We zijn nog maar een aantal dagen terug van Bryce Canyon en op een dag of 2 tijd hebben nu ineens een aanval van wel 1000 mieren (gelukkig buiten !) te verwerken. Waar die beestje zo plots vandaan komen weet ik niet, maar wat ik wél weet is dat ik ze kwijt wil, koste wat het kost ! Kijk en oordeel zelf !
Dus...wij naar de winkel om ons te wapenen tegen deze ongewenste bezoekers. Eens in de winkel dacht ik eerst nog eens dat ik aan 't dromen was en dat ik weldra wel zou ontwaken, maar nadat Niki mij serieus in mijn arm geknepen heeft, wéét ik dat ik NIET droom. Dit is écht ! De winkels hier hangen en liggen al vol met Halloween-stuff. We zitten nog maar halfweg juli en nu al Halloween (da's eind oktober pas hé !) ??
Wat verderop gaat het van kwaad naar erger. Dit hou je écht niet meer voor mogelijk...KERSTMIS ?? Inderdaad...ook het kerstgerief hebben ze hier al van onder het stof gehaald. Het enigste dat er nog mankeerd zijn de kerstliedjes die door de boxen galmen. Hopelijk wachten ze daar nog mee. Uit pure curiositeit ga ik dat eens allemaal van dichtbij bekijken. Je weet maar nooit of er zich nu al een koopje voordoet. Als dat zo is, gaat het al wel mee hoor ! Het is wel een heel gek zicht... hier sta ik dan - in mijn open bloesje, helemaal op z'n zomers én met mijn zonnebril nog op - tussen de kerstartikelen !
En het niet zomaar één rekje...neen, ganse muren en rekken hangen vol bollen, lampjes en slingers !
Daar zijn we helemaal nog niet klaar voor, toch niet bij temperaturen van 98.6°F (37°C) in de schaduw hé !
Aan het eind van de winkel (waarom leggen, zetten, hangen ze nu altijd de artikelen die je moet hebben aan het eind van een winkel ?) komen we in de afdeling "Garden-Center" (tuincentrum). We vinden het vergif (oeps !) tegen de mieren, maar we vinden ook nog iets anders...onze "Gazebo" (prieeltje). Dat is iets waar ik al heel lang van droom, want op ons terras hebben we de ganse dag de zon en het is daar veel te warm om zomaar - zonder schaduw - buiten te zitten. Gewapend met het vergif én de gazebo keren we terug naar huis en Dominique heeft de eer en het genoegen om die gazebo recht te zetten zodat ondergetekende er binnenkort van kan genieten...
Zo komt het dus dat wij vanaf nu o.a. ons ontbijt buiten nuttigen. Zie hem daar nu prinsheerlijk zitten...
Ganse avonden vertoeven we daar nu. Het is een heerlijk plekje om van een tasje koffie (of glaasje wijn) te genieten en een boek/krant te lezen of samen met vrienden te dineren bij kaarslicht.
Je ziet het hé...je moet altijd uit een negatieve ervaring iets positiefs proberen te halen. hadden we geen mieren gehad, waren we niet naar het tuincentrum van die winkel geweest en hadden we die gazebo nooit gevonden of gekocht. Dan hadden we nu binnen moeten gaan zitten, want buiten is het té warm.
Onze Belgische Nationale Feestdag - 21 juli - komt eraan en Niki en ik organiseren een picknick in onze tuin voor álle internationalen en álle geburen. Zo'n 70 personen hebben toegezegd dat ze zullen komen. Wij zorgen voor de dranken, zij brengen allemaal iets mee om te eten (een koud gerecht want het is een picknick !) en ieder brengt zijn eigen deken, stoel of strandzetel mee om te zitten. Ik ben benieuwd wat het zal worden en hoe het zal meevallen. Ik hou jullie op de hoogte !
De 2de - en meteen ook onze laatste - dag van ons bezoek aan Bryce Canyon beginnen we om 10 uur in de "Mossy Cave". Die ligt tussen ons hotel en Bryce Canyon.
En vermits we toch die richting opmoeten houden we hier even halte voor een kleine wandeling naar de waterval. Maar het is nu al zo warm, dat ik al meteen een beetje verfrissing ga zoeken bij de rivier
Na een kwartiertje bereiken we - in the middle of nowhere - die waterval. Het is hier zóóóóó stil. Je hoort alleen maar enkele vogels en het geklater van water. Zo nu en dan zie je ook een paar mensen.
