Iedereen maakt het wel is mee dat je wilt praten over iets, maar dat je gewoon niet kan en wilt omdat je bang bent voor de reactie van anderen. Want anderen vinden het misschien dom dat je iets u zo hard aantrekt als het eigenlijk iets is dat niet zo belangrijk is. De laatste weken gaat het niet zo goed met mij. Iedereen denkt dat ik blij en happy ben maar niemand ziet wat er zich vanbinnen afspeelt. En vandaar waarschijnlijk deze blog. Hier kan ik schrijven wat ik denk en voel zonder dat iemand daar last van heeft. Want niemand is verplicht dit te lezen. Maar ergens diep vanbinnen hoop ik dat er mensen gaan zijn die mijn blog lezen en misschien zichzelf herkennen.
Aan de buitenkant ben ik altijd happy en lach ik veel. Maar dat is niet wie ik ben en ook niet wie ik vroeger was. Vroeger was ik helemaal anders en kwam ik niet op voor wie ik was. Ik zei niet wat ik dacht en vond van mensen. Nu doe ik dat teveel denk ik. Vaak kwets ik mensen zonder dat ik het weet.
Wat mij eigenlijk dwars zit is een lang verhaal. Maar ik moet het iemand vertellen. Dus vertel ik het op een blog.
Vorig jaar heb ik een jongen ontmoet en van de moment dat ik hem zag was ik verkocht van hem. We kregen uiteindelijk een relatie en ik was gelukkig. Gewoon omdat als ik bij hem ben dan voel ik mij volledig, ik was gewoon juist. Het voelde alsof alles op zijn plaats zat. Maar dan vertelde ik het aan mijn mama. Die was daar niet zo blij mee. Want hij was niet wit. Hij komt uit Afrika & I love it. Maar ik wist dat hij degene waar ik alles voor zou doen dus ik dacht dat mijn mama gewoon moest wennen aan het idee dat ik met hem was. Ik dacht dat ze het ging accepteren omdat ik gelukkig was. Maar dat was dus niet zo.
Mijn mama zei er niet veel over, maar mijn papa gaf altijd kwetsende opmerkingen. Jullie kennen mijn papa niet maar hij zegt vaak dingen die mij en mijn zussen kwetsen. Zo is hij, maar dat heeft al veel dingen verpest. Op een bepaald moment kon ik het niet meer aan en heb ik besloten om het uit te maken met die jongen. We zullen hem B noemen. Ik heb zijn hart gebroken. Daar heb ik zoveel spijt van en ik wou dat ik de tijd kon terug draaien. Maar ik kon gewoon niet meer tegen de dingen die mijn papa zei. Ik kon er niet meer mee leven. En ik weet dat het voor jullie stom klinkt maar als ge in mijn plaats waart dan zou je voelen wat ik voel en dan zou je mij misschien snappen.
Wat ik nadien gedaan heb was nog veel erger. Ik heb zijn hart nog meer gebroken dat dat ik al gedaan had. Ik heb een relatie gekregen met een jongen uit mijn klas. Hem zullen we K noemen. Mijn mama had mij gevraagd 'Waarom geen Belg?'. En kijk nu was ik met een Belg. Een Belg waar ik niet van hield. Die met alles wat hij zei mij irriteerde. Maar ik dacht dat mijn mama nu eens blij zou zijn. Maar nog was ze niet blij. Gelukkig eigenlijk. Tijdens mijn relatie met K begonnen ik en B terug dichter naar elkaar toe te groeien. Wat logisch is want voor mij is hij de ware. Ik besloot dus om mijn relatie met K te stoppen. Waar ik dus totaal geen spijt van had want ik kon terug met B.
Maar ja, elke keer als ik gelukkig ben dan verpest ik het. Een maand en een half geleden zijn ik en B uit elkaar gegaan. Want we maakten veel te veel ruzie. We maakten geen ruzie als we elkaar zagen maar gewoon doordat ik het niet tegen mijn ouders wou zeggen moesten we altijd stiekem afspreken en kon ik hem niet veel zien. Wat niet goed was voor onze relatie. Dus heeft hij het in een ruzie uitgemaakt eigenlijk onder 'dwang' van mij. Ik liet hem geen keus, maar ik wou gewoon zien of hij het echt zou uitmaken. Blijkbaar kon hij het inderdaad.
We zijn dus uit elkaar gegaan en ik had niet veel liefdesverdriet want iets zei mij dat we terug samen gingen zijn. En B dacht daar ook zo over. Maar toen school begon ging het slechter en heeft hij vertelt dat hij blij is dat hij single is en dat hij niet meer met mij wou samen zijn. Dat heeft letterlijk mijn hart gebroken. Hij heeft nog veel meer gezegd maar ik kan niet alles zeggen, want dan zou ik een boek moeten schrijven, wat misschien nog een goed idee is. Maar hij brak mijn hart, ik was er kapot van, ik kon niets anders doen dan wenen en wou zo graag met iemand praten. Maar met wie moest ik praten? Niemand vroeg wat er was & ik wou niet zielig naar iemand toelopen om te praten. Dus niemand.
Ik heb dagen geweend en geleerd tegelijkertijd, en ge kunt wel begrijpen die dingen samen dat ging niet. (Ja, geleerd want ik zit op de hogeschool en ik heb nog examens) Ook mijn mama zag dat er iets fout was. Ze zei mij: 'Als ge die jongen echt graag ziet dan accepteer ik dat ge daar mee samen zijt.' Dat heeft ze dus te laat gezegd. Vorige vrijdag heb ik B gezien. Het was fantastisch hij zei mij dat hij van mij hield en zo graag met mij wilt samen zijn maar nu gewoon liever single wilt blijven. En ik snap dat. Die vrijdag was echt fantastisch, ik was terug gelukkig.
Maar mijn hoofd denkt te veel & via sms zijn ik en B gewoon niet zo goed. We maken dan rap ambras en dat is er dus vandaag ook gebeurt. Ik moest leren vandaag maar ik zag het gewoon niet zitten. Ik heb dus eigenlijk nog niet geleerd. Ik had hem gesms't dat ik alles beu ben, dat het leren niet ging, dat ik lelijk en dik ben, dat ik vol puisten sta, dat ik alles beu ben, dat het leren mij niet meer boeit. Niet alles wat ik zei is waar maar ik wou gewoon dat hij ging zeggen dat ik mooi was en dat hij in mij gelooft. ( Ik weet het klinkt behoorlijk zielig, maar op dat moment had ik gewoon steun nodig) De reactie dat ik kreeg was: 'Das dus wak beu ben! Hoe ge soms zijt, hoe kan ik me iemand zijn met zo weinig zelfvertrouwen'.
Hij heeft gelijk, ik heb weinig zelfvertrouwen. Maar daar is een reden voor, hij weet niet wat & ik kan het niet zeggen want ik vind het weer een domme reden. Hij heeft gelijk ik heb geen zelfvertrouwen en hij gaf mij zelfvertrouwen ma nu lijkt het alsof dat alles wat ik doe en zeg hem tegensteekt. Alles wat ik zeg duwt hem verder van mij weg, alles wat ik wil is dat hij dichter bij mij komt.
Ik snap mijzelf niet, ik verpest alles. Dat is hoe ik ben, ik zal er mee moeten leven.
En deze blog slaagt op niks, maar het heeft mijn hart gelucht en nu kan ik HOPELIJK verder leren want ik heb vandaag eigenlijk nog niets gedaan.
Wish me luck!
.
