Hier in Sydney is alles wat ge kunt verwachten in een grote stad (in Australia weliswaar). Het is toch wel druk op sommige momenten, grote gebouwen, toch ook wel open, groene parken en natuurlijk toeristen overal om toch maar een foto te pakken met de Sydney Harbour Bridge of het Opera House in de achtergrond (hééééel origineel hoor). Maar goed, iedereen zijn goesting.
Nu, omdat ik toch wel "dicht" bij het bijzondere Nieuw-Zeeland zit, heb ik besloten om Australia achter mij te laten voor een tijdje en om nieuwe oorden op te zoeken buiten Kangoeroeland (Marijke, ge moogt nog altijd afkomen, maar dan zal het wel nu moeten zijn, want ik heb ne verschrikkelijken drang naar vrijheid. Mijn tanden groeien naar de vier windstreken!; Urbaat: Vier Windstreken - Gele CD)
Een volledig verslag over Sydney volgt wel als ik hier weg ben.
Het is
wederom een dike maand geleden dat ik nog eens iets heb laten horen. Dus daarom
een klein verslagje.
Het was tijd
om het mooie Queensland te verlaten en verder te trekken richting het koudere
Zuiden. En de eerste bestemming was Byron Bay. Een gezellig plaatsje waar nogal
wat backpackers samentroepen om te genieten aan het strand. Want dat was toch
wel nodig voor mij na een kleine maand op een afgelegen plaats te zitten...
Byron Bay is vooral bekend door het nabijgelegen Nimbin (waar 90% van de
inwoners hippies zijn. En dat is letterlijk te nemen...). Maar goed, daar zijn
we niet naartoe geweest (wat toch wel een beetje spijtig is, maar ge kunt niet
overal naartoe gaan zeker??). In Byron Bay was het vooral uitblazen na 3 weken
hard werken en vooral vroeg opstaan... En dat is toch wel gelukt. Maar naast
het uitrusten op het strand en een klein wandelingetje te hebben gemaakt naar
de vuurtoren, was er ook entertainment. Elke avond was er wel iets te doen in
het hostel. Zo was er een avond waar het barbecue was en waar er lekker
gesocialized werd met de meneertjes en mevrouwtjes in het verblijf en er
natuurlijk een beetje gevierd werd op het geweldige leven van een backpacker.
Er was ook een avond waar er gewoon rond het vuur werd gezeten ofwel op het
strand (wat eigenlijk niet mag, maar de locale flikkers (aka politie) trekt
zich daar eigenlijk niet veel van aan) ofwel gewoon buiten in een grote ton. En
de laatste avond waren we noar t stad geweist. In een paar gezellige, toffe
cafekes geweest met nen toog en al (urbaat!). Na drie mooie dagen was het dan
tijd om afscheid te nemen en verder te trekken richting Sydney.
Maar Sydney
is niet waar ik de afgelopen tijd heb gezeten. Nee nee, ik heb op een andere
farm gewerkt. Dit keer in Mooral Creek.
De farm is
van 2 Zuid-Afrikanen: Roger & Mary. Twee heel toffe mensen en we hebben
ongelooflijk veel plezier gehad. Het werk was vooral buiten: hekken zetten,
Wild Tobacco, Lantana (geen idee wat dat in het Nederlands is) en braamstruiken
uittrekken, het vee eten geven en soms verplaatsen, bomen en groenten planten
en nog vanalles. Veel verschillend werk dus zoals ge kunt zien. En dat is toch
wel plezant, want het ene werk is al iets interessanter en leuker om te doen
dan het andere. Want ik kan u verzekeren dat de braamstruiken en ander onkruid
er langs uw gat uitkomen na een tijdje... Het ongelooflijke aan deze plaats was
dat, zoals ge kon lezen in het begin, het Winter was en dat de temperatuur
normaal gezien rond de 15 graden is. Normaal gezien... Geen druppel regen
gehad, altijd (en ik bedoel echt wel de hele tijd) minstens 23 graden, alleen
s morgens was het rond de 18. Maar voor de rest was het fantastisch weer en
dat was natuurlijk weer goed voor het amusement (amuzement?).
Nabij Mooral Creek is er een klein watervalleke: de Ellenborough Falls, slechts
200 meter hoog en misschien toch wel een beetje spectaculair met een bijzonder
koud meer op de top (waar ik vooral niet ben ingesprongen, zot dat ik was). Op
weg naar hier wist ik al dat het een goeie dag ging worden. De reden was dat we
een slang gezien hadden, een giftige trouwens (een van de giftigste hier; als
ge gebeten wordt, kunt ge wel eens verlamd worden als ge er niet rap mee naar
de kliniek gaat). En als we naar het meer aan het kijken waren, zwom er
gezellig een pladipus voorbij. Er zijn heel veel Australiers die nog nooit een
gezien hebben, omdat ze zeer verlegen en bange diertjes zij, maar dat gold
precies niet voor deze hier.
Voila, nu is
er weer wat leesmateriaal voor iedereen. Nu zit ik bij Josephine & Raymond (Thanks Rosemary) en is het tijd om Sydney te verkennen (en verloren te lopen, wat al gebeurt is. Sydney is dan ook geen klein plaatske...).
Ik heb slechts vier mails/feesboekberichtjes gekregen met de vraag of ik nog leef. Het antwoord is: Toch wel! Ik weet dat het een tijdje geleden is sinds de laatste keer dat ik iets heb laten weten, maar daar zijn wel een paar redenen voor. Zoals mijne favoriete bloggers weten, zat ik in Cairns en daar was wel heel wat te beleven.
