Ik ben Isabel, en gebruik soms ook wel de schuilnaam isaatje70.
Ik ben een vrouw en woon in Lokeren (België) en mijn beroep is ambtenaar.
Ik ben geboren op 09/07/1970 en ben nu dus 52 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: lezen, schrijven, ....
welkom op mijn blogje. Ik vertel graag over allerlei zaken die mij bezighouden!
Een 22-jarige dief heeft in het Amerikaanse South Carolina een zootje gemaakt van wat anders een onopgemerkte inbraak geweest zou zijn. De man wilde 's nachts inbreken in een restaurant in het stadje North Charleston. De jongeman dacht dat hij via de afvoerbuis van de dampkap het beste binnen kon raken. Naar binnen raken bleek inderdaad niet zo moeilijk. Naarmate hij dichter bij de dampkap kwam, werden de aangekoekte vetresten op de rand van zijn doorgang echter steeds plakkeriger, waardoor de man zich klem kroop in een zeer onsmakelijke smurrie. Na zeven uur in de stinkende vetresten gezeten te hebben, riep hij ten einde raad om hulp. Het personeel van het restaurant keek raar op toen ze ineens een voet boven het fornuis zagen bengelen en belde de politie.
Aangezien ik sinds woensdag weer voltijds ben gaan werken (na 6 maanden thuis geweest te zijn in ziekteverlof) zou het misschien kunnen gebeuren dat ik niet elke dag een berichtje post of dat ik direct reageer op de berichtjes in m'n gastenboek - en ik wil me hier graag voor verontschuldigen. Groetjes, Isabel
Inwoners van het Gelderse Duiven (NL) keken de afgelopen weken verbaasd naar talloze kreeften die uit sloten tevoorschijn kwamen en wegen overstaken. Het gaat vrijwel zeker om Amerikaanse rivierkreeften, bevestigt een woordvoerder van de Dierenambulance. Dagblad de Gelderlander berichtte afgelopen dinsdag over de beestjes. De Dierenambulance ontving in korte tijd tientallen meldingen van wandelende kreeften. De Amerikaanse kreeft kan ongeveer 17 centimeter lang worden, maar is ongevaarlijk. "Je moet alleen een beetje oppassen voor de scharen. Eéntje kreeg mij te pakken, maar mijn vinger zit er nog aan," zegt een woordvoerder van de ambulance. De woordvoerder wil niet van een plaag spreken omdat de dieren geen overlast veroorzaken. Ook neemt het aantal meldingen af. Amerikaanse rivierkreeften belandden al in de jaren zeventig via tuincentra in Nederland.
Een Australische 'mirakelmoeder' heeft op tv voor het eerst gesproken hoe ze haar prematuur geboren baby weer tot leven heeft gebracht. In maart van dit jaar beviel Kate veel te vroeg, al na 27 weken, van de tweeling Jamie en Emily. Het meisje overleefde maar na een strijd van twintig minuten gaf Jamie het op. De baby, die nog geen kilo woog, werd door de dokters opgegeven omdat hij niet kon ademen. Ze gaven hem terug aan de ouders die een laatste moment met hem konden doorbrengen om afscheid te nemen, maar dat was buiten Kate en Dave gerekend. De ouders fluisterden de baby twee uur lang woordjes in het oor, streelden hem en Kate legde hem dicht tegen haar borst. En het mirakel geschiedde: nadat Jamie enkele druppels melk van de vinger van Kate in zich nam, begon hij zelfstandig te ademen.
Kangaroo touch Kate wil nu de 'skin-on-skin' techniek (of de 'kangaroo touch', zoals die bekend is in Australië) meer onder de aandacht brengen en deed haar verhaal uit de doeken in de Australische tv-show 'Today Tonight'. "Net na de geboorte vroeg de dokter me of we al een naam gekozen hadden voor onze zoon. 'Jamie,' zei ik, waarop hij me vertelde - met mijn zoontje al in lakens gewikkeld - dat Jamie het niet gehaald heeft. Een mokerslag. Toen ik Jamie dicht tegen mij hield, was hij totaal energieloos. Zijn armpjes en beentjes hingen gewoon naar beneden."
Reflex "Ik bleef hem gewoon heel dicht tegen mij houden, waarna hij al een eerste keer naar adem hapte en zijn ogen opende. Bewegen deed hij nog niet, maar we vertelden hem dat zijn naam Jamie is, dat hij een tweelingzus heeft en wat we allemaal met hem samen willen doen in dit leven. Dat hij af en toe naar adem hapte, was volgens de dokters gewoon een reflex. Maar Jamie begon meer en meer naar adem te snakken en deed zijn ogen helemaal open. Toen hij ook nog eens zijn hoofdje bewoog en naar mijn vinger graaide, wist ik zeker dat hij leefde.
Ongeloof bij dokter Ik wou dat de dokters er nog eens naar kwamen kijken, maar ze stuurden gewoon een verpleegster met de boodschap dat het niet mogelijk was dat hij nog zou leven en dat het louter om die natuurlijke reflexen ging. Maar ik bleef er samen met Dave in geloven en wanneer hij nog meer melk van mijn vinger in hem nam, begon Jamie regelmatig te ademen. Toen de dokter uiteindelijk terug kwam en de borststreek van Jamie controleerde met een stethoscoop, bleef hij met zijn hoofd schudden en zeggen dat hij het niet kon geloven." De dokter weigerde een interview voor de tv-show.
Klik op onderstaande link om te luisteren naar dit mooie liedje van Mike Oldfield en Maggie Reilly:
