"Wie zijn ze?" "Wat drijft hen?" "Waar komen ze vandaan?"
Ja, ik weet het, weer op zijn "Jambers' "maar ik vond het hier zo toepasselijk....
Ik zat er namelijk de voorbije dagen zelf mee opgescheept en dan staat een mens er al eens gemakkelijker bij stil nietwaar
Bon, wat weten we van een virus???
Het is een levend organisme...
Een soort van "diertje" dus. Inimini klein, nog veel kleiner dan een bacterie.... En ...het kan niet overleven zonder ons, mensen...
Hoe zou je dan, virus zijnde, zelf zijn???
Dan ga je toch op zoek naar een geschikt slachtoffer... Eéntje waarvan de weerstand eventjes een beetje minder sterk is... Je overvalt hem op een moment dat hij het niet verwacht... En je neemt natuurlijk meteen je hele familie mee.... Want alleen is maar alleen ... Vervolgens is het alle hens aan dek want er moet vermenigvuldigd worden....
Kunnen zij het helpen dat hun "slachtoffer" daar ziek van wordt???? Ze moeten toch ook leven?????
Of zijn het eerder geniepige "duivels" ????? Met één doel: de mens aanvallen, zo ziek mogelijk maken en liefst nog liquideren ook....
Teveel volk op de planeet! Aanvallen!!!!!!
Hoeveel mensen sterven er jaarlijks door een aanval van een griep-virus??? Telkens er een vaccin wordt ontwikkeld tegen een bepaalde soort verschijnt er "out of the blue" wel weer een nieuw....
Nu men er eindelijk in geslaagd is om het H.I.V.-virus onder controle te krijgen komt het Ebola-virus weer op de proppen... Dit ruikt toch naar kwaad opzet.... Naar sabotage van het mensdom....
Wat me dan meteen bij de vraag brengt:
Waar komen zij telkens vandaan???? Wie is er verantwoordelijk voor hun ontstaan????? Ha! Creepy toch....als men er zo eens bij stilstaat...
Gelukkig loopt het niet altijd zo'n vaart... Vaak is de mens zelf in staat om het opgedane virus te overwinnen.... Maar nooit zonder strijd...ziek maakt het je zowiezo....
Mijn "strijd" is gelukkig bijna gestreden... "Mijn" virus is ver uitgeteld Ik hoop er tegen morgen volledig bovenop te zijn!
Zou het nu zijn kans bij mijn man wagen.... Of verdwijnt het met de noorderzon?????
Ofwel is men voor ofwel
vierkant tegen... Een tussenweg blijkt er niet te bestaan... Voor mij
persoonlijk is facebook vooral fun...
Ik heb er bijvoorbeeld
nieuwe mensen leren "kennen".
Oké, het is niet écht het "kennen" zoals in
de dagelijkse omgang...edoch... We wisselen nieuwtjes uit, bekijken elkaars
foto's en springen kwistig om met "vind ik leuk's"... Meer hoeft dat toch niet te
zijn...
Mensen met wie ik alle contact was verloren, liep ik weer tegen
het :"spreekwoordelijke" lijf... Vrienden, klasgenoten van vroeger, vroegere
buren... Fijn toch!
Zelfs de Noorse penvriendin uit mijn tienerjaren
vond ik terug via fb... Correctie: zij heeft mij opgesnord waardoor er regelmatig Noorse gesprekken
op mijn pagina verschijnen...
Voor alle duidelijkheid: WIJ "praten"gewoon Engels met elkaar.
Het gaat hem dus over
conversaties die zij voert met vrienden en familie.
Het leuke daaraan is,
dat ik, met een beetje goeie wil, best wel veel begrijp. Niet écht
woordelijk maar heel vaak snap ik waar ze het over hebben... F.b. is dus
bevorderlijk voor mijn taalontwikkeling!
Ik blijf zo ook in
contact met mijn buitenlandse vriendinnen: twee stuks ,mèt hun gezin, uit Den
Helder.
Echte vriendinnen, bedoel ik wel in dit geval ... We hebben
elkaar al meermaals in levende lijve ontmoet....en steeds gaat het er zeer
hartelijk aan toe.
Twee andere fantastische meiden emigreerden...
Eéntje, mijn liefste mateken ooit - altijd twee handen op één buik
geweest, no matter what - trok met man en kind(eren) naarCanada... Vijftien
lange jaren geleden alweer...
Een andere volgde ,heel recent, de liefde van haar leven naar
Chicago...
Danzij fb blijven wij op de hoogte van elkaars doen en
laten... Ik kan er zo van genieten!