Cairns is een plaats waar het het hele jaar door warm is. Als ge naar het weerbericht zou kijken, zou ge nog kunnen zeggen dat dat niet helemaal waar is, maar op het weerbericht kunt ge alleen maar temperaturen zien... Het is daar echt zweet weer. Maar dat is goed om niks te doen en aan de Lagoon te liggen (zie foto)
Zoals in elke plaats waar ik tot nu toe heb gezeten, waren ook in de City Backpackers heel toffe mensen die ik heb leren kennen. Van de eerste moment dat ik aankwam in Cairns en in het hostel werd er al gesocialized en nieuwe vriendjes en vriendinnetjes gemaakt. En natuurlijk waren er de avondactiviteiten. In Cairns krijgen alle backpackers een gratis avondmaal elke avond in een plaats genaamd ''The Woolshed''. En amai menne frak... wat een keet!!! Het is echt een overrompeling van de backpackers daar. En niet alleen voor het eten... Er zijn ook ongelooflijk belachelijke activiteiten elke avond. Er was quiz, gold fish racing, Deal or No Deal en nog vanalles om toch voor entertainment te zorgen. En er waren natuurlijk ook wel wat pintjes die van den toog naar de tafel vlogen om het nog wat plezanter te maken. Na de activiteit van de avond was er altijd feest. Het muziek volume ging de hoogte in en de mensen ook. De dansvloer was misschien 25 vierkante meter groot, dus werd er op de tafels gedanst (en dat was veel plezanter dan gewoon op de grond). En zo werd er verbroederd onder de backpackers en werd de vriendenkring alleen maar groter en groter. En zo tegen middernacht (OK... meestal later... wandelden we rustig terug naar onze backpacker hostels om in onze beddebak te kruipen).
Nu, plezier maken 's avonds was niet het enige wat ik gedaan heb hoor. Ik heb ook wel mijn best gedaan om een paar dingen te zien in Cairns. Zo was er de Botanic Garden die toch wel een schoon beeld gaven van de stad (het wel wel een serieuze wandeling om tot ginder te geraken, maar dat is goed voor de fysiek zeker ). Elke stad heeft zo zijn Gardens, maar die van Cairns was toch wel een beetje speciaal. Ge kunt een pad volgen dat leidt doorheen het regenwoud, althans dat gevoel hebt ge. Het enige vervelende is dat het daar stikt met muggen, maar dat hoort erbij. En eigenlijk is dat zowat het enige interessante dat er te zien is in Cairns, want alles is ten Noorden van 't Stad (waar ik helaas pindakaas niet ben geraakt wegens redenen die verderop te lezen zijn). Alhoewel... Er was ook de Lagoon. Plezant plaatske waar ge kunt afkoelen tijdens de warme dagen. Zo gingen we geregeld met een groepke op ons handdoekske liggen en een beetje bruiner worden (dit deed ik alleen maar omdat ik niet met ons Tantetje mee kon gaan naar Frankrijk. Want anders zou ik dit nooooit doen ). Dat was wat we deden als we niet aan het zoeken waren achter werk (want het was tijd om de handen uit de mouwen tevoorschijn te laten komen). Maar werk vinden in Cairns en omstreken was niet gemakkelijk om de simpele reden dat heel veel backpackers in het Noorden van Queensland zitten in deze tijd van het jaar, want in het Zuiden is het toch wel frisjes hoor. En, met een beetje geluk weliswaar, had ik werk gevonden. Maar niet het werk dat ik gedacht (en misschien gehoopt) dat ik zou hebben. Het was namelijk WWOOFING tijd (WWOOFING is waar ge voor een tijdje op een farm werkt bij mensen die u onderdak en voedsel geven). En dat was eigenlijk de beste dag van het verblijf qua werk zoeken, want mijn vaste uitgaansvriendin had ook werk gevonden!! Hoera voor het internet!!! Dus ja, het was weeral (!!) tijd om toedeloe te zeggen en een plezante plaats achter te laten, maar dat is het leven van de zwervers... Goed. De volgende bestemming was Woodford (echt een nog kleiner boerengat dan Schunnenbroek City)
Het was nog heeeel vroeg in de morgen wanneer ik moest vertrekken uit Cairns (het was dus een nachtje-door doen). Maar eens aangekomen in Brisbane, sprong ik op de trein richting Caboolture en zo met de bus naar Woodford. Daar werd ik opgewacht door Ron (de zoon van Des & Irene, de mensen van wie de farm was) en Anne (een Franse die een dag eerder was aangekomen en die dus ook aan het WWOOFEN was). Ik weet niet hoe ik er uit zag, maar ik had het gevoel dat het niet zo goed was. Al een geluk dat ik in Caboolture een tijdje moest wachten op de bus en zo kon ik toch een beetje slapen (het was dan wel op de beton, maar het voelde alsof het in een goei bed was; misschien omdat het weer goed was en het zonneke aan het schijnen was in mijn gezicht ). Maar ale, eens aangekomen was het dan kennismaken en vertellen van wat ik al allemaal gezien en gedaan had en van al die dingen. En na het avondeten was het met z'n allen voor den TV kijken, maar voor mij was het meer in slaap vallen... Dus de beslissing was snel gekomen om vroeg in mijn bed te kruipen, want het zou vroeg opstaan zijn de volgende morgen. De dagindeling was min of meer als volgt: Om 6:30 (JA!!! GE LEEST HET GOED; 6:30!!) werden we rustig wakker. Meestal maakte Anne mij wakker, want ik kon nooit uit mijn bed... Er was altijd een serieus ontbijt dat gemaakt werd door Irene: Toast, Muesli, fruit met yoghurt en soms ook eieren. Het