Wat een superleuke afsluiter van onze India- ervaring!

Samen met Florina waren we dus de boodschappen gaan doen. We kochten groenten voor de saus, en daarna gingen we naar de ‘slager’ voor jawel, rundsvlees voor gehakt. Florina trok ons binnen in een onherkenbaar ‘winkeltje’. Er zat een donkere man op een kruk, gekleed in een marcelleke en een doek rond zijn middel. Kletskopke, grijze lange baard, 2 rijen niet-naast-elkaar-staande tanden, zweetparels op het voorhoofd. Zijn borsthaar en bierpenske waren prominent aanwezig. Veel te zen was er voor de rest niet. Een toogbank met een weegschaal, een snijplank en een groot mes. In de hoek van de kamer stond een frigo. Er hingen Drie haken boven de toog, waarvan er aan eentje een stuk rund hing, samen met een vlieg of 20. Goesting in de spaghetti was al niet echt meer aanwezig, maar zoals we al vaker hadden moeten doen, was het gewoon een feit van de knop om te draaien ;-) Samen met Florina bereidden we ons laatste avondmaal.

Ashok had nog twee van zijn studenten uitgenodigd voor deze spaghetti avond. Florina trakteerde met een glaasje, of in dit geval, een kommetje champagne (geïmporteerd uit Duitsland weliswaar), olijven & salamiblokjes. Met ons zessen dansten we in de living en we maakten veel plezier. De spaghetti smaakte verwonderlijk goed, en ook de pudding achteraf ging vlotjes binnen. Rond tien namen we afscheid van elkaar en van India, en we werden naar de luchthaven gebracht.

Na een vlotte check-in, zonder bagage overgewicht (OEF! Daar had ik bang voor gehad!) stegen we rond half 2 op, richting België. Een tussenlanding in FrankFurt, en om 10H30 stonden we weer op Belgische bodem.

Na vijf weken avontuur heb ik al een hele boel dingen kunnen bijzetten op mijn lijstje: ‘Meegemaakt in het leven’. Maar dit laatste is iets wat elke reiziger zich wel eens afvraagt, maar bij zichzelf denkt: Och nee, niet bij mij. Maar jawel, deze keer was het bij mij! En ook bij Jane: Onze bagage was ergens verloren gegaan, in Chennai of Frankfurt, dat werd nog uitgezocht. Zonder bagage naar huis dus. Gelukkig kregen we hem al enkele uren later thuis afgeleverd.

Eind Goed, al goed.

Een laatste verslag hebben jullie nog tegoed van mij, maar daar zal ik nog even bedenktijd voor nodig hebben. Voor alle indrukken tot mij te laten komen, en om te zetten in woorden.

Tot een laatste bericht,

Liefs x

02-05-2013 om 00:00 geschreven door Joke Steegmans  

En ja hoor, zondag kwart na zes vertrok onze trein, en we kwamen aan om kwart voor twee. De rit op zich ging vrij tot zeer snel voorbij. Rust tijdens zo een rit heb je wel niet, want indiërs houden ervan op te staan om de 2 minuten. Verder passeerden er m de 3 minuten ook verkopers voor ‘CoffeeCoffeeCoffee’ of ‘TeaShyTeaShyTeaShy’, of een andere zoetigheid.

Na de lange treinrit volgde ook nog een busrit voor iets meer dan een uur, en uiteindelijk waren we rond half 5 op onze eindplaats, in Coimbatore. Hier zouden de ouders van Ashok ons komen oppikken. We mochten dan die avond bij hen blijven slapen, en dan zouden we maandag onze tocht verder zetten.

Ook hier viel maar weer eens op hoe gastvrij de mensen hier zijn. We kwamen aan in hun ongelooflijk grote en vooral proper huis, weer een tegenstelling met wat we de voorbije vier weken zagen. We werden direct verwend met een middag/avondmaal, rijst en.. VIS! De eerste keer dat we vis aten in India. Heel scheutig waren we er in het begin niet op, want we hadden al vaak de visverkoopstandjes gezien, en dat had er eigenlijk nooit aantrekkelijk uit gezien. Vaak lag de vis in volle zon, vergezeld met een vlieg of 300.. MMMMMHH. Uit beleefdheid hebben we toch maar een stuk gegeten,  niet gemakkelijk  om de graatjes van het vlees te scheiden met 1 hand!

Voor de rest deden we die dag niet meer veel, nog eens eten om 21h, maar daarna was het lampke uit. Reizen is vermoeiend!

Maandag vertrokken we om half 6 ’s morgens naar Coonoor, het dorpje waar Ashok opgroeide, midden in de bergen. Omdat alle bussen overvol zitten op een maandag en we toch ook echt graag een plaatsje hadden, werden we weer als VIP’ers behandeld, en mochten we naast de chauffeur zitten. Zo hadden we een heel goed uitzicht tijdens de twee uur durende busrit. Ook konden we meer genieten van het roekeloze rijgedrag van de Indische buschauffeur. Want als je dacht dat een Indiër voorzichtiger rijdt in de bergen, op smalle wegen met heel veel haarspeldbochten, dan zat je er volledig naast. Het enige wat verandert, is het gebruik van de toeter, die gaat van veel gebruik naar héél véél gebruik!

