Het heeft lang geduurd maar vandaag kon ik weer vertrekken op wandelreis naar Italië. Maanden ben ik er al bezig met informatie te verzamelen voor deze reis die relatief nieuw is en bij vele nog onbekend. Ik heb gekozen voor de Camino di San Tomasso die vertrekt in Rome en Italië oversteekt naar de Adriatische zee en aankomt in Ortona, de stad van de heilige Thomas. De weg is slechts 311 km lang en loopt voor het grootste deel door de Abruzzen, wat betekent heuvelachtig. Ik heb slechts enkele dagen op voorhand de reis in zijn definitieve vorm gekregen. Ik dacht eerst met de wagen naar Rome te rijden, hem daar veiligachter te laten en de weg te lopen maar een auto zolang achter te laten moest hij veilig staan en daar vond ik niet zo snel plaats voor. Dan bleef er maar 1 oplossing en dat was vliegen met al de beperkingen te aanvaarden van zo reizen. Vertrekdatum kiezen en de eerste plaatsen om te overnachten kon ik van thuis uit en alles regelen zodat het thuisfront verder kan, inclusief de pannenkoeken voor Jos zijn verjaardag brengen. De voormiddag was goed gevuld en met een strakke planning en een beetje geluk zou ik nog op tijd in Trastevere moeten zijn voor de voetenwassing van 19u30. Een voorwaarde die de pelgrims worden opgelegd door de vereniging van St Jacob die de rustplaats open houdt. Een gewone ceremonie maar met een beetje inhoud. Dus duimen en doostappen zodat we het zullen halen, en een geluk dat ik wat mijn weg ken zodat ik wat kan doorstappen in de luchthaven en door de stad. Ik was er om 19u15 en kon net nog mijn rugzak wegbrengen, mij inschrijven en mijn voeten spoelen voor de ceremonie. Nadien staat de tafel gedekt en konden 6 pelgrims en 3 verandwoordelijken aanschuiven voor het avondeten. Altijd een gemoedelijke sfeer van aankomende en vertrekkende pelgrims en hun verhalen. Het was een zware dag maar leuk om door te spartelen zodat ik voor het slapengaan een grote OEF kon laten.
Het heeft lang geduurd maar vandaag kon ik weer vertrekken op wandelreis naar Italië. Maanden ben ik er al bezig met informatie te verzamelen voor deze reis die relatief nieuw is en bij vele nog onbekend. Ik heb gekozen voor de Camino di San Tomasso die vertrekt in Rome en Italië oversteekt naar de Adriatische zee en aankomt in Ortona, de stad van de heilige Thomas. De weg is slechts 311 km lang en loopt voor het grootste deel door de Abruzzen, wat betekent heuvelachtig. Ik heb slechts enkele dagen op voorhand de reis in zijn definitieve vorm gekregen. Ik dacht eerst met de wagen naar Rome te rijden, hem daar veiligachter te laten en de weg te lopen maar een auto zolang achter te laten moest hij veilig staan en daar vond ik niet zo snel plaats voor. Dan bleef er maar 1 oplossing en dat was vliegen met al de beperkingen te aanvaarden van zo reizen. Vertrekdatum kiezen en de eerste plaatsen om te overnachten kon ik van thuis uit en alles regelen zodat het thuisfront verder kan, inclusief de pannenkoeken voor Jos zijn verjaardag brengen. De voormiddag was goed gevuld en met een strakke planning en een beetje geluk zou ik nog op tijd in Trastevere moeten zijn voor de voetenwassing van 19u30. Een voorwaarde die de pelgrims worden opgelegd door de vereniging van St Jacob die de rustplaats open houdt. Een gewone ceremonie maar met een beetje inhoud. Dus duimen en doostappen zodat we het zullen halen, en een geluk dat ik wat mijn weg ken zodat ik wat kan doorstappen in de luchthaven en door de stad. Ik was er om 19u15 en kon net nog mijn rugzak wegbrengen, mij inschrijven en mijn voeten spoelen voor de ceremonie. Nadien staat de tafel gedekt en konden 6 pelgrims en 3 verandwoordelijken aanschuiven voor het avondeten. Altijd een gemoedelijke sfeer van aankomende en vertrekkende pelgrims en hun verhalen. Het was een zware dag maar leuk om door te spartelen zodat ik voor het slapengaan een grote OEF kon laten.
