Het is begonnen. Rondtrekken in Nieuw Zeeland is toch wel een beetje anders dan in Australia. Het is allemaal begonnen in de Coromandel. Daar was ik samen met iemand anders vanuit Auckland naartoe getrokken. In de Coromandel regio is heel wat te doen. Er is een plaats, Hot Water Beach, waar ge gezellig een putteke graaft naast de Oceaan. Maar niet zomaar een putteke, het water dat uit de grond komt (als ge diep genoeg graaft) is behoorlijk warm. En met warm bedoel ik gloeiend heet!! Ge kunt geen twee minuten blijven stilzitten zonder uw gat te verbranden. En als ge dicht genoeg tegen de Oceaan zit, koelt dat het water in uw privébadje een beetje af voor een paar seconden. Maar het is wel tof om daar te zitten als het "slechts" 15 graden is. Dichtbij Hot Water Beach is Cathedral Cove en voor de filmliefhebbers onder ons, daar is de poort naar Narnia (van den 2de film). Een klein wandelingske van ongeveer 20 minuten brengt u van de top, waar de parking is, naar het (hoe kan het ook anders) strand waar ge Cathedral Cove kunt bekijken en ook onderdoor lopen. We waren daar met een groepje vanuit het hostel naartoe gegaan en als we daar waren, scheen het zonneke o zo geel en hadden we maar besloten om in het water te springen. En het was behoorlijk koud!! Zelfs voor Europeanen!! De volgende dag was ik dan samen met Tóm helemaal naar het toppeke van de Coromandel gereden om daar te genieten van het mooie waar. Noooooooooooooooooooooooot! Want het regende serieus door menne frak! (of door mijnen T-shirt ) Maar toch, we hadden veel plezier, vooral omdat we altijd in een wei gingen en de koeien of de schapen wegjaagden. En er waren toch ook wel mooie uitzichten onderweg. Na de Coromandel was het tijd om Rotorua te ontdekken. Maar het was serieus tegenvallend. In Rotorua City is totaal geen bal te beleven. Dus was ik maar naar de Polonesian Spa geweest met Claudio (iemand dat ik heb leren kennen in de Coromandel). En het was wel plezant, maar het enige is dat het daar ongelooflijk stonk! Maar dat had ook wel zijn voordelen . Buiten Rotorua daarentegen, zijn er wél interessante plaatsen om te bezoeken. Vooral vulkanen (zoals in veel plaatsen). Maar het was zeer interessant om echt tussen vulkanen te lopen die nog actief zijn. Het was niet echt moeilijk om Rotorua te verlaten. De volgende bestemming was Taupo. Taupo is vooral bekend om zijn avontuurlijke kanten. Sky diving, bungee jumping en van al die dingen. Niks voor mij dus, maar voor sommigen wel tof (en vooral goedkoper dan eender waar in Nieuw Zeeland). Maar dat is niet het enige in Taupo. Er is een 'waterval', de Haku Falls, maar het is niet écht een waterval. Het is een serieuze, maar dan echt wel een héél serieuze, stroomversnelling. En onderweg hier naartoe, was er een tof gezellig plekje met natuurlijk warm water. Een goeie plaats na een zeer vermoeiende wandeling. En dan was het tijd om op avontuur te gaan. De Tongariro Crossing! Een wandeling die Sammeke en Frodo zélf moeten hebben gedaan (?), want deze wandeling komt voorbij... Mount Doom! Voor de wandeling zelf hebt ge maximum 8 uur tijd (wat meer dan genoeg is) en ge kunt 2 bergen beklimmen. De eerste is Mount Tongariro en de tweede... Mount Doom! En ik zei tegen mijne persoonlijke fanclub: "Dat kan toch zo moeilijk niet zijn om een berg op te klimmen?" Oeps... Of misschien is het tóch wel net iets moeilijker dan gedacht. Maar goed, beter proberen dan al die andere luie tamzakken die gewoon aan de voet blijven wachten en u zien klungelen. Spijtig dat de top niet bereikt was, maar ik was toch wel trots dat ik er bijná was geraakt. De weg naar beneden was dan wel weer gemakkelijk. Gewoon naar beneden schuiven en dan als ge aan de voet van de berg bent, uw schoenen uitdoen en het zand er laten uitlopen... Het vervolg was fenomenaal fantastisch. Het uitzicht over een paar puur blauwe meren. Ongelooflijk dat sommige dingen zo onaangetast zijn. En het was echt wel mooi om dat vanuit de hoogte te kunnen zien. Máár!!! Dat was niet het enige. Zoals sommigen onder jullie wel zullen weten nu, was er ook een vulkaan in het spel betrokken die vlak naast het pad ligt. En die vulkaan was een paar maanden geleden voor het eerst uitgebarsten. En ge kon de gevolgen nog een beetje zien. Uit de vulkaan zelf kwam er nog een dikke rookpluim. En de stank gaf natuurlijk ook wel weg dat er een vulkaan is. Want vulkanen hebben toch wel een geurtje (wat wederom wel eens handig kan zijn). De wandeling zelf is behoorlijk vermoeiend, maar niet om te zeggen dat ge niet meer op uw benen kunt staan als ge de 'aankomstplaats' hebt bereikt (wat niet wilt zeggen dat ge niet vermoeid bent en blij bent dat ge er geraakt