We bezochten een park in Coonoor, waar we ook een klein picknickje hielden als ontbijt. Het was een gezellige ochtend, rustig in de natuur, ideaal! We bezochten ook de plaatselijke markt, en liepen door de chaotische kleine straatjes. In de vroege namiddag namen de bus richting Ooty, een dorpje dat nog iets hoger in de bergen lag. Even gezellig. In de bergen was er een groot temperatuursverschil met Chennai, het koelde dan ’s avonds ook af tot een graad of 16. Waren we helemaal niet meer gewoon!

Ook dinsdag kuierden we een beetje door de straten. Namiddag zouden we een treinritje door de bergen nemen, een echte topper! Omdat het een klein treintje is, dat op een rustig tempo door de bergen toeft, kan je genieten van hele mooie uitzichten. Een hele leuke ervaring dus, en omdat er slechts 1 zo’n treintje rijdt per dag, is het geen wonder dat we al vroeg zouden moeten gaan aanschuiven voor een ticketje te kunnen bemachtigen. Om twaalf uur stonden we als een van de eersten in een lange rij, achter 3 mannen. Goed op tijd dachten we dus, maar we hadden fout gedacht. Wat we niet wisten, was dat de hele families van die mannen al buiten in de rij stonden te wachten. Gelukkig hadden we toch nog een plaatsje kunnen bemachtigen. En ook al is dit treinritje het grootste aantrekkingspunt van Ooty, en ook zijn de tickets in first class al van 3 maanden op voorhand uitverkocht, een ticketje in second class kost de schandalige prijs van 10 Roepies, of 15 eurocent. Hoe kan het toch maar bestaan?

Nadat de vier wagonnetjes om Twee uur bijna letterlijk volgepropt werden met mensen, konden we vertrekken. 3 uur en 30 minuten konden we genieten van hele mooie natuurbeelden. Het feit dat we als haringen in een tonnetje zaten, kon ons geluksgevoel allerminst bederven. Heerlijke rit door de bergen!

’s Avonds keerden we terug naar Chennai, met de trein. Of beter gezegd: een nachttrein. Omdat we buitenlanders zijn, krijg je een ander ticket dan een Indiër, en we sliepen dan ook in First Class-wagons. We hadden wel een beetje vrees op voorhand, omdat we niks wisten in wat voor vuiligheid we terecht gingen komen. Het enige wat we wisten, was het feit dat er steeds compartimentjes van 4 slaapplaatsen waren. We stelden ons dus ook voor dat het een trein vanuit de Oudheid zou zijn, met gewoon een plank, waar 4 mensen naast elkaar zouden kunnen liggen.

Maar het werd wel wat beter! Het waren 2 stapelbedden, afgewerkt met leder, dus ook beestjesvrij, HOERA! Bovendien lag er op elk bedje 2 vers gewassen en gestreken lakens, zoals in een hotel. We waren dus ook aangenaam verrast. Ik sliep vorige nacht dus ook als een blok, en veel beter dan de nacht voordien in het hotel! ;-) Waw, ik was er verrast door!

Vandaag stond dan ook onze laatste dag op het programma. Onze laatste dag in India, onze laatste dag in Chennai. Omdat hier 1 mei ook en feestdag is, zijn er vele winkels en toeristische punten gesloten. Toch wilden we een beetje van Chennai zien, en zeker niet heel de dag binnen zitten. Daarom regelde Ashok een taxi voor ons, die ons naar drie verschillende punten zou brengen. We bezochten 1 hindoetempel en 2 christelijke kerken. Nog maar eens werden we geconfronteerd met de Godsdienstbeleving hier. AB-NOR-NAAL hoe God, en voor de Hindoes de Goden, hier het leven van de meerderheid domineert. Er wordt gebeden alsof hun leven ervan hangt. Er wordt geld gedoneerd aan de lopende band, en mensen staan in rijen aan te schuiven om toch maar de voeten van het almachtige Godsbeeld te kunnen aanraken. Waarschijnlijk heeft mijn Goddeloosheid hier een heel grote invloed op, maar ik krijg het maar niet gevat hoe mensen zo kunnen leven, en zo kunnen geloven. Onbegrijpelijk!

Rond drie uur keerden we vol ongeloof, maar wel voldaan van een laatste lekker Indische gerechtje terug naar het appartementje van Florina & Ashok. Buiten was het té warm geworden.

De avond zullen we onze laatste avond vieren met Ashok & Florina. Florina zal dan voor ons koken. En wat kookt ze? Spaghetti! Spaghetti op Indische wijze. Ik kijk er naar uit. We zullen nu samen gaan winkelen.

