Nu de Sint weer is vertrokken en ergens onderweg, zeeziek, zit te wezen...(waarom hij niet met het vliegtuig komt...Joost mag het weten),
is het tijd om de kerststal boven te halen.
Met beeldjes, zo oud als 't straat.
Nog van een tante, van wijlen mijn moeder, kun je nagaan...
De meesten verloren er, door de jaren heen, al eens het hoofd bij....
Wie niet.....
maar werden weer "vakkundig" heel gemaakt...
Bij mensen ligt dat iets ingewikkelder, maar dit geheel terzijde....
Hun mantels kenden ooit betere tijden...
Hier en daar , zit er een scheurtje in...
Veel zijn ze zeker niet meer waard...
Maar voor mij zijn ze onschatbaar....
Ze herinneren mij aan de Kerst uit mijn kindertijd....
Toen het leven nog zo simpelweg, eenvoudig was.....
O, nostalgie...
De boom werd door mijn vader binnen gehaald.
Ik hielp met de versiering...
Toen nog met zilveren slingers en engelenhaar, waarvan je jeuk aan je handen kreeg...
De lampjes hadden alle kleuren...
Jezus logeerde thuis in een grot...
Mijn ouders waren , op dat vlak, ver vooruit op hun tijd....
Mijn vader maakte er achteraan een opening in, waar een lamp bekleed met rood crêpe papier , werd doorheen gestoken , zodat een rode gloed de grot verlichtte...
Hij was wel, vindingrijk, mijn vader...
Dàt wel.....
Kerst herinnert mij ook aan de kaaskroketten van mijn moeder...
Die werden steevast, met de feestdagen ,vakkundig klaar gemaakt...
Daarnaast, als hoofdgerecht: een parelhoentje....
Die heerlijke geuren...ik kan ze nog ruiken, wanneer ik mijn ogen sluit...
En als dessert: een kerststronk met er bovenop , een kindje Jezus van suiker ...
Maar de tijden veranderden....
Jaren was Kerst donker en triest...
Moeder en vader zijn er al lang niet meer.....
Maar de mooie herinneringen, die zal ik voor altijd blijven koesteren....
Het zal mei geweest zijn, denk ik, toen we de eerste "lijken" aantroffen...
Een viertal wespjes lag dood te wezen op de vensterbank in de garage...
We hadden totaal geen idee waar ze vandaan kwamen én - het meest bizarre -: we hadden totaal niet door dat het om de, door mij zo gehate, gewone wesp ging.
Ze leken zo klein en fragiel....
Oprecht medelijden hadden we met het viertal...
Maar daar bleef het dus niet bij...
Het was de periode van het kamperen en telkens we weer "huiswaarts keerden", vonden we nieuwe slachtoffers....
Het begon ons te dagen dat we toch misschien ergens een nestje hadden....
Maar waar dan wel????
De brandweer had ooit een wespennest uitgeroeid onder de dakpannen....
Maar dit waren geen gewone wespen....toch?
We checkten de plaats des onheils en zagen....niks....
Het mysterie werd steeds groter en zo ook de hoeveelheid dode diertjes.
Ik besloot een foto te nemen van een slachtoffer en die voor te leggen in een facebook groep , thuis in de materie van kriebelbeestjes en aanverwanten.
Tot mijn stomme verbazing bleek het te gaan om de gewone wesp....
De rustverstoorder van talloze barbecues en etentjes buiten.
Het was meteen uit met : "arme wespjes".
Vernielen moesten we die krengen.
Uiteraard moesten we ze wel eerst vinden.....
En die dag kwam: eind augustus....
De echtgenoot had iets nodig wat was opgeborgen op het zoldertje boven de garage....
Hij opende het luik.....en meteen zoemden er enkele luie exemplaren rond zijn oren.
Dat luik was snel weer toe.....
Maar dit geheel terzijde...
De schuilplaats was ontdekt en we besloten om "professionele" hulp in te roepen, lees: we belden een bestrijder van ongedierte!
Jazeker!
't Was nou wel mooi geweest!
Nadat ik mijn bloeddorstige plannen had gedeeld op fb. werd er mij op gewezen dat die "diertjes" wel degelijk hun nut hebben in de natuur.
Nooit voordien enig nut van ingezien !
Doodsbang ben ik van die beesten!....
Maar ik wijk af....
Net al hommels en bijen , helpen ze blijkbaar mee aan het bestuiven van bepaalde planten ....
Bovendien zouden ze verlekkerd zijn op muggen en ander ergerlijk klein gespuis...
Nuttige diertjes dus....
Maar goed: ze zaten bij ons op zolder en dat was toch wel een tikkeltje te dichtbij....
De verdelger kwam, een mens met verstand van zaken en oog voor die dingen...
Hij zag meteen waar wij al maanden naast keken....:
de wespen zoemden vrolijk ,helemaal bovenaan de nok van het garagedak....
Een lichte schaamte maakte zich van ons meester....
De specialist ging meteen aan de slag en spoot vakkundig het witte gif daar waar de wespen vrolijk in en uit vlogen...
Mochten er na drie dagen nog zoemende exemplaren worden waargenomen, kwam hij nog eens terug....
Geen zoemend exemplaar meer gezien...
Pas in november mochten wij weer op zolder om het nest eventueel te verwijderen....
Groot was onze verbazing, toen we , begin november , een kijkje gingen nemen....
Het nest was immens!
Niet alleen immens groot maar ook zo ontzettend mooi!
Hoe slagen zulke inimini beestjes er in om zoiets te creëren?
Waarlijk: een wonder der natuur!
Hier had duidelijk een heel groot volk gewoond!
Ik voelde mij plots heel klein bij zoveel vakmanschap....
De wespen en ik: dikke vrienden zullen we nooit worden....
Maar voortaan genieten ze mijn diep respect....
