Na het avontuur doorheen heel het North Island was het dus tijd om terug te keren naar Auckland. En het was een beetje met een dubbel gevoel. Het was meer omdat er nog zó veel meer te zien is dan ik heb gedaan. Maar van de moment dat ik in het hostel aankwam, was dat gevoel al weg. Want het was weer geweldig plezant. En het was ook heel tof om mensen terug te zien na een maand. En natuurlijk nieuwe mensen te leren kennen. Het goeie aan terugkomen naar Auckland was dat ik veel meer dingen kon zien die ik de vorige keer niet heb gedaan. Waaronder het National Museum of New Zealand. Een gigantisch groot museum waar echt alles aan bod komt: De Maori Culture (wat echt wel heel interessant is; zowel de geschiedenis als de werktuigen en kledij en nog meer) was op de gelijkvloers. Als ge dan een beetje meer wou weten over het landschap en aarderijkskund van Nieuw Zeeland, dan was de 1st verdieping de plaats waar ge moest zijn. Hier werd er vooral over vulkanen en aardbevingen verteld, maar ook over de fauna en flora van vroeger tot nu. En de 2nd verdieping was helemaal gewijd aan (vooral) de 1st & 2nd Wereldoorlog. En zo wordt er gemakkelijk 4 á 5 uur gespendeerd in het museum (maar het is zeker de moeite waard én het is gratis!). Naast het museum was ik ook naar de Zoo geweest. Met toch wel een paar bijzondere dieren, zoals neushoorns. En dat is echt wel gigantisch. 2 ton met ne joekel van nen afrodisiacum op zijn gezicht. En er waren ook lieve kleine pinguins die gevoed werden als ik daar was. Lief toch, niet? Naast deze activiteiten was het natuurlijk ook schitterend weer en konden we niet anders dan genieten van het zonneke en het strand. Mission Bay is de plaats waar ge moet zijn. En de zonnecreme komt nu echt wel van pas, want ge verbrandt uw gat na nog geen uur als ge niks op uw vel smeert (en zelfs dan werkt het niet helemaal goed). Na een week was het dan (weeral!) tijd om afscheid te nemen van veel toffe mensen en ik moet het is echt nooit leuk om dat te doen. Ge blijft dan wel in contact via (hoe kan het ook anders) Facebook, maar het is toch niet hetzelfde. En het is echt het rottigste gedeelte van rondtrekken, maar het hoort erbij zeker?
Na Auckland was het tijd voor Wellington waar ze compleet zot zijn van 'The Hobbit' (Nee, ik heb de film nog niet gezien, maar waarschijnlijk morgen...). Met het vliegtuig was het dus met bestemming Wellington (het was maar $35, heel goedkoop).
Mensen zeggen dat Wellington beter is dan Auckland, maar dan toch niet voor de tijd dat ik daar was! Regen, wind en toch wel een beetje koud. Met andere woorden: SCHIJTWEER!! En dus was er eigenlijk niet veel keuze in wat te doen. Dus was het maar gewoon gezellig in een mega hostel rond de tafel zitten en babbelen en kaartspellekes spelen voor 2 dagen, want na 2 dagen was ik het écht beu en was ik maar vertrokken richting South Island met de ferry. En daar was het véééél beter!
De trip met de ferry was toch wel een beetje speciaal in de zin dat als ge in de Picton Bay komt, zit ge al tussen de heuvels. En het zicht dat ge vanop de ferry hebt over Picton is mooi. En zo begon het Zuidelijk avontuur!