Onze laatste Indische uren gaan in. Het is nu 17h, en om half elf moeten we al naar de luchthaven vertrekken. Wat vliegt de tijd..

01-05-2013 om 00:00 geschreven door Joke Steegmans  

Donderdag kwamen we rond 17h30 aan op het appartement van Florina & Ashok. Dit zijn twee supervriendelijke en gezellige vrienden van Herman. Ze zijn zo enorm gastvrij en we mochten donderdagnacht bij hen overnachten om zo onze verdere trip te regelen. Zo gezegd, zo gedaan.

Gisterenmorgen gingen we eerst onze treintickets bestellen voor  de uitstap van morgenvroeg tot woensdagmorgen. Verder verslag daarover volgt ongetwijfeld!

Tegen 10h namen we de bus van Chennai naar Mahabalipuram, een  afstand van 60 km. 2,5 uur later, en met 60 eurocent minder, kwamen we aan op onze toestemming. We bezochten de rotsen en liepen door gezellige kleine straatjes. Een beetje toeristisch ingesteld, want we werden langs alle kanten aangesproken voor toch maar een stenen Godsbeeldje te kopen. Heel veel mooie gezellige winkeltjes, heel veel opdringerige verkopers.

We aten een late lunch in een gezellig hotelletje (want zo heet elke etenszaak hier), met een ZA-LIG uitzicht op zee en de oude houten vissersboten.

Daarna was het tijd om onze tocht verder te zetten naar Puducherry, een kleine 100 km verder. We hadden het geluk over de snelwegen te rijden, en nu deden we er slechts anderhalf uur over. Busritten zijn heel gezellig trouwens, dicht op elkaar geperst.

In Puducherry aangekomen, werden we door de nonkel van Florina naar en hotel gebracht. En geen etenszaak deze keer, maar een echt hotel. Een hotel, met een echt bad, een echte douche, en bedden zonder beestjes! Echte luxe dus, totaal verschillend met onze levenswijze van de voorbije vier weken. Veel kans tot ontdekking hadden we gisteren niet, dus genoten we van een lange, beestenvrije, zachte nacht.

Deze morgen konden we eerst genieten van een zeer luxueus ontbijt, verse ananas, verse Indiase producten, heel lekker. Verder liepen we ook vandaag door de gezellige kleine straatjes. Puducherry wordt omschreven als het plaatselijke Frankrijk. En dat was niet gelogen. Gezellige straatjes, met authentieke gebouwen, en veel leuke winkeltjes. Het was een hele leuke dag, en rond 16h30 vertrokken we weer richting Chennai, in een air conditioned bus J. Rond acht uur kwamen we aan. Ashok nam ons mee naar een typisch Indisch, toch leuk restaurant, en daar aten we een dosa, typisch Indisch. Achteraf aten we een niet zo typisch ijsje, als traktatie voor mijn verjaardag!

Morgen zullen we om zes uur ’s morgens een trein nemen naar Mettupalayam, ongeveer 600 km zuidwaarts. De trein zal ongeveer 8 uur duren, dus ik ben benieuwd!

27-04-2013 om 00:00 geschreven door Joke Steegmans  

Dondermiddag. We zijn zo ver. Na twee weken onder ons tweetjes in de slums te hebben gezeten,  zit ons werkavontuur erop. Het was een hele beleving, met hele mooie momenten, maar ook minder mooie uiteraard.

We zijn hier nu vier weken geweest, en vier weken hebben we het leven in de slums van heel dichtbij meegemaakt (alhoewel dat waarschijnlijk maar vanuit 1 bepaald oogopzicht is gebeurd). We zijn hier 2 weken alleen geweest, en in die twee weken hebben we toch een vrij grote opdracht gekregen, vind ik. We hebben Balgopal, de kinesist, een nieuw dossier moeten aanleren, en dan hebben we ook ’zijn team’ daarin proberen te betrekken. We hebben de behandelingen zo zinvol mogelijk moeten maken, we hebben de oefeningen moeten uitleggen aan de health workers en de social workers, we hebben zelf patiëntendossiers op een zo correct mogelijke manier moeten maken, we hebben de ouders meer bij de behandelingen moeten betrekken,…

Dit was allemaal leuk om te doen, maar toch verlaat ik Ruchika nu met een dubbel gevoel. We hebben ons best gedaan alles zo goed mogelijk te doen, maar ik stel me vragen bij  het verder verloop nu.