Zolang ze maar ver genoeg uit mijn buurt blijven....uiteraard....
Weet je waar ze hun griepspuiten mogen steken???!!!!!
Het is toch waar zeker!
Wat zijn dat nu voor manieren???
Neem mij nu
Na de oproep van "regering" en "virologen" om ons massaal te laten inenten tegen de griep,
ging ik op consultatie bij mijn huisarts, om te vragen of ik in aanmerking kwam .
Het zou mijn eerste worden.
Nog nooit griep gehad maar nu ,de zestig gepasseerd, zoals ze zeggen, vond ik de tijd rijp.
De dokter vond het een goed idee en ik kreeg mijn voorschrift.
Dus ik , mét voorschrift , naar de apotheker.
Ik was blijkbaar al aan de late kant want mijn reservatienummer was :385.
Maar goed, geen paniek : spuit 385 would be mine.
Vanaf 16 oktober kon ik ze komen halen, vanaf die datum waren ze binnen.
Dus...op 16 oktober, trek ik vol goeie moed naar de apotheker...
Helaas viste ik reeds achter het net.
Er waren maar 300 vaccinaties binnen gekomen, helaas.
Spuit 385 kon ik dus op mijn buik schrijven....of....toch niet.....????
De apotheker vertelde dat ze met de collega's gingen samenzitten om te kijken wat de mogelijkheden waren.
Maar ik mocht op beide oren slapen.
Er gingen er zeker nog binnenkomen.
Ze hoopte op 100, dus ik was er zeker nog bij, jochei!
Waarschijnlijk eind oktober, begin november.
Ik moest dan maar eens bellen.
Laatste week van oktober , pleeg ik mijn telefoontje...
De apotheker was nog steeds in wachtende toestand...
And so was I....
Maar ik mocht dus, nog steeds, op beide oren slapen...
Het gingen er zeker 100 zijn...
Dus met mijn 385 viel ik sowieso in de prijzen...
En nu komt het dus....
Via, via vernam ik dat de spuiten bij de apothekers waren geleverd maar....het was niet zeker of ik er nog eentje zou krijgen...
Euh....excuseer....en mijn reservering dan???
Mijn nummerke 385?????
Het spuitje, mij beloofd ,op het communiezieltje van de apotheker????
Met de moed in mijn schoenen maar toch nog steeds met een klein sprankeltje hoop, trok ik dus gisteren naar de apotheker...gewapend met mijn reservatie: nummerke 385, nog steeds, jawel.....
Op het uitstalraam kleefde een mededeling: "Geen griepspuiten meer voorradig".
Dat begon al goed.
Bij het binnenkomen zie ik een nieuwe aankondiging: spuiten van 301 tot 400 zijn aangekomen...
Wanneer ik aan de beurt ben toon ik mijn reservatie.
Mijn voorschrift wordt opgesnord.
Ik merk dat het gemarkeerd is met een roze markeerstift...
Dat voorspelt vast niet veel goeds....
De apotheker zegt dat ze eerst eens eventjes de p.c. moet raadplegen....
Meer voor de vorm, denk ik dan zo...
Om nog een beetje tijd te rekken tot het verdict valt....:
"Euh, mevrouw, er is een probleempje....",- (kijk, kijk, dat ik dat nu niet had verwacht)-" ik kan je je griepspuit niet meegeven".- (hoe en mijn nummerke 385, de hele tijd gekoesterd in mijn portemonnee, bang om het te verliezen)- "Je bent nog niet ouder dan 65, hé". - (dat had ze gelukkig goed gezien....) -." Ik zie dat er ook niets mis is met : je longen, hart, lever of nieren." (...en mijn nierstenen toen ik 17 was, denk ik vertwijfeld). "Je komt niet langer in aanmerking. Je hebt er geen recht meer op....Beslissing van hogerhand."
Gelukkig was ik al een beetje voorbereid.
Toch steek ik mijn ergernis niet onder stoelen of banken.
De apotheker begrijpt mij helemaal....
Als troostprijs krijg ik een nieuw reservatienummer : C10....want eind november volgt een evaluatie en misschien kom ik in december toch nog in aanmerking....
Awèl, ik wil ze niet meer nèm!
Als ik op mijn knieën moet vallen voor een ellendige griepspuit, dan hoeft het voor mij niet meer.
Neem ik de apotheker iets kwalijk?
Heel zeker niet.
Tenslotte zijn zij nu "kop van Jut".
Leg het maar telkens opnieuw uit hé, aan je cliënten.
Maar dat ze ze mogen steken waar het nooit meer klaar wordt....daar kom ik niet meer op terug!
Ik weet het niet zeker...maar mij lijkt het alsof het leven vroeger toch een pak eenvoudiger was...
Neem nu relaties en huwelijken...
Toen wij nog pril en jong waren, zo halverwege de zeventiger jaren, gingen wij elk weekend "uit" in ons eigenste dorp....
naar een T.D. , zoals dat evenement werd genoemd....
T.D. kwam van Thé Dansant, wat nogal oubollig klonk en daarom werd afgekort naar het, in onze ogen, hippere letterwoord.
Daar draaide dan een D.J.
Eéntje, jawel....
De discobars, zoals dat heette in die tijd, kregen loeiende namen zoals: Zebedeus, Track United, Sound Explosion....
De fuif startte om 20 uur en om middernacht werd je meestal thuis verwacht....
Een enkele "gelukzak" met minder strenge ouders ging pas tegen één uur "weder huiswaarts".
Elke weekend ging je eigenlijk op jacht naar een vriendje...
Je danste , flirtte een beetje , deed mee aan de "Bamba" , de "kuskesdans", jawel,.....
Nadien volgde dan een zwoele slow....
En soms was het prijs en had je een vriendje aan de haak geslagen...
