Zeven goals kregen de toeschouwers te zien.
En het doelpuntenfestival begon voorbij het openingskwartier.
Dan lukte Zahriou de 1-0. Maar nog geen vijf minuten later hingen de bordjes alweer gelijk na een treffer van Hoorens.
Nog voor het half uur zette Poppe de bezoekers op voorsprong. En Hoorens en Janssens deden er nog voor de rust nog twee bij.
Het leek erop dat de zege binnen was voor Kalken.
Robur had het lastig om in de tweede helft nog enkele goede aanvallen op te zetten.
In het slot zorgde Desramault nog voor de 1-5, Van Houte milderde nog voor de thuisploeg.
Doelpunten: 18' Zahriou (1-0), 23' Hoorens (1-1), 27' Poppe (1-2), 33' Hoorens (1-3), 36' Janssens (1-4), 84' Desramault (1-5), 87' Van Houte (2-5)
(Stef Van Overstraeten in Het Laatste Nieuws)

Het Nieuwsblad

Na een evenwichtige aanhef kopte Zahriou een voorzet van maatje Kissami binnen.
Vervolgens sloegen de gasten scherp toe. Hoorens strafte een defensief misverstand af.
Janssens stuitte eerst op doelman Van Goethem, maar bood vervolgens Poppe de 1-2 aan.
Hoorens devieerde een voorzet van Claerhout in de verste hoek. Nog voor rust nette Janssens de 1-4.

Robur probeerde nog de bakens te verzetten. Van Spittael besloot naast.
Van Goethem maakte een kopbal van Poppe onschadelijk en Van Guyse kon een tegenaanval niet afronden.
De ingevallen Desramault lukte wel een vijfde Kalkens doelpunt.
Aan de overzijde scoorde Van Houte een eerredder.
(Kris Cornelis in Het Nieuwsblad)

Scheidsrechter: Opsomer
Doelpunten: 18' S. Zahriou 1-0, 23' L. Hoorens 1-1, 27' L. Poppe 1-2, 33' L. Hoorens 1-3, 36' S. Janssens 1-4, 84' Desramault 1-5, 87' Van Houte 2-5
KVK Robur: Van Goethem, Ryckaert, Heuvinck, Van Hoey, Kissami, Kaadouch (46' Van Houte), De Graeve (85' Steeman), Van Gijseghem, Zahriou, De Coninck (66' Rogge), Van Spittael
HO Kalken: Baele, De Wolf, Van Bogaert, Criel, Poppe (77' Remue), Hoorens (60' Van Der Borght), Van Guyse, Janssens (60' Desramault), Claerhout, De Munnynck, Vermeerschen
Gele kaarten: 43' Kissami, 55' Ryckaert, 63' Poppe, 69' Van Spittael, 85' Van Guyse

“Minder naïef spelen om punten te pakken” - Mounir Kissami (Robur Moerzeke)

Door de nederlaag tegen Zottegem zag Robur een kloof ontstaan naar de veilige zone.
De thuismatch winnen tegen Hogerop Kalken is meer dan aangeraden om weer echt in competitie te komen.

“Inmiddels is het al vijf over twaalf”, beseft Mounir Kissami.
“De match op Zottegem was echt een gemiste kans.
We hadden daar 70% balbezit en hadden bijna tien kansen.
Toch verloren we met 2-0. Dat was pijnlijk.
Na de vier op zes tegen Berlare en Zele dachten we vertrokken te zijn, maar we staan terug bij af.
Met HO Kalken krijgen we een nieuwkomer die de overstap goed verteerd heeft.
We zullen tegen hun snelheid en kracht wat minder naïef moeten voetballen.
Punten pakken is de opdracht.”
(Kris Cornelis in Het Nieuwsblad)

“Spelers zijn hechte groep geworden” - Furkan Sag (Dampoort Gent)

Dampoort Gent speelt tegen HO Kalken B. Bestuurslid Furkan Sag noemt dat een uitdaging.

“HO Kalken B is prima op dreef.
De laatste weken is bij ons de spelkwaliteit sterk verbeterd, zo speelden we ook gelijk tegen Tenstar Melle.
Tegen Bottelare ontbrak alleen het resultaat, maar hebben we ook fantastisch gevoetbald.
Daardoor heb ik toch wel enige hoop dat we tegen Kalken een goed resultaat kunnen neerzetten.
Iedereen kent elkaar nu en de spelers zijn een hechte groep geworden, de sfeer zit echt goed.
De partij tegen Kalken is de laatste van een moeilijke reeks, nadien volgen er een aantal meer haalbare opdrachten waar we toch punten willen sprokkelen.”
(Stefan Smet in Het Nieuwsblad)

Ex-Hogeropper Cliff Vermeir heeft er een schitterend 2017 op zitten.
De middenvelder trok in zijn Kalkense periode al wat tijd uit om zijn andere hobby uit te oefenen.
Maar sinds hij de voetbalschoenen aan de haak moest hangen door een blessure, gaat het flink crescendo met het sportvissen.

"In principe zou ik pas over twee jaar meedoen aan de schiftingen voor de internationals", geeft Cliff toe.
"Maar ik heb me deze zomer al ingeschreven. En met succes!
Ik mag me nu al B international noemen in België.

In het eindklassement van de nationale competitie werd ik vijfde op 90 deelnemers. Dat is een heel goed resultaat.
Ik ben enorm tevreden omdat ik een aantal mooie wedstrijden heb gewonnen dit jaar.
Op het Belgisch kampioenschap behaalden we brons met de club! Een wedstrijd met 25 clubs in Hermalle op het Albertkanaal.
Dat was persoonlijk toch een van de hoogtepunten met een tweede en derde plaats in de sector.