Heeft hetgeen wat we gedaan hebben, ook daadwerkelijk effect gehad? Gaan alle mensen, de kinesist, de social workers, de health workers, de ouders, effectief hun manier van aanpak veranderen? Of hebben ze een mooi gezicht op gezet, en achten ze bij zichzelf: twee weken interesse tonen, en dan zijn we er weer vanaf voor een langere tijd? Een beetje een onzeker gevoel dus. Ook een beetje een machteloosheidsgevoel hierdoor. Want heeft onze komst, onze inspanning een betekenisvol effect gehad? We zijn eigenlijk maar twee weken echt actief in de slums geweest, en hebben maar vijf behandelingen (maximum) per patiëntje gedaan. Veel verbetering hebben we dus niet altijd kunnen boeken, en ik stel me dan ook de vraag wat de verbetering zal zijn als de oefeningen nu niet meer zo uitgebreid worden gegeven. Hierbij wil ik absoluut niet zeggen dat wij veel beter zijn dan hen, maar ik denk wel dat de kennis, en in hun geval, de kennis die er niet is, een belangrijke rol speelt.

Een dubbel gevoel dus, maar ik ben heel erg blij dat ik hier geweest ben, dat ik de kans heb gekregen voor deze ervaring, waarvoor ook dank aan mijn lieve mamsel en Puff Daddy, die me hebben kunnen loslaten voor vijf weken.

Nu vertrekken we naar het zuiden, waar we een weekje de toerist zullen uithangen. Rugzakje check, camera check, Indian outfit check, en Of we go!

25-04-2013 om 00:00 geschreven door Joke Steegmans  

Vandaag zijn we in de voormiddag naar het waterpark geweest. Deze activiteit had Lucy, het Australische meisje, georganiseerd voor de kinderen van de shelter. Aangezien het zondag is, en we dus niet naar de slums gingen, konden we meegenieten van dit uitstapje. De kinderen keken er al een hele week naar uit, dus er was geen houden aan.

Dwiwedy, de ‘baas’ van Ruchika, had ons al gewaarschuwd dat we verplicht waren onze kleding aan te doen, en dat zwemmen in bikini/ badpak absoluut onmogelijk zou zijn. We deden dan ook zoals gevraagd onze dagelijkse kleding aan. Eens we daar aankwamen, kregen we te horen dat de kleding die we aanhadden, niet geschikt was voor in het zwembad, en dat we dus genoodzaakt waren daar zwemkledij te huren. Geen mooi badpak, want Indiërs zijn behoorlijk gevoelig voor blote benen en armen. We kregen dus een fijne lange zwarte broek, en een gebloemd T-shirt met mouwen tot aan de ellebogen. Waw, echt sjieke zwemkeldij (?). Ongeveer 90% van het vrouwvolk droeg hetzelfde, en ook de mannen droegen een t-shirt/ ‘marcelleke’ met een lange zwembroek. Mensen bekijken was dus niet echt interessant, wat altijd jammer is voor een Steegmans ;-)

Lekker ruiken deden de kleren ook al helemaal niet, dus we hadden eigenlijk al een vies gevoel voor we het zwembad nog maar gezien hadden.

Qua uitzicht was het nog vrij mooi. Verschillende baden in openlucht, 4 verschillende glijbanen,  een kleuterbad en een golvenbad. Niet voor niks dat de inkom 4,50 euro was, wat behoorlijk veel is naar Indische normen.

Maar dan, de omgeving rond de zwembaden.. Stroken gras, afwisselend met aarde, en half afgewerkte paden met stenen die zeer onregelmatig verdeeld waren. Dit zorgde voor vrij tot zeer vuile voeten. Geen mogelijkheid om de voeten af te spoelen natuurlijk, dus het water was dus ook behoorlijk vervuild. Ik moet er dus niet bij zeggen dat we niet echt lang in het water gezeten hebben, alleszins, Jane en ik niet. De shelterkinderen hadden de grootste pret!

Wat jammer was, was het feit dat het een bewolkte dag was. Geen zon, alleen maar dichte wolken in de lucht.  Tegen de middag begon het te regenen, dus besloten we maar terug te keren. We waren nog maar net vertrokken, toen het immens hard begon te regenen! Na amper een kwartier lagen de straten volledig onder water. Van de levendigheid die er anders heerst, was er niks meer te merken, alleen dan verkopers die hun goederen alsnog probeerden droog te zetten.

Het is nu al de vierde dag op rij dat het hier regent, dondert en bliksemt, maar vandaag was toch wel het hoogtepunt!

Dus aan al degene die jaloers waren op het oh zo fijne weer hier: lach maar eens goed! 

21-04-2013 om 15:23 geschreven door Joke Steegmans  

Na het grote festival van zondag, en verwerking ervan, kan ik zeggen dat de afgelopen vier dagen vrij tot zeer rustig waren. Maandag, dinsdag en woensdag zijn we zoals verwacht, naar de slums gegaan. Het aantal patiëntjes dat we zien, verschilt van dag tot dag. We hebben een vast aantal patiënten besproken om te behandelen, maar theorie en praktijk staan vaak los van elkaar. Er is altijd wel een kind dat er niet is, omdat hij naar school is, of naar het dorp, of gewoon niet aanwezig. Bij twee patiëntjes zijn we nog steeds niet echt van start kunnen gaan, wegens zware koorts. Dus gemiddeld hebben we een vijf à zes kinderen waar we daadwerkelijk mee bezig zijn. Het gevoel van machteloosheid is vaak ook nog aanwezig. Jane en ik proberen de ouders zo goed als mogelijk tips te geven om de zorg van hun kind te optimaliseren, maar we merken vaak dat deze tips niet benuttigd worden. Dan sta je daar, leg je het nog eens uit, en nog eens, zonder enige verbetering te zien. Ik kan dus ook niet ontkennen dat ik soms wat teleurgesteld voel.