Soms voor één avond, soms voor enkele weken, heel soms voor een paar maanden....
Die eerste vriendjes had je, meestal, tussen je zestiende en achttiende verjaardag.....
Zestien jaar, gold, bij de meeste ouders toch, als de leeftijd waarop er voor het eerst mocht worden uitgegaan...
Eens je achttiende verjaardag naderde, werd het enigszins serieuzer....
En rond de twintigste had, haast iedereen, een vast "lief", zoals dat heette....
Je "verkeerde" een jaar of twee en dan werd meestal een trouwdatum geprikt.....
Zo ging dat in die tijd: verliefd, verloofd, getrouwd....
Simple as that....
Waren wij dan niet bang, waren wij soms niet onzeker....???
Tuurlijk wel...maar zo ging dat gewoon.....
Na een paar jaren van de huwelijkse staat te hebben geproefd, kwamen de eerste kindjes....
De slapeloze nachten, de zorgen....
Later vroeg je je wel eens af hoe je het toen toch allemaal geregeld kreeg....
Maar je deed het gewoon....
Heel vaak waren kinderen, de lijm van een huwelijk....
Je had een gezin gesticht, dus je ging ervoor....
"In goede en kwade dagen, ziekte en gezondheid, armoede en rijkdom", want dat had je plechtig beloofd op je grote dag....
Scheiden was niet aan de orde en al helemaal niet zolang de kinderen klein waren....
Eigenlijk cijferde je jezelf weg voor een aantal jaren van je leven....
En dat ging.....
Was dat ideaal?
Geen idee....
Het zorgde wel voor een zekerheid...
Een stabiliteit....
Ook wij dachten wel eens dat het gras aan de overkant veel groener was....
Maar we relativeerden ook....
Want zelfs al was het , aan gene zijde groener, er kwam ook ooit onkruid in...
Ik wil maar zeggen: ik heb het idee dat mensen vroeger gewoon gemakkelijker "content" waren....
Meer moeite deden om hun huwelijk te doen slagen....
Ook al liep het jaren laten soms alsnog mis....baby's en de bijhorende zorgen, waren geen reden om een punt achter je huwelijk te zetten....
Als ik nu een tijdschrift opensla, lijkt het wel, alsof je relatie gedoemd is om te mislukken, eens je aan kinderen begint....
Kinderen zorgen voor een gigantische verandering binnen een relatie, volledig mee eens....
Maar evengoed verrijken ze je leven....
Maken ze je volledig....
De laatste tijd lees ik steeds vaker doemscenario's van " uit elkaar gegroeide koppels"...wegens:
- te weinig tijd voor elkaar -door de "schuld" van het kleine grut-
- te weinig tijd voor "vrije(nde)tijd door.... -de "schuld" van het kleine grut -
- gebrek aan energie....jawel hoor....het kleine grut
Allerhande artikels in , al dan niet, "wetenschappelijk" tijdschriften, lijken enkel nog aandacht te hebben voor de doemscenario's die je wachten, eens je als koppel, aan kindjes begint....
Een mens zou het van minder Spaans benauwd krijgen....
Maar hé...al generaties voeden koppels kinderen op....
Het is écht het einde van de wereld niet....
Dus aan alle twijfelende en bange would be, maar nog niet écht, mama's en papa's....
Ga er gewoon voor!
Dat deden wij ook....
Ga er van uit dat het jullie wel zal lukken...
Net als het bij zoveel anderen is gelukt....
Eens durven springen, zonder te denken aan de gevolgen.....kan soms heel gezond zijn....
En die gekneusde armen en benen, neem je er gewoon bij....want hey, helen....doen die sowieso!
"Ik wil zon, en wel nu!", brulde ik deze morgen, meer tegen mezelf dan tegen de echtgenoot, die er zoals gewoonlijk, stoïcijns kalm onder bleef...
Hij is wel meer gewoon, de schat....
En meteen dacht ik terug aan Seabert, jawel, u leest het goed...
Niet het zeehondje uit de gelijknamige tekenfilmreeks...
Maar een ukje van een jaar of drie dat bij ons school liep...
In mijn vorig leven was ik dus onderwijzer....
Met heel veel liefde voor het vak!
Mijn job altijd doodgraag gedaan....
Maar ik dwaal af.....
Ik had "middagtoezicht" op de speelplaats van de kleuters....
Daar gaf ook de deur van de turnzaal op uit....
In de winter mocht er in die turnzaal worden gespeeld....
Alleen als het weer écht hommeles was....
Het was lente.....
Net had ik een paar snoodaards - kleuters, je moet ze niet onderschatten- bij hun lurven gevat, in diezelfde turnzaal ,waar zij niets hadden laten liggen, toen Seabert naar binnen kwam gestormd....
Ik zie het nog zo voor mij.....
"Ik wil een bal en wel nu!"
Ik lag in een deuk!
In stilte, uiteraard.....
Een uk, uit de eerste kleuterklas, die mij eens even de les kwam spellen.....
Mijn antwoord : "En ik wil dat je nu onmiddellijk naar buiten gaat!" maakte niet de minste indruk....
Ik had al mijn overredingskracht nodig om hem te overtuigen...
Lees: Ik nam hem kordaat bij de arm en zette hem aan de deur.....zonder bal....
Hij was stomverbaasd....
Ontredderd zelfs.....
Hoe was het zo ver kunnen komen, dat hij, Seabert, niet op zijn wenken werd bediend....
Hij begreep er niets van....
Hij is niet bij ons op school gebleven, Seabert....
We waren veel te streng....aldus zijn mama en papa....
Vaak denk ik nog terug aan Seabert....
Hoe zou het hem zijn vergaan?
Hoe zou het zijn ouders zijn vergaan?
Wat als niemand ooit heeft ingegrepen????
Wat moet er geworden van zo'n ventje?????