We lopen nog even de andere richting op op zoek naar de "Cave". We zijn in België ook al wel eens in de grotten van Han geweest, maar ik vind die grotten altijd toch wel iets geheimzinnigs hebben. De teleurstelling is dan ook heel want deze "grot" stelt helemaal NIKS voor, je kan er niet eens inlopen...
Dan maar terug naar de auto en verder naar Bryce Canyon. We willen nog een fatsoenlijke wandeling gaan ondernemen voor we huiswaarts keren. Maar nu zien we iets dat ons gisteren blijkbaar helemaal ontgaan is. Hebben we niet goed opgelet of waren we te moe ? Ik weet het niet, want nu rijden we dezelfde weg als gisteren en plots staan er langs de weg deze Tipi's. Wat zou hier de bedoeling van zijn ?
We gaan op onderzoek uit en blijkt nu dat ze deze tipi's verhuren (jawel !) aan toeristen. We hadden dus eigenlijk nét zo goed in één van deze Tipi's kunnen overnachten i.p.v. in ons hotel. Bij verdere navraag hierover blijkt echter dat er helemaal niks in die tipi's staat. Het is gewoon de tent op zich met een zeil op de grond en als je ze wil huren om te overnachten moet je ook nog eens een luchtmatras, een slaapzak en de hele reutemeteut om te kamperen zelf meebrengen. Dan toch maar liever op hotel !
We rijden naar Sunset Point want vanaf hier gaan we een wandeling maken. In de verte, links achter Dominique, zie je "Navajo Mountain", daar helemaal achteraan, een beetje in een soort mist. Wel...vanaf het punt waar Dominique staat is het 82 miles (132km !) tot aan die berg ! Wat een ver zicht hé !
We gaan de Indianen achterna op het Navajo Loop Trail. Dat is een weg gemaakt door de Navajo Indianen die hier lange tijd geleden woonden. Ik heb het idee dat we hier zo meteen Winnetou & Old Shatterhand kunnen tegenkomen. Wat is het hier mooi maar o, zo warm...
Een héél steil pad moet ons naar beneden tussen die Hoodoo's brengen. De rotsen worden grilliger en grilliger van vorm en er zijn er een aantal bij die door hun uiterlijke ook een naam gekregen hebben zoals deze bijvoorbeeld...Thor's Hammer (uit de Noorse Mythologie)
Maar het wordt me allemaal een beetje té benauwd want het is écht wel heel steil naar beneden, we moeten seffens ook nog terug naar boven, het is heel heet en ik krijg het gevoel dat ik seffens niet meer terug boven raak omdat mijn algemene conditie nog niet optimaal is. Ik neem het besluit terug naar boven te gaan maar Dominique gaat verder. Hij wil de "Two Bridges" (de 2 bruggen) bereiken en dat lukt.
Hij gaat verder en verder, maar moet uiteindelijk ook zijn wandeling staken en terug naar boven want het meest spectaculaire stukje daarbeneden - "Wall Street" genaamd - is afgesloten voor het publiek omdat er sinds 2 dagen rotsen naar beneden vallen. Hier is ook voor hem het eindpunt gekomen.
Vanaf dat eindpunt is het voor Niki een hele klim (+/- een half uur) om terug bij mij te raken. Ik ben intussen helemaal opgeknapt en uitgerust. Nu mag mijn moedige krijger (!!), moe maar voldaan, gaan uitrusten in de auto terwijl ik het stuur neem en terug huiswaarts begin te rijden. We hebben nog 5 uurtjes rijden voor de boeg, maar dit park is al die moeite écht wel dubbel en dik waard geweest !
Na de parade, ter gelegenheid van 4th of July, zijn we vertrokken voor een ritje van +/- 5 uur richting het zuiden van Utah, naar Bryce Canyon National Parc. We zijn benieuwd of het inderdaad ook zo spectaculair zal zijn als wat men ons verteld heeft. Volgens het boek (alle nationale parken van de USA) dat Niki kreeg voor zijn verjaardag van onze huisbazen, kán het gewoon niet anders dan héél mooi zijn. Het is bijna avond als we Bryce Canyon naderen en merken aan het landschap dat ons doel binnen bereik komt, maar we moeten we nog door "Red Canyon". Met de avondzon ziet dit er al heel speciaal uit !
En dan zien we een eerste aanwijzing dat we er zijn (of toch bijna !)
Ja hoor, we hebben de ingang van het park gevonden (www.brycecanyon.com). Een groepje toeristen maakt vlug nog enkele foto's. Er volgt een uitwisseling van camera's en daarna kan iedereen - blij en fier met zijn/haar foto van het momument aan de ingang van Bryce Canyon - weer vertrekken.