Maaaaaaaaar.. Dan zijn er ook weer de hele fijne momenten waarop je merkt dat je iets goed bent aan het doen, dat onze aanwezigheid nut heeft! Zo zien we nu een jongen van misschien zestien jaar. (Ja misscchien! Een geboortedatum is iets wat niet in de Indische woordenboek staat). Hij heeft een spierziekte waardoor zijn spierkrachten alleen nog maar gaan afnemen naar verloop van tijd. Jaren zit hij al binnen, op de grond, zijn dagen vullend met tv kijken. Nu hebben Jane en ik hem een stoel aangeboden, jawel, een stoel. Zo kan hij nu op een aangenamere manier met de mensen communiceren, en moet hij niet altijd in de lucht kijken. Mensen kijken nu niet meer op hem neer (in de letterlijke betekenis). Dit was al een heel gegeven voor hem, hij zei dat hij dit eigenlijk veel aangenamer vond. En de grootste verandering dan: we hebben een rolstoel meegenomen voor hem en we hebben met hem buiten een toertje gemaakt door het dorp. Ongelooflijk mooi om te zien hoe de jongen zijn gezicht opfleurde. Eindelijk buiten! Vele jongeren van het dorp liepen achter hem aan, en waar het moeilijk was om met de rolstoel te passeren, op vrij veel plaatsen dus binnen een slum, hielpen ze hem. Wat een leuke ervaring, de vreugde, de betrokkenheid van de andere slumkinderen, ZA-LIG gevoel! Nu is het alleen aan Ruchika om hem een deftige rolstoel te voorzien, die dan blijvend van hem is.

Na onze dagen in de slum, proberen we af en toe ook Bhubaneswar te verkennen. Maandag nam Trutpi ons mee voor een halfuurtje in het park. In tegenstelling tot de Indische wegen en steden, was het hier zo ongelooflijk rustig, zo ongelooflijk proper, en zo ongelooflijk groen. Het was echt even ontsnappen aan de vuiligheid n drukte, rustig genieten in (prikkend) gras. Ik zag ook een wonder in India: vuilbakken! Best grappig om te zien!

Gisteren avond zijn Jane en ik samen met Lucy naar de markt geweest. Lucy is een Australisch meisje dat hier voor een aantal weken de kinderen van de shelter zal komen onderwijzen. Een redelijk speciaal meisje, niet op haar mondje gevallen, maar best vriendelijk. De markt was gezellig, en typisch Indisch. Rijen en rijen en rijen kraampjes, met groenten, aardappelen, kleding, en andere prullerij, of beter gezegd: local arts.

Vandaag, donderdag, en morgen zijn 2 feestdagen hier. Vandaag werd het ‘Car Festival’ gevierd. Naar horen zeggen is dit de feestdag waarop een of andere God zijn tempel verliet, in een reuzegrote, uit hout bestaande kar. Normaal zou Trupti ons hiermee naartoe nemen, maar Na twee uur wachten, hebben we ons maar terug naar ons kamertje begeven, en verder voor school gewerkt. Niet echt onze leukste dag in India dus..

Morgen is het dé feestdag van het jaar. Hierop wordt de geboorte van de God Ram Navami, of beter bekend als Vishnu, herdacht. (Onze Kerstmis dus eigenlijk). Het is een feestdag die gevierd wordt binnen de familie, dus ook morgen ziet er voorlopig nog niet veelbelovend uit. Maar you never know in India ;-)

Warme, laffe, en momenteel donderende groeten,

 Djok!

Oh ja, nog een weetje!

Van maandag tot donderdag hadden we Indiërs op bezoek, omwille van een congres. En wat hebben we geleerd?

18-04-2013 om 13:05 geschreven door Joke Steegmans  

Vandaag heb ik een werkelijk on-ge-loof-lijke gebeurtenis meegemaakt. Amai!

Het is zondag vandaag, en ook hier in India is zondag Josdag. Trupti, een social worker binnen Ruchika, stelde voor ons mee te nemen naar een festival. Geen muziekfestival, maar een festival ter ere van een Goddelijke gebeurtenis. Omdat Godsdienst hier nog steeds een zéér grote rol speelt, en alle mensen leven in functie van God, was ik dus ook zeer benieuwd naar het festival.

Rond 12u kwam Trupti ons ophalen met jawel, haar brommer. Als echte Indiers reden we met z’n drieën door de Indische straten, over bobbels, door het zand, uitwijkend voor de 300^ste koe. Een hele beleving op zich, We vonden ons uitje al op voorhand geslaagd. Na een korte rondleiding in Trupti’s huis, en genoten te hebben van Trupti’s kookkunsten, vertrokken we naar het festival.

