Het is ondertussen al twee weken geleden.. Twee weken geleden landde ik terug op Schiphol met een heleboel bagage! En niet alleen letterlijk uiteraard.. De voorbije drie maanden had ik heel wat geleerd en was ik helemaal opgegaan in het Surinaamse leven! En deze 'wijsheden' neem je uiteraard terug mee naar huis.
Ik keek uit het raampje van het vliegtuig en zag allemaal dingen die in Suriname weinig of niet bestaan: een autosnelweg, appartementsgebouwen, veeeel drukte... Het was even onwennig.. Maar toen zag ik enorm hard uit naar het weekend dat voor de boeg stond: een leuk weekend om België mee te beginnen, vol feestjes en het blij terugzien van vrienden, vriendinnen en familie! Een weekend waarna ik terug kon keren naar de Belgische realiteit: stagelessen maken en aan mijn eindwerk verder werken..
Maar niets is minder waar: je krijgt lessen om je voor te bereiden op je buitenlandse stage, maar niemand kan het je aanleren om terug te wennen aan België! Hier gaat alles weer gepaard met een bepaalde druk, terwijl je ginder heel relaxed ook al je schoolwerk gedaan kreeg! Vooral het sociale leven is hier weer helemaal anders: de drukte op straat, het langsgaan op eender welk moment in de Anniestraat en altijd welkom zijn,.. Aan het leventje dat je daar opgebouwd hebt, komt hier plots een einde!
Spijtig genoeg gaat dit ook nog eens gepaard met heeeeel wat schoolwerk, zodat je echt met je hoofd in Suriname lessen voor België zit te maken! Niet handig
Je kan je het niet voor mogelijk houden hoe hard je Suriname mist, eens je terugbent! Eens je ginder weet dat je naar huis kan, keek ik ook echt uit naar de thuiskomst.. Maar een weekend België was lang genoeg en met spijt in mijn hart besefte ik dinsdag en woensdag en donderdag en ... dat ik de eerste volgende maanden niet meer terugging naar Suri! Ik heb Suriname in mijn hart gesloten en zal het voor een hele lange tijd niet meer loslaten! Dat ik terug naar daar ga is 100% zeker! Maar wanneer is nog een groot vraagteken! Ik hoop zo snel mogelijk! Dus mama en papa, als jullie een leuk afstudeercadeau voor me zoeken: twee weken Suriname begin juli zie ik volledig zitten! :p
En bij deze woorden, sluit ik deze buitenlandse stage af en zullen er voor onbepaalde duur geen berichten meer geplaatst worden hier.. Maar toch tot gauw! xxx
Het zit er nu écht bijna op! Nog 3 dagen en ik stap hier op het vliegtuig richting Europa! En ik kan het niet geloven! Dit weekend ben ik gewoon thuis (al is thuis wel relatief tijdens een chiroweekend ;-)) Langs de ene kant lijkt het al zooo lang geleden dat ik jullie mijn eerste mailtje stuurde en hier mijn eerste berichtje plaatste, maar langs de andere kant lijkt het ook alsof ik hier nog maar pas ben aangekomen!
De voorbije 3 maanden zijn zo voorbij gevlogen! Maar genoten heb ik van elk moment! Op dit moment zijn de momenten van de laatste keer aangebroken: - de laatste uitstap, - de laatste weetjes van gids Ali, - de laatste bami met kouseband van kokkin Rasta aka Jenny, - de laatste schoolbezoeken, - de laatste stagedag, - de laatste keer naar de stichting, - de laatste keer naar de Mc Donalds, - de laatste mail, - de laatste ritjes met Po de taxichauffeur, - de laatste avondjes met Kaat, Pieter, Tom en Joppe, - de laatste Borgoes en Parbo's, - de laatste Surinaamse terrasjes, - de laatste Surinaamse hapjes, - de laatste ... ik kan zo oneindig lang doorgaan!
Dinsdagochtend moest ik twee scholen bezoeken in kader van het Aflatounprogramma waar ik met Dennis de voorbije maanden aan gewerkt heb.. De leerkrachten vroegen hoe ze mij moesten contacteren als ze vragen hadden, maar met spijt in mijn hart moest ik meedelen dat ik donderdag richting België vloog en dat ze Christine en Marcel moesten bellen met vragen.. In de namiddag heb ik mijn laatste stagedag voorbereid en nog een laatste keer gaan genieten van zwembad 't Zin met Kaat, Jon (een Belg die we geadopteerd hadden op de Voltzberg ) Pieter en Véronique, die donderdag ook met ons mee naar huis ging. 's Avonds gingen we eten bij Zus&Zo met onze buurmeisjes Erika, Anneloes en Marleen.. Ook voor hen begon hun laatste maand met veel bezoek van thuis! Het was een gezellig avondje, waarbij we onze gids Ali nog eens toevallig tegen het lijf liepen en ook van hem afscheid konden nemen.
Woensdagochtend kwam de laatste stagedag eraan! Afscheid nemen van de klassen en de leerlingen, van de school, van de leerkrachten en directrice, van de tochtjes naar school met Anneloes, ... Het was duidelijk dat we naar huis gingen :(. Om 14u hadden we nog een laatste gesprek met onze stagebegeleiders, om 16u was het het slotfeest van de Samsamwebexpeditie en om 19u was het zover: ons afscheidsfeestje! Kaat, Pieter, Vé, Tom en Joppe kwamen onze koelkast leegeten en tegen 20u kwamen al onze Belgische en Hollandse vrienden nog een laatste Parbo'tje of Borgoe'ke drinken in de Gerardusstraat nummer 9!