was wel nodig om een stevig ontbijt te hebben, want een uur later sprongen we op onze fiets om een lange tocht te maken naar onze werkplaats (de tocht was zeker tussen de 50 en de 100........................................................................................................................................................ meter). We werden altijd vergezeld door de totaal losgeslagen hond. Van 7:30 tot 10:00 was het dan werken geblazen. De family is bezig met een nieuw huis te maken voor een van hun andere zonen. Het was heel interessant en tof om te doen (alhoewel dat Anne het soms iets minder plezant vond. Wijven... ). Het was echt vanalles dat ik heb gedaan. Plafond steken, gyprock zetten, hout zagen, isolatie leggen en nog een paar dingen waar ik niet echt een directe vertaling voor kan vinden. Maar goed, het was plezant om te doen. Dan van 10:00 to 10:30 was er SMOKO of morning tea. In onze zelfgemaakte tea room vertelde Des dan meestal over zijn avonturen die hij had meegemaakt tijdens zijn reizen. Of Anne en ik vertelden over wat wij allemaal hadden gedaan tijdens onze reis of over andere dingen. Een gezellig babbel-halfuurtje. En tot slot was het dan terug werken tot 12:30. Terug de dingen die ge normaal gezien doet als ge zelf een huis bouwt. En om 12:30 reden we dan heeel de weg terug naar het family house om te eten (het eten was elke keer magistraal geweldig goed. Nu ja, als ge een tijdje reist en ge leeft overwegend van pasta en tomatensaus, is al het eten geweldig goed. Maar toch...). Na het eten hadden we meestal een middagdutje, al dan niet buiten op het gras in de zon. Meestal tegen een uur of 3 werden we dan terug wakker en was het tijd om een beetje te exploren. De eerste paar dagen was het de farm een beetje verkennen. Maar na een paar dagen gingen Anne en ik al een beetje verder op avontuur. Zo zijn we naar Mount Ngungun geweest (samen met Ron en Nick, een neef van de family en ne geweldige kerel) en naar de Lookout die een beetje dichterbij was. En als we niet op tocht waren, gingen we wel eens naar het kleine dorpke of gingen we met z'n allen een beetje relaxen aan de Sunshine Coast. Nu, dat was van Maandag tot Zaterdag... De Zondag was net iets anders... Het was namelijk een family die elke Zondag naar de mis ging... . Het was dan wel niet hetzelfde als toen wij naar de mis gingen met vettige Pater Andre, maar het was nog altijd behoorlijk saaaaaaaai. Dus Anne en ik hielden elkaar wakker als we het efkes moeilijk hadden en zo overleefden we de Zondagvoormiddag. Want het was echt wel verschrikkelijk soms... Maar ja. Andere family, andere gewoontes... (Het was niet zoo erg dat we mee moesten gaan, maar we waren toch liever in ons bed blijven liggen om wat langer te slapen) En zo ging te tijd verder en bleven de berichten maar binnenkomen of ik al dan niet nog leefde en niet was opgegeten door een haai (weeral een domme surfer) of aangevallen door een dingo (domme dronken Duitser op Fraser Island. Die Duitsers toch...). Nee nee. Het was gewoon omdat er nog geen internet was uitgevonden in het verre Woodford, Queensland. Ok, ze hadden wel internet, maar ik had totaal geen behoefte om er gebruik van te maken...
En na 3 mooie weken op de farm (een horse farm trouwens ) leidden onze wegen weer ergens anders naartoe. Anne ging naar Maryborough en vervolgens richting Cairns, de family bleef (hoe kan het ook anders) waar ze nu zijn in Woodford en ik op weg naar het koude Zuiden waar het maar 15 graden is...
Voila. Alle ongeruste mensen kunnen terug op beide oren slapen en genieten van de OOOOOlympische Spelen nu het nog kan.
Daaaag,
De Man Wiens Baard En Snor Blijft Groeien Omdat Hij Te Lui Is Zich Te Scheren
Bai de weei. Ik ben mijne GSM-oplader ergens verloren en heb ne nieuwe GSM moeten kopen, maar blijkbaar zijn al mijn contacten weg (wat raar is, want ze waren allemaal opgeslagen op mijn SIM-kaart). Dus voor degenen die mij graag zien, stuurt eens een mailke met uw nummerke als ge wilt. Daaaaaaaaaaaaaaanke
Het is weeral(...) eens tijd om een klein verslagje te maken. De voorbije weken
is er toch een en ander gebeurd. Er waren een beetje problemen met de Visa
kaart, maar dankzij onze financial go-to meneer (initialen BV) weet het avonturiertje
(initialen JV) wat hij nu precies moet doen. Hiervoor dank.
Ok. Over
naar het onderdeel 'rondtrippelen in den Outback'
Ongeveer een tweetal weken geleden las ik op het internet dat er iemand gezocht
werd om avond activiteiten te organiseren op een eiland genaamd Magnetic
Island. Dus ik direct geantwoord dat ik geinteresseerd was en de volgende dag
had ik al een mailtje teruggekregen waar in stond dat ik zo snel mogelijk moest
afkomen. Gelukkig was ik al van plan om naar Townsville te gaan (de stad waar
de de ferry naar Magnetic Island vertrekt) en moesten ze dus niet ongerust
zijn, want ik zou diezelfde dag toch arriveren. De eerste avond was het nog
rustig aan doen, want het was toch weer een 6 a 7 uur durende busrit. En dus de
enige activiteit voor mij was nieuwe mensen leren kennen (wat toch ook wel
plezant is. En natuurlijk waren er weer Hollanders ginder!).