Stel dat zo iemand, ik zeg maar wat, ooit president wordt van de Verenigde Staten......
"Ik wil die muur tussen Mexico en de V.S. , en wel nu!"
Zonet even de betekenis van het woordje plus opgezocht in de van Dale, de dikke, jawel
Een kleine greep uit de verklaringen leert mij dat:
- het meer betekent
- dat de genoemde grootheid als positief wordt beschouwd
- het teken + ook als waardering wordt gegeven
Maar....... dat het ook op een overschot kan wijzen ..
"Waarom mijn interesse in dat woordje?", vraagt u zich af .
Wel , omdat ik , aangezien ik met hun papa ben gehuwd , volgens de nieuwe benaming althans: een" plus"-mama ben van twee "plus"-kinderen .
Die "plus" is er ooit gekomen in de plaats van de stief . "Stief", werd, met dank aan al die verhaaltjes en sprookjes waar de stiefmoeders er niet veel van bakten, haast een synoniem van "slecht"....
En er is niemand die stiefmoederlijkwil behandeld worden .toch....
Maar om er nu meteen een plus-mama van te maken .
Ik heb er zo mijn bedenkingen bij .
Om te beginnen vind ik, dat een kind maar één moeder heeft en dat is zij die het kindje heeft gebaard.
(tenzij het om een adoptie gaat...en dat is wel van een andere orde)
Hoe lief en bezorgd de plus-mama ook is ..zij kan nooit het origineel vervangen .
(tenzij "het origineel" de naam "moeder" niet waardig is uiteraard)
En is zij waarlijk een "plus" voor de kinderen van haar partner ????
Zien zij haar als een meerwaarde of eerder als een overschotje???
Geen enkele situatie is dezelfde .
Als de echtgenoot en ik over de kinderen praten, hebben we het steevast over" onze" kinderen
Over : "onze" vier meiden
Niet min, niet plus maar ons en zo is het goed, vind ik zelf .
Ondertussen werd ik ook al een : plus-oma en daar ben ik ontzettend dankbaar voor
Dankbaar omdat ik oma mag zijn
Dankbaar omdat ons ventje mij oma mag noemen .
Voor hem maakt het trouwens niets uit, ook al hebben we geen bloedband, ik ben zijn liefste oma Bos .en dat kan mij bij tijd en wijlen, zeer
ontroeren.....
En binnen een paar maanden komt er nog een ventje bij .
Deze keer is de jongste van de echtgenoot zwanger .
Ook van haar mag ik gewoon oma zijn .en ik vind het zalig....
Ik popel om dit nieuwe leven in mijn armen en hart te sluiten
Want of ze nu plus zijn of niet .
Oprecht "graag zien" heeft geen bloedband nodig ..al zal de band met je eigen kroost , misschien nog net dat ietsje straffer zijn.....
Zat ik deze week in de wachtkamer bij de huisarts.
Een mevrouw knoopt meteen een gesprek aan en vraagt hoe het met de echtgenoot gaat....
Ik kijk redelijk verbaasd....
Hoe kent zij de echtgenoot???
Tot het mij begint te dagen.
Ze verwart mij met mijn zus, zoals wel vaker gebeurt...
Wij schijnen elkaars evenbeeld te zijn....
Alleen......is de zus wel 12 jaar ouder....
Maar dit geheel terzijde natuurlijk....
Met de echtgenoot gaat het , op een verkoudheid na, wel goed, dankjewel
Een jonge man met een kleurtje, komt binnen en zegt vriendelijk :"Goeiedag!"
Hij krijgt er een hartelijke groet voor in de plaats.
Altijd fijn als mensen vriendelijk zijn.
En dan stuift hij binnen: de jonge snaak.
Groot, blond, knap en snipverkouden...
Hij tuurt naar de grond...gritst het eerste het beste tijdschrift uit het rek...en duikt er met zijn neus meteen in....
"Ook een goeiedag", denk ik bij mezelf.
Ik moet echt wel op de tanden bijten om het niet hardop te zeggen....
Wat bezielt zo'n gast toch, vraag ik mij dan af....
Het liefst van alles was hij gewoon onzichtbaar geweest, denk ik....
Is het arrogantie, is het schaamte.....
Is het pure onhandigheid????
Ik weet het niet....
Maar om één of andere reden irriteert het me mateloos...
Hij gunt ons geen blik....
Voor ik er verder kan over "doorbomen" met mezelf, ben ik aan de beurt...
Vandaar nog een kleine oproep: "Mocht een zwaar verkouden, jonge, knappe, grote, blonde jongeling, (of hij blauwe ogen had weet ik niet, die kregen we niet te zien, neus naar de grond, weet je wel) zich hierin herkennen: "Een goeiedag kost niets en had je meteen een stuk mooier en sympathieker gemaakt...."Just saying
Zondag aanstaande is het weer zover: de jaarlijkse wafelbak, jawel...
Het is een oude traditie die ik, min of meer, in ere tracht te houden....
Toen ik nog zeer jong en pril was, bakte mijn moeder zaliger, steevast wafels, op Allerheiligen.
Ik zie het nog zo voor mij...
In onze kleine keuken ,snorde de kolenkachel, dat het een lieve lust was...
Naast de kachel, op een stoel, in een grote ketel, stond het deeg te rijzen....
Niemand mocht er voorbij....
De buitendeur, die uitgaf in de keuken, diende gesloten te blijven...
Wie toch de keuken in moest, hield de adem in.....
Want één zuchtje wind, één klein duwtje tegen de ketel, kon het hele rijzingsproces, danig in de war sturen....
Lees: het reeds gerezen deeg, als een plumpudding in elkaar laten vallen.....
Een ramp der rampen: weg luchtige stapels wafels.....
Mijn moeder bakte er dus, op die dag, inderdaad stapels....