Donderdag was de dag van inpakken en opruimen aangebroken! Een hele voormiddag valies inladen en kijken of ze niet teveel woog.. toch weer net 23kg ingeladen en dan nog handbagage.. Jasmine had weer overdreven met souvenirs ;-) En om 14u nog een laatste keer naar de stichting om afscheid te nemen van iedereen: van de secretaresse tot het management! Allemaal verzekerde ze ons dat ze ons gingen missen en bedankte ze ons voor het geleverde werk daar! En als we terugkwamen, moest een bezoek aan de stichting zeker op het programma staan. Vooral het tweede afscheid (na gisterenavond) van Annemieke viel mij zwaar! Ze is zeker het vermelden waard op deze blog! Zij was de eerste die ik hier had leren kennen en waar het ook meteen mee klikte. Ik kon altijd bij haar terecht, zoals toen onze kleutervriendinnetjes vertrokken.. Ik ga haar superhard missen, want wie weet hoeveel je haar nog gaat zien eens je je leventje in Nederland en België terug hebt opgepikt.. Maar toch hoop ik dat ik haar nog een keertje ga terugzien! In ieder geval Anne: als je dit ooit leest: bedankt voor alles en tot mails! Ik ga je verslagen op de voet volgen en hopelijk tot gauw!!!!
En toen kwam de laatste spanhoek eraan.. Een hamburger die ik niet meer opkreeg, frietjes die mij niet smaakte.. Ik wilde toch nog niet naar huis, blijkbaar! Afscheid nemen van Kaat was de eerste stap in nog zoveel meer die avond.. We gingen naar huis, namen afscheid van het huis en de buren en gingen nog een laatste uurtje bij Tom en Joppe in de Anniestraat zitten.. En toen: toet toet, daar was Po de taxichauffeur om ons naar Zanderij te brengen! Nog een laatste dikke knuffel voor Tom en Joppe, want ook hen ga ik zeker en vast missen! Ik vatte het nog niet allemaal goed denk ik.. Maar we gaan naar huis!!! Een laatste keer naar Zanderij en daar afscheid nemen van Pieter van Oost, nen echte grapjas En dan was het tijd voor op het vliegtuig te stappen en te denken aan het chiroweekend dat voor de deur stond..
Ik heb hier enorm genoten genoten genoten! Maar nu is het tijd om terug te gaan genieten van België! Ik zie jullie allemaal vrijdag terug! Onwaarschijnlijk, maar toch echt waar! Ik ga Suriname echt voor 100% missen: - zelfs de taxichauffeurs die je afzetten, - zelfs de roepende, fluitende, ... Surinamers op straat, - zelfs de rijst met kip, - maar zeker de leuke mensen: de buurmeisjes, Charissa, Ali, zelfs Roger ;-), maar heeeeeeel zeker Annemieke, Tom, Joppe, Kaat, Pieter, en iedereen die ik nu vergeten ben!!! - en ook zeker de fantastische sfeer, de leuke avondjes in de Anniestraat met z'n allen, - en heeeel zeker de warmte!
Zaterdagochtend vertrokken we gepakt en gezakt met ons zevenen richting Kerkplein, waar we met een busje vertrokken naar de voltzberg. Een tocht van weer 3uur in een busje zitten en 3 uur in een bootje! Buiten de gietende regen als we - uiteraard! - in het bootje zaten, was het nog wel een leuke trip. We kwamen na 6 uur aan op een plaats midden in de natuur: prachtig! Een groot hangmattencomplex was er opgebouwd. Snel bikini aan en een plonske in de stroomversnelling, douchen in de rivier en zonnen op de warme stenen. Geweldig! 's Avonds even rond het kampvuur zitten, wat een prachtige dag! Onze vriendinnen van kleuter hadden niet gelogen: het was er PRACHTIG! Het mooiste wat we tot nu toe gezien hadden..
De volgende dag vertrokken we om 8u richting jungle. Een tocht van 3 uur door de jungle lag op ons te wachten, met daarna nog een serieuze klim van een kwartier! De tocht door de jungle verliep heel traag.. Er was ook nog een groep Nederlanders van dezelfde tour, waardoor we met z'n dertigen aan de tocht begonnen en onze tocht door de jungle net iets trager verliep. Maar eens je voor de Voltzberg op het plateau staat denk je: daar geraak ik nooit op! Maar geloof het of niet, 20 minuten of een half uurtje later sta je bovenop die berg! En dan heb je het meest fantastische uitzicht over een groot deel van de Surinaamse jungle! Echt.. WAUW!!!
Maar dan moesten we terug naar beneden: met een tikkeltje hoogtevrees was dat toch niet echt gemakkelijk! :p Gelukkig stond goede vriend Joppe paraat om mij de hele weg naar beneden te begeleiden En dan kwam het zware deel van de tocht: terug 3uur door de jungle, naar huis toe.. Door een samensmelting van wat groepen, waren we met 30 aan de tocht begonnen, maar dat ging voor ons wat te traag (ja, jullie horen het goed), dussss zijn we maar met een klein groepje wat sneller gaan lopen.. Na een dikke twee uur en half stonden Joppe en ik weer helemaal aan de rivier, klaar om naar huis te gaan! Want de lange tocht had toch ook wel wat inspanning gevraagd van ons! En uitgeput wilden we graag in onze hangmat kruipen en slapen slapen slapen. Maar dit was zonder de Ralleighboys gerekend! We kregen nog een optreden met echte surinaamse muziek (veel trommels en dus veel lawaai!), slapen was dus niet aan de orde.. Erna nog maar wat gekaart en een kruiswoordraadsel opgelost..Wat een bomma's en bompa's zijn wij toch, maar het was zo leuk!
Vandaag zijn we dan nog naar de moederwaterval geweest, wederom: een prachtige stroomversnelling/waterval, die je maar enkele keren in je leven ziet, zoniet maar éénmaal! Eerst nog een tochtje door de jungle en nog wat Surinaamse natuurweetjes opdoen van onze gids Ali en toen kwamen we aan de moederval.. Even genieten van wat rust en het uitzicht.. Echt leuk! En toen moesten we terug naar de bewoonde wereld!
