hulpverlening wo1

14-04-2007
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

25 april 1915

Ik zal beginnen met mijzelf voor te stellen vooraleer ik jullie meeneem in mijn dagelijks leven. Mijn naam is Jean de Grote, ik ben geboren op 13 mei 1889 te Merelbecke. Ik kreeg een opleiding als verpleger in het King Albert's Hospital, dat opgericht is door het Rode Kruis. Aan dat hospitaal is een verplegers en verpleegstersschool verbonden. Vanaf vandaag werk ik in een veldhospitaal, opgericht door het Belgische leger. Het veldhospitaal bevindt zich in het domein Cabour. Een zekere P. Derache heeft de leiding over deze formatie. Ik ken hem niet, maar toen ik hem deze morgen zag, leek hij mij een sympathieke man. Daarnet sprak ik hem nog over het feit dat morgen zeker de operatiezaal in orde moet zijn want er ontbreken nog enkele werktuigen.

Er heerst hier nog een grote chaos, het veldhospitaal staat nog niet volledig recht, veel dingen ontbreken nog en mensen vinden hun plaats niet. Ik hou niet van chaos, zeker niet nu, zeker niet wanneer ik weet dat de nood naar goede verpleging zo hoog is.

Ik zal even het veldhospitaal beschrijven, want gisteren had ik zelf nog geen idee van hoe het eruit zou gaan zien.
Het hospitaal is opgebouwd rond een jachtpaviljoen, waar tot in 1896 een kasteel stond. Het bestaat uit een geheel van 22 houten barakken. Men zegt dat tegen morgenavond alle bedden geplaatst zullen zijn, er zijn per barak 24 bedden voorzien.
Wat ik wel op voorhand wist is dat heel dit hospitaal, inclusief de medische uitrusting, hier is dankzij van giften. Giften van de Geallieerden, die ons Belgische leger zien als hun "klein broertje" dat best wel wat steun kan gebruiken. Dat kan ik niet zo goed begrijpen, ik bedoel, de oorlog is al een tijdje aan de gang, er zijn al zoveel gesneuveld, teveel om op te noemen, en nu pas bouwen ze een hospitaal. Natuurlijk blijf ik het positief bekijken, beter laat dan nooit, maar voor mijn gevoel kon het al voor vroeger. Als we dan toch gesteund worden, kon dat even goed een paar maanden eerder.
Maar wie ben ik om daar iets op te zeggen, ik ben nu eenmaal maar een verpleger en het beste is dat ik gewoon meedraai in de hele chaos rondom me. En probeer zo veel mogelijk soldaten van de dood weg te houden. Dit voelt echt als mijn plicht en taak, ik kan niet wachten om morgen te beginnen, het zal hier morgen allicht een toeloop van soldaten zijn.

Jean de Grote


 

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (12 Stemmen)


T -->

Blog tegen de wet? Klik hier.
Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!