Na heel lang slapen de volgende dag was het tijd om een beetje te gaan exploren
en rond te kijken wat Magnetic Island zoal te bieden had. En het was toch niet
zo slecht. Op dit eiland (wat totaal anders is dan Fraser Island. Magnetic
Island is vooral voor op uw lui gat aan het strand te liggen en niet om echt
dingen te zien) zijn er veel baaien(?) (in't engelands 'Bay') waar het zeer interessant
is om te snorkelen als het tij laag is. Zo ziet ge grote platvissen en mooie
koralen en jelly fish (die toch wel behoorlijk groot kunnen zijn). En
natuurlijk zijn er mooie stranden en mooie wandelingen die mooie uitzichten
geven.
Goed, dus de tijd dat ik niet moest werken was ik altijd wel onderweg met
nieuwe vriendjes en vooral vriendinnetjes. Maar er moest natuurlijk ook wel wat
gewerkt worden.
Het werk bestond vooral uit het organiseren van avond activiteiten. Zo was er
een muziek quiz, een gewone quiz, bingo, cocktail night, een do-quiz en dan het
plezantste van allemaal: coconut bowling. Heel simpele regels, iets minder
simpel om het effectief te doen. Het is heel gemakkelijk: het is zoals gewone
bowling met het enige verschil dat ge met, inderdaad, een coconut moet proberen
alle kegels om te gooien. Er waren natuurlijk prijzen te winnen. Als ge een
strike gooit, krijgt ge een gratis jug (weet ik geen nederlands woord voor)
bier. Als ge de middelste kegel omver gooide, kreeg ge een gratis pintje bier.
En als ge het spelleke (ge moest uw nationaal volkslied zingen zo luid en goed
als ge kon) won, kreeg ge ook een jug bier. En om af te sluiten lieten we
altijd iemand in het zwembad springen (ene kerel gewoon met al zijn kleren aan
terwijl er niemand anders zelfs dicht bij het zwembad stond... Zotte
Australiers) voor nog wat extra gratis bier.
Het was plezant hier, maar zoals gewoonlijk was het na een goeie week tijd om
verder te gaan, omdat ik het meeste gezien had. En dus trokken we terug naar
Townsville waar ik voor een dagje was gebleven. En het was een plezant dagje,
want die avond was het 'State of Origin' finale (National Football tussen
Queensland en New South Wales en de stand was 1-1 dus het was toch wel
spannend). Dus bijna iedereen in het hostel waar ik verbleef, ging naar
hetzelfde cafe (waar gratis pizza en chips was. Anders was waarschijnlijk niet
iedereen gegaan... backpackers zitten toch zo op hun geld ) en daar maar
plezier maken en supporteren voor een van de twee ploegen. En het was echt wel
spannend hoor, want op 8 minuten van het einde was de score 20-20 en dan
maakten die Queenslanders toch wel een fieldgoal zeker! Eindstand dus 21-20
voor Queensland en de helft van het cafe compleet teleurgesteld en de andere
helft uitbundig aan het vieren. Maar er was verbroedering en iedereen te samen
gezellig een pintje drinken en dan naar huis.
En dan was het weer tijd om verder te gaan. Naar Cairns! Cairns is de grootste
stad in het Noorden van Queensland, maar dat zou ge eigenlijk niet zeggen. Het
is toch wel anders dan Perth of Brisbane als ge het mij vraagt. Het is veel
rustiger dan in de echte grote steden, wat toch wel aangenaam is. Het hostel
waar ik verblijf is tof. Mijn kamergenoten (allemaal meisjes ) zijn plezant.
Vooral met Jessica, een Duitse, schiet ik goed op (we zijn al elke avond gratis
gaan eten in Woolshed en na het eten toch wel een beetje gefeest) en met de
Nieuw-Zeelanders Peter en Tim. Maar er zijn nog andere toffe internationale
backpackers waar het good mee klikt en dus verbroederen we altijd rond de
eettafel en vertellen over al de avonturen dat we al hebben meegemaakt op onze
reizen.
Ale, nu hebt ge toch weer wat lectuur om te lezen op het WC als ge een laptop
hebt en geen boekske vindt (met het enige verschil dat ge met uwe laptop uw gat
niet kunt afkuisen terwijl dat met papier uit het boekske wel gaat als er echt
geen WC-papier is...)