Op basis van die resultaten heb ik meegedaan aan de schifting voor de internationals. En zowaar de eerste wedstrijd in Ronquerre gewonnen.
Een paar weken geleden bracht ik twee wedstrijden op de Maas in Oupeye tot een goed einde.
Met een 11 en een 3 in de sector eindigde ik op 15 punten en met dit resultaat mag ik me volgend jaar B inter noemen!
Hopelijk kan ik in de reeks blijven, want van de 18 vissers zakken de laatste vier.
De eerste vier stijgen naar de A inters. Die nemen deel aan WK's met de Belgische ploeg.
Dat is een mooie uitdaging."

“Die kleine wittekop op de foto, op de blog van Hogerop. Ben jij dat?”
Ik moest even lachen, vorige zaterdag, toen loopgoeroe Danny Clincke mij de vraag stelde.
Natuurlijk. Als kleine rakker mee naar het voetbal met de papa. Dat is en blijft toch de perfecte zondag.
Dat weet Steven, de wing met de gouden linker. Dat weet kleine Tuur nu ook met papa Ben.
Ik heb de voorbije week een paar keer de oude foto’s bekeken. Allemaal mooie herinneringen.
Maar bij die ene met de blonde mascotte ben ik toch wat langer blijven hangen. Die rode truitjes, met de legendarische opdruk ‘Garage Locquet Talbot’ (waarvan je de L nooit zag onder de oksel) en de volledig rode training, die ik trouwens nog altijd heb. Ik ben er fier op.

Als je naar oude foto’s kijkt, zoek je naar details.
Een bal waarmee onze eerste ploeg niet meer zou willen spelen, die oude schoenen (allemaal zwarte) met witte veters, de wijde witte broekjes.
Als je naar oude foto’s kijkt, zie je gezichten en je haalt meteen herinneringen op.
De snorren van Cyriel Van Rysselberghe en Martin Hoogewijs, de lange haren van Jean-Pierre Cours en Paul Praet.
De jeugdigheid van Patje Vandenberghe. Rudy Vermeerschen kom je weer tegen, Patrick Bogaert ook.
De coach met het hemdje aan. Je denkt terug aan hoe het toen was.

Als je naar oude foto’s kijkt, dan zie je ook mensen terug die er niet meer zijn.
Je hebt nog wel een beeld in je hoofd, maar zo’n foto roept toch net iets meer op.
De fiere voorzitter Jozef Plaetinck, de borst vooruit of was het zijn te strak hemd.
De sportieve looks van zijn zoon Filip. Allebei niet meer bij ons.

En nu is er dus een derde gaatje op de foto. Andre De Landtsheer, toen nog met veel haar, ja ook hij, wat krullend.
Het zal wel mode geweest zijn zeker?

Andre was een nummer 10, zoals ze dat nu in het vakjargon noemen, bij Extra Time of bij de roepers van de radio, een aanvallende middenvelder.
Technisch sterk. Het leek zo eenvoudig en gemakkelijk. Bij technisch goede spelers lijkt voetbal altijd eenvoudig.
André was een goede passeur. Hij liet anderen beter spelen, dat kunnen enkel teamplayers. Logisch dat ie ook de vrije trappen en corners voor zijn rekening nam.

Andre was erbij toen HO kampioen speelde in vierde, dankzij een overwinning thuis tegen SK Kalken. Kon het mooier. Meer dan 1000 man was er. En in het krantenverslag van toen lees ik:
Een sterke Andre de Landtsheer bediende keer op keer de gevaarlijke rechtsbuiten Dirk Borgilioen.
En dat was drie minuten voor tijd ook zo. Martin Hoogewijs maakte de actie af en Hogerop pakte na 33 jaar nog es de titel.
Hij was een winnaar en durfde al es verbaal in de clinch te gaan met de tegenstander. Of met de scheids.
Grappig dat hij jaren later voor de club de scheidsrechters opving na de match. Het was soms op de tanden bijten.
Maar Andre was vooral een sfeermaker. Met zijn typische kwinkslagen. En zijn typische lach.

De titel op het einde van het seizoen 1979 – 1980, dat was ook het hoogtepunt voor Andre, die op zijn 16de al op het scheidsrechtersblad werd geschreven door Meester Nest zaliger.
Daarna kon hij nog moeilijk trainen wegens zijn groeiend bedrijf. Hij ging toen bij de zondagreserven spelen en ook daar werd hij een paar keer kampioen. Met de vrienden.
En dan volg je de logische weg. Op vraag van Albert Praet en Jozef Plaetinck stapte Andre met zes vrienden van de zondagreserven in het bestuur.
De perfecte reddingsboei, want Hoger Op stond toen aan de afgrond, op de laatste plaats in vierde provinciale en met nog slechts enkele bestuursleden.
Andre is meer dan 20 jaar bestuurslid gebleven van onze geliefde club. Gul als sponsor, gul als vrijwilliger.
Want als er moest gewerkt worden was Andre aanwezig! Het hoogtepunt was het mosselfestijn, drie dagen hard werken, stinken als de pest en daarna een pintje drinken.
Het was een deel van zijn leven geworden. Net zoals Hogerop een groot deel van zijn leven was. Wat hebben we je gemist aan de kookpotten enkele weken geleden.

Net als die andere verdwenen helden op de foto, Jef, Filip, zullen we jou ook nooit vergeten.
Ik hoor het Jef ginder al roepen: Uug en verre, de perfecte lange bal van André en Fluppe kopt em binnen.
Meester Nest, zonder kousen, met de fiets aan de hand zet op het hemels scorebord. 1-0 voor Hogerop.
Aan de zijlijn staat Fredje Roels klaar om in te vallen.

Andre, Hogeropper in hart en nieren, bedankt voor alles.