We rijden nog door tot aan het Visitors Center om te weten hoelaat het hier morgen eigenlijk opent. We willen een plattegrond van het park, een jaarpas voor alle Nationale parken en natuurlijk de nodige uitleg waar we moeten zijn en wat er allemaal te beleven valt. Dominique - die duidelijk moe begon te worden - is plots klaarwakker en helemaal in zijn element ! Hij heeft - met zijn "jagersinstinct" - al onmiddellijk een "pronghorn deer" gezien (die jachtcursus is toch nog voor iets goed geweest is...'k wist het hé !).
Omdat het te donker begint te worden gaan we ons hotelletje opzoeken in een dorpje "Tropic". Het hotel steld niet veel voor, maar we zijn er ook alleen maar om te slapen en na een rit van 5 uur, voelen we toch wel dat we daar aan toe zijn. Na een deugdoende nachtrust (zo noemen ze dat toch) zitten we tegen 8 uur aan het ontbijt. Tegen half 10 rijden we het park binnen, op zoek naar het avontuur. Aan de ingang krijgen we een krantje met de nodige uitleg over het park en daarin zit ook een landkaart. Men raad ons aan om eerst naar het meest zuidelijk punt (Rainbow Point op een hoogte van 9115 foot of 2778 meter) te rijden. Als je dan terug richting uitgang rijd, liggen alle stopplaatsen met de bezienswaardigheden aan de rechterkant en hoef je de weg niet eens meer over te steken (héél slim !)
Op Yovimpa Point (vlakbij Rainbow Point) maak ik een foto van Niki in een spectaculair decor
We rijden naar Agua Point en wie komen we daar tegen ? Mr. de Raaf uit... juist ja, je weet het nog !
Dit is het uitzicht vanop Agua Point (als de raaf uiteindelijk verdwenen is)
Daarna gaat het verder naar de "Natural Bridges". Het woord zegt het zelf, het is een rots waar door de erosie van vele jaren zich een brug gevormd heeft. Eigenlijk is het niet meer of niet minder dan de rots die langzaam aan verdwijnt. Eerst is de rots volledig, daarna komt er een gat in - de zogenaamde "windows" of "vensters" zodat je door de berg kan kijken. Dat gat wordt alsmaar groter tot er uiteindelijk alleen nog maar een "natuurlijke brug" overblijft. Als over vele jaren ook nog die brug zal verdwenen zijn, blijven alleen nog de "Hoodoo's" (grillige rotsformaties) over.
We komen aan op "Farview Point" op een hoogte van 8819ft of 2688m en het uitzicht is GIGANTISCH ! Daar moét en zal ik een foto van hebben en Niki is een zeer geduldig model (haha).
Omdat we hier een beetje langer blijven én omdat we natuurlijk "den toerist" aan 't uithangen zijn, krijgen we gezelschap van deze beestjes. Het zijn de "Chipmuncks" of grond-eekhoorns (Knabbel en Babbel zijn dé grote bekenden van deze soort !) Ze denken waarschijnlijk dat we eten bij hebben. Helaas voor hen mag je de dieren in de parken absoluut niet voederen omdat ze dan afhankelijk worden van mensen én van "ons" eten. Per slot van rekening zijn het nog altijd "wilde" dieren en dat moeten ze ook blijven.
Van Farview Point gaat het richting "Inspiration Point" en dit is een foto die je ook in de boekjes aantreft. Het zicht is overweldigend en als je goed kijkt dan zie je al die Hoodoo's waar ik het eerder over had.
"Bryce Point" - onze volgende halte - zal voor altijd een hele speciale betekenis hebben voor mij. De reden waarom zal voor jullie wellicht een gok zijn, maar voor mij is het een weet...
Aan de andere zijde van bovenstaande foto bevinden zich de "Bryce Point Grottos". Je ziet duidelijk wat ik bedoel met de rotsen die meer en meer verdwijnen, bruggen vormen en daarna Hoodoo's worden
En Bryce Point is het eindstation voor vandaag. We hebben honger en gaan in het stadje onze innerlijke mens een beetje versterken want het is hoog nodig. Op de terugweg van het park naar het stadje komen we voorbij een "cowboy-dorp" en kunnen het niet laten om daar eens gaan rond te neuzen.