Na het indrukwekkende Fraser Island was het dus tijd om weer voet aan wal te zetten op het platteland. Rainbow Beach was de bestemming, maar eigenlijk valt er niet veel speciaals te zeggen over dit toch wel kleine stadje (wat vooral dient als tussenstop naar Fraser Island). Maar dat wilt niet zeggen dat het niet aangenaam was. De tijd werd vooral gespendeerd aan nieuwe collega-backpackers leren kennen. Zo was er Georgina en Alex van Engeltjesland en Pakk van Zuid-Korea. En 's avonds was er altijd wel iets te doen in de bar, maar na twee weken Fraser Island and toch wel veel drank, had ik maar besloten om het rustig te doen... dat had ge nie verwacht he (Mooi Urbaat => Viagra Uzis)
Na een paar dagen uitrusten op het strand en nog wat meer mensen leren kennen, was het tijd om verder te trekken richting het Noorden. Momenteel verblijf ik in Agnes Water (vooral bekend omwille van het feit dat het het eerste dorpje is dat min of meer in lijn ligt met the Great Barrier Reef). Agnes Water is nog een kleinere kakadrol dan Rainbow Beach, maar er is wel twintig keer zoveel te beleven. Zo zijn er 3-uur surflessen voor $17, wat heeel goedkoop is (nergens goedkoper). Dus ja, ik moest er toch van profiteren, niet? En ik kan u verzekeren, surfen is absoluut niet zo gemakkelijk als dat het eruit ziet vanop het strand. Maar het was ongelooflijk plezant en het volgende plekje dat gratis surfboards verhuurt, zal mij zeker zien . En dan was er toch weeral een feestje: de Hippy Party! OOONGELOOFLIJK MARGINAAL! Gewoon een bende straalbezopen avonturiers die alles eruit flappen (inclusief mezelf. Sorry allemaal, maar ik kon gewoon niet weerstaan aan den drang).
Nu we Agnes Water gezien hebben en hebben verbleven in vooral kleine smurfendorpjes, is het tijd om verder te trekken. De volgende stop is in een grotere stad: Rockhampton (de eerste verblijfplaats dat niet naast de Oceaan ligt. Kunt ge u dat voorstellen?!). Benieuwd wat dit zal brengen.
Ale, tijd voor te een beetje te gaan eten, want van al dat gesurf wordt ge toch wel hongerig
Fraser Island... ideale locatie om een nieuwe mysterieuze tv-serie te maken.
Prachtige stranden, mooie sandheuvels, heel mooie wandelingen en nog veel meer.
Hier is het paradijs of zoals de aboriginals zouden zeggen Benua Waaru
(letterlijk: God is Natuur).
Het begon allemaal zo:
Heeeeel vroeg in de morgen werd ik opgepikt door Jacob, een van de chauffeurs
van de Trailblazer Tours Fraser Island en een ongelooflijk sympathieke kerel.
Na een goeie twee uur rijden van Noosa kwamen we aan in Rainbow Beach, waar we
met een soort overzetboot naar Fraser Island zelf gebracht werden. En het begon
al goed! Tijdens het wachten op het bootje kwamen er een paar dolfijnen efkes
hallo zeggen (en dat was eigenlijk nog het minst spectaculaire van die dag, want
er was nog veel meer gebeurd die dag). Eens overgezet en op het eiland reden we
regelrecht naar Trailblazer Base Camp. Daar aangekomen was het efkes
kennismaken met de andere vrijwilligers en dan direct zerken geblazen (groenten
snijden voor de lunch. Yammy!). En dan was het al tijd om het eiland te leren
kennen: Eli Creek, Mehano Shipwreck en Indian Head (om jullie een gedacht te
geven: Indian Head is een goed uur met de bus rijden). En dan... Op de terugweg
van Indian Head was er iets ongelooflijk bijzonder. Er was een baby walvis (van
ongeveer 1 jaar bleek achteraf) die in moeilijkheden was en richting het strand
werd gedreven door de sterk opkomende vloed. Ongelooflijk om te zien, hoe
triestig het ook mag klinken! In het begin was iedereen een beetje verward en
dachten we dat de walvis gewoon dicht tegen het strand was aan het zwemmen,
maar van zodra we meer van de walvis konden zien, wisten we eigenlijk dat het
te laat was voor de walvis. Heel spijtig, maar toch wel knap om een walvis van
dichtbij te zien.
Goed. Dat was de eerste dag en al zoveel gezien!
Dan was het efkes een paar dagen 'werken'. Van eten maken voor de gasten tot
opkuisen van de rommel tot socialisen met de andere groepen.
Enfin, onder de vrijwilligers (vijf in totaal) hadden we de deal gemaakt dat er
iedere dag iemand (of 2 personen, hing ervan af hoeveel plaats er was op de
tourbus/auto's) mee op tocht ging(en), zodat we allemaal een beetje van het
eiland zouden zien (wat eigenlijk het hele plan was van in het moment dat we daar
naartoe gingen om te werken).
De tweede tour waar ik was mee meegegaan was naar Lake McKenzie. Dit meer is
bekend om zijn helderblauwe water en ook omwille van het feit dat ge hier
juwelen kunt terug laten opblinken door ze met zand te beschuren (ge moet wel
voorzichtig zijn dat ge uw juwelen nog voelt, want het is rap gebeurd dat ze
uit uw hand glippen en in het water onderzinken). Lake McKenzie is eigenlijk DE
toeristische attractie van het eiland, maar persoonlijk vond ik het niet echt
zo indrukwekkend (wat niet wilt zeggen dat het niet mooi was natuurlijk).
Ondertussen werd er verder gesocialised en was er elke avond wel een kampvuur
waar er een paar pintjes werd gedronken en gitaar werd gespeeld. Heel tof, want
het koelt toch wel hard af tegen 's avonds en is het altijd leuk om gezellig
samen te zitten met de tourgroepen en verhalen te horen van anderen en zelf
verhalen te vertellen.
Trip nummer drie was een trip die naar Lake Wabby ging... te voet (ongeveer een
uur tot aan de 'ingang' en dan nog eens een goeie 45 minuten tot aan het meer
zelf). Samen met Ashleigh - geloof het of niet: een Hollandse! (maar een heel
sympathieke)- had ik besloten om zelf op toch te gaan. Lake Wabby is een klein
meer dat verborgen ligt achter een zandduin, maar een heel mooi uitzicht heeft.
