Vandaag de laatste etappe op mijn terugweg. Ik heb deze morgen de tijd genomen om de blog bij te werken daar ik de vorige dagen geen goede wi-fi had en geen dubbel
werk wou verichten bij het uitvallen van internet. De terugkeer verloopt vlot en op ritme. Eerst een deel te voet, daarna de boemeltrein aan 40km/u om te versnellen en verbeteren qua trein. Mooi om niet ineens aan 800km/u naar huis te vliegen. Ik kan afkicken. Vandaag terug naar Brindisi waar ik al overnacht heb om mijn pakje op te halen waar ik al geslapen heb, nog eens gaan eten in mijn restaurantje en tenslotte mijn laatste gelato te verorberen van deze reis. Mijn restaurantje schrijf ik en met een kleine reden. Ik ga er altijd als ik Brindisi ben (3x) s'middags eten en dan heb ik de zaak voor mij alleen. Mama aan het fornuis en vers eten en vader komt een praatje doen over mijn reilen en zeilen. Het gaat snel als je allerlei zaken wilt regelen en het zwaarste is wel afscheid te nemen van Italie ,dan moet je voortdoen. Ik weet dat ik terug kom maar telkens doet het toch wat en word ik wat emotioneel. Ik ben belg en zou nooit verkassen maar het blijft zo authentiek Italie dat als je ervan houdt het je hart verovert. Morgen mijn laatste stressmoment, zal de boot varen!
16/10/2019 : Otranto - Lecce : Op avontuur met de trein
Ik mocht vandaag lekker lang uitslapen want de trein die ik zou nemen was om 10u32. Niets daarvan vertelde mijn inwendige klok. Ik was al om 4 u wakker en met wat woelen opgestaan om 6u30. Misschien kan ik nog een zonsopgang zien en dus loop ik naar de lungomare, bij ons dijk. Net op tijd maar een zware wolk zou de pret kunnen bederven. Maar nee, alles komt goed en ik kan nog een paar foto's toevoegen aan de vele andere zonsop- of ondergangen. Ik ontbijt en daar ik toch slechte wi-fi heb besluit ik de trein vroeger te nemen en in de stad waar ik moet overstappen een wandeling te maken. Ik ben onderweg en kan ondertussen een indruk opdoen van Maglie. Zo gezegd en zo gedaan want de treinen reden op tijd en ik kwam veilig aan in Lecce op het middaguur. Van het station naar de cattedral om mijn stempel te gaan halen dat ik vergeten was een 10tal dagen geleden. Van ver zie je de torenspits al staan en het is niet ver maar verdwalen in de kleine straten hoort erbij. Ik moet een paar keer de weg vragen en geraak zo bij mijn bestemming. Leuk want je ziet ander straatjes en bezigheden dat een gewone toerist niet ziet. Ik loop langs een restaurantje waar ze een menu aanbieden en eet er eerst voor dat ik mij ga aanmelden in de B&B. Met wat geluk, een wasserij komt het proper linnen afgeven, kan ik mijn rugzak achterlaten en een wandeling maken door de stad. Een mooie stad waar achter elke hoek wel iets te ontdekken valt. De winkels zijn gesloten tijdens de middag en de toeristen eten en rusten wat de stad leeg maakt, zodat het gemakkelijk is een kerkgevel of een straatje te fotograferen. Ik moet nog boodschappen doen en dus meld ik mij om 4u om in te checken. De avond wordt een wandelavond door de stad met zijn vele terrasjes en mooie verlichting. Ik kan morgen Lecce verlaten met een goed gevoel en mooie beelden.
In mijn hoofd de gemakkelijkste terugloop etappe. In het opkomen had ik het goed gememoriseerd en het was het merendeel rechtdoor lopen. De mist maakte een zonsopgang nog wat misterieuzer over de kleine landwegen maar die trok snel op en dan kon de zon de rest van de dag haar taak volbrengen. Tweemaal heb ik toch op mijn plannetje moeten kijken bij een splitsing omdat het bijna een automatisme is de gewone weg te volgen en geen kleiner veldweg in te duiken. Maar een steengroeve, met wat lawaai, en een merkteken, visje, deden mij de juiste weg te kiezen. Het liep vlot en 4u later was ik al in Otranto. Eerst kijken of het mercato eetstandje open was om deze middag te gaan eten en dan een cappucino bestellen met een gebak in een caffeteria. Zalig aangekomen te zijn en weten dat het stappen enkele dagen gaat stoppen. Genieten en anders reizen. Ik stap door naar mijn overnachtingsplaats en daar vind ik de sleutel op de deur zodat ik mij kan omkleden en sandalen kan aan doen. Eerst moet ik zien uit te vissen hoe ik aan een treinticket geraak. Mijn idee van ik stap een tabacchi binnen is verkeerd maar de mensen wijzen er mij op dat er een automaat in het station staat waar ik terecht kan. En ja, het toestel doet zijn werk en ik kan morgen reizen. Ik wil deze namiddag nog eens de kleine stad in om mijn gelato te gaan halen en een paar winkels te bezoeken, als ze open zijn. Het weer valt best mee en dus kan ik wat later buiten zitten om te eten en ondertussen naar het nieuws te kijken. Nu wordt het zaak mijn aangekocht eten op te krijgen zodat ik niet te veel moet weg gooien.
14/10/2019 : Vignacastrisi : Les in 'Dolce far nientes'
Dat het vandaag een overgangsdag zou worden stond in de sterren geschreven. Verblijven in een klein dorp, weinig animo, en dat voor een ganse dag. Ik ben het eens met 'Het Zalig Nietsdoen' maar dan moet men er geboren en getogen zijn en de kleine knepen van het nietsdoen kennen. Voor mij nog een lang leerproces en ik weet niet of ik ooit mijn brevet zal halen. Je moet alle handelingen rekken, wat al moeilijk is voor mij. Ik had nochtans een plan en was er ook op voorbereid.s' Morgens eerst naar de winkel zodat ik de witte wijn kan koelen in de voormiddag. Rond 9 u met de fiets vertrekken richting kust om naar de plaatselijke haven te gaan kijken en het stadje te ontdekken. Dat lukte. En de beklimming naar het stadje Castro was ook best te doen. Castro 'Oude stad 'heeft een kleine kern ter grote van enkele straten en je moet moeite doen om er langer dan een half uur te blijven. Het is een toeritisch stadje van 5 straten rondom een oude burcht. Gelukkig voerde de straatkeerder er een schouw op die me wat langer deed zitten. Ik kon niet anders dan proberen wat te verdwalen maar ook dat lukte mij niet. Terwijl ik daar specialist in ben. Kortom een dag rusten en in de namiddag nog eens door de straten drentelen maar helemaal alleen want de ouderen kwamen vandaag ook niet naar de banken op het plein om te keuvelen of te kaarten. Gelukkig leef ik op hoop morgen nog een stapdag, dan naar Lecce en wat boodschappen doen om donderdag verder te reizen naar Brindisi. De laatste 2 dagen reis ik wel met de trein. Die dagen voelen heel wat beter aan omdat je in een stad, hoe klein ook, wel altijd iets kan zien of bezoeken.
Ik ben Jean-Paul De Visscher
Ik ben een man en woon in Groot-Bijgaarden (België) en mijn beroep is Tuinier.
Ik ben geboren op 24/09/1958 en ben nu dus 63 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Reizen, Cultuur, Boeken,Lego.
Deze blog om mij te volgen op mijn voetreis naar Rome
Ik ben Jean-Paul De Visscher