Zodat iedereen, die na het kerkhofbezoek, binnenviel, mee de benen onder tafel mocht schuiven....
En het mag gezegd: haar wafels waren overheerlijk....
Ik heb dus, zoals eerder al verteld, haar fakkel over genomen...met dien verstande dat de datum lichtjes gewijzigd is...
Sinds er geen seizoenen meer zijn en je op Allerheiligen, met een sjanceke, het kerkhof in T-shirt bezoekt, kan mijn wafelbak niet meer doorgaan op die dag....
Want, ook ik , maak deeg op moeders en grootmoeders wijze: met levende gist....
Bij gebrek aan een snorrende kolenkachel, gaat hier de thermostaat een paar graden de hoogte in , zodat de verwarming gloeiend staat, terwijl het deeg, in zijn ketel, op een stoel er pal naast, lustig kan rijzen....
En ja hoor: ook bij mij geen gasten in de keuken en opletten met de deuren...
Dat het zweet, tijdens het bakken, in beken van mij rug loopt, heb ik er graag voor over....
En zondag is het dus zover hé....
Ik tel de dagen af....
Niet naar het bakken zelf, want dat is toch wel een klus, maar naar het feit dat onze kinderen en kleinkinderen, nu bij ons, hun benen onder tafel komen steken...
Al zullen er altijd twee ontbreken....
Eentje voor wie de reis te ver is....de dochter die haar toekomst vond in Los Angeles....
En eentje voor wie geen "vlucht" meer bestaat : de zoon...ergens aan "de overkant"........
Toch zullen ze mee aanzitten, al is het in onze gedachten....
Dus beste kinderkens, tot zondag....we gaan er hopelijk een lekkere, gezellig dag van maken....
Wij kijken er alvast heel erg naar uit en ik wed dat jullie dat ook doen
Na een reis van 15,5 uur landden we veilig op Californische bodem.
Daar stond het welkomstcomité ons op te wachten....
Er volgde een warm en zeer blij weerzien met de nodige knuffels en zoenen...
Dochter, schoonzoon en hond ( zeg maar hondje ❤) brachten ons veilig naar onze tijdelijke woonplaats....
Ze was niet geheel volgens de verwachtingen maar we zouden er het beste van maken....
En alzo maakte ik dus kennis met L.A.....
Een stad met zoveel gezichten!
"The glamour" van Hollywood. ....die veel minder glamoureus is dan de vele reportages op tv laten vermoeden. ...
De drukte van Downtown L.A. , die eigenlijk best nog meevalt...
De vele, werkelijk, rustige buurten ...
In één ervan woont de dochter 😍met man en woefke. ...
De mooie natuur ,waar je de vogeltjes hoort fluiten en de kalkoengieren en roodstaart buizerds flaneren....
Het onwaarschijnlijk lekkere eten in de onnoemelijk vele restaurantjes. ..
Ik bezocht "Little Tokyo" .... ( de Sushi een streling voor de tong)....
Ik at Viëtnamees in Chinatown....
Maar wat me nog het meeste opviel waren de kleuren....
De kleuren van de mensen ....in alle tinten van bruin tot blank,
De kleuren van prachtig beschilderde gevels.....
van de massa's "stoffenwinkeltjes en kraampjes"....
De kleuren van het verse fruit ( om van de geuren nog te zwijgen) en de verse groenten in de , veelal ,Mexicaanse winkeltjes en kraampjes , het azuurblauw van the Pacific...
Was alles in L.A. dan rozengeur en maneschijn???
Jammer maar helaas ....
De grauwe wijken waar daklozen proberen te overleven steken schril af tegen al dat fraais....
Velen van hen getekend door het harde leven....
Totaal weg van de wereld door drank en drugs. ...
Mensen met een beperking die aan hun lot worden overgelaten...
De tragedie van elke grootstad...
En toch hou ik een heel goed gevoel over aan mijn bezoek!
Nu ik met mijn eigen ogen heb gezien waar dochterlief woont en werkt, ben ik er gerust in...
Het is bijna aan het andere eind van de wereld....maar de mensen lopen er, net als hier, ook op twee benen...if you know what I mean 😉
Mijn "trouwe" volgers weten dat mijn oudste dochter naar gindsewege is vertrokken....
Voorgoed....jawel.....
Niet altijd goed voor het moederhart.....maar het kind is er gelukkig en dus ben ik dat ook....
Al mis ik haar soms zo hard dat het zeer doet....
Maar ik wijk af....
In oktober werd ze 30....
Toch een soort van mijlpaal in haar leven....
Een kleine drie weken voor die heugelijke dag kreeg ik plots telefoon van mijn jongste: "Dat de zus 30 werd en of ik het niet zag zitten om , bij wijze van verrassing, de oudste te vergasten op een bezoekje van "onzentwege"."
In eerste instantie voelde ik een lichte paniek opborrelen :"waa ...zo ver....zo....weinig tijd
..zo...." toch antwoordde ik volmondig :"Ja"
Ik haakte ik en terwijl het angstzweet mij uitbrak ,sprak ik tot de echtgenoot de volgende gevleugelde woorden: "Ik ga naar L.A.!"
Toen begon een kleine race tegen de tijd....
"Reispas"....lap vervallen...stormendergewijs richting fotograaf en gemeentehuis....
"Vlucht"....site "Cheap tickets" checken en boeken die reis...
"Verblijf"....Airbnb.....gezocht ,gevonden....
"Estaformulier"....na een uur zweten was het in gevuld....
"Visa en dollars".....Aangepast en besteld...
Ik had nog net vijf dagen om te bekomen van alle stress....
Op 1 oktober bracht de echtgenoot ons naar Zaventem....
Een emotioneel afscheid later, passeerden we de douane en togen naar de gate....
Frank De Boosere heeft het bevestigd en hij kan het weten....