Voor mij persoonlijk was dit het mooiste op het eiland. Nu, wat eigen is aan
Lake Wabby is dat het heel snel heel diep wordt. Als ge drie meter in het meer
zit, kunt ge niet meer op de bodem staan en al helemaal niet meer zien. Maar het
is altijd leuk om in fris water te duiken en om af te koelen om daarna terug in
de zon te gaan liggen en een bruiner kleurtje krijgen. Ashleigh en ik hadden
eigenlijk heel veel chance, want we waren allebei al behoorlijk moe na ongeveer
2 uur wandelen, maar er was juist een tourbus die daar ook was. Wij dus
vriendelijk gevraagd om ons af te zetten aan ons hostel en zo een wandeling van
2 uur gespaard. 's avonds was er dan weer een leuk feestje en dan naar ons
beddeke, want de volgende dag was het er weer vroeg uit (en met vroeg bedoel ik
vroeg: 6uu r!)
Na de trip naar Lake Wabby was het tijd om afscheid te nemen van 3 andere
vrijwilligers die daar werken en bleven Ashleigh en ik achter om nog een beetje
meer van het eiland te genieten. En genieten hebben we gedaan, hoewel de
laatste dagen toch wel wat harder werken was, omdat er nog maar 2 vrijwilligers
waren...
Maar goed. Tour nummer vier was ook zeer speciaal. Nadat we naar Lake Birrabeen
waren geweest (een meer dat eigenlijk te vergelijken valt met Lake McKenzie)
gingen we naar het hart van het eiland: Central Station. Deze plek was zowat de
meest heilige plaats voor de Aboriginals. Er loopt een wandelpad door een stuk
van het subtropisch regenwoud. Heel mooi en ook wel een beetje gevaarlijk, zeker
als het al donker begint te worden, want er zijn geen spots of
verlichtingspalen of wat dan ook langs het pad. En daarna was het feesten. En
echt feesten deze keer... Omdat we nog maar een paar dagen op het eiland zouden
zijn, hadden we gevraagd aan een van de chauffeurs om een beetje drank mee te
brengen vanop het vasteland (er was maar 1 shop dichtbij en die was vreselijk
duur). En dus 's avonds vlogen de pintjes en de Goon (Australisch wijntje) er
goed door en was iedereen tevreden, zoals het hoort.
De volgende dag was het wel ietske minder, want er kwamen 3 tours tegelijk naar
het Beach House waarvan 1 tour met 13 kinderen was... Joepie, kleine snotneuzen
van 12 en 13 jaar! Maar goed, zoveel last hadden we daar overdag niet van omdat
iedereen toch op ontdekking was. En dan 's avonds natuurlijk... nee geen drank
(of toch maar een klein beetje), maar wel barbecue (zoals bijna iedere
avond )
En dan was het tijd om afscheid te nemen. Met pijn in het hart, maar toch niet
zo erg. Het was heel plezant werken daar en de mensen waren ook tof, maar als
ge op zo'n eiland zit en ge hebt alles gezien wat ge kunt zien (zonder auto
bent ge eigenlijk gekloot) en ge hebt in de voormiddag al het werk gedaan wat
ge moest doen, kon het eigenlijk wel een beetje saai worden. Maar goed, het was
een plezante ervaring niettemin en hopelijk vind ik nog veel meer plaatsen
zoals Fraser Island! (maar dat zal wel geen probleem zijn. Australia is toch
wel behoorlijk groot dus de kans zit er wel in)
Vaarwel voor nu, mijn lieve lezertjes en tot het volgende avontuur.
Het is eigenlijk totaal onverwacht (en ook wel een beetje ongepland), maar de tijd van werken is begonnen. Vanaf dinsdag ga ik travakken op Fraser Island (redelijk toeristisch en zeer mooi naar het schijnt). Het is de bedoeling dat ik gewoon in het Beach House ga werken (wat precies weet ik nog niet, maar het zal vooral in de keuken te doen zijn). Het enige 'nadeel' is dat er wel niks gaat verdiend worden (of toch hoogstwaarschijnlijk niks), maar langs de andere kant heb ik wel gratis onderdak en eten en kan ik op gratis tour over het hele eiland. Voor degenen die geinteresseerd zijn of gewoon eens willen zien hoe het eiland eruit ziet: info@trailerblazertours.com.au of gewoon eens een kijkje nemen op Google Earth kan u ook een idee geven.