Het festival wordt gevierd onder de naam Balok-Festival, en wordt ‘gevierd’ in vele verschillende dorpen. Geen massa event dus. Maar nu, wat voor festival was het?

Een maal per jaar kunnen Indiërs van een kwaal verlost worden, op voorwaarde dat ze over vuur lopen. Doven zullen horen, blinden zullen zien, stommen zullen praten, en arthose zal verdwijnen, door drie meter door vuur te lopen. Bijgelovig? Nee nee, geen bijgeloof, maar geloof.

Ongeloofwaardig bij het horen, het zien gaat nog een stap verder. We kwamen aan in een klein dorpje. De opstelling stond al klaar. Een vierkant, afgebakend met een Bamboe-omheining, was mooi versierd`. Binnen in het vierkant, waren er 2 stroken uitgegraven voor het vuur, aan beide uiteinden een put voor water. Omdat het niet alledaags is dat er blanken op bezoek komen, laat staan op deze grootse dag, werden we ook behandeld als VIP’ers. Er werden stoelen gehaald en afgestoft, we kregen de eer recht voor de vuurrijen te zitten, niemand mocht ons gezichtsveld belemmeren. We waren al meteen onder de indruk. Van zodra we zaten, werd het vuur voorbereid. Balen hooi werden in de rijen gelegd, en aangestoken. Daarna werden er kolen op gegooid. Na de kolen volgden wierook, en daarna weer kolen. Vier mannen waren druk bezig met het creëren van een hittebron. Met hun houten schepbladen wakkerden ze het vuur aan. Het volk begon toe te stromen. Na een kwartier waren de kolen mooi witgebrand, de putten werden gevuld met water, het ‘feest’ kon beginnen. Even later hoorden we de trommen. Bij het naderen van de trommen begon ook het publiek een gezamenlijk geluid te produceren, een schreeuwgeluid, op Indiaanse wijze. Een man, omhuld door wit-oranje doek en bloemenkrans om zijn nek, kwam de arena binnen. Hij werd gevolgd door zij die op de trom sloegen. Na hen kwam een oude vrouw met grijs lang haar, omhuld in wit-rode doeken, binnengestrompeld. Vervolgens kwamen er anderen, jonge kerels en iets oudere mannen, in dezelfde wit-rode doeken, binnen. Met het hoofd naar de grond gericht, en onder luid tromgeroffel en geschreeuw, moesten ze de arena meerder malen verlopen. Vervolgens namen ze plaats op een rij. De eerste man nam plaats in het water, zonder enige emotie. Er werd geschreeuwd, gejuicht, geklapt en gedrumd. De man dweepte het publiek nog wat feller op, om vervolgens vanuit het water over de gloeihete kolen te lopen. Hij zette zijn pas in op wandeltempo, maar al snel versnelde hij, met diezelfde emotieloze blik. Na hem volgde een tweede, een derde en nog meerdere. Sommigen slaagden erin kalm over het vuur te wandelen, anderen schreeuwden het uit. Mijn hart sloeg als gek. Niet alleen door het zien, maar vooral door het publiek, door het getrommel, door de emoties van de mensen. Als sterren maakten we het allemaal mee vanaf de eerste rij, achter de bamboe.

Ook kinderen kregen de kans om van hun kwaal verlost te geraken. Al een geluk moesten ze er niet zelf door gaan, maar ze werden op de schouders van een man gedragen. Deze liep wel zes keer door het vuur, soms met 2 kinderen tegelijk in zijn nek. Na heel dit gebeuren begon de wit-oranje man, die een leidinggevende rol had,  met zijn stok bovenhoofds rond te draaien, terwijl hij de arena afliep. In een mum van tijd sloeg hij zijn arm naar beneden, de stok wees iemand aan in het publiek. De aangewezen vrouw werd de arena binnen geduwd, en ook zij moest het vuur trotseren. Zonder enige aarzeling, maar toch met een angstige blik, volbracht ze haar opdracht. Er werd een tweede vrouw aangewezen op eenzelfde manier. Tot slot haalde hij zijn stok een derde maal uit, dit keer werd een jongetje van een jaar of zeven aangeduid. Volledig in shock barstte hij in tranen uit, het publiek begon luidkeels te schreeuwen. Hoe of waarom weet ik niet, maar de jongen ontkwam wel aan zijn opdracht.  De blik in de ogen, zijn reactie en lichaamstaal, is een beeld dat voor eeuwig in mijn netvlies gebrand staat. De wit-oranje man, die ondertussen helemaal in trance was, kwakte met een slag op de grond. Of dit de bedoeling was of een opzettelijke daad was allesbehalve duidelijk, maar Trupti vertelde ons dat dit het einde van het gebeuren voorstelde. Toch duurde het enige tijd dat de man weer rechtstond, en ondersteunend door de vuurmakers, trotseerde hij de ring nog een paar keer. Daarna verliet hij het vierkant, gevolgd door de slachtoffers. De rust keerde vrij snel terug.