Een lange boottocht, waarbij de motor af en toe uitviel, en een evenlange busrit later, kwamen we rond 19h terug aan in Paramaribo.. Nog snel een laatste Surinaamse McDonald's opeten en dan naar huis, want morgenvroeg stonden er nog enkele stagebezoeken op het programma! En woensdag nog een stagedag op mijn stageschool en donderdag HET afscheid!!!
Ik kijk er lichtjes naar uit om naar huis te gaan nu xxx
Ongeveer een dikke week geleden nam ik afscheid van 5 meisjes, die gedurende 3 maanden echte vriendinnen waren geworden: Jasmine, Natalie, Marileen, Sabrina en Marlies. Nog twee weken moesten we hier zonder hen doorbrengen en ik dacht dat dat 2 lange weken gingen worden! Niets was minder waar!
Na een weekendje Bergendal en wat schoolbezoeken op maandag, vertrokken we dinsdagmiddag richting Nieuw-Nickerie voor een nieuw boekenfestival! Na een tocht van 5uur kwamen we aan in Nieuw-Nickerie, een hele andere 'stad' dan Paramaribo! Het lijkt of je richting kust aan het rijden bent: minder jungle en veel polders! Maar wederom: een prachtige natuur! En ook een beetje een dorp, meer een echt koloniaal dorp, dat af en toe zijn charme wat verloren had.. Drie dagen lang gingen we er weer het beste van onszelf geven: elke voormiddag kwamen er 6 groepen van ongeveer 30 leerlingen langs, waar je dan telkens opnieuw dezelfde opdracht mee moest doen. Na 3 dagen Albina, dacht ik dat het best een beetje saai ging worden... Maar eens we woensdagochtend van start waren gegaan, hadden we geen tijd meer om na te denken: 180 leerlingen op één voormiddag, dat is gewoon doorgaan en blijven gaan!! Woensdagmiddag waren dan wel doodop, dat we snel gingen douchen en slapen (echt een surinaamse gewoonte ), maar donderdagmiddag zijn we naar Bigi Pan geweest, de Surinaamse benaming voor 'Groot meer'. Weer een prachtig stukje natuur, dat toch net weer iets anders is dan de andere stukjes natuur hier.. Vrijdagmiddag was het tijd om terug huiswaarts te keren (met de volgende president van Suriname , want zaterdagochtend vertrokken we om 8u richting Voltzberg. Regillio had voor ons een taxi geregeld, want voor het laatste weekend mochten we het avondprogramma missen van onze stagebegeleidster Christine, dankjewel!!! Regillio zit in het jeugdparlement van Suriname en gaat elke vrijdagmiddag van Nieuw-Nickerie richting Parbo.. En wij mochten met hem mee, onderweg nog 4 Nederlanders opgepikt.. Die ik ook steeds meer weet te waarderen ;-) Bleek dat die 4 Nederlanders vrienden waren van een vriendin van Natalie dit van oktober tot januari in Suriname had gezeten. Wat is Suriname toch klein als je erover nadenkt! Goed na een lange rit huiswaarts, ben ik nog wat gaan kaarten bij Tom en Joppe en ben ik in mijn bedje gekropen voor wat één van de leukste weekends en mooiste stukjes natuur uit onze reis ging worden!
Dit zal één van de laatste updates worden, want mijn verblijf hier begint serieus te korten! En om dan de tijd die je nog in het prachtige Suriname hebt, door te brengen achter je computer.. Dat lijkt mij ook zonde!
De vorige week stond al volop in het teken van afscheid nemen, want mijn kleutervriendinnetjes vertrokken donderdag terug richting België.. De hele week gingen we 'voor de laatste keer' alles samen doen! Spijtig genoeg gooide de regen wat roet in het eten..
Maandag gingen we normaal nog een namiddagdagje bruinen op white beach: onze eerste en (bijna) laatste uitstap.. Dat was mooi geweest, was het niet voor de regen die de hele ochtend met bakken uit de hemel viel: dan maar de taxi afbellen.. natuurlijk stopte het met regenen rond de middag en konden we eigenlijk nog wel gaan zwemmen.. Dan maar naar ons plaatselijk zwembadje.. Daar moesten we ook natuurlijk afscheid van nemen ;-) Twee uurtjes zonnen en ons kleurtje was weeral wat bijgewerkt! Het enige doel van deze week: bruinen tegen dat we naar huis gaan! En dat is wel gelukt!
Dinsdagvoormiddag moest ik terug naar mijn stageschool en werkte ik vooral verder aan het project dat we voor school moesten doen in onze stageschool. Samen met juf Sabrina (een soort secretaresse op school, maar ze was ook zwanger, waardoor ze geen les mocht geven, maar eigenlijk wel de beste juf op school was..) had ik gekozen voor een rekenproject waarbij de leerlingen op een leuke manier de maaltafels konden inoefenen. Gelukkig deden alle kinderen heeeeeeeel goed mee en waren ze superenthousiast! Maandagnacht was het heeeeeel hard beginnen regenen en dat is onophoudelijk doorgegaan tot dinsdagmiddag 11u. Met als gevolg dat alle straten in Paramaribo onder water stonden. In België zou het hele land platliggen, hier rijden enkel de taxi's niet meer :p De leerkrachten werden wel wat onrustig, want de straat van onze school stond helemaal onder water.. Hoe gingen we thuis geraken? En zwemmen is in Suriname geen optie, want dat kunnen ze hier niet! In de namiddag wilden we graag nog wat gaan zwemmen, maar door de regen bergden we deze plannen maar op en gingen we naar de (iets drogere) vlindertuin, een leuk tijdverdrijf, maar niet veel meer dan dat.. :)
Woensdag moest ik voor de stichting op schoolbezoek gaan, maar hier waren ze niet erg goed voorbereid op onze komst.. Dus voor niets vroeg opgestaan.. dan maar terug naar huis en een beetje werken voor stage.. We wilden in de namiddag nog wat gaan zwemmen, weer voor een bruin kleurtje en opnieuw: regen! Het regenseizoen is hier duidelijk nog niet voorbij! Dus dan was het soeveniertjes tijd! En zijn we goed gaan shoppen in Paramaribo-city.. Dat was ook eens leuk.. En woensdagavond was het echt afscheidtijd geworden.. In de anniestraat 8 vond het afscheidsfeestje van de leuke vriendinnetjes plaats.. Tijd voor wat Borgoe (rum) en Parbo (bier) en voor leuke herinneringen op te halen van de voorbije 10 weken! We beseften allemaal nog niet echt dat het onze laatste avond samen was..