De voorbije dagen konden we nog genieten van een "Indian Summer", zoals men dat zo mooi verwoordt.
Ik was er niet rouwig om...
Maar nu is het uit met de pret!
U hoort het al : ik ben geen herfstmens.
O, ik weet het wel: elk seizoen heeft zijn charmes....
Ook ik kan genieten van het kleurenpalet dat dit seizoen aanbiedt.
Zelfs een paddenstoelenwandeling kan mij bekoren.
Niets ruikt heerlijker dan een bos in de herfst.
Je kan kastanjes rapen, okkernoten eten....
Genieten van heerlijke stoofpotjes en wildgerechten...
Edoch...de herfst en ik...dat matcht niet....
Zolang het zonnetje schijnt valt het nog mee...
Maar eens het weer: "herfstig" wordt....hoeft het niet meer voor mij.
Ik hou niet van die herfstige nattigheid....
Van wind en regen....
Van mist waarbij je geen hand voor je ogen ziet...
Het meeste kijk ik nog op tegen het steeds korter worden van de dagen.
Vroeger vond ik het vreselijk om op te staan, terwijl het buiten nog aardedonker was.
Nog eventjes en we mogen om vijf uur in de namiddag het licht al aan steken.
"Och", hoor ik u zeggen, " wat is er nu gezelliger ,dan knus genieten onder een wollen dekentje voor de open haard...
en kaarsjes die zorgen toch ook voor sfeer...
Om te beginnen : "WIJ" hebben geen open haard, geen pelletkachel, geen houtstoof....
Dus: niks genieten van de warmte van een echt vuur...
Kaarsjes steek ik wel aan , hoe meer hoe liever...maar daar heb ik de herfst niet voor nodig.
U hoort het: de herfst en ik dat "klikt" niet....
Elk jaar opnieuw ben ik weer blij als het februari is:
De dagen worden langer...
Maart gluurt om de hoek....
De lente staat voor de deur....
Nog even en de vogeltjes zingen hun mooiste lied.....
Maar zo ver is het nu nog lang niet...
Met zeuren kom ik geen meter verder...
Ik sta ervoor en moet erdoor
Dus kruip ik 's avonds knus onder mijn fleece dekentje, met dikke sokken aan mijn voeten en droom ik van wuivende palmbomen en zonovergoten stranden...
Want dromen mag...ook als het buiten "herfstig" is
Zal wel alles te maken hebben met de tijd van het jaar.... Mijn moeder herkende het ook: het botten van de bomen, het vallen van de bladeren: vieze tijd.....
We staan dus nu voor :"het botten van de bomen" en ik heb weer prijs: van alles willen doen maar nergens zin in hebben... Morgen komt er weer een dag....weet je wel....
Elk jaar in februari is het van dattum....
Vorig jaar zijn we er speciaal voor naar Madeira gevlogen....op zoek naar....: de lente Want dat is waar het schoentje wringt.....
Het grauw , grijs en donker , eigen aan de wintermaanden, eist zijn tol....
Ik kan er niets aan doen: ik ben een zonnemens...
Begrijp me niet verkeerd.... Ik doel niet op een "zonnig mens"...want dat ben ik in deze periode hoegenaamd niet.....
Ik heb alleen veel licht nodig en zon! Niettegenstaande mijn vitamine D peil in orde is....
Dus ja, ik tel af....
Hoe vaak passeert in mijn hoofd het liedje van Jan De Wilde..... Met dien verstande dat de tekst lichtjes wordt aangepast.... "Waar is de lente, waar is de zon? "
Het is nog even op de tanden bijten....
Soms overweeg ik om te overwinteren in zonniger oorden....
Maar hoe moet het dan met dat hele kleine beetje familie dat ik nog heb....???
Dan denk ik in de eerste plaats aan de zus....
Niet zomaar eens kunnen binnen wippen om wat bij te kletsen.....
En dan volgt meteen de rest: de jongste dochter, die in Gent woont, en ik nu al amper zie...., het kleinzoontje...
En wat met Bas, onze kater?????
We kunnen het beest toch geen maanden alleen laten en meenemen is al helemaal geen optie...
U hoort het al...het overwinteren in één of ander zonnig paradijs, het is nog niet voor morgen...
Dus moet ik er hier maar het beste van maken...
Nog eventjes op de tanden bijten....dus Desnoods met de tong er tussen.....
Zelf ben ik altijd al een "beestenmens" geweest. Het maakt niet uit: zolang het maar veren of een pels heeft of gast is in de vijver .
Wij hielden vroeger thuis konijnen..
Als een moer dons begon te plukken wist ik dat het bijna zover was...: Er waren kleintjes op komst. Ik zie mezelf nog vol verwondering naar zo'n "bewegend" nestje donshaar kijken. Het was een vertederend gezicht: inimini nijntjes, nog blind en kaal.
Dat die inimini nijntjes later in de stoofpot zouden belanden, daar stond ik niet bij stil. Ik genoot....
We hadden ook kippen. Vaak mocht ik "eitjes" rapen. Zo'n warm , vers eitje, uit een nest mogen plukken: heerlijk vond ik dat!
In de zomer zocht ik ook "pieren" voor de kippen. Met de blote vingers, jawel. Ze smulden telkens opnieuw van mijn buit.
Mijn grootvader "speelde met de duiven". Hem mocht ik helpen met het schoonmaken van de duiventil of met het voeren van de duifjes. Ze aten uit mijn hand of zaten op mijn hoofd. Ik had niets liever.
Op een klein weilandje in de tuin van mijn grootouders - die woonden pal naast ons, enkel een tuin scheidde de huizen - werd ook nog eens een schaap gehouden. Ze was nog een lammetje toen ze arriveerde en ik mocht haar melk voeren met een "papfles". Ik noemde haar Mieke.