In zo'n cowboy dorp moet je je natuurlijk wel kleden volgens de gewoontes van het dorp. Dat we dat gedaan hebben én daar bewijzen van hebben zie je op onderstaande foto
Na het diner - dat overigens zéér lekker was - rest ons nog maar één ding te doen. We willen een zonsondergang zien op "Sunset Point". Tegen 9 uur zou de zon onder gaan dus wij er naar toe. Halfweg wilde Niki de herten nog eens van héél dichtbij gaan bekijken, maar zoals je ziet kijken zij al evenzeer naar hem. "Wat iets raars is me dat !" zullen ze wellicht gedacht hebben
Ook de "Utah Prairie Dog" (stokstaartjes) waren zéér op hun hoede bij het zien van "dat rare ding"
Maar we bereikten uiteindelijk toch Sunset Point en nét op tijd want de zon was bijna onder, maar het was allemaal de moeite waard want de beelden zijn prachtig...oordeel zelf maar
En met deze laatste foto's is het hoog tijd geworden om ons terug naar ons hotel te begeven. We hebben nog een heel eindje te rijden en morgen staat er - naast een fikse wandeling (de Navajo Loop Trail) - ook nog onze terugreis op het programma en dus moeten we ervoor zorgen dat we goed uitgerust. Net als we denken dat we het wel gehad hebben voor vandaag krijgen we nog een extraatje. We worden - nét als we het park willen verlaten - getrakteerd op een één uur durend, fenomenaal vuurwerk owv. 4th of July, en dat is toch wel een hele speciale afsluiting van een heerlijke, mooie dag !
of "Independence Day" (ook wel letterlijk "Fourth of July" genoemd) is dé grote dag hier in de States. Het is hun Nationale Feestdag naar aanleiding van de Amerikaanse Onafhankelijkheidsverklaring van 4 juli 1776. In deze verklaring werd de onafhankelijkheid van de VS tegenover het Koninkrijk Groot-Brittanië bevestigd. Independence Day wordt meestal geassocieerd met parades, picknicks, spelletjes, vuurwerk en andere publieke en privégelegenheden ter viering van de historie en tradities van de Verenigde Staten. (Tekst komt uit Wikipedia : http://nl.wikipedia.org/wiki/Independence_Day_(VS))
Het is voor ons de eerste keer dat we dat meemaken en we worden uitgenodigd door Mike (de vliegvis-instructeur waar Niki les volgde) en zijn gezin in Kaysville, vlakbij ons thuis.
Dominique wordt bij aankomst onmiddellijk aan 't werk gezet. Maar zó erg vindt hij dit werkje niet hoor. Hij maakt Margarita's (juist, want Mike & Co zijn géén Mormonen en alcohol mag dus !)
Dan is het tijd voor de parade. Die kan je vergelijken met een karnavalstoet in België. Alle verenigingen doen er aan mee (uiteraard met zoveel mogelijk Amerikaanse vlaggen) en net zoals in België worden er snoepjes en speelgoed uitgestrooid (en zoveel mogelijk gevangen natuurlijk !).
Er is ook plaats voor een grapje zoals deze Goofy
en bij de dames van het gezelschap zit de sfeer er al meteen goed in
Pracht- en praalwagens, fanfares, schoonheidskoninginnen...ze passeren één voor één de revue. Maar ook de sprookjesfiguren mankeren niet op het appél
"De politie, je vriend (?)" houdt een oogje in het zeil en gaat, in tegenovergestelde rijrichting van de stoet, de mensen verwittigen dat ze op een veilige afstand van de wagens moeten blijven
Het zijn de cowboys en -girls die de stoet afsluiten.
Althans...dat denken wij, maar we hebben nog iets gehoord over een "watergevecht" en het is ons niet helemaal duidelijk wat ze daar nu weer mee bedoelen tot we dit zien gebeuren
Alles en iedereen wordt aan het eind van de stoet "getracteerd" op een heus watergevecht ! Dit is een échte traditie geworden (in Kaysville toch). Het watergevecht is ontstaan omdat 13 jaar geleden een aantal cheerleaders op het idee kwam om de mensen langs de kant van de straten een beetje af te koelen door hen nat te spuiten. Het volgende jaar waren de toeschouwers erop voorbereidt en waren zij het die gingen wraak nemen op de cheerleaders door hen te verrassen op nog meer waterpret. Van het ene kwam het andere en zo groeide een simpele grap uit tot een échte "wateroorlog" tussen deelnemers van de stoet en de toeschouwers die nu in grote getalen komen afzakken naar Kaysville !
Hier zijn we helemaal niet op voorzien, maar we houden het in ons achterhoofd voor volgend jaar en geloof me...de wraak zal zoet zijn !!! Ze zullen ons geen 2de keer liggen hebben !
