(achtergrondmuziek Armand Amar CD Lévon Minassian Songs from a world apart nr. 2: Tchinares)
Nu vader vertrokken was naar het front en moeder heel alleen achterbleef met haar vier dochters, lag het hele huishouden overhoop.Moeder wist niet meer wat ze moest doen.Vader had een verontrustende brief geschreven dat hij zijn hele gezin miste, en vooral zijn oudste dochter.Hij had ook geschreven dat het comfort er niet zo goed was, en dat het eten wel meeviel.Maar toch miste hij iets heel belangrijks: LIEFDE.Ook de dagen waren erg lang.Soms kon je wel eens de moed verliezen.Als hij de gedichten las van zijn dochter kon het wel eens gebeuren dat hij een traantje wegpinkte.Dan vond hij alleen steun bij zichzelf.In het leger had hij wel een paar vrienden gemaakt, maar die zouden hem toch niet kunnen helpen met het verwerken van zijn verdriet.
Toen hij op een morgen opstond trof hij vier dode soldaten aan.Deze soldaten waren al langer in het leger dan hij, en moesten voor het eerst écht gaan vechten aan het front.De commandant had hem de lijken toevertrouwd.De vader moest ervoor zorgen dat de lijken begraven werden.Deze klus moest binnen twee uur geklaard zijn.De vader was daar alles behalve tevreden mee, want lijken in een put dumpen was niet bepaald een prettige opdracht.Hij begon al schrik te krijgen om zelf te gaan vechten, en ook te eindigen zoals die vier soldaten: dood en begraven op een wijze die je je ergste vijand niet zou toewensen.Ze werden begraven in een put diep onder de grond.
Op lange termijn werd je veel strenger behandeld in het leger.Je werd voorbereid op het serieuze werk, namelijk het vaderland verdedigen.Zo is het ook gegaan bij soldaat 7221.Hij werd ook stilaan voorbereid om te gaan vechten.In het leger word je getemd als een leeuw.
Het hele huishouden lag dus al dagen overhoop.Het begon allemaal fout te lopen toen ze de vader komen halen zijn om naar het leger te vertrekken.De moeder-dochterrelatie was nu sterker dan ooit tevoren.De oudste dochter had aangeraden om ook gedichten te schrijven, maar moeder had daarna nog een veel beter plan: ze zou niet alleen gedichten schrijven, maar ook een boek over de stilte.Ze was ervan overtuigd dat ze een heel boek kon schrijven over iets waar je totaal geen verhaal kunt over maken.
Later zou ze dit boek dan gebruiken om aan haar man te tonen, en te laten zien dat het leven meer is dan alleen maar vechten.Ze vond dat de jongen die gevlucht was groot gelijk had.Alleen wist ze niet te bedenken hoe hij uit het land zou geraken.Iedereen zou hem meteen herkennen, maar dat was haar zorg niet.Haar enige taak was voor de kinderen zorgen en hopen dat alles goed afloopt.
Ze maakte haar wel grote zorgen in het slagen van hun missie.Hun missie bestond erin dat niemand mocht weten dat er ergens diep in het bos een huis staat waar er mensen in ondergedoken zitten.Hopelijk zou niemand het ontdekken.
De moeder vertelde tegen haar dochter het volgende:
Ik hoop dat we samen nog lang mogen leven en gelukkig mogen zijn, want nu staan we er slecht voor.Laat ons samen bidden en smeken dat we allemaal samen mogen blijven, en dat er niemand ooit nog oorlog voert.
Nu ben ik definitief vertrokken.De enige manier die ik kon verzinnen om in Nederland te geraken, was om te bedelen en hopen dat er mij niemand zou herkennen.Hopelijk zou ik genoeg geld bijeen rapen om veilig op mijn eerste bestemming te geraken.Van zodra ik het geld heb zou ik met een helikopter veilig in Nederland kunnen geraken.Vanaf het moment dat ik uit België ben, zou niemand mij meer herkennen en zou ik een voorlopige job kunnen zoeken om nog wat centjes bij te verdienen.Al was het maar 20 frank per dag, dan nog zou ik tevreden zijn.
