Na 3 weken hier, was het toch wel eens tijd om een kleine trip te maken. We waren met 10: De 4 exchangees (Filip, Tristan, Moe en ik), Debra, Tony & Kim en dan de vier kleine kindjes (Mikaela, Ethan, Josh and Simon). Om jullie een gedacht te geven: Monkey Mia ligt op ongeveer 12-14 uur rijden van Katanning.
Goed. We beginnen dus op vrijdag 7 Oktober. Tegen een uur of zeven vertrokken we dus richting Monkey Mia vanuit Perth (). Maar onderweg was er heel veel te zien, dus hadden we een paar stops ingepland. Onze eerste stop was al na een goed uur rijden. Een prachtig zicht van de Indische Ocean (photo's zal ik proberen up te loaden, maar als het niet gaat, zal ik er gewoon via email doorsturen) vanop het strand. Maar daar waren we niet lang gebleven. Het was alleen maar efkes de benen strekken, want wat er nog allemaal moest komen, hadden we zeker onze benen nodig. Onze volgende stop was the Pinnacles Desert. The Pinnacles Desert is een stuk "woestijn" waar allemaal grote stenen rechtop staan voor zo ver dat ge kunt kijken. Het was echt een heel contrast na alleen maar landschap te zien met kleine bomen en bushes. Heel mooi en ook heel groot. Daar hadden we dan (surprise surprise) onze lunch gegeten (Heel de trip werd er trouwens volop gefret. Van snoepkes tot allerlei andere vettigheden). Na de Pinnacles Desert was het tijd om een beetje plezier te maken. We waren gestopt aan een grote zandvlakte: The Sand Dunes. Daar hadden we geprobeerd om te zandglijden, maar dat was niet zo goed gelukt omdat het ten eerste niet stijl genoeg was en ten tweede omdat het zand niet droog genoeg was. Maar geen nood. Plezier hadden we zeker! We hadden er niks beter op gevonden dan een wedstrijd Dune-verspringen te houden. Heel simpel: Degene die het verst naar beneden kon springen van de top was de winnaar. Na onze plezierstop was het weer tijd om terug over te gaan naar het minder plezante: In den auto zitten. En het was nog een heel stuk tot we aan onze eerste overnachtingsplaats kwamen in Geraldton (ongeveer in de helft)... Maar we hadden het toch overleeft en om dat te vieren waren we naar de Kentucky Fried Chicken geweest. Ja ja, ze hebben hier heel zeker fastfoodketens.
De volgende dag verliep eigenlijk een beetje hetzelfde. Heel vroeg opstaan (hoewel, 7 uur is eigenlijk het normale uur om op te staan. Zelfs ik begin er aan gewend te geraken, maar opstaan is toch nog altijd moeilijk.) en trippen. Deze dag was zonder twijfel ongelooflijk. De eerste stop die we hadden gemaakt (en eigenlijk niet gepland was, maar we waren toch allemaal bijzonder blij dat we het hebben gedaan) was Port Gregory. Nogmaals een geweldig uitzicht van de Indische Ocean. Na een tijdje in de auto was het tijd voor het hoogtepunt van de dag (wederom niet gepland, maar o zo geweldig): Het drieluik Castle Cove - Natural Bridge - Island Rock. Het was hier dat we voor het eerst, en zeker niet voor het laatst, dolfijnen hadden gezien. Een troep van misschien 15-20 kwamen gewoon efkes goeiedag zeggen. En als dat nog niet genoeg is, er kwamen ook nog 2 walvissen in de buurt (kei spijtig dat ik ze niet echt goed op photo heb). En naast het mooie uitzicht van de Ocean, was er ook nog de geweldige constructie van de cliffs. Dat is dus echt zoals in de films met het enige verschil dat het voor mij echt was!! Dat is heel moeilijk om te beschrijven hoe dat nu was. Het enige wat in de buurt komt is ongelooflijk indrukwekkend. Maar goed, we moesten echt wel verder. Hoe spijtig dat het ook was. Na nogmaals een paar uur in de auto te hebben gezeten was het tijd voor een ander stukje prachtige natuur: Kalbarri National Park. De twee uitzichten waren enorm. Het eerste was the Nature Window: misschien niet zo speciaal op photo, maar om het in 't echt te zien is het toch wel bijzonder. "Gewoon" een stuk rots in de form van een venster waardoor ge het landschap kunt zien. Het tweede stuk van the Kalbarri National Park is the Z-bend. In dat deel van het Park loopt de Munchison River en als ge helemaal tot het uitzichtpost wandelt, kunt ge zien hoe mooi het is. Weeral is het een beetje zoals in de films, maar toch wel mooier. En nadat we, toch wel een beetje met pijn in het hart, het National Park verlaten hadden, gingen we in een rechte lijn (en eigenlijk was het bijna letterlijk zo) richting Monkey Mia!