Lang kunnen we helaas niet blijven want Niki en ik vertrekken voor het verlengde weekend (Niki moet niet werken op maandag owv. 4th of July) naar Bryce Canyon. Dat is één van de natuurparken op 5 uur rijden van thuis. De zomer is nu tegoei van start gegaan en dat wil zeggen dat we vanaf nu weer regelmatig erop uit zullen trekken om zoveel mogelijk te zien te krijgen van de 50 Staten van Amerika. En jullie mogen allemaal meegenieten !
Zoals ik in deel 1 al zei, heb ik dag 3 doorgebracht aan en vooral ín het zwembad. Maar wat ik jullie in dat eerste deel helemaal vergat te vertellen is dat we - bij aankomst in Oklahoma - een overstroming meegemaakt hebben. Dat komt omdat we er zo van onder de indruk waren, dat het tot nu geduurd heeft voor we er foto's van hebben kunnen maken. Gelukkig heeft die overstroming (én bijpassend noodweer met klank- en lichtspel !) maar één dag geduurd. Maar je ziet wel nog tot waar het water stond.
Dag 3 zijn we met z'n allen naar downtown Oklahoma gegaan. We willen het museum bezoeken (www.oklahomacitynationalmemorial.org). Maar het is geen museum van kunst- of beeldhouwwerken...neen...het is een museum als aandenken aan een aanslag die daar gebeurd is op 19 april 1995. Een aanslag zoals die van 11 september 2001 in New York. Het is een heel trieste aanblik als je door de straat wandelt waar deze feiten zich afgespeeld hebben
Als we het museum binnengaan zien we onmiddellijk deze gedenkplaat
Er wordt ons gevraagd om op een serene manier door het museum te wandelen en géén foto's te maken uit respect voor de 168 overledenen (waaronder 39 kinderen). Deze enigste foto die binnen mag genomen wordt laat (rechts vooraan) een deel van de muur zien zoals we die buiten ook al zagen.
Aan de andere kant van de zaal hebben we een uitzicht op het "buitenmuseum" waar we een wandeling gaan maken. Je kijkt nu uit naar de plaats waar eens het gebouw gestaan heeft...
Wat ín het museum al zo in-triest en onwaarschijnlijk lijkt, is buiten al helemaal niet in woorden te vatten. De plaats waar onderstaand foto gemaakt is, is ook de plaats waar het gebouw stond. Dat gebouw is nu vervangen door het water. Aan de ene kant staat een muur die eens een zijmuur was met daarop een uur : "09:01". Op de klok van de zijmuur aan de overkant staat "09:03". Daartussen hoort eigenlijk "09:02", maar dat zie je nergens omdat dat het moment van de aanslag was...
Aan de andere kant van het water, zie je 168 koperen stoelen staan. Voor ieder overleden persoon staat er ééntje. Ze hebben allemaal dezelfde afmetingen behalve die voor de 39 kinderen, die zijn een beetje kleiner. Ze staan allemaal in een bepaalde orde...de plaats waar de mensen waren op het moment van de aanslag. En ze kijken allemaal in dezelfde richting van het water...
Brandweermannen die ter hulp kwamen en overweligd waren bij de aanblik van de aanslag lieten deze tekst na op één van de muren, duidelijk zichtbaar voor iedereen die hier ooit nog zou komen...
Ik verzeker jullie...het heeft toch wel even geduurd voor we ons daar allemaal konden overzetten. Het heeft enorm veel indruk nagelaten bij iedereen !!! Zoiets mag nooit vergeten worden...
Gelukkig is dit bezoek in de voormiddag geweest. Namiddag - toen al die gevoelens een beetje getemperd raakten - hebben we het nuttige ook aan het aangename gekoppeld. Onze ganse compagnie is neergestreken bij Erik & Isabelle en is het toch nog een hele fijne, gezellig BBQ geworden.
De avond word door de anderen afgesloten met een bowling-competitie
behalve voor Niki en mezelf. Wij zijn stiekem naar buiten geslopen en hebben ons - met een lekkere cocktail - op het terras geïnstalleerd. Laat de anderen maar afzien bij de bowling !
En daarmee zetten we een punt achter dit hele "Oklahoma" gebeuren. Volgend jaar gaat deze "meeting" waarschijnlijk in Washington door. Dan ga ik van de gelegenheid gebruik maken om Kim (mijn nichtje in Philadelphia ) en haar gezinnetje te gaan bezoeken. Kim...ik kom er (volgend jaar) aan hoor !