Ondertussen ben ik ook op zoek geweest naar teksten van liederen die mij inspireren om onderweg tijdens mijn bezinningsmomenten even bij stil te staan.Ik vind de tekst van het lied De Vluchteling erg mooi en ook op mij van toepassing.
(Lied: De Vluchteling CD Liesbeth List zingt Theodorakis nr. 3)
Oh vluchten wil ik nu naar huis
Geen prikkeldraad houdt mij nog op
Vlieg hart van mij
Want ik ben vrij
En over land en over zee wil ik naar huis
Ja over land en over zee wil ik naar huis
Geef mij toch brood want het is ver
En ver zal ik nog moeten gaan
Over het strand
Bergen en land
Zo vlucht ik verder want ik wil zo graag naar huis
Zo vlucht ik verder want ik wil zo graag naar huis
Oh Christenmensen hoort mij aan
Gelooft ik ben geen moordenaar
Weest niet beducht
Ik ben gevlucht
Omdat, omdat ik nimmer mensen doden kan
Omdat, omdat ik nimmer mensen doden kan
Altijd wordt op hem gejaagd
Altijd vindt hij schrik en vrees
Waar hij ook gaat
Overal haat
Oh mensen, hoedt u voor de man, hij is gevlucht
Oh mensen, hoedt u voor de man, hij is ontvlucht
Oh nooit was iemand zo alleen
Alleen in het land van Berthold Brecht
Hij geeft het op
Hem wacht de strop
Ook nu, ook nu heeft de SS het laatste woord
Ook nu, ook nu heeft de SS het laatste woord woord ......................................................................................................................................................
Ik heb mijn eerste brief verstuurd naar vader.Ik hoop dat hij er blij mee is.Bij ons thuis weet moeder geen blijf meer met haarzelf.Daarom heb ik haar voorgesteld om ook eens een gedicht te schrijven.Het verzet je gedachten en tegelijkertijd helpt het om je verdriet te verwerken.
Mijn tweede gedicht gaat over de oorlog, en hoe zinloos het geweld wel is.
(gedicht van de site http://www.tienergedichten.nl/content/view/345/54/)
Er zijn kinderen op deze wereld die leven tussen wapens leven in een hel.
Met diepe scheuren in hun leven hun gezicht verhard. hun vriendjes liggen in ondiepe graven.
Geen moed meer in hun ogen slechts droefheid leven met de geur van de dood.
Bang om te schreeuwen zonder moed kinderen die zich hier bevinden,
Hun vaders omgebracht. moeders verkracht maar niemand stelt de vraag waarom.
Een generatie die in haat wordt doorweekt. geen moed meer in hun ogen. slechts droefheid.
Wie gaat er tegenin en vecht voor kinderen straft het onrecht
Geef God geen schuld want wij doen het zelf wij zijn niet bij machte.
Toen ik zei dat ik niets tegen vader zou zeggen over vluchten heb ik mij bedacht.Ik heb het hem toch verteld.Uiteindelijk heeft hij niet naar mij geluisterd en is nu toch vertrokken.Toen moeder de deur opendeed voor de soldaten die vader kwamen halen schrok mijn moeder zich een bult.Ze hadden toch ontdekt waar we ondergedoken zaten, wat uiteindelijk niet erg was, want deze soldaten beloofden dat ze hen niet zouden verraden, als de oorlog echt losbarstte.Moeder geloofde hen, en is nu reeds begonnen met het schrijven van haar eerste gedicht.
