik vertrouw ten volle op mijn gids en gps. De weg loopt verder over achtergelaten wegen en oude gebouwen en het is genieten van de wandeling en omgeving. Na 5u.bereik ik weer de normale werelï en kan ik uitkijken naar een Cappuccino. Nog wat krachten verzamelen om de laatste km te overbruggen. Robot jp wordt ingeschakeld en na 7u stappen kan ik uitkijken waar ik ga eten, en rusten alvorens mij rond 15u30 kan aanmelden. Blij en tevreden kan ik over de voorgaande dagen terug kijken. Onderweg heb ik gemerk dat er veel tabak wordt gekweekt en gedroogd. Niet op de traditionele manier van de bladeren laten drogen in hoge zolders maar met branders drogen. Hier geenszins tomaten maar tabak. Ik kom wat later toe in de stad maar kan nog eten en rusten in het park. Ik kan pas inchecken om 15 u en deze namiddag heeft voor wat er overblijft een drukke agenda.
Sansepolcro- Citta di Castelo : 27 km
Ik overnacht in eenAirB&B La Galeria . Via S. Florido 43 in Citta di Castelo
11/09/2020 : Van het stille Toscane naar het drukke Umbrie
Ik mijn gisteren snel afgewerkt om naar Pizzeria verder in de straat te stappen om te eten. In gans Italië is het buiten de steden bijna onmogelijk pizza te krijgen a Pranzo maar allen a Cena vanaf 19 u. Wel ik heb een pizzeria gevonden die allen op de middag bakt. Dus ik stond er voor niets en ik mijn plan getrokken met wat de gastvrouw in de koelkast geplaats had. Ik heb dat maar nog een omelet gebakken maar dan op getoast brood. Minder lekker maar zo overleven we wel. Daar ik op niets of niemand hoefde te wachten was ik al om 6u30 de straat op. Buiten mijn bed verversen kon me niet zien dat ik er geleefd heb. Vandaag duidelijk de overgang van de bossen naar de gewone omgeving. Ik heb heel hard genoten van de wandeling die mij het beeldgaf dat ik van Toscane gewend ben. Met glooiende heuvels met kleine dorpen, abdijen, akkerland of olijfbomen die de plaats hebben overgenomen van eik, beuk op sparren. Mooi !! Het valt me nu meer op hoeveel ik ontdek en mer in mij opneem door te stappen dan rond te rijden op een 14 daagse vakantie. Bij de eerste tocht was het doel, Rome, bereiken essentieel terwijl ik nu meer geniet. Ik weet nu dat ik zonder ongeluk of pech de eindmeet kan halen en zo valt deze stressfactor weg. Nu is het meer puzzelen om een slaapplaats te vinden. Op mijn vorige routes was dat evident te kunnen slapen op de volgende halte terwijl hier zijn zijn er weinig voorzienigen. Maar tot morgen hebben we al slaapplaats. Het is bijna het eerste punt dat ik tracht op te lossen als ik stop. Voormorgen was het wat zoeken en wat mijn het meest op gevallen is hoeveel pelgrims hier in deze hostel geland zijn deze namiddag. Als ik toekwam verwachtte de uitbater 3 personen maar nu zijn er hier wel 18 geland. Het hebouw waarik verblijf is een oud klooster en dus er ruimte genoeg, deregels voor Corona respecterend. Morgen stappen we verder, ik naar Citta di Castelo, andere na Citerna , blijkbaar komt dat op een andere route van St Fransceco voor. Misschien wordt het zo wat rustiger.