Wat ik nog een fantastische
ervaring vond was, toen ik werd gecontacteerd door oud-leerlingen . "Kinderen" uit mijn
prille beginperiode als juf in het vierde leerjaar.
Zonder fb, geen
contact.
Ik maak er ook regelmatig reclame voor mijn blog... Mooi
meegenomen...toch???
Voor de rest hou ik mijn "vriendenkring" beperkt en mensen die het niet
goed met mij menen worden zonder pardon "geblokkeerd".... Voor mij geen
gezeur, geen gedoe...
"Tegenstanders" van sociale netwerksites, vinden
het een schending van de privacy... Och, denk ik dan, zolang je iets post,
met in je achterhoofd de gedachte: dit mag heel de wereld zien en weten, is
er toch geen vuiltje aan de lucht.
Dus voilà, ik blijf "voor" en ik hoop
dat ik er mij nog lang mag amuseren!
Alles gaat mij veel te snel... En dan heb ik het geeneens over de rush tegen de tijd op het werk of onderweg... Het léven gaat gewoon te snel ....
Gisteren beviel de stiefdochter van het kleinzoontje...en vanaf januari stapt het ventje gezwind naar de eerste kleuterklas.... Ik kan het amper vatten...
Neem nu de eigen dochters... Amper de pampers ontgroeid, zijn ze alweer de deur uit... Waar zijn al die jaren tussenin naar toe?
Heel soms kan ik zelfs helemààl niet meer volgen.... Het aantal jaren inschatten, sinds een bepaalde gebeurtenis, tot nu bijvoorbeeld...onbegonnen werk... Iets lijkt een jaar geleden te zijn gebeurd terwijl er alweer drie jaar voorbij zijn...
Ik probeer daarom zo weinig mogelijk aan de eigen leeftijd denken... Want dat is nog zoiets...
Men voelt aan de krakende botten en de stramme spieren dat men geen twintig meer is , edoch...mentaal verandert er toch weinig vind ik dan... (ik vermoed sterk dat dat ook met de snelheid van het leven te maken heeft)
Vroeger, als kind, dacht ik dat mensen van een zekere leeftijd écht volwassen waren.... Nu ervaar ik dat dat maar schijn is... Ergens blijven we nog steeds hetzelfde meisje, dezelfde jongen We "spelen" de volwassenen, we "gedragen " ons als een volwassene...maar diep van binnen....????
Ook aan de verhouding tussen mensen verandert er weinig....
Voor je ouders blijf je steeds hun "kind", of je nu vijf of vijftig bent.... Ikzelf blijf mijn leven lang de jonge zus...
Mijn "grote" zus verwoordde het nog zo mooi na het overlijden van onze moeder... "Weet je", zei ze, "ik voel het aan alsof ik vanaf nu de moederrol overneem., dat ik nu voor jou moet zorgen."
Ook voor de buren van vroeger ben ik steeds de kleine meid gebleven en blijven ze mij steevast "Lieveke" noemen.. Ook zij kunnen blijkbaar moeilijk vatten dat, die kleine meid, ondertussen al een dame van "middelbare" (slik) leeftijd is....
(maar ik dwaal hier wel geweldig af nu)
Zoals ik dus al zei: het leven gaat zo snel voorbij....en je beseft het steeds te laat... Een mens zou er zowaar weemoedig van worden....
Toch bestaat er een goeie remedie voor : zoveel mogelijk genieten van het nu...(zelfs Willie Sommers schreef er een liedje over ) En dat hebben de echtgenoot en ik nu écht wel begrepen....
Als er te feesten valt, zijn we van de partij.... We gaan zo vaak we kunnen op vakantie.... Bij nare gebeurtenissen proberen we zo min mogelijk stil te staan.... Met ruzie maken gaan we écht onze tijd niet verdoen....
Het leven is gewoon te kort... Morgen kan het al afgelopen zijn....
Dus, om het met de woorden van Toon Hermans te zeggen: "Vandaag is dé dag, die komt maar één keer, morgen dan is het vandaag al niet meer. Dus mensen geniet van het leven, het mag. Maar doe het vandaag want vandaag is dé dag"
Ik ben Lieve
Ik ben een vrouw en woon in Buggenhout (België) en mijn beroep is juf op pensioen.
Ik ben geboren op 29/05/1959 en ben nu dus 62 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: lezen, toneel, wandelen in de natuur, vogels observeren en SCHRIJVEN.
Ik ben gehuwd, heb twee kinderen en twee stiefkinderen, twee (stief)kleinkinderen , één kat en een vijver vol vissen :-)
?????
)
