06-08-2012 om 05:57 geschreven door Jasper aka Bruce  

Zoals in elke plaats waar ik tot nu toe heb gezeten, waren ook in de City Backpackers heel toffe mensen die ik heb leren kennen. Van de eerste moment dat ik aankwam in Cairns en in het hostel werd er al gesocialized en nieuwe vriendjes en vriendinnetjes gemaakt. En natuurlijk waren er de avondactiviteiten. In Cairns krijgen alle backpackers een gratis avondmaal elke avond in een plaats genaamd ''The Woolshed''. En amai menne frak... wat een keet!!! Het is echt een overrompeling van de backpackers daar. En niet alleen voor het eten... Er zijn ook ongelooflijk belachelijke activiteiten elke avond. Er was quiz, gold fish racing, Deal or No Deal en nog vanalles om toch voor entertainment te zorgen. En er waren natuurlijk ook wel wat pintjes die van den toog naar de tafel vlogen om het nog wat plezanter te maken. Na de activiteit van de avond was er altijd feest. Het muziek volume ging de hoogte in en de mensen ook. De dansvloer was misschien 25 vierkante meter groot, dus werd er op de tafels gedanst (en dat was veel plezanter dan gewoon op de grond). En zo werd er verbroederd onder de backpackers en werd de vriendenkring alleen maar groter en groter. En zo tegen middernacht (OK... meestal later... wandelden we rustig terug naar onze backpacker hostels om in onze beddebak te kruipen).

Nu, plezier maken 's avonds was niet het enige wat ik gedaan heb hoor. Ik heb ook wel mijn best gedaan om een paar dingen te zien in Cairns. Zo was er de Botanic Garden die toch wel een schoon beeld gaven van de stad (het wel wel een serieuze wandeling om tot ginder te geraken, maar dat is goed voor de fysiek zeker ). Elke stad heeft zo zijn Gardens, maar die van Cairns was toch wel een beetje speciaal. Ge kunt een pad volgen dat leidt doorheen het regenwoud, althans dat gevoel hebt ge. Het enige vervelende is dat het daar stikt met muggen, maar dat hoort erbij. En eigenlijk is dat zowat het enige interessante dat er te zien is in Cairns, want alles is ten Noorden van 't Stad (waar ik helaas pindakaas niet ben geraakt wegens redenen die verderop te lezen zijn). Alhoewel...
Er was ook de Lagoon. Plezant plaatske waar ge kunt afkoelen tijdens de warme dagen. Zo gingen we geregeld met een groepke op ons handdoekske liggen en een beetje bruiner worden (dit deed ik alleen maar omdat ik niet met ons Tantetje mee kon gaan naar Frankrijk. Want anders zou ik dit nooooit doen ). Dat was wat we deden als we niet aan het zoeken waren achter werk (want het was tijd om de handen uit de mouwen tevoorschijn te laten komen). Maar werk vinden in Cairns en omstreken was niet gemakkelijk om de simpele reden dat heel veel backpackers in het Noorden van Queensland zitten in deze tijd van het jaar, want in het Zuiden is het toch wel frisjes hoor. En, met een beetje geluk weliswaar, had ik werk gevonden. Maar niet het werk dat ik gedacht (en misschien gehoopt) dat ik zou hebben. Het was namelijk WWOOFING tijd (WWOOFING is waar ge voor een tijdje op een farm werkt bij mensen die u onderdak en voedsel geven). En dat was eigenlijk de beste dag van het verblijf qua werk zoeken, want mijn vaste uitgaansvriendin had ook werk gevonden!! Hoera voor het internet!!!
Dus ja, het was weeral (!!) tijd om toedeloe te zeggen en een plezante plaats achter te laten, maar dat is het leven van de zwervers...
Goed. De volgende bestemming was Woodford (echt een nog kleiner boerengat dan Schunnenbroek City)