Na wat stagewerk en een schoolbezoek op donderdagvoormiddag, gingen we die middag voor de laatste keer samen eten en dan was de tijd voor het echte afscheid aangebroken! Omdat ik al een hele week mee van iedereen en alles afscheid had genomen, leek het alsof ik zelf ook terug kwam, maar ik blijf gelukkig nog twee weken hier! Het afscheid viel ons allemaal heeel zwaar en uiteraard hadden ze al allemaal spijt dat ze niet nog twee weken langer bleven! Enkele traantjes en vele dikke knuffels later zaten de 5 meisjes toch in de taxi richting luchthaven! Tijd om afleiding te zoeken! Gelukkig had Annemieke een vrije avond en heeft ze haar best gedaan om mij wat af te leiden (en dat is ook wel goed gelukt hoor!)
Vrijdagmiddag kwam Pieter zijn vriendin, Veronique aan. Kaat en ik gingen haar mee ophalen op de luchthaven, lekker gezellig met zijn vieren in de taxi! :) 's Avonds zijn we met z'n allen gaan eten en was het tijd voor een leuk feestje in Lacaff.. ons groepje was duidelijk gehalveerd, maar we amuseren ons hier nog superhard hoor! :)
In het weekend was het tijd voor rust en ontspanning in het resort Bergendal! Lekker verwend worden en wat luieren aan het zwembad, met deze keer WEL zon! Wat wil een mens nog meer?! Een bruin kleurtje? Check!!! En 's avonds heerlijke toastjes van kok Pieter lekkere tortilla's van kokkin Kaat... mmm..
Deze week wordt een geweldig drukke week, zodat ik echt ga thuis zijn voor ik het goed en wel besef! Dinsdagmiddag vertrekken we voor 4 dagen naar het tweede kinderboekenfestival, naar Nickerie. Vrijdagmiddag keren we terug en zaterdagochtend gaan we nog een laatste tripje maken: 3 dagen naar Voltzberg en de Ralleighvallen.. Het mooiste tot laatste bewaren
Nu ik weet dat het naar huis gaan dichterbij komt, heb ik ook wel zin om terug te komen! Dikke kussen en tot heel snel!!! xxxxx
Hier een nieuwe update uit Suriname!! Na het ouderbezoek, was het zaterdag weer tijd om in de stage te vliegen!! Maandagochtend vond er een training voor de leerkrachten en schoolleider die deelnamen aan het Aflatounprogramma plaats en hier moesten we nog enkele dingen voor voorbereiden. Zaterdag en vooral zondag was het even druk druk druk (niet van de Surinaamse gewoonte) om alles nog af te krijgen tegen maandag..
Maandagochtend werden we op onze stage verwacht, voor de training van leerkrachten en schoolleiders in het programma dat wij nu al enkele maanden aan het voorbereiden zijn. De training was zeer interactief, iets wat heel ongebruikelijk is in suriname! Daarom hadden we ook veel schrik voor de reacties en de inbreng van de leerkrachten.. Deze vrees bleek geheel ongegrond, want dankzij een zeer actieve schoolleider, deed de hele groep geweldig goed mee! Het feit dat de uitgeozen scholen al wat verder zitten met hun manier van lesgeven te veranderen, speelt ook wel een grote rol denk ik! De training was geslaagd en deze en volgende week gaan we de leerkrachten eens bekijken in de klas en zien hoe ze het programma op de scholen gebruiken.. Spannend, want dit is wel waar we al twee maanden naartoe gewerkt hebben!
Dinsdag is zoals steeds stage in de eerste klas, maar de leerkracht had om een verlofdagje gevraagd.. Dus in plaats van enkele kindjes bij te werken, stond ik ineens voor een volle klas.. Leuk, maar vermoeiend.. want er zit echt een ettertje in die klas, maar hem hebben ze om 11u naar huis gestuurd, omdat hij zoo ambetant was!! De rest van de dag verliep ineens veeeeeeeeel rustiger! Ook de andere kinderen waren heel aangenaam en rustig.. Zalig lesgeven zo, toch?! Op het einde van de dag kwam de directrice naar mij om te vragen of ik woensdag al iets te doen had.. Nee? Kon ik dan woensdag misschien de tweede klas overnemen? Euh ja?! Ook deze juf had een dag verlof (op een schooldag, dat geloof je nu toch niet?) Ik had voor woensdag wat materiaal geknutseld, en de directrice was zeer hard onder de indruk! Wat een goede indruk laat ik hier achter! :)
Donderdag was een rustig dagje, waarbij we thuis nog wat voor school gewerkt hebben, in de namiddag gaan zwemmen en 's avonds gingen we de laatste keer samen naar Havana Lounge (de plaatselijke Bacardi of Mojito reclamespot)! Want volgende donderdag vertrekken de kleuterstagiaires terug naar huis.. Spijtig genoeg, ik zal ze missen!! Ik stond aan te schuiven om naar binnen te gaan en ik herkende iemand die achter mij stond.. Dan heb ik toch maar even gevraagd of die jongen in Rijmenam woonde en wat bleek: ja hoor! Hier loopt gewoon NOG nen Bonheidenaar rond in Paramaribo, alle het is eigenlijk meer ne Rijmenammer :p Hij verschoot wel even toen ik hem herkende en wist of hij in Rijmenam woonde, maar nadien herkende hij mij toch ook wel (jaja.. Bekende Bonheidenaars lopen hier rond hoor!) Maar goed, na een avondje goed feesten was het vrijdagmorgen om 8u terug stage geblazen! Dat deed wel even pijn, maar zoals het een goede stagiaire betaamt, ben ik braaf naar mijn stageschool gegaan. Net op tijd ging om 13u de bel, anders weet ik niet hoelang ik het nog had kunnen volhouden! :p Vrijdagavond hebben we een rustig avondje gehouden met de kleutersvriendinnen en hun buurjongens.