Onder groot gevoel van ongeloof, en afvragend wat dit allemaal was, ‘bedankten’ we de bevolking voor de ereplaatsen. Met groot enthousiasme vroeg men wat we ervan vonden. Het was een heel apart gebeuren, zoveel is duidelijk. Ik voelde me alsof ik uit een film kwam, afvragend of dit nu wel echt gebeurd was. On-ge-loof-lijk, en on-be-schrijf-lijk. What a day, what a day.

14-04-2013 om 19:17 geschreven door Joke Steegmans  

Onze eerste drie (en een halve) behandeldagen in de slums zitten er op.  Het voelde wel raar aan, zo zonder doctor Cooper en Valentin. De volgende dagen zullen we in 5 slums 18 verschillende patiënten gaan behandelen. We hebben een planning opgesteld zodat we elk kindje normaal 3 keer per week kunnen zien. We werken 6 dagen, van maandag tot zaterdag.  Jane en ik zullen ook altijd vergezeld worden met een Ruchika-hulpverlener, kwestie van tolk, en zo kunnen we hen ook om de oefeningen aanleren.

De eerste drie dagen verliepen behoorlijk goed, het is altijd wat zoeken bij een nieuw begin, maar gelukkig zijn we met twee om te evalueren, discussiëren, en om behandeldoelstellingen en oefeningen op te stellen. Verder is de taalbarriére ook een ‘storend’ element. Elke oefening die we willen doen, of elke beweging, moet vertaald worden. En omdat Indische vrouwen behoorlijk enthousiast zijn, beginnen ze dan vaak al zelf de oefeningen met het kind te doen, wat meestal niet de bedoeling is. Ze zijn dan ook heel ruw, en trekken en duwen aan het kind, wat voor de nodige irritatie zorgt.

Gisteren hebben we een schrijnende situatie ontdekt. Een van onze patiëntjes is zestien jaar, maar ze ziet eruit als eentje van zeven. Naast heeft een mentale handicap, waardoor ze niet goed mee is met alles wat er rond haar gebeurd. Omdat de vader werken gaat, en de moeder naar eigen zeggen weinig tijd heeft, hebbende ouders er niks beter op gevonden om het meisje elke dag op te sluiten in de badkamer, zodat ze er zeker niet kan uitkomen. Enkel wanneer er bezoek komt, mag het meisje buiten komen, en wordt ze in de hoek van de kamer gezet. Maar omdat dit fenomeen zich al heel lang afspeelt, heeft het meisje nooit stimulatie tot ontdekking gehad, waardoor ze dus ook niet veel kan, althans, dat werd door iedereen gezegd. Na enkele pogingen kregen we het meisje zo ver om recht te staan, en zelfs al enkele passen te zetten. Natuurlijk niet vloeiend, of op een juiste manier, maar er zit dus duidelijk potentieel in dit meisje. Als er wat meer tijd in gestoken zou worden, zou het meisje best wat kunnen. Echt vreselijk dat een meisje opgesloten wordt, uit schaamte voor eigen kind..  zelfs toen we aanwezig waren, kon de moeder het niet opbrengen interesse te tonen, of zelfs nog maar naar haar kind om te kijken. Echt schrijnend!

De avonden worden grotendeels gevuld met het werken aan onze dossiers, maar we gunnen ons zelf soms toch ook wel iets, soms met watermeloenen, een andere keer met.. IJS! We hebben een ons eens getrakteerd op een pot vanilleijs, met stukjes chocolade. Niet slecht! 

13-04-2013 om 18:50 geschreven door Joke Steegmans  

Vandaag brak voor Jane en mij het nieuwe tijdperk aan. Na twee weken werken, en vooral veel lachen met doctor Cooper en Valentin, hebben zij, samen met de vrouwen, ons achtergelaten in Bhubaneswar. Vanaf nu staan Jane en ik er dus ook alleen voor.  Nu het grootste deel van de onderzoeken achter de rug zijn, is het aan Jane en mij om een heleboel taken te volbrengen. We zullen patiënten moeten behandelen, de kinesist moeten aansporen tot het gebruik van onze nieuwe patiëntendossiers, de social workers, de health workers en de moeders moeten begeleiden in het uitvoeren van de behandeling, …

Een hele hoop werk dus, en ik kan niet ontkennen dat er een zekere onrust door me heen gaat. We worden ‘opgezadeld’ met taken waarvan op voorhand al geweten is dat het heel moeilijk gaat worden. Buiten het feit dat de meerderheid van de hulpverleners geen kennis hebben binnen dit vak, komt de taalbarrière erbij, wat de communicatie natuurlijk niet bevordert. Verder zitten we met het feit dat we twee ‘studentjes’ zijn die het eens komen uitleggen aan oudere mensen, die al veel langer in dit systeem zitten. Al deze verschillende elementen maken het niet gemakkelijk.