Dit verhaal begint met een afscheid. De dag vóór we naar Oklahoma vertrekken, gaan we nog effe langs bij Trond & Stephanie. Zij logeren voor het ogeblik in een hotel want binnen een paar dagen vertrekken ze definitief terug naar Noorwegen. Het zijn de eersten (van 7 gezinnen !) die dit jaar vertrekken, maar het waren ook de eersten die ons "welkom" geheten hebben in hun huis toen wij - ongeveer een jaar geleden - hier toekwamen. Vandaar dat we een beetje een speciale band hebben met deze mensen. En vandaar dat het ook een beetje hartpijn doet, te weten dat zij weg zijn als wij terug komen van Oklahoma... We hopen dat het hen verder goed zal gaan en gaan hen waarschijnlijk (hopelijk !) eens opzoeken in Noorwegen.
En nu de rest van dit verhaal...Niki (en de andere Belgische militairen) komen één keer per jaar samen voor hun BE-PART (Belgische partners in de US) meeting. Dit keer in Oklahoma City. Voor mij dé ideale gelegenheid om nog eens weg te zijn en een nieuwe staat te leren kennen (enfin...een stukje toch ervan).
Je merkt meteen dat je in een staat zit van olie, koeien, cowboys...
De eerste dag hebben we niet veel meer gedaan dan ingecheckt in het hotel, een wandelingetje gemaakt in de omgeving en een beetje gerelaxed aan het zwembad(je) van het hotel. Veel stelt dat echter niet voor...niet eens de moeite om er een foto van te maken en hier bij het verhaal te zetten...
Dag 2 begint al beter. Vandaag heb ik afgesproken met Isabelle (vrouw van Erik Dewael), haar dochter Louise en haar vriendin Sofie (die daar op bezoek is) om thee te gaan drinken in een échte "Tea-room".
Het is er zo eentje die je eigenlijk zou verwachten in Engeland, maar zéker niet in een staat als Oklahoma, waar alles blijkbaar om koeien, longhorns, cowboys enz...draait ! Het enigste dat in het interieur ontbreekt zijn die échte Engelse dametjes uit één of ander boekje van Agatha Christie...maar daar zorgen we zelf wel voor ! In een hoek van de Tea-room staat een grote kapstok met wel 20 verschillende hoeden en het staat iedereen vrij om er daar een aantal van te passen en zo één geheel te vormen met het interieur ! Zoiets moet ons natuurlijk géén 2 keer gezegd worden...we hebben ze allemaal gepast ! En we hebben wat afgelachen, want er zijn er een aantal bij die waarschijnlijk de oorlog nog meegemaakt hebben !!!
En dan kan het ingehouden, gedempd getatter beginnen bij een lekker tasje thee uit écht tassen mét een ondertasje en niet - zoals we dat intussen gewend zijn - uit "plastieken bekertjes" !
Ieder hoekje van deze "Tea-room" heeft een eigen karakter en uitstraling
Natuurlijk kan je ook dingen kopen zoals thee, konfituur en zelfs porseleinen serviezen
Na de "Tea-time" is het tijd om ons in een hele andere wereld te begeven...we willen op zoek gaan naar de échte "cowboys" en daarvoor moeten we naar de stockyards (of veilingen).
Hier zullen we wel meer geluk hebben...denken we ! Maar niks is minder waar...geen cowboys...geen koeien...geen longhorns...we hebben dikke pech. Het is een trieste, lege aanblik van de stockyards die - normaal gesproken - overbevolkt zouden moeten zijn van beesten en hun baasjes
Dan maar iets doen dat alle vrouwen graag doen...de winkels afschuimen ! Misschien vinden we hier wel iets leuks en origineels, iets dat de moeite is om mee naar huis te nemen...Daar is het winkelcentrum !
En jahoor...daar zijn ook de koeien !!! De ene al gekker dan de andere...waarschijnlijk hebben ze last van de "dolle-koeien-ziekte" (hahaha !). Welke zou jij verkiezen ?
De volgende winkel is er eentje van zadels, riemen, lasso's enz. Ik weet wel zeker dat Fred (mijn broer) en Christy (mijn nichtje) zich hier wel een hele tijd zouden kunnen bezighouden.
Dan bezoeken we nog een winkel van laarzen
en natuurlijk gaan we ook nog een kijkje nemen in een cowboy-hoeden-winkel met voor ieder wat wils.
Als we 's avonds onze mannen terug zien voor een heerlijk etentje hebben we heel wat te vertellen.
Morgen én overmorgen hebben we nog 2 dagen om ons bezig te houden. Wat we dan nog allemaal gaan doen weten we nog niet precies, maar ik denk dat ik morgen een dagje aan het zwembad ga zitten luieren...