Gisterenavond nog lekker gegeten in mijn gevangenis! Ik kon niet meer weg en had er ook geen behoefte meer aan. Lekker stil was het op de kamer. Ik ben nog op zoek geweest naar een slaapplaats voor de volgende nacht maar dat lukte niet meer. Ik had een adres waar ik zou kunnen overnachten in Lama maar kreeg geen gehoor op mijn telefoontjes. Ik durfde het dan niet riskeren gewoon te gaan en dan voor een gesloten deur te staan of voor een duurdere oplossing te moeten kiezen. Om 5 u had ik geboekt en na het ontbijt kon ik met een gerust hart vertrekken. Ik heb deze morgen geen paters meer gezien en dan was het maar gaan stappen. Volgens plan zou er vandaag maar 1 helling op de route zijn, wat hoop geeft. Daar ik op een heuvel logeerde met hoge toeritische allures was de weg naar het dorp mooi geplaveid en kon ik gewoon doorstappen. Boven op het plein waren al een paar stappers aangekomen en onderweg heb ik er nog 2 gekruist. Meestal vrouwen die deze route lopen, nochtans niet zo evident als ik zie waar ik moet doorkruipen. De weg daalt tot aan het riviertje en aan de overzijde begint de beklimming. Pittig maar doenbaar vergeleken met de voorgaande dagen. Een mooie wandeling met dikwijls open plekken waar dieren kunnen foerageren. Na anderhalf uur bereik ik de top waar een Eremo is, ik denk oude kerk dat nu dienst doet als refugio maar zijn kerkelijk verleden niet vergeet. Ik ben dan wel op 1224 m hoogte en als ik denk dat het daarstraks nog 700 m was dan is het weer de moeite. Ik heb nog dikwijls achteruit gekeken om een foto te nemen van de Santuario verstopt in de heuvels. Nu gaat het in dalende lijn maar langszaam want de weg is voorzien voor voertuigen, wel gewoon verhard met grint. Op richtingaanwijzers zie ik dat ik nog 2 u moet dalen. Onderweg zijn er nog een paar rustplaatsen wat erop wijst dat de mensen hier komen picknicken als het warm is in de dorpen en steden. Als ik naar het nieuwe landschap kijk is het zachter aan heuvels met al meer landbouw en verdwijnen de bossen en natuurgebieden. Bij de eerste woningen is ook het asfalt terug, wat heb ik dat gemist. Ik loop een bakker voorbij in een klein gehucht want al mijn hoop is gevestigd op een grotere plaats waar ik tenminste een winkel zal vinden. Om 12u45 kom ik aan in het dorp Caprese Michelangelo en als ik naar rechts kijk ook aan mijn B&B. Ik heb geluk want de gastvrouw is nog aan het opruimen en laat mij binnen. Winkels zijn hier niet meer en de eetgelegenheid is toe. Een attent gastvrouw heeft wat inkopen gedaan voor het ontbijt en zo kan ik deze middag mijn brood beleggen met een lekker omletje. Deze namiddag ga ik het dorp in om even een glimp op te vangen van het geboortehuis van Michelangelo. Wat een toeval dat ik bij de wieg kan staan van de grote kunstenaar van La Pieta en de Sixtijnse kapel. Hoe een klein dorpje een grote naam kan leveren. Ik zie hier autos met veel buitenlandse nummerplaten op zoek naar dat huis. Veel is er ook niet te bezoeken maar het landschap maakt veel goed.
Santuario della Verna Caprese Michelangelo : 18 km
Ik logeer in de B&B La pescora e l'angelo, via Capolungo 72 in Caprese Michelangelo
9/09/2020 : Op weg naar de Santuario door de geboorteplaats van Obelix
Goed geslapen en daar ik de kans had zelf een koffie te maken met hun expressokan was de dag van de slag goed begonnen. Ik doe het vandaag rustig aan daar het niet zover is maar alleen maar klimmen naar het Sanctuario della Verna. Een klooster waar destijds, wanneer er nog niets was, St Fransicus is geweest. Het tweede belangrijkste plaats na Assissi. Het stappen gaat goed en dat is ook belangrijk want de weg gaat steil en ook hier weer is de weg uitgesleten door hat afstromen van het water na zware regens. Na een uur klimmen ben ik op de top beland van de eerste heuvel en dan moet ik verder over een kam naar de volgende heuvel, enz. Het klimmen is dan wel minder en af en toe kan ik aan weerzijde de vallei zien. De weg is breed genoeg om te lopen en bij val is er nog plaats genoeg maar het gaat wel diep. Ik bereik een weg en als ik die overssteek ben ik blijkbaar in een andere wereld waar volgens mijn fantasie Obelix moet geboren zijn met grote keien die beg8roeid zijn met mos in een beukenbos waar ook nog everzwijnen de grond omploegen voor voedsel. Dieren zie je in de bossen niet daar er een wereld bossen zijn en ze ook geen behoefte hebben de mens te ontmoeten. Wel sprookjesachtig dat bos waar ik nog door mag stappen tot ik het Sanctuario bereik. Plots duikt het boven de rotsen op en dan is het doel bijna bereikt. Ik stap opwaarts voor fotos en een stempel en dan pas valt mijn frank dat ik hier heb gereserveerd. Onverdag is het hier een bedevaartsplaats maar deze avond zal het rustig zijn. Zonder het te weten slaap ik in een klooster en wat voor één! Ik wordt pater voor 1 nacht. Ik kan maar pas deze namiddag inchecken maar kan wel deze middag hier eten. Het wordt een dag van rusten en eten want de 2 voorgaande dagen was het niet vet. Gisteren had de vrouw die mij verwelkomde beloofd iets klaar te maken maar ik heb ze niet meer gezien. In de bar hadden ze wel goederen om zelf iets klaar te maken of brood met toespijs maar dat had ik ook en voor mezelf koken is ook wat omslachtig. Deze morgen was er niemand om te betalen en heb ik dan mijn donativo achter gelaten in mijn kamer. Ik ben al blij dat ik kon overnachten en een goede douche nemen.