bent). Maar de volgende paar dagen zijn uw beentjes wel een beetje stijf. Enfin. Mount Doom heeft dan wel gewonnen, maar daar heb ik me niet te veel van aangetrokken. Na National Park was ik helemaal naar de andere kant van North Island gegaan, naar Napier. Maar spijtig genoeg was er niet écht zoveel te doen daar. Er was een Aquatic Park met haaien en allerlei andere zeedieren wat wel tof was om te doen. Er was ook minigolf, misschien niet écht een sport, maar toch wel plezant. De tijd werd vooral doorgebracht in het hostel (dat meer een hotel leek) en poolen. De reden dat er zoveel tijd werd doorgebracht hier, was omdat het altijd schijtweer was. Maar ja, we hadden wel veel plezier. Na Napier was er Gisborne en hier was er nog veel minder te doen dan in Napier en het was helemaal niet plezant hier. Het is écht een schijtstad/dorp. De mensen leven hier nog in de jaren '80... En in het hostel was er ook niks te zien. Dus de volgende dag was het al rap inpakken en wegwezen richting Hamilton en de Waitomo Caves. Hamilton is een echte studentenstad en dat is ook wel te zien. Veel jonge mensen en eigenlijk bijna geen oude zakken of zakinnen. Maar Hamilton is eigenlijk vooral bekend omdat Hobbiton dichtbij is (waar ik niét naartoe ben geweest omdat het blijkbaar echt niet de moeite is en het kost behoorlijk wat geld... Sorry Trien en Marijke) en het is ook relatief dichtbij de Waitomo Caves. In die grotten kunt ge vanalles doen. Er is de gewone rondleiding met gids door een paar grotten. En voor de avonturiers kunt ge raften in het donker (Ja, dóór de grotten) of ge kunt in de grotten afdalen met touwen en allerlei spullen. Maar, dát kost veel geld dus had ik maar besloten om de saaie toerist uit te hangen en gewoon de rondleiding te doen (wat ook wel tof was, maar om eerlijk te zijn, ik heb al meer indrukwekkende grotten gezien; stoef stoef stoef ) Na Hamilton was er waarschijnlijk een van de beste paar dagen van de hele trip: Northlands (ja, ik was er al geweest, maar deze keer was het toch anders). De eerste stop was Whangarei (vlakbij de waterval die te zien is in de vorige foto's). Zeer plezant plaatske en het gaf de indruk van meer een vakantie oord te zijn. Het enige tegenvallende was het weer... Dus verzopen we maar in de jacuzzi . Na Whangarei was er Ahipara. Dát was de plaats. Ahipara is op een goeie 100 kilometer van Cape Reinga en dat was de eerste plaats waar ik naartoe was gegaan nadat ik was ingecheckt in het hostel. Cape Reinga is in het toppeke van Nieuw Zeeland en het is een zeer speciale plaats voor de Maori's. Zij geloven dat in Cape Reinga de ziel van de mensen naar de onderwereld gaat. Buiten het feit dat het een heilige plaats voor de Maori's is, is het ook de plaats waar de Tasman Sea en de Pacific Ocean samenkomen. En er is ook de beroemde paal die de afstand aangeeft naar verschillende grote steden in de Wereld zoals Tokyo en London en al die plekken. En het is nóg niet gedaan... Na de trip naar de top, was er Paihia (hier was ik ook al eens geweest). In Paihia heb ik in hetzelfde hostel geslapen als de vorige keer. Maar deze keer waren er veel meer mensen en was de ambiance 10 keer beter dan de vorige keer. Daarenboven was het weer schitterend en dus werd er veel tijd doorgebracht... aan het strand... En 's avonds was het vollen bak genieten van het goeie weer en het goeie gezelschap. Maar helaas pindakaas was het na een paar dagen afscheid nemen en ben ik terug naar Auckland gekeerd. En nu heb ik eindelijk (!) een beetje tijd om den blog aan te vullen. Dus bij deze... Geniet er van!
Toedels
Jappe
(De foto's volgen later wel en ik heb bijlange niet alles verteld , maar dat zal ik wel doen als ik terugkom)
Ik ben Jasper "Jappie, Jappe" Douglas "Den Dougie" Elisabeth Vinck, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Bruce.
Ik ben een man en woon in Sharphill City (Den Belgique) en mijn beroep is Avonturier.
Ik ben geboren op 12/03/1990 en ben nu dus 31 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Overgeven in warme bedjes.
Zoals beloofd: Een blog! Als er rampen gebeuren ergens, twijfel niet en zet het op... den blog!
) Maar toch, we hadden veel plezier, vooral omdat we altijd in een wei gingen en de koeien of de schapen wegjaagden. En er waren toch ook wel mooie uitzichten onderweg.
. Buiten Rotorua daarentegen, zijn er wél interessante plaatsen om te bezoeken. Vooral vulkanen (zoals in veel plaatsen). Maar het was zeer interessant om echt tussen vulkanen te lopen die nog actief zijn. 
)
, maar dat zal ik wel doen als ik terugkom)
Ik ben Jasper "Jappie, Jappe" Douglas "Den Dougie" Elisabeth Vinck, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Bruce.