Zaterdagochtend om 10u stond onze taxi al klaar voor een gezellig dagje Colakreek! Het water daar ziet zo bruin als cola, vandaar de naam Colakreek... Als je onder water gaat, zie je helemaal oranje! Best een grappig zicht hoor. Het was een gezellig dagje en we zijn ook weer wat bruiner geworden ;-) Jup jup negerine Jasmine komt bijna naar huis ;-) We aten nog gezellig met z'n allen pita en daarna was het tijd voor een rustig avondje thuis. Zondagen zijn hier meestal de dagen waarop ik terug aan de chiro moet denken! En deze zondag was het zeker zo! Vandaag was het Holi Phagwa, wat zoveel wil zeggen als Gelukkig Nieuwjaar in het Hindoestaans. Ze vieren hier nieuwjaar zoals een vettige dag op kamp! Iedereen koopt gekleurd poeder, verf, waterpistolen en nog zoveel meer om elkaar vol te bekladden. Ricardo, het buurjongetje van de kleuterstagiaires en Mila, zijn moeder, gingen enorm hard op in het spel en het duurde dan ook niet lang of een Holi Phagwa gevecht brak uit! Al helemaal vol geverfd liepen we naar het onafhankelijkheidsplein, waar het feest gewoon doorging met nog een lekker muziekje erbij. Een echt festivalleke, maar dan allemaal met gekleurde clowns! :p Tegen 18u keerden we terug naar huis en probeerden we de verf van ons af te krijgen, dit bleek moeilijker dan verwacht! Roze en groen zijn echt de moeilijkste kleuren om van je lichaam te krijgen! :p 's avonds ging het feest gewoon door en keerden Natalie, Jasmine en ik terug naar het Onafhankelijkheidsplein voor nog een kort, maar krachtig feestje.. Het was weer een geslaagd weekend, vanaf maandagochtend gaan we weer hard stagewerken!!!
Groetjes en dikke kussen aan jullie allemaal daar thuis! xxx
Maandagochtend werden we om half 9 bij de kleuters verwacht, want we gingen voor 3 dagen op uitstap met onze hele groep! Galibi ligt helemaal aan de oostelijke kant van Suriname, waarvoor je eerst een 5tal uur moet rijden en daarna nog een uurtje in een bootje moet zitten. Gelukkig hadden we enkele goede chauffeurs bij en waren we al na 3,5 uurtjes in Albina en daar de boot op.. Stel u er echt gene ferry bij voor, het is echt een klein bootje met harde houten banken, waar je een uur op moet zitten.. Echt te hard! En ondertussen begon het ook nog een beetje te regenen en waren er veel golven op de rivier, waardoor al het water gewoon in ons bootje en op ons spatte.. Onze bootsman was gelukkig heel goed voorbereid en had enkele plastieke zeilen mee, die we dan over ons konden leggen.. Volgens mij was het echt een grappig zicht, maar door de hevige natheid konden er geen foto's getrokken worden.. Uitgeput kwamen we tegen 3u op Galibi aan en installeerden we onze hangmatten of ons bedje en gingen we een kleine dorpswandeling maken met gids Ali. Wilson, de kok, maakte ondertussen eten voor ons klaar: rijst met kip.. Dat hadden we hier nog niet gegeten :p Normaal gingen we 's avonds schildpadden bekijken, maar omdat het regende stelde we het uit tot dinsdagavond.
Dinsdagvoormiddag maakten we een iets grotere dorpswandeling, langs de mooie(!) school van Galibi, zo'n goede en mooie school had ik hier nog niet gezien! Echt waar! En langs Galibi zoo, waar de aapjes op ons sprongen en we allemaal wel wat dieren mochten vastnemen.. Dat moeten ze in Planckendael toch ook nog een keertje invoeren hoor! Maar wederom, stel u bij de zoo geen Planckendael voor, je ziet amper dat je de zoo binnenwandelt, want een kassa hebben ze al niet.. De apen lopen los rond en enkele dieren zitten in een kooitje.. Dinsdagavond was het tijd voor de zeeschildpadden.. 's nachts komen die aan wal om eieren te leggen.. De schildpadden kunnen tot 2 meter lang worden, echt serieuze beesten! De onze was iets groter als 1 meter en legde wel 200 eieren op een uur! Eerst graven ze een kuil in de grond, voor ze beginnen aan het eierenleggen, dan mag je ze absoluut niet storen! Daarna gaan de schildpadden in een soort trance, en kan je kijken hoe ze hun eieren leggen: al hangend boven een put, leggen die echt aan een goed tempo eieren, die van grootte lijken op die van een kip.. Als ze daarmee klaar zijn, dan maken ze hun kuil helemaal terug dicht en camoufleren ze die helemaal, zodat niemand kan zien waar er schildpaddeneieren liggen. Ali vertelde ons ook dat er maar 2 van de 200 eieren echt grote en oude schildpadden worden..
