Zittend in de bus naar Cafayate, Ipod in de hand, luisterend naar Leonard Cohen en dan plots kom je terecht in een prachtig gebergte. De gedachte: “Wat een leven” kwam toch even in me op. De Quebrada de Cafayate, zoals het gebergte heet, is heel varierend. Je ziet de rode bergen, de gekleurde bergen en de bergen begroeid met bomen en cactussen. Verderrijdend verlieten we het gebergte en kwam de bus terecht in de wijnstreek. Ook het dorpje Cafayate is erg gezellig. Ik voelde me er snel thuis. Natuur en wijn, wat moet een mens nog meer hebben J.

In de morgen bezocht in de bodegas en proefde hun wijnen. Torrontés is hun specialiteit, een witte wijn. Ik moet toegeven dat ik ervan genoot. In de namiddag bezocht ik de eerste dag de Quebrada. De andere dag probeerde ik de waterval te vinden. Dat was een avontuur. Na behoorlijk wat wijn gedronken te hebben (ik was op pad geweest met een fransman) begon ik vol goede moed aan de tocht. Er wachtte me eerst een tocht van 5 km vooraleer ik de klim van twee uur kon aanvatten. De locals zijn echter zeer behulpzaam en gaven me telkens  een lift. K bleef bespaard van die 5 km J. Beginnend aan de klim zag ik echter geen pad maar verschillende paden. Het pad kan je ook meer omschrijven als een weg waarbij je vooral stenen moet opklimmen en de rivier moet oversteken. Na een uur was ik radeloos. K zag het pad niet meer en wist totaal niet hoe ik terug naar beneden moest dalen. Stenen opklimmen gaat gelijk makkelijker dan stenen afdalen ;). Een local zag me waarschijnlijk sukkelen en is me ter hulp gekomen. Hij toonde me de weg naar de eerste watervallen (ik noem ze meer wateringen) en is met me teruggekeerd naar stad. Gewoon zijn om te leven in een ietwat materialistische en egoïstische maatschappij wou ik hem wat geld geven voor zijn moeite en tijd. Ik moet toegeven dat ik zonder hem toch in de problemen zou zijn gekomen. Hij wou echter niets. Hem dan meer getrakteerd op een pintje zoals iedere goede Belg zou doen.

In de hostel ook een Argentijns meisje leren kennen. Het geld rolt snel in Argentinië en ik had dan ook het idee dat de mensen hier een gelijklopend loon hadden. Het leven is iets goedkoper maar ik was toch erg verbaasd wanneer zij vertelde dat de werkmensen hier ongeveer 400 euro per maand verdienen. Reizen en van het goede leven genieten is niet voor iedereen weggelegd, zoals ik opnieuw mocht vernemen. Dat mensen zo behulpzaam zijn zonder iets terug te vragen zorgt ervoor dat ik hen nog meer waardeer.

Nu, met spijt in het hart, Cafayate verlaten en aangekomen in Juyjuy. Een drukke en ongezellige stad. Morgen vertrek ik opnieuw naar de bergen. Iedereen goede feesten toegewenst en bedankt voor de leuke berichtjes.

22-12-2011 om 02:44 geschreven door Jill  

De watervallen van Igazu behoren tot de nieuwe 7 wereldwonderen van de natuur. Ik moest van mijn route afwijken om ze te bezoeken en wist niet zo goed wat te doen. Nu ben ik zo blij dat ik de 17 uur durende busrit van Buenos Aires heb genomen. Ik beheers de Nederlandse taal te weinig om de natuurpracht te beschrijven. Je moet het gewoon beleven. De volledige dag was ik foto’s en films aan het maken. K heb meer dan 300 foto’s genomen en wie me kent weet dat dit tegennatuurlijk voor mij is. Naar mijn mening zegt dit meer dan genoeg. Ik heb een dag de Argentijnse kant en een dag de Braziliaanse kant gedaan. De Argentijnse kant is naar mijn bescheiden mening de mooiste maar je moet ook de Brailiaanse doen. Aan die kant krijg je meer een overzicht over de watervallen. Bij het zien van de watervallen en het voelen van hun kracht (je gaat zeer dichtbij, kletsnat wordt je J) besef ik nog maar eens hoe klein we zijn in vergelijken met de natuur.

K ben op stap geweest met twee canadezen en de eerste dag met 5 Ieren erbij. Tja k was de enige vrouw in het gezelschap en k heb ervan geprofiteerd ;) Bij het bezoek aan de Argentijnse kant zijn we ook met een speedboot onder de watervallen gevaren. Als er iemand gaat, zeker doen. Wat adrenaline, supernat en plezant.

Tot mijn grote verbazing was mijn hostel bijna een resort. We hadden zelf een zwembad. Ik moet zeggen dat ik genoten heb van de biertjes aan het zwembad. T waren topdagen en k hoop dat mijn reis zo verder mag gaan.