Later kwam er nog een gans. Wat een kabaal maakte dat beest! Haar naam werd "Ga-Ga". Zij was maar een boze dame ,die kon blazen als de beste. Vaak deed ik haar na...waarbij ze nog bozer werd. Dolle pret had ik dan.
Toch bleef mijn ultieme droom een hond.. . Dankzij mijn oma kreeg ik er eentje toen ik zeven was...
Ik herinner mij die dag als was het gisteren....
Ik was bij haar op bezoek toen er werd aangebeld.... En daar stond een meisje van mijn leeftijd met een allersnoezigste pup in haar armpjes... Het zou "mijn" hond worden, mijn Pucky! Een schat van het zuiverste "vuinisbakkenras" met een pluimstaart en flapoortjes. Op zijn rosse kopje prijkte een wit sterretje. Ook zijn buik en voetjes waren wit
Tien jaar lang was hij mijn beste vriend. Kapot van verdriet was ik toen hij zo ziek werd dat geen medicijn nog kon helpen... De dierenarts kon hem nog enkele een "verlossend" spuitje toedienen.... Hij stierf in de armen van mijn vader.
Zelf was ik de velden in gevlucht... Daar liet ik mijn tranen de vrije loop....
Iedereen was zo triest...
"Nooit komt er nog een dier op "den hof"", zei mijn vader en zijn wil was, zoals steeds wet....
Later, toen ik zelf kleine koters had, kwam de eerste poes in huis: Toulouse. Later volgden nog: Sterre, Baziel, Fleur en Bas.
Toulouse stierf op de gezegende leeftijd van vijftien jaar. Sterre en Baziel kwamen om in het verkeer. Ons Fleurtje is al drie jaar vermist...
En nu is er dus nog enkel Bas....
Dolgraag zou ik er nog een kitten of twee bijnemen... Maar zowel de echtgenoot ,als Bas , zien dat niet zitten, dus ik trek, wat dat betreft, aan het kortste eind.... Stiekem hoop ik dat hier nog ooit eens een "dwaalgastje" landt....
Tot die tijd zal ik het moeten stellen met onze rosse kater.
"Bas, jij eigenwijs beest <3 , blijf nog maar heel lang bij ons en geniet vandaag, zoals elke dag, van je dierendag!"
Gekeken naar het militaire défilé op "onze nationale feestdag"?
Weet u trouwens nog waarom precies 21 juli tot die feestdag werd uitgeroepen??? Ha! Op 21 juli 1831 werd Leopold Van Saxen Coburg Gotha, officieel de eerste koning der Belgen...
Maar ik wijk af..
Ik pleit schuldig: Ik keek niet...
Vroeger, toen ik nog pril en jong was, wierp ik al eens een blik op het televisiescherm, thuis ,bij mijn ouders .
Elk jaar volgden zij geboeid, vooral mijn vader dan, het hele schouwspel.
Echt fan ben Ik echter nooit geworden...
Ieder zijn gading niet waar...
Bovendien was het , dit jaar, schitterend weer en genoot ik van een bbq buiten.
Toch gingen mijn tenen krullen toen ik vernam dat enkel Philip en Mathilde, weliswaar mét kroost, edoch....aanwezig zouden zijn .
"Hoe schaamteloos van de rest van de Koninklijke "familie"!",vind ik dan persoonlijk.
"Wat een gebrek aan respect voor "hun" land en zijn inwoners!!!"
"Wat een minachting naar de huidige koning toe!"
Oké, het is overal wel eens iets...
Zelfs in de beste families durft het al eens rommelen...
Maar kan je dan niet één dag het gezond verstand gebruiken en datgene uitvoeren wat van jou wordt verwacht...
Door hun afwezigheid degradeerden zij , de Belgische feestdag, tot een schertsvertoning...
Laurent, probeerde nog te redden wat er te redden viel...
Joost mag weten wat....maar dit geheel terzijde natuurlijk
...door alsnog ten tonele te verschijnen....
Helaas resulteerde het Koninklijke "plaatje" nu helemaal tot een Koninklijke klucht...
Moedermens alleen, zat hij daar...
In quarantaine, zo leek het wel...
We zullen maar denken dat het uit broederliefde was...
Philip had het in zijn "Koninklijke toespraak" nochtans prachtig verwoord: hoe eenheid sterk maakt...
Of "L'union fait la force! " ,zoals de Belgische wapenspreuk, luidt....
jawel....
In dit geval was het eerder : L'Union est une farce....
En niet alleen binnen de "Koninklijke familie"....denk ik dan zo....
Het zat er aan te komen... Ik schrok er geeneens van...
Ik kan ze zelfs een beetje begrijpen: die Britten.... Misschien had ik wel hetzelfde gedaan,mocht ik niet verder hebben gekeken dan mijn neus lang is....
De Britten zijn boos .... Boos op Europa...
Net zoals zoveel andere mensen uit andere lidstaten....
Net zoals ik....
Het "Verenigd" Europa.....
Laat dat nu net zijn wat er hapert....
Er is helemaal geen sprake van een "Verenigd Europa"....
Het is eerder een: "Ieder voor zich" Europa....
Met enkele "groten" der aarde die proberen de touwtjes in handen te houden....
Steeds met het vingertje omhoog....
Steeds maar moeten.....
En dat zit vele mensen hoog....en terecht , denk ik dan zo....
Maar om nu ineens radicaal te kiezen voor een exit.....
Of dàt een verstandige beslissing is.....
De toekomst zal het leren....
Maar voorlopig zou ik toch niet in hun schoenen willen staan....
Deze ochtend ,voor de tweede dag op rij,om zeven uur uit "mijnen tram", geeuw.
Vandaag de allerlaatste etappe : Duitsland, Nederland, België, Oost-Vlaanderen tot in ons kleine dorp met het "beroemde bos".