8/09/2020 : Bella Toscana ontdekken in kleine dorpjes
Vroeg gaan slapen en dus vroeg op. Geniet van het kloosterleven, opgesloten. Maar de rust duurt tot 5u30, tijd om de paters wakker te rinkelen voor het ochtendgebed van 6 u. Ik maak mij klaar en hoop dat de deuren open gaan binnen een half uur, en zo geschiedt het. Ik vertrek zo snel ik kan vooral om zodra ik bereik heb te bellen. Dat lukt en dan daal ik verder naar het hoofdklooster beneden de helling dat veel toeritischer is. Ik ben net buiten de kerk, voor een kruisteken en een paar fotos als de mis begint. Hiervoor heb ik nu geen tijd want de 4de etappe begint hier. Onmiddellijk klimmen de natuur in, gelukkig ben ik opgewarmd en gaat het vlot. Sinds ik wakker ben giert de wind door de bossen en ik hoop dat er geen bomen omver waaien want hier is dat de enige manier waarop een boom geveld wordt. De weg stijgt naar het beukenwoud, de toppen zijn bijna steeds beuken, en ik loop door een laan, door de natuur gecreëerd. Eenmaal ik de refugio voorbij loop weet ik dat de top er aan komt. De eerste heuvel van de dag is realiteit en de afdaling kan beginnen richting stadje. De cappuccino met heerlijke cornetto con chocola smaakt. Een kwartier rust voor de volgende hellîng. Het stijgt snel en hierdoor heb ik een mooi beeld op het stadje. Het is nog een lange wandeling naar mijn eindpunt. Ik loop nog door 3 Borghos en steeds doods. Op gans de dag kom ik 3 wandelaars tegen die in tegenovergestelde richting lopen. Zij willen weten hoever ze nog moeten en ik ben ook nieuwsgierig naar mijn eindpunt. Daar ik nergens toch niets kan nuttigen loop ik maar door naar Biforco waar ik om 14 u aankom. Doods is het dorpje en ik vraag een toevallige voorbijganger waar de casa del peligrino is. 5 min later wordt ik naar mijn kamer geloosd. Wassen, plassen en rusten want tot 16 u is het siësta. Nadien komt het dorp tot leven. Een paar kaartspelers trekken de andacht van alle dorpsgenoten en snel zijn ze met 15 man tot 19u30 want dan is het diner en loop de baar weer leeg. De avond valt en het wordt frisser zoals de vorige avonden.