Woensdag was het tijd voor een uitstapje naar Frans Guyana (aan de overkant van de rivier) en daarna keerden we terug huiswaarts! Uitgeput lag iedereen te slapen toen we ineens hoorden hoe onze motor afsloeg.. Uit het niets deed hij ... niets meer! Even de andere auto bellen om te horen of zij konden terugkeren, jullie moeten weten dat de weg Albina tot aan Stokkevijver (een plaatsje halverwege Albina-paramaribo) niet echt veilig is. De week ervoor hadden we nog onze militaire begeleiding, nu moesten we voor onszelf zorgen! Dus met hoe meer we samen waren, hoe beter.. Na wat prutsen aan de auto, werden we twee uur later door een kleiner busje opgehaald. We moesten ons dus in de auto en in een klein busje proppen, waardoor Sep en ik nog een halve rit (wel van 2uur) met iemand op onze schoot zaten.. het andere busje werd getrokken door de auto en ging hoogstwaarschijnlijk pas 's avonds laat terug zijn.. Ook wij waren al uitgeput en hadden honger (het was ondertussen 7u geworden en we moesten nog 2u rijden..) Gelukkig hebben wij (allé de kleuters, maar ik reken mij daar al bij ;-)) lieve buurjongens, die na een berichtje voor ons wel wat lekkers wilden klaarmaken als we thuiswaren! Spaghetti heeft nog nooit zo heerlijk gesmaakt! Danku Joppe en Tom!!! De auto had het busje onderweg afgezet voor reparatie en was daarna doorgereden naar Paramaribo en gelukkig was de rest dus ook niet zoo laat thuis. Het avontuur zat er weeral op!
Niet te laat kropen we in ons bedje, want de dag erna stond er weer heel wat op het programma! 's Ochtends moesten we eerst nog langs de stichting en daarna gingen we een plantagetocht doen en 's avonds in het donker kaaimannen vangen! Met een busje reden we eerst langs de plantages, om dan de rivier over te steken met een bootje - in natuurlijk de regen - om dan lekkere roti, een hindoestaans gerecht, te gaan eten bij de bootsman. Daarna werden we in minibootjes gestopt om kaaimannen te gaan vangen. Kaaimannen zijn kleine krokodillen (de grote vangen ze niet, want die kunnen ze niet houden..) Ook weer een ervaring op zich.. Je zit in het bootje rustig te varen en ineens hoor je achter je: hoofd naar beneden! En dan moet je snel zijn, of je zit met je hoofd tegen een brug. Daarna komt er: handen binnen boord en voor je het weet sta je ineens op een heuvel en moet je je boot over de heuvel het water in trekken (en dat gaat echt goed met 3 meisjes hoor! ;-)) En dan begint het: overal rode lichtjes naast je.. dat zijn de ogen van de kaaimannen.. Ze proberen die dan te vangen door ze eerst te verblinden met hun zaklamp en dan met een soort strop rond de hals en dan doen ze een elastiekje rond hun mond. Iedereen mag er dan mee op de foto, grappig zicht daar in het donker tussen de kaaimannen hoor! En als afsluiter van de avond was het tijd voor... mama haar verjaardag! Met een kroon op het hoofd en een glaasje champagne in de hand mocht ze 54 (fop)kaarsjes uitblazen!
Vrijdag was afscheidneemdagje! Eerst nog even gaan eten in het Italiaans restaurant hier en rond half 3 was het tijd voor een tripje richting Luchthaven! Mama en papa veilig op het vliegtuig zetten en dan terug naar de Mc Donalds, want het Surinaamse leventje gaat hier ook nog steeds verder!
Minne, Sep en de ouders van Jasmine waren nog een dagje naar Brownsberg gegaan en Minne wilde die avond een leuk stapje in de Surinaamse uitgaanswereld zetten Dus gingen Marlies en ik met haar mee en kwamen we ons gids Ali en kok Wilson onderweg ook nog tegen! Het was een geslaagd afscheid voor Minne! Vanaf morgenavond zijn we terug met z'n zevenen.. Het zal wennen worden!
Vrijdag 4 maart ging ik mijn ouders afhalen van de luchthaven, met taxi Melvin - die voor de verandering een cowboyhoedje droeg, omdat hij alles een keer moest uitproberen.. Na twee maanden keek ik wel een beetje uit om mijn ouders terug te zien, vooral ook omdat we allemaal leuke dingen gingen doen die week! En daar stonden ze te wachten op de luchthaven (stelt u er gene Zaventem bij voor, eerder een klein charleroi'ke en dan nog..): met hun lange broek en pulleke in de warmte! :)
Vrijdagavond is nog steeds mc Donalds time en nadat we alle valiezen hadden afgezet, gingen we een kijkje nemen. Ze werden meteen voorgesteld aan de hele groep en de mensen van de stichting, ze wisten al niet meer wat hen overkwam :p Na nog een drankje op een terrasje, waren ze echt moe van de lange reis en het uurverschil dat ze tegen 21u toch maar in hun bedje kropen, want de volgende dag gingen we Paramaribo verkennen.