Bovendien heerst er ook binnen mij, en ook bij Jane, een gevoel van machteloosheid. Machteloosheid ten opzichte van de hulpverleners, want na zeven jaar slagen ze er minimaal in de basisoefeningen op een acceptabel niveau uit te voeren. En naast de machteloosheid om dingen aan te leren, staan we ook met een groot gevoel van machteloosheid in de slums. We zullen nu in de volgende 2 weken 6 behandelingen per patiënt uitvoeren. Om op die korte periode iets te bereiken is zo goed als onmogelijk. Daarna zullen de oefeningen uitgevoerd worden door de plaatselijke hulpverleners, maar elke realist beseft dat nooit aan dezelfde frequentie en intensiteit zal gedaan worden. Daardoor heerst er bij mij een gevoel van ‘zinloosheid’. Gaat een behandeling van twee weken het leven van een kind verbeteren?

Na het uitwuiven ‘s middags gingen we  's namiddags al meteen naar onze eerste drie patientjes. Op zich verliep het goed, we zijn heel blij dat we met twee zijn, en dat we samen kunnen overleggen, onderzoeken en uitvoeren. De dag ging dan ook snel voorbij, en we zullen vanaf nu zoveel mogelijk zowel de ouders als de hulpverleners betrekken in onze acties, zodat ze echt een dragende rol zullen hebben.

Na het behandelen van de patiënten gingen we nog even naar de market, voor onze Indische garderobe wat uit te breiden Mission accomplished! 2 uur en 10 euro later ging ik 'naar huis' met een Kurta (Indisch kleed), een broek en een paar slippers.

En om ons zelf dan nog eens extra te belonen en onze eerste avond alleen goed in te zetten, kochten we een grote, dikke, sappige en lekkere watermeloen. Het perfecte fruit bij temperaturen boven 40 graden! En of die gesmaakt heeft..

10-04-2013 om 00:00 geschreven door Joke Steegmans  

Gisteren stond educatiedag_deel II op het programma, dit keer met Balgobal, dat is de kinesitherapeut, en zijn ‘team’. Zijn team bestaat uit 3 social workers vanuit Ruchika, en dan nog 3 plaatselijke health workers, telkens uit een andere slum. Deze hebben geen opleiding in de kinesitherapie gedaan, maar zijn bijgeleerd om met patiëntjes te werken. Aangezien zij geen kinesitherapeutisch brein hebben, wordt er elk jaar een trainingsdag voor hen georganiseerd. En dan is dan ook zéér noodzakelijk. We hadden een voormiddag nodig om hen 6 verschillende oefeningen aan te leren, die hier in België gemakkelijker dan de gemakkelijk zijn. We evalueerden de passieve mobilisatietechnieken. Deze worden al zes jaar geëvalueerd en bijgestuurd, maar de woorden traag en langdurig zijn onbekend bij Indiërs. Een van mijn best gekende woorden Oria is dan ook niet zomaar ‘Asté’, wat langzaam betekent. Asté, asté, asté.. Verder toonden we elke actieve oefeningen voor het been en de arm.

Het werd een zeer leerrijke voormiddag, zeer geslaagd.

Namiddag werd het theoretische aspect besproken, namelijk de patient file. Met deze patient file zullen we in de loop der maanden en jaren een universele documentatie proberen op te bouwen, waardoor er een betere beschrijving van de patiënten, en ook een betere opvolging mogelijk zal zijn. Deze patiëntenformulier staat nog maar in zijn kinderschoenen, dus hier is nog veel werk aan, zeker aan de overdracht naar het Indische team. Dit is dan ook, naast onze behandelingen in de slums, het hoofdonderwerp waarmee Jane en ik ons zullen bezig houden gedurende onze resterende tijd hier in Bhubaneswar.

Als afsluiter van de dag, konden we genieten van ‘India by night’. We bezochten Ekamra Haat. Dit was een klein, héél gezellig marktpleintje met verschillende kraampjes. In tegenstelling tot de rest van India was het hier héél proper, en ook héél rustig. Het was een leuke avond. Iets te veel ma om rustig te snuiten, dus Jane en ik keren er zeker terug in de volgende weken..

Vandaag bezochten we 20 verschillende patiëntjes in 6 verschillende slums, en jawel. Het was wèèèrrum J Van de 20 kinderen kunnen we er een drietal die gebaat zullen zijn met onze tussenkomst. Anderen zijn voornamelijk gekenmerkt door slechtziendheid, slechthorendheid, en mentale achterstand. Geen ter-dood-veroordeelden dus vandaag. Het was een leuke, toch vermoeiende dag!

A la prochaine!

Djok

En oh ja, de middag- en avondmalen worden nog steeds gekenmerkt door voornamelijk rijst, daal en chapati’s ;-)

09-04-2013 om 18:35 geschreven door Joke Steegmans