Nu de oorlog pas echt begonnen was, liep het bij het gezin thuis helemaal mis.De kleinste kinderen kregen de windpokken, en de oudste dochter kreeg een longontsteking.Nu begon ze haar vader pas echt te missen, en begon haastig in haar dagboek te schrijven.Ze schreef veel gedichten en las veel boeken over prinsessen, zoals vader vroeger altijd verhaaltjes vertelde aan haar.Ze ontving nog een tweede brief van haar vader, en schreef meteen een brief terug.
De vader vertelde in zijn eerste brief het volgende:
Ik ben blij dat ik eens tijd gevonden heb om jullie een brief te schrijven.Ik word stilaan klaargestoomd om mee te gaan vechten zoals de grote mensen.Hier in het leger wordt je zwaar gedrild en voorbereidt om het vaderland met fierheid te verdedigen.Als er iemand niet luistert word je zwaar gestraft en kan het soms gebeuren dat ze ons nachten wakker houden.
Ieder moet om de beurt de wacht houden om te zien of alles rustig blijft terwijl de anderen slapen.Ik heb al vaak de wacht moeten houden, en hou het soms niet uit van de kou.Gelukkig duurt het niet lang voor ik afgelost word.
s Avonds proberen we het gezellig te maken met onze kameraden.We drinken wat bier en zingen wat liederen.Dan proberen we een paar uur te slapen om de volgende dag weer hetzelfde te doen, namelijk ons trainen om binnenkort te gaan vechten.
Dochterlief: ik hoop dat je mij niet te hard mist, en mij gauw een antwoord geeft op mijn eerste brief.Als ik wat tijd heb schrijf ik nog een tweede brief.
De oudste dochter schreef in haar tweede brief dat ze haar erg ziek voelde, en het spijtig vond dat ze zich moesten stilhouden.Moeder deed zoals gewoonlijk de hele dag haar huishoudelijke taken en maakte eten klaar voor de kinderen.In de tweede brief die ze ontving van haar man stond er een gedicht dat hij zelf geschreven had.In het antwoord op de eerste brief had de oudste dochter al een gedicht gestopt voor haar vader.Blijkbaar had hij die brief al snel ontvangen, en meteen weer geantwoord.Zo kon ze haar ziekte vergeten en haar pijn uitdrukken in haar gedichten.
De vader vertelde in zijn tweede brief het volgende:
Ik heb nu niet veel tijd om iets te vertellen maar wil jullie toch een gedicht bezorgen:
(gedicht van de site http://www.vredesmuseum.nl/gedicht/gedicht3.html#avond)
Ik legde 't boek ter zijde Bij 't duistren van den dag, En staarde naar de weide, Die voor mij open lag; Ik zag het zwarten van het gras, Waar 't door de zon verlaten was, Het avondlijk gebeuren Van sterven en verkleuren.
Een koele wind streek over De weiden en 't gerucht Van 't lichtbewogen loover Doorruischte de avondlucht. Toen, voor den nacht, die komen ging, Kwam eene lichte huivering, Als wind door popelblaren, Mij door de ziel gevaren.
Ik dacht, hoe ook mijn leven Als deze dag vergaan En einden zou en even Deed dit mij droevig aan. Als zand, dat door de vingers glijdt, Verging mijn lente en zomertijd, En mijn najaarsdagen Vergaten vrucht te dragen.
"Ik kom met leege handen" ... Maar al mijn bitterheid Verging in 't zachte branden Van Gods afwezigheid, Die ruischte door de stilte alom En zachtkens sprak mijn ziel: "Ik kom," - En zoet scheen mij die schande - "Ofschoon met leege handen ..."
Als wind door popelbladen, Bewoog zich iets in mij, Als waar met Zijn genade Mijn God mij zeer nabij. Mijn handen rustten in mijn schoot, Mijn hoofd was naar het avondbrood, Dat blinkend was gebleven, In stil geluk geheven.
"Gij zult mijn dagen vullen Met Uw zeer zoet gemis En mijne nachten hullen In Uwe duisternis..." Ik zag het zwarten van het gras, Waar 't door de zon verlaten was, En kon niet eens betreuren Dit duistren en verkleuren.