Monkey Mia is een resort dat op misschien 10 meter van de Oceaan ligt. En misschien een half uur nadat we waren aangekomen (rond een uur of 8 's avonds; de trip van Geraldton naar Monkey Mia duurde iets langer dan gedacht... ) besloot er iemand om een de temperatuur te meten van het water door middel van zijn eigen lichaam. En ik moet zeggen, het was aangenaam. En echt niet gelogen. Het water was veel warmer dan dat ik zelf eerst gedacht had (ik had de stommiteit begaan om eerst eens met mijn hand te voelen hoe warm/koud het water was). Maar de moment dat ik uit het water kwam, was het toch wel eventjes fris. Al een geluk dat de warmte rap terug kwam door nog een beetje te eten. En na de toch wel vermoeiende reis, hadden we maar besloten om niet te laat in ons beddeke te kruipen en de oogskes dicht te doen. De volgende morgen waren we gaan kijken hoe de dolfijnen gevoederd werden (een dagelijkse "evenement"). Het was ongelooflijk om te zien hoe dicht die effectief zwommen. Op nog geen halve meter!! Iedereen dolenthousiast natuurlijk, behalve die 4 kleine drollen. Zij vonden zandkastelen maken interessanter dan dolfijnen die op een halve meter van uw voeten zwommen. Maar ja, ieder zijn keuze zeker. De rest van de dag was gewoontjes: op het strand liggen, in de Oceaan springen als het een beetje te warm werd, iets gaan halen om te drinken, iets gaan halen om te eten (om de tien minuten of zo), toch een beetje actief zijn door wat met de frisbee naar mekaar te gooien (of elkaar proberen in het water te stoempen) en dan natuuuuurlijk was er 's avonds nen barbecue (of wat had ge gedacht?!). En dan nog laat nakaarten over de dag dat we hadden gehad en ons stilaan klaarmaken voor de reis terug.
En ,zoals aan alle goeie dingen, kwam er dus een einde aan onze trip naar Monkey Mia en was het tijd om terug te keren naar good old Katanning. De weg terug voelde echt als al die keren dat we terugkwamen van Den Bosberg. Dat we nog veel langer wilden blijven, maar de harde realiteit was dat het niet ging. Maar we waren toch ongelooflijk blij dat we Monkey Mia, en alles onderweg, hadden gezien en dat ze ons dat niet meer kunnen afpakken!!
Na dit te hebben gezien, is mijn avontuur eigenlijk al geslaagd. En om eerlijk te zijn weet ik nu al dat ik eigenlijk niet meer weg wil hier. Het is hier zo enorm verschillend dan in Belgie. Zo veel spectaculairder en zo'n prachtige uitzichten waar ge echt uren en uren naar kunt blijven kijken en photo's van nemen omdat het gewoon onwaarschijnlijk lijkt, maar toch niet is. Begrijp me niet verkeerd, ik mis iedereen toch wel een beetje (om weer eerlijk te zijn, ook niet veel), maar als ge in mijn plaats zou zijn, zou ge waarschijnlijk hetzelfde denken.
Maar goed, nu weet iedereen toch weer dat ik nog altijd leef en nog niet ben opgegeten door een moordlustige koala of kangoroe of eender welk dier en dat ik het hier meer dan naar mijn zin heb.