De nacht was leuk met een fantatisch snurkconcert maar niet geklaagd want vandaag loop ik de eerste km van de Cammino, door Rome. Dus eerst ontbijten en afscheid nemen van de andere mensen voor ik naar St Pieter stap. De eerste etappe begint hier en loopt door het centrum. Daarom heb ik ervoor gekozen die paar km eerst te doen want in Rome wordt je steeds overvallen door mooie plaatjes waar je tijd verliest en slentert ipv te kunnen doorstappen naar je slaapplaats van de dag. Van St Pieter stap ik naar de Engelenburcht en zo naar Piazza Navona. Tweemaal een magisch beeld want de massa toeristen ontbreken. Eens wat anders dan het normale Rome. De GPS wijst me de weg en buiten het binnenlopen van wat kerken bereik ik via het Pantheon, met omweg via Giolitti , Piazza Venezia en Foro Romano het Colosseo . Een mooie wandeling dat ik morgen geen tijd hoef te verliezen. De rest van de dag is rusten want de vorige weken waren heftig en ik had wat slaap gemist. Gelukkig kwam er in de namiddag een Zwitser aan die al een jaar aan het dolen was op allerlei wegen en had ik een verhaal om naar te luisteren. Hij was zelfstandig webmaster geweest en heeft alles verkocht, opgedoekt om zich te herbronnen. Hij is vertrokken in Brussel en gelopen naar de Mont St Michel, Compostela, Fatima in Portugal, Montserrat in Spanje en zo naar Rome. Overmorgen vertrekt hij naar Assissi en zo terug naar zijn ouders in Zwitserland. Ik vrees dat het voor hem heel zwaar, zelf onmogelijk, zal zijn het gewone leven terug op te nemen. Dat was ook de mening van andere wandelaars aan tafel gisteren avond. Hij zelf had geen plan maar wel de moed om verder te stappen want hij wilde voor november de alpen over voor de sneeuw kwam. Hij had zijn eigen weg uitgestippeld via kusten om zo vlak mogelijk te lopen want hij trok zijn rugzak (huis zei hij) achter zich aan. Dus onmogelijk via de wegen die ik dikwijls gelopen heb. Een moedige man op zoek naar Joël ( zijn naam) Al babbelend en filosoferen was het vlug weer avond. Ik vroeg aan de verantwoordelijke of er soms een mis was s morgens bij de zusters want om 6u45 gingen de eerste klokkenspel, maar die was wat vroeg voor haar om 7u15 en wij waren afhankelijk van de verantwoordelijke om de deur van slot te doen, dus niet. Geen nood want begin oktober ga ik er weer langs en met een iets mildere persoon lukt het dan wel. Een goede nacht voor ogen ben ik vertrokken naar dromenland.
Het heeft lang geduurd maar vandaag kon ik weer vertrekken op wandelreis naar Italië. Maanden ben ik er al bezig met informatie te verzamelen voor deze reis die relatief nieuw is en bij vele nog onbekend. Ik heb gekozen voor de Camino di San Tomasso die vertrekt in Rome en Italië oversteekt naar de Adriatische zee en aankomt in Ortona, de stad van de heilige Thomas. De weg is slechts 311 km lang en loopt voor het grootste deel door de Abruzzen, wat betekent heuvelachtig. Ik heb slechts enkele dagen op voorhand de reis in zijn definitieve vorm gekregen. Ik dacht eerst met de wagen naar Rome te rijden, hem daar veiligachter te laten en de weg te lopen maar een auto zolang achter te laten moest hij veilig staan en daar vond ik niet zo snel plaats voor. Dan bleef er maar 1 oplossing en dat was vliegen met al de beperkingen te aanvaarden van zo reizen. Vertrekdatum kiezen en de eerste plaatsen om te overnachten kon ik van thuis uit en alles regelen zodat het thuisfront verder kan, inclusief de pannenkoeken voor Jos zijn verjaardag brengen. De voormiddag was goed gevuld en met een strakke planning en een beetje geluk zou ik nog op tijd in Trastevere moeten zijn voor de voetenwassing van 19u30. Een voorwaarde die de pelgrims worden opgelegd door de vereniging van St Jacob die de rustplaats open houdt. Een gewone ceremonie maar met een beetje inhoud. Dus duimen en doostappen zodat we het zullen halen, en een geluk dat ik wat mijn weg ken zodat ik wat kan doorstappen in de luchthaven en door de stad. Ik was er om 19u15 en kon net nog mijn rugzak wegbrengen, mij inschrijven en mijn voeten spoelen voor de ceremonie. Nadien staat de tafel gedekt en konden 6 pelgrims en 3 verandwoordelijken aanschuiven voor het avondeten. Altijd een gemoedelijke sfeer van aankomende en vertrekkende pelgrims en hun verhalen. Het was een zware dag maar leuk om door te spartelen zodat ik voor het slapengaan een grote OEF kon laten.
Ik ben Jean-Paul De Visscher
Ik ben een man en woon in Groot-Bijgaarden (België) en mijn beroep is Tuinier.
Ik ben geboren op 24/09/1958 en ben nu dus 64 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Reizen, Cultuur, Boeken,Lego.
Deze blog om mij te volgen op mijn voetreis naar Rome
Ik ben Jean-Paul De Visscher