Ik heb het tweede deel van mijn gedicht over de oorlog nu afgewerkt.Ik ben eens benieuwd of mijn vader het mooi zal vinden.
(gedicht van de site http://www.tienergedichten.nl/content/view/354/54/)
Het verhaal van een mooie dag waarvan ik als klein kind hoopte dat die dag gevuld was met vrede.
Het verhaal van een liefde die ik in het leven verwacht.
Het verhaal van een wapenstilstand waarom ik had gevraagd.
Het verhaal van een zon waarop ik had gehoopt.
Voor de hele wereld waar ik hoopte dat de vrede heer en meester was.
Maar alles blijft hetzelfde nee, niets verandert.
En toch blijven mensen elke dag zingen, schrijven, praten. Toch blijven mensen elke dag handen vouwen, bidden. Maar toch elke dag op TV slechts onrecht, geweren, honger en .. zoveel. Wie kan mij dat uitleggen.
Ik zie een kind omgeven door soldaten. ik zie een kind dat vraagt: waarom? Steeds denk ik over al die dingen na, al deze zaken gaan me aan het hart. Langzaam komt er een traan.
En toch blijf ik zingen schrijven praten en bidden over onrecht en geweld.
Nu vader er al een tijdje niet meer is, ben ik meer gaan nadenken over hoe kort het leven kan zijn.Ik ben nog maar 14 jaar, maar toch speelt die gedachte al in mijn hoofd.Mensen zeggen wel eens tegen mij: geniet van het leven nu je nog jong bent.Nu begrijp ik wat ze daar mee bedoelen.
Op een dag moest het hele regiment, waarvan soldaat 7221 ook lid was op trektocht.De commandanten wilden met hun eigen ogen zien wat de mannen in hun mars hadden, daarom organiseerden ze die tocht.De zwakkelingen die op het einde van de tocht niet voldeden, moesten nog even wachten om naar het front te gaan.Die zouden nog verder ontwikkeld worden.
Onderweg verzonnen ze wat liederen die ze dan de hele tijd zongen:
Eens komt het uur gloeiend tot vuur.
Wie niet dappren is kan bij ons niet zijn, wie niet durven kan moet ten onder gaan. komt straks ten harden strijd, wij zijn bereid.
Eens komt het uur gloeiend tot vuur.
Wie niet dappren is kan bij ons niet zijn, wie niet durven kan moet ten onder gaan. komt straks ten harden strijd, wij zijn bereid.
Ook lazen ze veel gedichten over de vrede.Iedereen vond dat gedichten je helpen om meer moed te scheppen en hen te helpen bij hun zware missie:
(gedicht van de site http://www.wereldoorlog1418.nl/oorlogsverzen/gedichten/gedicht-burssens-vredelied.html)
Kanongebulder en straatgezang. In een vuile stadsregen fiets ik door de straten, helder in 't licht van de schitterende uitstalramen. Gelaten doe ik onverpoosd mijn fietsschel gaan, en kronkel ik tussen soldaten, bourgeois en parvenu's onder glimmende paraplu's als uitgespreide vlerken van vledermuizen. Tegen de gevels van de huizen in de halve duisternis, mat van 't regenwalmen, slaan de golvende galmen uit het tumult van de vredevierende stad.
Op de grote mart, onder bengalese verlichting van de katedraaltoren, en de elektriese lampions van het kiosk, getemperd door neteldoeken regen, speelt de muziek van het tweede lansiers marseillaisen en brabanconne's, meegezongen met vervrongen mond door eene oude patriot naast me, met groenomrande brokkeltanden.
O de psyche van dat volk te voelen in de regenavend. Hoor het juichen, hoor het joelen! en 't klapperen van de natte vlaggen langs de gevels.