Het bowling seizoen is alweer een tijdje geleden, maar het seizoen werd vrijdag 11 juni officieel afgesloten met een BBQ. Het is was al de ganse week goed weer en iedereen had er zin in, maar dan zijn de weergoden plots van gedacht veranderd. Het regent...en van tijd tot tijd stormt het zelfs ! Marcel, Theo, Marko en Niki zijn de verantwoordelijken van dienst. En vermits het seizoen afgesloten werd, moesten er ook nog prijzen uitgereikt worden. Die van beste ploeg, beste mannelijke/vrouwelijke speler enz...Tegen 5u waren ze eindelijk klaar om hun "gasten" te ontvangen. Het is Marcel die de mensen verwelkomt en die het hoge woord voert.
Niemand durft nog iets te zeggen...iedereen luistert héél aandachtig.
Behalve Theo...die gaat rustig verder met "zijn" tombola
Terwijl Marcel de nodige uitleg geeft over het voorbije seizoen, zijn Dominique en Marko aan 't BBQ-en. Maar het is écht "rót" weer. Het regent, het waait...het lijkt wel herfst in plaats van zomer ! Het stormt zelfs zo erg dat de vis-paraplu van Niki het begeeft en gaat vliegen
Binnen gaan de gezellige babbels onverminderd voort. Er is wel niet zoveel volk als vorige jaren (dat heeft men ons zo verteld), maar diegenen die er wél waren hebben zich geamuseerd.
Verkleumd van de kou en doornat heeft Dominique dan eindelijk ook de tijd gevonden om een hapje te komen eten. En zoals dat hoort heb ik braafjes (zo ben ik nu eenmaal !) op hem gewacht
We hadden ook een jarige in ons midden...de Griek Dimitrios Karagkiozakis (héhé..ik heb het eruit !)
En dan was het eindelijk zover...de langverwachte en zéér begeerde prijsuitreiking en de tombola.
De 1ste plaats (beste ploeg) was voor de "Asian Delights" : Capt. Francis Seow, Hyog Kwon, Yasuhiko Fujimoto & Itthikorn Kasetsoontorn
2de plaats was voor de "Dutch Vikings" : Capt. Theo Peters, Marijke Thornell, José Peters & Anja Hengeveld)
3de waren "The New Pioneers" : Capt. Rudi Decrop, Francois Ricour, Michael BoFriis & Jose Morgado
De prijs voor "most improved player" ging bij de dames naar Stephanie Ressem en bij de heren naar François Ricour. Toen iedereen haar/zijn prijs gekregen had en de tombola verloot was bleef het hele gezelschap nog een hele tijd napraten. En zo werd het - ondanks het slechte weer - toch nog een heel gezellig party. We kijken al uit naar het nieuwe bowlingseizoen...
Het is vandaag "Vaderdag" in België, maar nog niet in de States. Dat wordt hier volgende week pas gevierd. Maar wat geef je je vader voor Vaderdag ? Een das ? Een paar sokken ? Een bloemetje ? Ik vind het ieder jaar toch weer een raadsel wat ik die lieve man zal schenken. Vermits ik aan 't "scrapbooken" ben heb ik dit jaar het kaartje zelfgemaakt. En in plaats van een kado heb ik dit jaar een centje bij in de enveloppe gestoken want met ik ben inmiddels alweer terug thuis in Layton. Dus pa...wat je er ook mee doet...proficiat en geniet ervan hé !
Het is niet alleen voor mijn vader "Vaderdag" dus wens ik alle Vaders vandaag proficiat met "hun" dagje. Het wordt vast een onvergetelijk feest ! Nog even deze toepasselijke tekst
Een bijzondere vader
Een grootvader 3 kleindochters en 1 kleinzoon Een man die graag tijd met hen doorbrengt Een opa waarop ze kunnen bouwen
Een vader Een persoon die je kunnen vertrouwen Die je steunt en met je meeleeft Een man die achter je staat tijdens moeilijke dagen
We zijn nog maar net terug thuis en ik heb al een volgende boodschap voor jullie. De lente is hier duidelijk begonnen want de eerste "Hummingbirds" of "Kolibri's" hebben de weg naar onze voederbak gevonden ! En iedereen hier wéét dat - eens de Kolibri's er zijn - de zomer snel zal volgen. Aan onze "birdfeeder" hangt een fles met suikerwater. Hummingbirds lusten dat zéér graag en wij zijn écht wel benieuwd of we ze op deze manier zouden kunnen lokken. En ja hoor !!!