Ik was in de late namiddag in Picton aangekomen en moest nog een hostel vinden. Het eerste hostel dat ik tegenkwam, zag er niet echt aantrekkelijk uit. Maar het tweede was dan weer het compleet omgekeerde en de naam alleen al sprak me aan: 'The Villa'. En het feit dat ze elke avond gratis apple crumble gaven was genoeg voor mij. En plezant dat het was. 's Avonds werd er gezellig een pintje gedronken en gepraat en soms werd er ook in de spa plezier gemaakt (ze hadden van die bad eendjes waarmee ge water naar elkaar kunt spuiten en natuurlijk, kinds als backpackers zijn, konden we niet aan de drang weerstaan om iedereen nat te spuiten met die eendjes). En overdag had ik samen met een paar anderen een wandeling gemaakt over de 'Snout Track'. En als beloning natuurlijk... in de zon liggen (maar niet aan het strand, want dat hebben ze niet in Picton!).
En na Picton begon het hitch hike adventure (en nee!! Liften is absoluut niet gevaarlijk)
Van Picton naar Nelson was de eerste rit en die begon al goed. Na nog geen 2 minuten had ik al een lift naar Blenheim (dat op de weg is naar Nelson). Maar dan was het toch efkes wachten op de ferry die moest aankomen in Picton (ten eerste, het was Zondag dus er waren al niet veel auto's op de weg en ten tweede iedereen zat op de ferry...). Maar goed, ondertussen konden we wat genieten van het zonneke. En dan de eerste campervan die passeerde (gevuld met 2 toffe Ieren) waren zo vriendelijk om mij mee te pakken naar Nelson (waar zij ook naartoe gingen). En in Nelson was het wederom zoeken naar een hostel (want het boeken op voorhand heb ik ondertussen opgegeven) maar er was keuze genoeg. Het was ofwel kiezen tussen een heel groot hostel met een zwembad of een klein gezellig hostel waar ge gratis chocolade pudding kreeg elke avond. Gemakkelijke keuze dus: het klein gezellig hostel met gratis pudding. En het was een goeie keuze (wederom!). In grote hostels hebt ge de neiging van gewoon met uw kamergenoten op te trekken en de rest gewoon niet echt mee in contact komt. Maar in kleine hostels is er altijd een gemeenschappelijke ruimte waar ge iedereen leert kennen en dat is toch waar het om gaat als ge rondtrekt. Nu, Nelson is bekend omwille van het nabijgelegen Abel Tasman National Park. Maar ook omwille van 'The Centre of New Zealand'. Klinkt heel indrukwekkend, maar eigenlijk is het dat niet. Een enorm lelijk 'ding' dat aangeeft waar het centrum is... Maar ja, niet álles kan schoon zijn in Nieuw Zeeland... En als ge geen zin hebt om te wandelen, gaat ge gewoon naar het strand... Zo simpel kan het zijn. En eigenlijk hebben we meer aan het strand gelegen dan iets anders. Alhoewel, we zijn ene avond naar de Open Mic Night geweest in de enige bar dat open was in heel het stad. Maar het was plezaaaaaaaaaant. En er was natuurlijk ook tijd voor plezier maken in het hostel zowel 's morgens als 's middags als 's avonds! Hier was het afscheid nemen van heel veel toffe mensen, maar we gaan allemaal proberen samen te komen en samen Nieuwjaar te vieren (wat allemaal mooi klinkt, maar waarschijnlijk niet zal gebeuren. Maar ge weet nooit hier in Nieuw Zeeland). En dan is het nu tijd voor een wandelingske te maken in Abel Tasman, want dat is toch wel het populairste en spectaculairste wat er te doen is in het Noordelijk deel van South Island.
Met veel zonnige groeten: Een vrolijk Schijtfeest en een gelukkig Zuipjaar vanuit het vrij warme Nieuw Zeeland!
Ik ben Jasper "Jappie, Jappe" Douglas "Den Dougie" Elisabeth Vinck, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Bruce.
Ik ben een man en woon in Sharphill City (Den Belgique) en mijn beroep is Avonturier.
Ik ben geboren op 12/03/1990 en ben nu dus 31 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Overgeven in warme bedjes.
Zoals beloofd: Een blog! Als er rampen gebeuren ergens, twijfel niet en zet het op... den blog!
Ik ben Jasper "Jappie, Jappe" Douglas "Den Dougie" Elisabeth Vinck, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Bruce.