De nooit rustende psyche van dat volk staat bloot en massaal als een grazende koe, die maalt en herkauwt, nooit moe de wijde wei verslindend poot vóór poot. De oproerige psyche van dat volk hangt boven en in de stad, maar in de zijsteeg, die ik binnenzwenk en waar het ruikt naar ammoniak, komen de kreten verdoven en zit het weer in zijn dageliks pak.
Mijn schel blijft rustig en ik word door de laatste straten gewiegd op het stille druipen van de regen - hitteverdrijvende betting op deze straten - en 't monotone ruisen van de ketting.
Nu is de laatste lantaren voorbijgeschoven. Vóór me ligt de landelike weg. Nog even komt gerekt bazuingeschal kreunend verdoven, en ver klokkegelui sterft weg. als de klank van een vingertik tegen kristal. Nog even klinkt in mijn oor de stem van het oudje met de groene tanden. Vóór me ligt de landelike weg, niet zichtbaar in de zwarte korelanden, niet hoorbaar in het vreedzaam ruisen van de regen. Mijn hand die schelt haakt soms in de doornen van een heg. Ik voel de weg, geleid door 't licht - als uit de duimpjessprook onder de tinnen van een verwijderd dorpskasteel... 't Is leeg! 't Is goed. Is 't niets hier niet zoveel... zoveel... En schellend fiets ik de vrede binnen...
Iedereen moest zware proeven ondergaan en absoluut gehoorzamen aan de bevelen van de chefs die hun de opdrachten gaven.Discipline en gehoorzaamheid zijn de eerste vereisten om te gaan vechten.Vervolgens moesten ze op een lied nog eens hun marcheerkunsten tonen.
(marsmuziek van de LP DEUTSCHE MARSCHMUSIK nr. 5: Preußens Gloria)
(achtergrondmuziek Willem Vermandere CD Onderweg nr. 1: Morgen in de Moeren)
Een koude winterdag midden december 1914.De Grote Oorlog was nog maar net begonnen, of er was al overal hongersnood.De hele dag stormde het al, en niemand kon zijn huis uit.Een gezin met 4 kinderen waren in een huis ondergedoken te midden van het bos.Het was er nat en koud.Ten gevolge van al die ellende braken er allerlei ziektes uit.Zo hadden de kleinste kinderen hun kinderziektes nog niet doorgemaakt.Hun moeder hield zich de hele dag bezig met het huishouden, terwijl de kinderen ongeduldig zaten te wachten op antwoorden die ze graag hadden geweten in verband met De Grote Oorlog.De kinderen werden er zich stilaan van bewust dat ze hun vader wel eens konden kwijtraken, want hij was opgeroepen om mee te gaan naar het front.Hij heeft nog geprobeerd, in het belang van zijn gezin om als soldaat afgekeurd te worden, maar kon zich de moeite besparen.Allen zaten ze gespannen te wachten op het ogenblik dat de soldaten zouden aanvallen.De vader zelf, was druk in de weer met de voorbereiding om voor lange tijd te vertrekken.
Diezelfde dag nog kregen ze een opsporingsbericht te horen van iemand die vermist was.Hij was ook opgeroepen, maar hij is er uiteindelijk in geslaagd om te ontsnappen.Hij besloot om een vermoeiende tocht te ondernemen naar een ver land, waar er geen oorlog was.Op die reis werd hij geconfronteerd met vreemde culturen, en trekt als het ware op bezinning door de wereld.
In het huis van het gezin hield een meisje haar dagboek bij.Ze schreef er alles in op wat ze die dag beleefd had.Met iets anders kon ze zich niet bezighouden.Het moest stil zijn.Niemand mocht weten dat ze er ondergedoken waren.Vader had alvast een schuilkelder gebouwd, voor het geval dat de soldaten toch iets zouden ontdekken.Hij had hen op het hart gedrukt dat áls ze iets zouden ontdekken, ze er niet zo makkelijk van af zouden komen, dus werd er de hele dag niet gesproken.
