Wie had er nu gedacht dat ook wij (Filip, Jerommeke en ik) hinder zouden ondervinden van de uitbarsting van de vulkaan? Allé, hinder?! Een ongemakje. De gynaecologe is in de paasvakantie op verlof geweest en zit (zoals vele anderen) vast in het buitenland. Normaliter had ik deze namiddag een afspraak. Intussen is deze verplaatst naar vrijdag, maar zoals het ernaar uit ziet, zal ook deze worden verplaatst. Nu ja, we kunnen niet anders dan het nieuws afwachten.
Vandaag zijn we begonnen aan de kinderkamer. Een 1e deel van het vele werk is gedaan: de trap naar zolder omkeren. Ik hoor jullie al denken: 'dat is toch zo moeilijk niet'. Het is hetgene dat daarbij komt kijken. De kamer leegmaken, het gerief (massa's) op zolder aan de kant schuiven en afdekken tegen het stof, de laminaat afdekken, de balustrade op zolder afbreken, de trap omdraaien en ervoor zorgen dat die mooi waterpas staat (wat betekent kappen in de muur). Ook is er reeds wat voorbereidend werk (meten en plannen) voor de volgende dagen/weken gedaan. Al zeg ik het zelf, we hebben vandaag veel gedaan! Jerommeke mag trots zijn op zijn papa en nonkel Pieter. Nu ja, Filip en Pieter kunnen ook niet anders dan er vaart achter te steken, want er zit een ongeduldige mama in spe achter hun veren.
Soms vergeet ik mijn buikje wel eens. Maar altijd opnieuw word je er mee geconfronteerd, hoor. Zoals jullie wel weten, wonen Filip en ik gezellig en knus (lees: klein) en dat is ook het geval in de keuken. Ik wil passeren en er is een gaatje, dan denk ik: 'dat zal wel lukken', maar neen, dan moet ik vaak vaststellen dat die buik in de weg zit. Er zijn wel vaak 'botsingen' met de buik. Botsingen is wellicht een beetje dramatisch uitgedrukt, euhm, het zijn meer aanrakingen omdat ik de situatie/buik niet altijd even goed inschat. Ook het aandoen van sokken en schoenen begint moeilijker te worden. Ondanks deze kleine ongemakjes, ben ik er nu al zeker van dat ik straks als Jerommeke er daadwerkelijk is ik m'n buikje zal missen. Nu ja, we krijgen er wel iets mooi voor terug. Allé, dat hopen we.
Het voorbije weekend zijn we (Filip en ik, Lieven en Marleen) naar Amsterdam geweest. We wilden er nog even op uit vooraleer ons Jerommeke er is. Toch zal Jerommeke kunnen zeggen dat hij al in Amsterdam is geweest, zelfs vooraleer hij geboren was. En ja, hij en wij hebben ons goed geamuseerd. Natuurlijk zijn we nu wel een beetje moe'tjes, maar dat hadden we er graag voor over.
Naar het schijnt is muziek voor het kleintje goed. We hebben al een aantal keer de koptelefoon op m'n buik gezet. Ik vraag me af of hij reageerde op de muziek of gewoon omdat het zijn moment van de dag was. Sowieso is het voelen bewegen van Jerommeke een zalig gevoel!