Ik was klaar voor de busrit naar Salta maar k had toch niet verwacht dat ik er meer dan 28 uur over ging doen. Op het einde werd een toch un poco loco. Mijn connectie gemist waardoor ik in mijn barslecht spaans om een nieuwe bus mocht bedelen. Een half uur later toch op weg en krijgen we geen autopech. Hop met iedereen een andere bus op waarna we na een aantal uur stoppen bij een tankstation en sommige uitstappen. Gelukkig ging ik uitleg vragen of ik was weg naar een andere plaats en mijn rugzak lag ergens aan het pompstation. We moesten van bus wisselen maar tja communicatie is gelijk niet hun beste eigenschap.

Salta zelf is een party town en voor mij vooral een perdolan town geworden ;). Je hebt er toffe cafeetjes, restaurantjes en disco’s. Toffe tijd beleefd. Eén dag gaan paardrijden. Stresskonijn zijnde zat ik weer vol spanningen op dat paard maar achter vijf minuten, tenvolle ervan genoten. Erna met de volledige groep een BBQ gehad en veel teveel wijn gekregen (hoe durven ze J).  

Bon ik vertrek nu naar de wijnstreek nl. Cafayate vooraleer terug omhoog te gaan, langzaam naar Bolivia toe. Mmm, lekkere wijn, k zie het volledig zitten. Groeten aan iedereen.

18-12-2011 om 15:51 geschreven door Jill  

Steeds droom ik van reizen en de wonderen van de wereld te zien. Mijn vertrek echter verloopt steeds met de gepaarde zenuwen. Tja opnieuw niet anders natuurlijk. Het doet raar wanneer je plots alleen op het vliegtuig zit (klein paniekske gehad) maar eens vertrokken beginnen de reiskriebels opnieuw. Op het vliegtuig een toffe madam leren kennen die in Brussel werkt voor kankerpatiënten. Mijn tussenstop in Atlanta was hierdoor toch minder saai dan eerst gedacht. Een lekkere supergesuikerde smoothie gedronken, tja amerikanen.

Uitgeput en om eerlijk te zijn stinkend dan eindelijk aangekomen in Buenos Aires of goede luchten/ gunstige winden. In realiteit weinig wind gevoeld. Eindelijk zonneschijn J. In mijn kamer een toffe duitser leren kennen en al drinkend enkel australische meiden. Bon eerste nacht al aan de drank, het kan niet veel beter. Voor ik dit deed wel al wat “the streets of Buenos Aires” bezocht. Het is een heel varierende stad, ieder stadsgedeelte heeft zijn eigen sfeer en uitzicht.

De volgende dag een fietstocht in Buenos Aires, samen met enkele van de mensen die ik gisteren leerde kennen. Een toffe manier om de stad te bezichtigen en tot mijn verassing doenbaar met het verkeer.We hebben ons vooral gefocust op het noorden en zagen ondermeer het graf van Evita Péron. ’s Avonds was er een BBQ in het hostel. Bon, een mens moet meefeesten hé.

De volgende dag gaf me toch een dubbel gevoel. In de stad was er een optocht voor la presidente. Ze was tevens aanwezig voor het geven van een speech. Verrassend om te zien hoe enthousiast de mensen reageerden. Overal waren ze muziek aan het maken. Een leuke sfeer maar zo speciaal voor iemand die niet echt uit een land komt met veel nationalistische gevoelens. Later op de dag zijn we met enkele naar een graffiti walktour geweest. Prachtige street art gezien. Maar wetend dat street art vooral een expressie is van rebelie tegenover de regering, denk je wel nog eens na over die stadssfeer in de morgen.

In de avond eindelijk mijn argentijnse steak gaan eten. En mocht iemand geïnteresseerd zijn, de verhalen zijn waar. De beste steak dat ik ooit heb gegeten.

Nu was het mijn laatste dag in Buenos Aires. In de morgen nog wat zitten bijpraten met anderen en uiteindelijk samen met iemand uit Oostenrijk naar het stadsdeel “La Boca” geweest. Je moet de gekleurde huizen gezien hebben maar tjee, zo toeristich en fake. Blij dat ik het gezien heb, maar ik kan er toch niet te lang blijven. Je neemt dan de stadsbus terug waardoor je de arbeidersbuurt passeert en opnieuw beseft hoe gekleurd toeristische plaatsen zijn. Absoluut niet het echte leven in Buenos Aires, die is toch iets grimmiger.

Bon nu op de bus naar de watervallen van Igazu. Op een luxebus. Genoeg over mezelf geschreven. Hasta Luego!!!

13-12-2011 om 00:59 geschreven door Jill  

Het vertrek nadert!!! Woensdagmorgen vertrek naar Argentinië. K zit in een mood van dagdromen en kleine paniekaanvallen. Jeetje nog een hoop werk te doen maar k ben goed in uitstelgedrag. Het leek me nu het ideaal moment om eens te checken hoe die blog hier werkt. Bij deze, is gebeurd

04-12-2011 om 22:32 geschreven door Jill