Vele onzekerheden kwamen naar boven.Wat zou er met ons gebeuren?Waarom moet al dat geweld?Waarom kan er geen vrede zijn?
Vandaag was voor mij een bewogen dag.Het leven is plots onzeker geworden.De hele tijd heb ik diep nagedacht over alles wat mij die dag bezighield.Ik denk dat ik nog niet goed besef wat er allemaal gebeurt.Het is precies of alles veranderd is in mijn leven.Ondergedoken zitten, mijn vader die soldaatje moet gaan spelen, mijn moeder die onder de hele situatie lijdt, alles was gewoon zo veel veranderd.
Vader heeft aan mij gezegd dat ik stil moest zijn.Ik moest mij bezighouden met iets dat geen lawaai maakte.Daarom ben ik een dagboek begonnen.Elke dag zal ik daar iets in opschrijven, en zal ook een paar gedichten schrijven over vrede.Hopelijk kan ik daar mijn dagen mee vullen.Tegelijkertijd zit ik met angsten.Ik ben tenslotte het oudste kind van het gezin en voel mij een stuk verantwoordelijk voor mijn kleine zusjes.
Nu de dag bijna voorbij is, de zon ondergaat en het gevaar geweken zing ik wat liedjes om de
tijd te laten voorbijgaan.Na dat ritueel ga ik me omkleden en kruip ik onder de wol.Hier in het bos zijn het altijd koude nachten, vooral s winters.Vader waakte vroeger altijd bij mij.Toen woonden we nog in een mooi huis.Hij vertelde mij mooie verhalen over de Middeleeuwen, over ridders en kastelen.Ik luisterde heel aandachtig en kon daarna goed slapen.Nu zal alles veranderen.Vader zal er niet meer zijn.Ik heb er even aan gedacht om tegen vader te zeggen dat hij ook moest proberen te vluchten, maar heb dat dan toch maar niet gedaan.Morgen is weer een nieuwe dag, een dag waarop weer veel zal gebeuren.
Iedereen van het gezin had dus wel zijn bezigheid, maar zaten met vele vragen over de oorlog.Ze wisten niet wat er zou gebeuren met hun vader.Hun vader is altijd een harde werker geweest.Hij is loodgieter van beroep en houdt wel van dit werk.Maar de oorlog, daar had hij minder zin in.
De vader vertelde over zijn dochter het volgende:
Na het opsporingsbericht van aanstaande zaterdag gaf mijn dochter mij de raad hetzelfde te doen.Ik zei daarop: dit is geen goed idee, mijn kind.Ik sta bekend als een harde werker en iedereen in het dorp kent mij hier, en het volk weet zeker een paar plaatsen waar ik zou kunnen onderduiken.
Dus dochterlief, ik geef jou de raad om stilletjes te doen wat de legermacht van ons eist.
(30 seconden achtergrondmuziek Willem Vermandere CD Omzwervingen nr. 2: Donker land en daarna verdergaan met lezen terwijl de muziek speelt)
Plots was zover: de soldaten kwamen aangerend en bonsden hard op de deur.De moeder deed open en de kolonel had een bevel meegegeven om de vader te komen halen.
In het kampement aangekomen, gaven ze de man propere legerkleren en stevige laarzen.
Hij kreeg meteen een spoedcursus in het bestrijden van de vijand, en kreeg vervolgens zware driloefeningen, want een soldaat moet gedisciplineerd zijn en het vaderland goed kunnen verdedigen.
- - - - -
Eenmaal ongekleed begon de commandant meteen het hele reglement uit de doeken te doen.Één van de regels was dat iedere soldaat een andere naam kreeg.Bij deze is dat dan ook gebeurt: vanaf nu heette Jozef Patrick.Iedere soldaat kreeg ook een nummer, want ze werden niet aangesproken met naam of voornaam.Jozef alias Patrick kreeg het nummer 7221.