Het was nog heeeel vroeg in de morgen wanneer ik moest vertrekken uit Cairns (het was dus een nachtje-door doen). Maar eens aangekomen in Brisbane, sprong ik op de trein richting Caboolture en zo met de bus naar Woodford. Daar werd ik opgewacht door Ron (de zoon van Des & Irene, de mensen van wie de farm was) en Anne (een Franse die een dag eerder was aangekomen en die dus ook aan het WWOOFEN was). Ik weet niet hoe ik er uit zag, maar ik had het gevoel dat het niet zo goed was. Al een geluk dat ik in Caboolture een tijdje moest wachten op de bus en zo kon ik toch een beetje slapen (het was dan wel op de beton, maar het voelde alsof het in een goei bed was; misschien omdat het weer goed was en het zonneke aan het schijnen was in mijn gezicht ). Maar ale, eens aangekomen was het dan kennismaken en vertellen van wat ik al allemaal gezien en gedaan had en van al die dingen. En na het avondeten was het met z'n allen voor den TV kijken, maar voor mij was het meer in slaap vallen... Dus de beslissing was snel gekomen om vroeg in mijn bed te kruipen, want het zou vroeg opstaan zijn de volgende morgen.
De dagindeling was min of meer als volgt:
Om 6:30 (JA!!! GE LEEST HET GOED; 6:30!!) werden we rustig wakker. Meestal maakte Anne mij wakker, want ik kon nooit uit mijn bed... Er was altijd een serieus ontbijt dat gemaakt werd door Irene: Toast, Muesli, fruit met yoghurt en soms ook eieren. Het was wel nodig om een stevig ontbijt te hebben, want een uur later sprongen we op onze fiets om een lange tocht te maken naar onze werkplaats (de tocht was zeker tussen de 50 en de 100........................................................................................................................................................ meter). We werden altijd vergezeld door de totaal losgeslagen hond.
Van 7:30 tot 10:00 was het dan werken geblazen. De family is bezig met een nieuw huis te maken voor een van hun andere zonen. Het was heel interessant en tof om te doen (alhoewel dat Anne het soms iets minder plezant vond. Wijven... ). Het was echt vanalles dat ik heb gedaan. Plafond steken, gyprock zetten, hout zagen, isolatie leggen en nog een paar dingen waar ik niet echt een directe vertaling voor kan vinden. Maar goed, het was plezant om te doen.
Dan van 10:00 to 10:30 was er SMOKO of morning tea. In onze zelfgemaakte tea room vertelde Des dan meestal over zijn avonturen die hij had meegemaakt tijdens zijn reizen. Of Anne en ik vertelden over wat wij allemaal hadden gedaan tijdens onze reis of over andere dingen. Een gezellig babbel-halfuurtje.
En tot slot was het dan terug werken tot 12:30. Terug de dingen die ge normaal gezien doet als ge zelf een huis bouwt.
En om 12:30 reden we dan heeel de weg terug naar het family house om te eten (het eten was elke keer magistraal geweldig goed. Nu ja, als ge een tijdje reist en ge leeft overwegend van pasta en tomatensaus, is al het eten geweldig goed. Maar toch...). Na het eten hadden we meestal een middagdutje, al dan niet buiten op het gras in de zon.
Meestal tegen een uur of 3 werden we dan terug wakker en was het tijd om een beetje te exploren. De eerste paar dagen was het de farm een beetje verkennen. Maar na een paar dagen gingen Anne en ik al een beetje verder op avontuur. Zo zijn we naar Mount Ngungun geweest (samen met Ron en Nick, een neef van de family en ne geweldige kerel) en naar de Lookout die een beetje dichterbij was. En als we niet op tocht waren, gingen we wel eens naar het kleine dorpke of gingen we met z'n allen een beetje relaxen aan de Sunshine Coast.
Nu, dat was van Maandag tot Zaterdag... De Zondag was net iets anders...
Het was namelijk een family die elke Zondag naar de mis ging... . Het was dan wel niet hetzelfde als toen wij naar de mis gingen met vettige Pater Andre, maar het was nog altijd behoorlijk saaaaaaaai. Dus Anne en ik hielden elkaar wakker als we het efkes moeilijk hadden en zo overleefden we de Zondagvoormiddag. Want het was echt wel verschrikkelijk soms... Maar ja. Andere family, andere gewoontes... (Het was niet zoo erg dat we mee moesten gaan, maar we waren toch liever in ons bed blijven liggen om wat langer te slapen)
En zo ging te tijd verder en bleven de berichten maar binnenkomen of ik al dan niet nog leefde en niet was opgegeten door een haai (weeral een domme surfer) of aangevallen door een dingo (domme dronken Duitser op Fraser Island. Die Duitsers toch...). Nee nee. Het was gewoon omdat er nog geen internet was uitgevonden in het verre Woodford, Queensland. Ok, ze hadden wel internet, maar ik had totaal geen behoefte om er gebruik van te maken...

En na 3 mooie weken op de farm (een horse farm trouwens ) leidden onze wegen weer ergens anders naartoe. Anne ging naar Maryborough en vervolgens richting Cairns, de family bleef (hoe kan het ook anders) waar ze nu zijn in Woodford en ik op weg naar het koude Zuiden waar het maar 15 graden is...

Voila. Alle ongeruste mensen kunnen terug op beide oren slapen en genieten van de OOOOOlympische Spelen nu het nog kan.

Daaaag,


De Man Wiens Baard En Snor Blijft Groeien Omdat Hij Te Lui Is Zich Te Scheren


Bai de weei. Ik ben mijne GSM-oplader ergens verloren en heb ne nieuwe GSM moeten kopen, maar blijkbaar zijn al mijn contacten weg (wat raar is, want ze waren allemaal opgeslagen op mijn SIM-kaart). Dus voor degenen die mij graag zien, stuurt eens een mailke met uw nummerke als ge wilt. Daaaaaaaaaaaaaaanke

06-08-2012 om 05:52 geschreven door Jasper aka Bruce