Zaterdagvoormiddag zijn we dan een keertje gaan rondlopen in de stad en hebben we alle bezienswaardigheden gaan bekijken, ik merkte dat ik al bijna een volleerde gids was (er is dan ook niet veel te zien in Paramaribo, dus je kan van het kleine aantal bezienswaardigheden al gauw veel vertellen!) 's Middags heb ik ze maar meteen bekend gemaakt met het lekkere Markoessa sap (hetzelfde als passievrucht, maar hier echt een hit, zoals zovele sapjes) en hebben we gezellig gelunchd.. Tegen de namiddag werden ze toch weer wat moe en na een bezoekje aan de plaatselijke colruyt, gingen ze toch nog even een namiddagdutje doen! 's Avonds kwamen de andere ouders, van Jasmine van Gool en haar vriendje Sep (als verrassing) en een vriendin van Marileen, Minne, ook nog op bezoek. Iedereen werd snel even aan elkaar voorgesteld en we waren ineens met een grote groep, de Seb had ook nog wat champagne mee uit België.. Jihaaa Dat was lang geleden, na het Parbobier en de Borgoerum was dit een welgekomen afwisseling :) Het was zaterdagavond ook carnaval hier in Paramaribo, dus gingen we een kijkje nemen aan 't Vat (waar het feestje was), na eerst rustig wat cocktails hebben gedronken, gingen Jasmine, Sep, Marileen, Minne, en de andere kleuters naar huis, want het was voor hun bezoek ondertussen al 4 uur 's nachts.. Met de buren van de kleuters - Tom en Joppe - en nog wat andere vrienden - Kaat en Pieter, begaven we ons naar het feestje.. En zoals Pieter het zo mooi kan zeggen: een echt chirofeestje! Met de stempel die we kregen, mochten we ook ineens al 2 gratis pinten gaan halen en de muziek en de sfeer waren echt van een leuke chirofuif! Het deed het gemis van de aspifuif al wat minderen ;-)
Zondagmiddag zijn we lekker gaan lunchen in de Palmentuin, een lekker broodje tomaat mozarella tussen de palmbomen.. Zalig toch? En tegen de avond gingen we dolfijnen spotten met Annemieke en haar ouders, die ook net waren toegekomen. De eerste test voor ons mama, die voor de eerste keer in een bootje in Suriname moest gaan zitten Maar deze test had ze al goed doorstaan, nu wachten tot morgen! Veel dolfijnen hebben we niet gezien, maar het was wel een gezellig boottochtje! 's Avonds nog een lekkere pannenkoek gaan eten in het pannenkoeken- en poffertjescafe en daarna onze valies maken om morgenochtend naar Galibi te gaan!
Het verhaal hierover volgt later! Groetjes uit Suri! xx
Zondagmiddag vertrokken we naar het kinderboekenfestival in Albina. Het was de bedoeling dat we daar originele en leuke activiteiten gingen doen met kindjes uit de lagere en kleuterscholen daar in de buurt. Gepakt en gezakt vertrokken we om half 1 richting stichting. We gingen met z'n allen in het busje zitten dat ons werd toegewezen en maakten ons op voor de 5 uur durende hobbelende rit! Met leuk gezelschap naast mij, een Jasmine - hoe kan het ook anders?! - keek ik wel uit naar onze aankomst in Albina. We hadden ons strategisch vooraan in de bus gezet en dit is goed voor twee redenen. Eerst en vooral zie je de putten in de weg beter aankomen, dus kan je je beter voorbereiden, maar het belangrijkste is toch dat de bus vooraan duidelijk minder hobbelt dan achteraan en deze plaats je ook wat rug- en nekpijn bespaart!
Met het fototoestel in de hand bewonderden we de Surinaamse natuur onderweg en ging de tijd toch een beetje sneller vooruit. Uitgeput kwamen we om 18u op het festivalterrein aan: verwacht je niet aan een Werchter, maar eerder aan een voetbalveldje dat vol tentjes staat: echt heel feestelijk! We moesten nog snel ons tentje inrichten en klaar waren we voor de volgende dag! Bij een Surinaams avondmaal: bami met kouseband (= soort bonen), werden de mededelingen van de dag meegegeven en de slaapplaatsen verdeeld. Uiteraard wisten wij al dat we in onze hangmat op het strand moesten gaan slapen: en hier krijg je een echt kampgevoel bij! Het enige dat anders is, is de zonsopgang en -ondergang en de stralende lichtjes aan de overkant van de Marowijne rivier, waar Frans-Guyana ligt en er woensdag een heerlijke pizza op ons ligt te wachten! :p
Maandagmorgen waren de Surinaamse studenten al heel vroeg wakker: 5u (gelukkig had ik de hele nacht niet geslapen, want in een hangmat liggen is toch ook niet alles..) en was ik al wakker toen de studenten gingen baden in de rivier, hun familie in Paramaribo opbelden, lekker tegen elkaar begonnen te schreeuwen.. Geweldig! Rond half 7 stonden we toch maar op, namen we een lekker doucheke en kon het festival beginnen! Het beloofde een drukke dag te worden, dus snel nog een lekker ontbijtje naar binnen spelen en hup: naar onze stand. Vanaf 9u waren Marianne (mijn surinaamse student, die hier kweekschoolstudent wordt genoemd) de hele tijd in de weer met verschillende klassen. We probeerden de kinderen aan te sporen om te sparen, want dat is hier niet in geburgerd, en zich zo bewust te maken van hun toekomst. Gelukkig knutselen Surinaamse kinderen echt supergraag! En was mijn stand ook in de namiddag, wanneer er vrij bezoek was, ook een schot in de roos! Rond de middag was het tijd voor een plonske in de rivier en een dutje in de hangmat. Deze keer had ik gelukkig wel geslapen en maar goed ook, want in het namiddagprogramma zat mijn tentje heel vol! Zelfs de politie en de militairen die het terrein bewaakten, kwamen mee kleuren en knutselen! De volgende dagen zagen er een beetje hetzelfde uit, hoewel de kweekschoolstudenten nu wel wat later wakker werden en ikzelf ook beter sliep!
Woensdagavond om 18u was het tijd om snel snel het standje op te ruimen en in de bus te kruipen, want we gingen terug naar huis! En als we dachten dat we de rit van ons leven al in de heenrit hadden gehad, dan dachten we verkeerd! Onder militaire begeleiding reden we in één grote colonne terug naar Paramaribo. We waren nog niet weg, of we waren al een bus kwijt, en omdat de weg die wij deden wel wat gevaarlijk was 's nachts, was het heeel belangrijk dat de bus mee met ons naar huis reed. Was de bus eindelijk gevonden en reden we verder, vielen de lichten van onze bus 3 minuten later uit! Terug een stop, waarin de militairen nu echt geweldig dicht bij ons stonden en ook redelijk imposant waren! Rond kwart voor 8 kon onze reis terug eindelijk beginnen: nog 5uur te gaan! Jihaaaa!!!! In Moengo werden de lichten gemaakt en al bij al waren we snel terug: om half 2 lag ik doodmoe in mijn bedje!