Om jullie een idee te geven hoe klein zo'n Hummingbird is zet ik er de grote van de fles (+/- 15cm) bij. De hoogte van rode vlak waar de Kolibri op zit is 2cm en heeft een doorsnee van 10cm
Aan de zijkant van ons huis komt de verluchting van de open haard uit en het is maar goed dat we die nu niet meer moeten laten branden want er heeft zich daar een vink (housefinch) in genesteld...
Met heel veel geduld heb ik bovenstaande foto kunnen maken, maar vlak daarna ging de vogel vliegen. Ik dacht eraan te zijn voor de moeite tot ik probeerde in het nestje te kijken en dit zag
Maar liefst 5 eitjes !!! Ik ben dan maar onmiddellijk terug naar binnen gegaan en hou nu angstvallig de wacht. Iedereen die ook het ook maar aandurft in de buurt van dit nestje te komen wordt stante pede vriendelijk maar dringend verzocht deze broedplaats te verlaten. Ik kan niet wachten tot de eitjes uitkomen en ik ben benieuwd of het me zal lukken foto's te maken van dit nieuwe leven...afwachten dus.
Helaas, helaas...wat jammer nu ! Een paar dagen later en er blijft van dit nestje niks meer over ! Het heeft zo hard gewaaid (om niet te zeggen "gestormd") dat de vogel, met nest en eitjes weggewaaid is ! Mijn goede voornemen om dit nestje te bewaken is blijkbaar tevergeefs geweest. Zo'n natuurgeweld...daar kan je niet tegenop hé. Nu maar hopen dat die vogel volgend jaar terug wil komen...
Zondag 30 mei - amper één dag na het huwelijksfeest - gaan we naar het schoolfeest van Lien. En net zoals tijdens de dansles moet het klasje van Lien dansen op een liedje van Michael Jackson. Helemaal in zwart en wit gekleed, komen ze het toneel opgestormd
Er wordt gedansd, gesprongen, gehuppeld dat het een lieve lust is. Ik laat jullie even meegenieten
Vermits Lien de dag ervoor ook al druk bezig was, is ze nu natuurlijk héél erg moe.
Na het schoolfeest gaan zij onmiddellijk naar huis en wij gaan terug naar Dominique zijn ma. Vanavond gaan we met zijn ganse familie eten bij de Japanner en daar maak ik volgende foto's...
Niki en zijn ma
Zijn zus Lizzy-Anne en haar man Fons
Zus Christel met haar echtgenoot Luc
en één van de kelners wordt gebombardeerd tot fotograaf en maakt een foto van de ganse groep
Het wordt een heel gezellig avond met lekker eten. Zoals gewoonlijk wordt er heel wat afgelachen en moeten wij zoveel mogelijk vertellen over ons leventje in Utah. Eigenlijk zouden we heel graag hebben dat ze allemaal eens naar Utah zouden komen, maar dat zal wellicht niet gebeuren. Zolang ze hun vliegangst niet kunnen overwinnen, kunnen ze er ook niet geraken hé...
Een paar dagen voor we weer naar Utah vertrekken krijg ik 's morgens een telefoontje van Joni...ze ligt in het ziekenhuis, de arme schat ! Ze heeft longvliesontsteking en moet een paar dagen in het ziekenhuis blijven. Even wordt er gevreesd dat ze niet op vakantie naar Kreta zal kunnen vertrekken...OEI !!! Zij, Rob en Lien hebben er al zo lang naar uitgekeken om lekker te gaan luieren onder een stralend zonnetje...als dat maar goed komt ! Maar dan krijgt ze het goede nieuws...ze mag op vakantie, maar wel op voorwaarde dat ze héél goed zal rusten daarginds. Dat zal ook wel zo gebeuren, maar als mama maak je je toch altijd wel zorgen om je kinderen hé...
Ik wil haar via deze blog dan ook van harte een heel spoedig herstel wensen !
Als we haar thuis gaan bezoeken, maken we nog snel een foto van de 4 generaties. Je herkent ze meteen hé...van links naar rechts Joni, Lien, ikke en ma.
Vermits ik hier nu bijna de ganse familie voorgesteld heb, rest er mij alleen nog een foto erbij te doen van mijn eigen familie. Deze dateerd van toen ma vorig jaar 80 jaar werd
Het is fijn om iedereen weer terug te zien, maar naar België komen is voor ons géén vakantie ! We moeten dan op zoveel plaatsen zijn, dat onze agenda al vol staat voor we in Utah vertrekken. We zijn altijd heel blij om te komen, maar ook altijd tevreden als we weer naar huis gaan...
