Dit traject sporen is werkelijk adembenemend. Tunnels doven geregeld het groene vergezicht en waterbeekjes klateren verderop fris de smalte neer tussen twee rotswanden aan weerszijden van de rails. Overal steken fotodozen halsreikend uit de open ramen. Ik babbel met een Spaanse piloot, die enkele jaren geleden omwille van crisismomenten, uitgeweken is naar Qatar. Wonen aldaar valt tegen, omwille van een agressieve sfeer. In een sympathieke bui reikt mijn Singalese buur me pindanootjes aan met chilipeper. Hij heeft school gelopen bij Vlaamse paters, en is dus beter opgevoed dan die oliemannen met zand tussen de tanden... We pretparken verder door het mysterieuze hoogland van krioelende kruiden en kringelende krullen. Veel te vlug daagt Haputale op na immens treinplezier van gezapigheid en slakkengang : meer dan 2 uur boemelen voor 40 kilometer... En onze treinkaartjes zijn nog niet geknipt !