Donderdag hebben we wat uitgeslapen en onze trip naar Galibi, voor de volgende 3 dagen, gaan vastleggen. Een moeilijke ervaring! Er was namelijk een verrassing van formaat op komst! Vrijdagavond kwamen mama en papa aan, maar zaterdag kwamen ook de ouders van de andere Jasmine en een vriendin van Marileen aan. Seb, de vriend van de andere Jasmine had ook een ticket geboekt, maar zonder dat zij dit wist. Hij had alles geregeld met Natalie, maar omdat mijn taakje Galibi vastleggen was, moest ze het wel aan mij toevertrouwen. Marileen hadden we al wat kunnen afschepen, maar Sabrina moest persé mee naar de stad. Het werd nu heel moeilijk om ons geheim, geheim te houden! Want zo dadelijk moesten we zeggen met hoeveel personen we waren en als wij 13 zeiden ipv 12, dan had zij dat natuurlijk meteen door! Gelukkig hielp het lot een beetje en kwam Jan de stageman uit zijn kantoortje. Natalie wilde nog wat van de prijs afdoen en stapte op hem af, om achter Sabrina hare rug te regelen dat Seb toch met ons meekon! Alles was in orde nu en niemand was op de hoogte! Het was echt grappig hoe Jasmine praatte over de Seb, verrassingen voor hem maakte om aan haar ouders mee naar huis te geven en als je dan weet dat hij twee dagen later voor je neus gaat staan! :p Gelukkig was ze echt superblij toen hij op de luchthaven voor haar neus stond!
Ook ik bracht deze week een bezoekje aan de luchthaven, want mijn mama en papa kwamen aan! Een weekje ontspannen en op trip gaan: ik keek er al naar uit! Ondertussen zijn ze hier al twee dagen en leren ze Paramaribo en zijn gebruiken wat kennen! Wel wat aanpassen! Zelfs voor mij! Dus ik krijg al schrik als ik naar huis ga :)
Voor we afreizen naar Albina, helemaal in het oosten van Suriname, nog snel even een berichtje! De voorbije dagen stonden vooral in teken van het kinderboekenfestival (KBF). Donderdagnamiddag hebben we heel hard geknutseld om onze stand voor het KBF zo mooi mogelijk in te kleden! Marileen en ik hadden een heel goed systeem bedacht, waardoor we snel konden doorwerken! Omdat ik niet zo goed ben in tekenen, tekende Marileen alles op doeken en begon in te schilderen. Wat een partnerwerk! De regen bleef donderdag de hele dag uit, en hierdoor kwam de broeiende zon weer helemaal tot zijn recht! Het was snikheet! Daarom gingen we maar in het benedenappartement schilderen, het was daar lekker fris. Maar onze verf drukte een beetje door op de grond, waardoor er prachtige vloerschilderingen ontstonden! Spijtig genoeg mochten we ze van Sabrina en Marlies niet laten staan... ;-).
Na een dagje hard werken, trakteerden we onszelf op een leuke avond! We gingen met z'n allen en de buurjongens van de kleuters, Joppe en Tom, en nog twee van hun vrienden naar Havana, the place to be op donderdagavond. Maar omdat het vrijdag een verlofdag was, was de hele Paramaribose jeugd afgezakt naar daar! Heet dat het er was, de krekel is er niets tegen! Maar het was een leuke avond!
Vrijdagmorgen konden we dan even uitslapen, want we hoefden niet naar onze stagescholen. Maar Surinamers zijn echt heel vroeg wakker, ook in het weekend. En ze vinden dan ook dat iedereen maar vroeg wakker moet zijn. Rond ons huisje wordt er veel gewerkt, waaraan is mij niet altijd even duidelijk. Maar wat wel heel duidelijk is, is dat ze vaak voor mijn slaapkamerraam liggen te roepen om 8u 's morgens.. Leuk is minder ;-). 's Avonds was het in Bonheiden aspifuif van onze aspirantjes! Ik vond het echt superspijtig dat ik er niet bij was.. Maar ik heb gehoord dat alles goed verlopen is, en daar ben ik blij om! Want dan kunnen ze uitkijken naar een leuk buitenlands kamp ipv heel hard te werken . Na het voorleesuurtje in de Mc Donald's, sloten Jasmine, Natalie en ik de avond af met een aflevering van Flikken. Het eerste seizoen is echt te grappig!
Dat het KBF nu echt voor de deur staat, werd zaterdagmorgen duidelijk. Om 10u moesten we onze valiezen binnenbrengen bij de stichting. Daar was het al een drukte van jewelste: valiezen werden gebracht, overal moest een naam op, iedereen zat al in KBF sfeer! Na het wegbrengen van de valiezen, gingen we met Tom wat winkelen. Hij had de voorbije twee weken in het bos gezeten voor zijn stage en had nog geen gsmnummer en hij moest ook nog gaan winkelen in den Tulip. Dus zijn we wat gaan rondwandelen in Paramaribo en inkopen gaan doen. We hebben ineens nog wat lekker eten voor onszelf meebracht, zodat we de komende dagen zeker niet gaan verhongeren! :p. 's Namiddags was het tijd voor twee uurtjes zwemmen in Parima, een leuke verfrissing op een weer fantastisch zonnige dag! En 's avonds gingen we eten bij onze kleutercollega's. Na nog wat Rumikubben, was het tijd om naar huis te gaan.. Want morgenvroeg vertrekken we naar het KBF!
Woensdagnacht keren we hiervan terug en vrijdagnamiddag komen mama en papa aan! Spannend!!!! Ik probeer zo snel mogelijk een nieuw berichtje te plaatsen over onze belevenissen op het KBF! Tot gauw!