Bij de weg, als er mensen zijn die berichtjes (wel degelijk via sms) willen sturen, niet naar mijn oud nummer doen. Dat is veranderd naar 0448/28.46.39
En toen was er... Niets (of was er dan toch iets...)
Hello allemaal,
De reden dat het zo stil is op de blog, is omdat er eigenlijk niet veel te vertellen viel de laatste week. Het leven gaat hier gewoon zijn gang: Werken, rusten, eten, toch een beetje sportief zijn (Ik ben ondertussen een volledig lid van de gym) en nog eens vreten, tot ge er bij neervalt. Maar wees maar niet bang, alles gaat hier heel goed. De laatste 6 dagen was ik trouwens on een trip naar Monkey Mia waarvan ik nu een volledig verslag aan het maken ben voor het thuisfront. Voor de rest, zoals ik al zei, gaat het hier goed: Goei weer (Nu al rond de 25graden), toffe barbecues net de family, toffe avonden met de nieuwe kamerade afgewisseld met gezellige avonden thuis met de family.
Voor al degenen die zich ongerust maken, er staat binnen dit and 2 dagen een volledig rapport over de laatste 2 weken.
Ik ben Jasper "Jappie, Jappe" Douglas "Den Dougie" Elisabeth Vinck, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Bruce.
Ik ben een man en woon in Sharphill City (Den Belgique) en mijn beroep is Avonturier.
Ik ben geboren op 12/03/1990 en ben nu dus 31 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Overgeven in warme bedjes.
Zoals beloofd: Een blog! Als er rampen gebeuren ergens, twijfel niet en zet het op... den blog!
Een prachtig zicht van de Indische Ocean (photo's zal ik proberen up te loaden, maar als het niet gaat, zal ik er gewoon via email doorsturen) vanop het strand. Maar daar waren we niet lang gebleven. Het was alleen maar efkes de benen strekken, want wat er nog allemaal moest komen, hadden we zeker onze benen nodig. Onze volgende stop was the Pinnacles Desert. The Pinnacles Desert is een stuk "woestijn" waar allemaal grote stenen rechtop staan voor zo ver dat ge kunt kijken. Het was echt een heel contrast na alleen maar landschap te zien met kleine bomen en bushes. Heel mooi en ook heel groot. Daar hadden we dan (surprise surprise) onze lunch gegeten (Heel de trip werd er trouwens volop gefret. Van snoepkes tot allerlei andere vettigheden). Na de Pinnacles Desert was het tijd om een beetje plezier te maken. We waren gestopt aan een grote zandvlakte: The Sand Dunes. Daar hadden we geprobeerd om te zandglijden, maar dat was niet zo goed gelukt omdat het ten eerste niet stijl genoeg was en ten tweede omdat het zand niet droog genoeg was. Maar geen nood. Plezier hadden we zeker! We hadden er niks beter op gevonden dan een wedstrijd Dune-verspringen te houden. Heel simpel: Degene die het verst naar beneden kon springen van de top was de winnaar. Na onze plezierstop was het weer tijd om terug over te gaan naar het minder plezante: In den auto zitten. En het was nog een heel stuk tot we aan onze eerste overnachtingsplaats kwamen in Geraldton (ongeveer in de helft)... Maar we hadden het toch overleeft en om dat te vieren waren we naar de Kentucky Fried Chicken geweest. Ja ja, ze hebben hier heel zeker fastfoodketens.
) besloot er iemand om een de temperatuur te meten van het water door middel van zijn eigen lichaam. En ik moet zeggen, het was aangenaam. En echt niet gelogen. Het water was veel warmer dan dat ik zelf eerst gedacht had (ik had de stommiteit begaan om eerst eens met mijn hand te voelen hoe warm/koud het water was). Maar de moment dat ik uit het water kwam, was het toch wel eventjes fris. Al een geluk dat de warmte rap terug kwam door nog een beetje te eten. En na de toch wel vermoeiende reis, hadden we maar besloten om niet te laat in ons beddeke te kruipen en de oogskes dicht te doen.
Ik ben Jasper "Jappie, Jappe" Douglas "Den Dougie" Elisabeth Vinck, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Bruce.