Nu, zo zei de commandant zul je een opleiding krijgen in het hanteren van een wapen.Om de vijand goed te kunnen bestrijden heb je zowel kennis van theorie als praktijk nodig.
Daarna liet de commandant de hele fanfare oprukken om het bekende lied Alte Kameraden te spelen.Daarop moesten de nieuwelingen hun marcheerkunsten tonen.
Start de muziek zei de commandant, en de fanfare begon meteen te spelen.
(Alte Kameraden: geluid van YOUTUBE http://www.youtube.com/watch?v=6viEBkWBpA0)
Nu vader vertrokken is voel ik mij eenzaam.Mijn dagboek helpt mij er weer bovenop.Vandaag hebben ze vader meegenomen om te gaan vechten.Mijn moeder is ervan geschrokken.Ik heb haar beloofd dat ik er altijd voor haar zal zijn als ze het moeilijk heeft.Vader heeft belooft af en toe eens te schrijven, en hopelijk schrijft hij iedere keer dat hij het zal overleven, want als hij het niet overleefd, dan denk ik dat ik het ook niet zal overleven.
Mijn eerste gedicht is nu al klaar.Deze gedichten schrijf ik speciaal voor vader.Als hij terugkomt wil ik dat hij trots is op zijn gezin en vooral op de manier waarop wij steun vinden bij elkaar.
(aangepast gedicht van de site http://www.1001gedichten.nl/gedichten/450/samen/)
Samen zijn is nog een groot woord, Want heel wat mensen hebben ons samenzijn doorboord! Samen huilen en lachen. Samen besloten om even ergens anders tot rust te komen, in de hoop dat het toch zal lonen. Samen praten zonder geschreeuw.
Samen zijn met veel liefde. Samen zeggen ik hou van jou, dan weet ik dat alles goed komen zal. Zonder al die haat Samen verder gaan tot het einde.
Van zodra vader ons een brief geschreven heeft, zal ik meteen bereid zijn hem een brief terug te schrijven.Daarin zal ik dan mijn gedicht stoppen.Ik zal hem vragen of het niet te lastig is daar in het leger, of hij daarna nog een tweede brief wil schrijven en of hij ons een bezoekje komt brengen met Kerstmis.Want met Kerstmis zit niemand graag alleen.
(achtergrondmuziek CD Voyage à Compostelle nr. 1: Dum pater familias)
Ik ben vertrokken op een lange reis.Ik heb per brief vernomen dat ik ook opgeroepen was om te gaan meestrijden, maar heb daar hoegenaamd geen zin in.Zaterdagavond hoorde ik op de radio dat ik gezocht werd wegens het niet naleven van de regels die het leger me oplegde.Ik heb dan uiteindelijk besloten om naar het buitenland te vluchten.
Ik ging naar mijn verlaten huis aan de rand van het bos.Ik pakte mijn valies, en ging op pad.De eerste dagen verliep alles zoals gepland: het was koud, maar draaglijk.Onderweg bad ik wat, en las wat gedichten.Ik las onder andere een gedicht over tijd, want ik vond dat dit wel op mij van toepassing was.
(gedicht van de site http://www.frieschdagblad.nl/index.asp?artid=24849)
Tijd van vloek en tijd van zegen
tijd van droogte tijd van regen
dag van oogsten tijd van nood
tijd van stenen tijd van brood.
Tijd van liefde nacht van waken
uur der waarheid dag der dagen
toekomst die gekomen is
woord dat vol van stilte is.
Tijd van troosten tijd van tranen
tijd van mooi zijn tijd van schamen
tijd van jagen nu of nooit
tijd van hopen dat nog ooit.
Tijd van zwijgen zin vergeten
nergens blijven niemand weten
tijd van kruipen angst en spijt
zee van tijd en eenzaamheid.
Wie aan dit bestaan verloren
nieuw begin heeft afgezworen
wie het houdt bij wat hij heeft
sterven zal hij ongeleefd.