Voorlopig verblijf ik in Noosa, maar het weer valt een beetje tegen. Zo wou ik vandaag bijvoorbeeld naar het National Park gaan, maar door de regen is dat er dus niet van gekomen. MAAR morgen is een nieuwe dag, dus zullen we dan wel iedereen wegblazen met prachtige foto's. Naast het slechte weer is het wel een tof stadje (vooral veel surfer boys...) en misschien zal ik wel een beetje leren surfen, maar daar zal ik voorlopig nog maar mee wachten (misschien kan het wel gratis op Fraser Island )
Alright, toedeloe en de kost
Crocodile Dougie
Oh ja. En voor alle moedertjes die zouden verjaard zijn op 1 Juni: Happy Birthday En nog iets: DIE HOLLANDERS VINDT GE OOK OVERAL HOOR!!!! (maar tot zover zijn de meesten wel tof... als ze zwijgen )
Na een paar dagen jet-lag verteren (en eigenlijk nog altijd een beetje) is er toch al wat gezien geweest van Oost-Australia. Brisbane is eigenlijk wel maar een saaie stad (er is niet veel te zien), maar er zijn toch wel een paar mooie plekjes zoals: de Botanic Gardens (veel mooier en gezelliger dan in Perth) of de Brisbane River. Heel leuk om de stad te zien vanuit de ferry. Nu we hier bekomen zijn, is dus het tijd om daar te gaan naar het volgende punt: Noosa (waar het weer nog wat warmer zal zijn)
In het motel is ook wel wat te beleven. Vooral 's avonds zijn er feestjes in de feestzaal. Maar daar ben ik nog niet naartoe geweest hoor... Ik heb ook al heel wat nieuwe mensen leren kennen zoals Lars (van Canada) en Monica (van Ierland). Zij zijn hier al een tijdje en hebben me wel wat vooruit geholpen de voorbije dagen. Dit klinkt allemaal plezant, maar het is toch nog wel wat aanpassen aan de nieuwe levensstijl waarvoor ik nu kies. Het is dan ook toch nog anders dan de vorige keer dat ik in Australia was. Ik moet nog een beetje mijn draai vinden, al heb ik de indruk dat het bijna zover is.
Ik weet dat het al een lange tijd geleden is dat er nog eens iets op den blog gezet is geweest, maar daar zal nu verandering in komen (hopelijk). Het Jaspertje vertrekt namelijk weer naar het land waar alles omgedraaid is en zal nu veel veel meer kunnen vertellen dan de vorige keer.
In plaats van een nieuw visa aan te vragen hier, keer ik terug naar het kleine Belgie en ga ik van daaruit een visa aanvragen. De reden is vrij simpel: De AFS organisatie laat mij "maar" tot September in Australia en dan moet ik definitief terugkomen. En met een Work & Holiday Visa kan ik tot een 12 maanden in Australia blijven. Bovendien komt het mij goedkoper uit als ik terugkeer naar Belgie omdat ik niet moet betalen voor eventuele wijzigingen in voor mijn vliegtuigticket.
Dus jullie zullen mij veel sneller dan verwacht terugzien, maar we zullen niet echt veel tijd hebben om van elkaar te genieten, want ik wil echt echt echt echt terugkomen naar hier. Het is hier gewoon mega fantastisch geweldig.
Ok, nu weet iedereen wat er te gebeuren staat en kan ik terug aan het werk.
De periode rond Kerstmis wordt hier toch wel een beetje anders gevierd dan anders. Het begon allemaal vrijdag 23 December 2011...
The Shire Office had een kerstfeest georganiseerd om nog een laatste keer allemaal samen te zijn voordat we ons gingen bezatten in de komende 2 weken. Het feestje was ongelooflijk plezant, vooral omdat iedereen nog losser was dan we zijn als we op de bureau zijn. En omdat er veel drank mee gemoeid was, ok... Er was ook een beetje entertainment en door de drank werd die goed gebruikt: Singstar and Guitar Hero. Kei tof om te doen. Alleen spijtig dat ge met Singstar maar kunt kiezen uit een beperkt aantal songs. Maar dat neemt niet weg dat er veel gezongen en gegitaard werd. Maar aan elk feestje komt een einde en dus was het tijd om naar huis te gaan. Eens thuis was het natuurlijk direct in het zwembad springen, want het was toch wel een beetje warm.
Op Kerstdag zelf was het dan een behoorlijk groot feest met de ganse family in het huis van Granny (Mrs. Sandwells' mom). Het begon met een champagne-ontbijt (Een beetje a la France, Krakkepoep) met toch wel een behoorlijk verbruik aan alcohol. Maar goed, dat hoort bij een champagne-ontbijt. Natuurlijk was er ook een overvloed aan eten, het had iets weg van een English breakfast. Ook op dit kerstfeest was er veel plezier: Er was een springkasteel and een trampoline voor de kids, er was cricket gespeeld en dan de moment supreme was het gigantische watergevecht. Op een gegeven moment werden er twee waterpistolen (van die redelijk grote waar redelijk wat water in kan) bovengehaald en over iedereen gespoten. En toen begon het... De emmers werden gevuld en alle waterpistolen, tuinslangen, emmers, waterballonnen en alles waar ge maar aan kunt denken werd gebruikt om iemand anders nat te maken. Dolle pret dus! (vooral voor de grotere kids) Zo om een uur of drie in de namiddag was het tijd om terug te keren naar 19 Broome Street en in het zwembad te verdrinken. Na een paar uurkes was het dan tijd om weer te eten en, hoe kan het ook anders, te drinken (maar in mindere mate dan voor de middag). En het eten was natuurlijk inderdaag: BARBECUE!
De dagen na Kerstmis waren nodig om uit te rusten dus het grootste deel van de tijd werd doorgebracht aan de locale Swimming Pools of in een gezellig tof café. En dan kwam Oudjaar
Oud op nieuw werd gevierd op de family farm met vrienden (zowel van mij als van de family) en de family. Het was toch wel iets special. Tijdens het vieren, waren we gaan jagen op vossen. Kei tof en toch wel een beetje spannend, maar we hadden er toch 5 gemold! Mwhahahahahahahahahaaaaaaaaaaaaaaaaaaa. Na onze triomfantelijke terugkeer, zat er niks anders op dan in ons beddeke te kruipen, want we waren toch wel een tijdje weg. Maar al bij al was het toch een bijzonder Nieuwjaar.