7/09/2020 : Door een natuurgebied naar de Sacre Eremo
In Villa is alles rustig rond 9u en stilaan gaan ook mijn luiken dicht. Even goed slapen want de toch van morgen ziet er moeilijk uit. Het eerste deel, dat nog een rest is van 3de etappe gaat neerwaarts tot het stadje Stia. Een klein ingesloten stadje langs de Arno, dezelfde rivier die door Firenze vloeit maar dan kleiner want stroom opwaarts en meer lijkend op een bergrivier. Ik was er snel want pas vertrokken om 7u30 was ik er al om 9 u. Vroeg maar tijdig om een koffie te drinken en wat inkopen te doen want in de Sacro Emero is niets. Ik geniet van het rustmoment wetend was er gaat komen. Gedaan met dalen. Ik kijk rond mij omhoog en merk heuvels met op 2 ervan een kasteel, hoog omhoog, prachtig gelegen. Snel ben ik Stia uit via een woonwijk en beland ik op een pad. Ik loop langs het kerkhof en vind gemakkelijk mijn weg. Juist bij het einde van het pad dat uitkomt op een asfaltweg zie ik niet dat er pijlen staan rechtdoor maar merk ik markeringen rechts. De weg daalt en hierdoor is mijn reflex mijn GPS te raadplegen. Geen mens over boord, 100 m terug lopen, het pad vinden en klimmen. Zo bereik ik een gehucht St Anna, een Borgo met kapel maar wel mooie gelegen. Snel moet ik weer de weg verlaten want het pad brengt mij tot het volgende gehucht dat uitgegroeit is tot een nieuw dorp met moderne woningen maar zonder winkels. Inkopen moeten in de stad gebeuren. Tot nu toe ging het klimmen gemakkelijk, geen grote hoogteverschillen maar de 2 burchten van daarnet zijn al op ooghoogte. Bij het verlaten van het dorp merk ik 2 pelgrims aan en onmiddellijk had ik het plan ze te volgen en ze te gebruiken als doelwit zodat ik niet meer hoefde na te denken waar de weg zou lopen. Op de grafiek was wel een neergaande curve te zien en blijkbaar was dit dat deel weg. Smal, padje van 50 cm, met een ravijn naast je en dalend. Snel was ik bij de voorgangers en merkte op dat de vrouw toch wat andere dingen angstiger was bij het dalen. Nadien gezien gaat deze weg voor die mensen een eeuwigheid duren. Ik ben voorzichtig want wil niet in de ravijn belanden. Als ik struikel moet ik de kant van de helling vallen en dat gebeurt ook. Een losliggende steen is voldoende om een0 ongeluk te hebben. Na een tijdje lopen merk ik dat ik nog op hetzelfde niveau ben als het laatste dorp maar dat ik alleen een vallei ben rond gelopen. Volgens het plan moet ik iets verder een dorp bereiken met verschillende overnachtingsmogelijkheden en dus zal er wel animo zijn met winkel, bar, enz. Ik loop het dorp in, het is middag en ik wil wel rusten en iets eten. Niets is minder waar! Ik vraag aan een inwoner waar er een bar is en hij wijst mij naar de fontein. Dan mar verder stappen. Het is nu voor het grootste deel stijgen en dus afzien. Alleen natuur, rust ,stappen en naar adem happen maar het is wondermooi en daarvoor doe ik het. Ze hadden mij verteld dat ik en natuurgebied zou lopen en inderdaad aan de bomen te zien staan ze hier al eeuwen. Ik stap door beukenwouden die hier al eeuwen staan. Onderweg kom ik een ganse groep wandelaars tegen die mij tegemoet komen en verder lopen. Een minuutje rust, voor mij niet gelaten want ik daal. Ik krijg de info dat in de winkel van de Sacre Eremo een drankje te verkrijgen is. Rond 14u45 kom ik toe maar moet nog tot 15 u wachten alvorens ik kan aanmelden. Dan maar snel een bericht sturen naar huis maar dat lukt ook niet. Geen bereik. Eenmaal ik mijn rugzak heb afgezet in de slaapruimte voor 14 personen ga ik vragen of ik misschien internettoegang kan krijgen om thuis mijn aankomst te melden maar dat lukt ook niet. Ik ben eindelijk aan het einde van de wereld aangekomen ! Ik eet wat en rust met een goed boek want dat kan nog wel. Iets later zie ik een 6 tal scouts toekomen en dan is mijn rust voorbij maar nietwaar, de paters hebben nog een andere ruimte waar deze groep kan bivakkeren. De rust heb ik voor de ganse avond en nacht. Om 19 u naar de gebedsviering en dan gaan de poorten toe. Voor mij ook. Tevreden en voldaan maar met grote vrees voor het thuisfront ga ik slapen. De klokken zwijgen ook.
Ik ben Jean-Paul De Visscher
Ik ben een man en woon in Groot-Bijgaarden (België) en mijn beroep is Tuinier.
Ik ben geboren op 24/09/1958 en ben nu dus 63 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Reizen, Cultuur, Boeken,Lego.
Deze blog om mij te volgen op mijn voetreis naar Rome
Ik ben Jean-Paul De Visscher