Tijd van leven om met velen
brood en ademtocht te delen
wie niet geeft om zelfbehoud
leven vindt hij honderdvoud.
Wat ik zeker niet mocht vergeten was pen en papier.Eigenlijk was het de bedoeling om tegelijkertijd een bezinning te houden voor mezelf.Ik heb bang afgewacht op het moment dat ik zekerheid kreeg over mijn lot bij het leger.Toen ik mijn oproepingsbrief kreeg was mijn besluit meteen genomen.Ik moest en zou vluchten.Ik zou niet terechtkomen bij een bende die er alleen op uit was om oorlog te voeren, en het vaderland te verdedigen.Ik zou een vredig bestaan leiden.
Ik wist alleen niet wat ik zou doen als ik onderweg gekwetst raakte.Ik veronderstel dat ze mijn opsporingsbericht ook naar de buurlanden zouden verzenden.Daarom heb ik mijn voorzorgen genomen en een EHBO-kistje samengesteld.Zo zou ik mezelf kunnen verzorgen tot ik ver genoeg gevlucht ben.
Mijn eerste zorg was veilig in Nederland geraken.Een auto had ik niet.Wat ik wel had was een fiets, maar daar kon ik moeilijk mee over zee gaan.Geld had ik ook niet, dus moest ik een manier zoeken om aan geld te geraken, wat niet makkelijk is.Iedereen zou mij herkennen en mij gaan verklikken bij het leger.Over die manier zou ik nog eens moeten over denken. Werk zoeken zou niet helpen, want dan verraad ik dat ik in het land ben.Ik dacht bij mezelf: laat ik er nog maar eens een nachtje over slapen.TIJD brengt raad.
Na een vermoeiende dag ging soldaat 7221 naar zijn barak om te gaan slapen.De omstandigheden in de barak waren alles behalve hygiënisch.Een toilet was er niet.De soldaten moesten hun behoefte doen in de vrije natuur.Het bed was een doodgewone matras die al jaren versleten leek.
Al bij al had soldaat 7221 het nog niet zo slecht.Hij werd niet slecht behandeld, maar wel zwaar gedrild.Hij was erg moe na zon dag.Hij was iedere keer blij dat hij mocht gaan slapen.
Van het eten mocht hij ook niet klagen, want er werd hem iedere keer een vers klaargemaakte maaltijd voorgeschoteld die enkele andere soldaten moesten maken in opdracht van hun commandant.
Als er nog tijd over was schreef hij een brief naar huis in de hoop dat hij zou terechtkomen.Zn dochter was zijn oogappel, daarom dat hij iedere keer iets schreef speciaal voor haar.Hij was er zeker van dat zijn dochter hem nooit in de steek zou laten.
(zachte muziek Willem Vermandere CD Omzwervingen nr. 12: Treurzang voor Stefan)
Een gezin met vier kinderen is een huis ondergedoken diep in het donkere bos. De vader heeft een oproepingsbrief ontvangen met de vermelding dat hij gemobiliseerd zou worden om te gaan vechten. Iedereen was daar het hart van in, en begonnen allen schrik te krijgen voor de oorlog.
Om zich niet te vervelen begon de oudste dochter met een dagboek. Zo zou ze zich stil kunnen houden. Algauw werd hun onderduikadres ontdekt, maar er werd hen niets in de weg gelegd. In het huis zaten ze veilig.
Ondertussen was er ook iemand gevlucht, zo vertelde men op het nieuws. Hij was ook opgeroepen, maar had absoluut geen zin in al dat geweld, dus is hij weggetrokken naar een ver land en trekt als het ware op bezinning, en later loopt hij ook iemand tegen het lijf die met hem meetrekt.
Een muzikaal en meeslepend verhaal over mensen die moed scheppen door elkaar te vertrouwen. Veel poëzie en muziek maken dit resultaat tot een mooi geheel.