Voor al diegenen die dit lezen nog een belachelijk laat gelukkig Nieuwjaar. Voor al diegenen die dit niet lezen ook nog een belachelijk laat gelukkig Nieuwjaar.
Jaja, ik hoor het wel. "Schrijft eens wat meer op uwen blog..." Awel hier! Er zijn een paar dingen aan het gebeuren hier in Katanning.
1) Ik ga een aanvraag indienen voor een internationaal rijbewijs. Niet alleen voor mijn eigen plezier en luiheid, maar ook voor het werk. Het is, zowel voor mij als voor de rest van de collega's, soms wel vervelend dat ik niet met den auto mag rijden (wat niet wil zeggen dat het niet gebeurt ) want soms moet ik ergens een beetje verder weg iets gaan doen en dan moet er altijd iemand mee... Maar bon, een rijbewijs is ook goed voor het rondtrekken hier. De Sandwells nemen mij wel geregeld mee op een trip, maar er zijn ook dingen die ik enorm graag wil zien maar die eigenlijk wat ver zijn (en die de family al gezien heeft of niet wil zien).
2) Zoals iedereen weet, ben ik van plan om nog verder te trippen na Februari (wanneer mijn visa verloopt) en daarom ga ik een nieuw visa-aanvraag indienen. Maar ik moet nog wachten op de goedkeuring van AFS zelf zodat ik hier niet moet betalen voor een nieuw vliegticket. Ik ben volop bezig met plannen, maar daar moet verschrikkelijk veel tijd ingestoken worden (ik heb alleen nog maar voor WA kunnen plannen, maar dat is toch den helft van Australia dus dat is dan ook weer niet zo slecht). En hoe meer dat ik plan, hoe vlugger ik wil gaan rondtrekken en Australia echt verkennen! Jaja, ik heb de microbe van het rondtrekken ook te pakken.
3) Binnenkort is het hier Zomervacantie en gaat het dus heerlijk werken worden aan de Swimming Pools in lekker warm weer met lekker veel slushies en drank en wijven. Dus dat is ideaal. Voorlopig is het nog "werken" in de Shire Office and the Leisure Centre, maar dat is meer feestjes dan iets anders (volgende week gaan ze allebei dicht voor een 2-tal weken).
Binnenkort is het ook Kerstmis, maar (en ik hoop dat ge het niet verwacht had) ik ga geen kadootjes opsturen omdat dat gewoon te belachelijk veel geld zou kosten. Maar dat wilt niet zeggen dat ik geen kado heb! Hmm, spannend, nietwaar?
Voor de rest is het hier warm en goed en hebben we niet te klagen. Het eten is nog altijd heel smakelijk, den drank is nog beter en het gezelschap breidt altijd maar uit en is het binnenkort tijd om een nieuwe pub te gaan zoeken waar ze meer volk binnen kunnen laten.
Ik ben Jasper "Jappie, Jappe" Douglas "Den Dougie" Elisabeth Vinck, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Bruce.
Ik ben een man en woon in Sharphill City (Den Belgique) en mijn beroep is Avonturier.
Ik ben geboren op 12/03/1990 en ben nu dus 31 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Overgeven in warme bedjes.
Zoals beloofd: Een blog! Als er rampen gebeuren ergens, twijfel niet en zet het op... den blog!
). Elke stad heeft zo zijn Gardens, maar die van Cairns was toch wel een beetje speciaal. Ge kunt een pad volgen dat leidt doorheen het regenwoud, althans dat gevoel hebt ge. Het enige vervelende is dat het daar stikt met muggen, maar dat hoort erbij. En eigenlijk is dat zowat het enige interessante dat er te zien is in Cairns, want alles is ten Noorden van 't Stad (waar ik helaas pindakaas niet ben geraakt wegens redenen die verderop te lezen zijn). Alhoewel...
). Het was echt vanalles dat ik heb gedaan. Plafond steken, gyprock zetten, hout zagen, isolatie leggen en nog een paar dingen waar ik niet echt een directe vertaling voor kan vinden. Maar goed, het was plezant om te doen.
. Het was dan wel niet hetzelfde als toen wij naar de mis gingen met vettige Pater Andre, maar het was nog altijd behoorlijk saaaaaaaai. Dus Anne en ik hielden elkaar wakker als we het efkes moeilijk hadden en zo overleefden we de Zondagvoormiddag. Want het was echt wel verschrikkelijk soms... Maar ja. Andere family, andere gewoontes... (Het was niet zoo erg dat we mee moesten gaan, maar we waren toch liever in ons bed blijven liggen om wat langer te slapen)
) leidden onze wegen weer ergens anders naartoe. Anne ging naar Maryborough en vervolgens richting Cairns, de family bleef (hoe kan het ook anders) waar ze nu zijn in Woodford en ik op weg naar het koude Zuiden waar het maar 15 graden is...
) en daar maar
plezier maken en supporteren voor een van de twee ploegen. En het was echt wel
spannend hoor, want op 8 minuten van het einde was de score 20-20 en dan
maakten die Queenslanders toch wel een fieldgoal zeker! Eindstand dus 21-20
voor Queensland en de helft van het cafe compleet teleurgesteld en de andere
helft uitbundig aan het vieren. Maar er was verbroedering en iedereen te samen
gezellig een pintje drinken en dan naar huis.
. En dan was er toch weeral
)
Zonsondergang in Monkey Mia 
Ik ben Jasper "Jappie, Jappe" Douglas "Den Dougie" Elisabeth Vinck, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Bruce.