Aangenaam rijden is het absoluut niet want alweer valt de regen met bakken uit de lucht.
Céline Dion, verkrachtte zonet:Power of Love...
De echtgenoot is fan, ik iets minder...
Tijd om mij een beetje te amuseren met het schrijven van een stukje...
Het eerste deel van deze rit bracht ik door in Morpheus' armen, jawel, het is sterker dan mezelf ...
Rugleuning een beetje achteruit, knus onder een fleece dekentje...
Laat de regen maar stromen...
Maar nu ben ik, sinds de eerste plasstop, alweer alive and kicking...
Nog 278 km lees ik hier net...
Half 12 is het ondertussen...
Met een beetje geluk, zijn we voor vijf uur thuis...
Op de radio klikt Samba Patti van Santana....
Zal altijd heel speciaal blijven voor mij...
Ik luister en mijmer...
Plots brult Meat Loaf : dat ik de woorden uit zijn mond neem 😁
Misschien tijd om mijn boek boven te halen en nog een beetje verder te lezen in "Ik zie, ik zie", van Karen
Sander.
Maar eerst een pistoletje...en dan kunnen we er weer tegen 😊
Deze morgen leek het alweer een zonnige dag te worden.... Dus werd er een fietstocht gepland....
De fietszakken werden gevuld met : lunchpakket, verrekijker, vogelgids,fototoestel, regenjasje, truitje....
We smeerden kwistig zonnecrème....
Tot plots.....Oei, toch wel een serieus grijze wolk... Werd het ineens ook niet wat frisser....???? Waar is de zon gebleven....
Toch maar met de wagen dan.....?????
Het humeur van de echtgenoot zakt een graadje of twee....
Lunchpakket en aanverwanten werden overgeheveld van de fietszakken naar de auto , de fietsen opnieuw vastgelegd ....
Eindelijk vertrekkensklaar
Het "bewegende zandduin" zal voor een andere keer zijn....
Wij rijden naar Bulbjerg, zo'n 150 km lager. We zijn maar net vertrokken of de eerste miezer valt uit de lucht...
Hebben we toch de juiste beslissing genomen...
De rit verloopt zonder hindernissen.
Na wat zoekwerk en een plas-en lunchstop ,bereiken we onze bestemming....
Ondertussen regent het niet meer zodat we kunnen genieten van een indrukwekkend uitzicht op een glooiend landschap en de Noordzee...
Maar we moeten naar beneden, naar het strand....daar zouden zich kliffen bevinden waar een bijzondere meeuwenkolonie broedt: de drieteenmeeuw....
De afdaling is meer dan de moeite waard...
Voor ons: de Noordzee met een zelden geziene onstuimigheid. Rechts van ons: de kliffen met broedende meeuwen!
Ik kan mijn pret niet op wanneer ik de jongen ontwaar....
En al helemaal niet meer wanneer ik mij laat verrassen door een reuzengolf....
Het water gutst in mijn wandelbottines....
Typisch ik...
Ik kom niet bij...
De echtgenoot haalt zijn telelens boven en schiet plaatjes naar hartenlust.
In een bunker treffen we nog een zwaluwnest aan met zes jongen....zalig!
De terugweg verloopt eveneens van een leien dakje....
Ik schrijf mijn stukje en bedenk wat een mooie vakantie we al hebben gehad.
Er is alleen dit grote mysterie....
Tijdens onze fietstocht van gisteren, kruiste plotsklaps een, naar wij eerst dachten, vosje ons pad.... Maar bij nader inzien , dan toch een wel een heel bijzonder exemplaar : het was niet rossig, maar donker, het had geen mooie pluimstaart én....het liep op wel erg hoge poten, voor een vos althans.... Zou het dan toch een wolfje geweest zijn?????
't Was misschien gewoon een hond, hoor ik u al denken...maar dat was het héél zeker niet....
't Was een bijzonder beest, zoveel is zeker.....
Spannend toch.........al had ik het liever toch met zekerheid geweten....
Na al die nattigheid van gisteren, vandaag opnieuw een zonnige dag...
Tijd voor een daguitstap...mét de fiets, uiteraard...
We fietsen richting Skagen op zoek naar een natuurfenomeen dat zich afspeelt in Grenen, het meest noordelijke punt van Denemarken...
En het moet gezegd: het is waarlijk de moeite waard....
Op dat uiterste punt, "botsen" twee "zeeën" letterlijk tegen elkaar: Kattegat en Skaggerak...
Je kan die plaats alleen bereiken, via een 3km lange wandeling , op een "landtong", zoals dat heet...
Dus worden de fietsen vastgelegd...en gaan we op pad met naast ons het Kattegat.
In een ver en vaag verleden nog moeten aanduiden op een "blinde kaart"...(maar dat geheel ter zijde)...
Na een flinke wandeling zijn we getuige van een bijzonder schouwspel.
De wandelschoenen worden uitgespeeld en even later sta ik met mijn rechtervoet in het Skaggerak en met mijn linker in het Kattegat.
Je moet het zelf zien om het te kunnen snappen....en ik geniet met volle teugen!
Nadien bestijgen we opnieuw ons stalen ros, dat gelukkig is uitgerust met een flinke batterij.
Zonder zou ik het hier niet rooien...met windkracht vier en al die "bergopjes", geen overbodige luxe .... Alleszins niet voor mij...
Weer op de camping begin in haast onmiddellijk aan mijn stukje.
Ik installeer mij buiten.
Het is 18:20 en de zon schijnt nog volop!
Vandaag zal ze bovendien "overuren" draaien.
21 juni, weet u wel , de zonnewende, oftewel de kortste nacht en de langste dag.
Hier in het noorden is het nog net iets specialer dan thuis...
Vandaag gaat de zon pas onder om 23:20 - tot die tijd blijft het gewoon klaar - om rond vier uur alweer het beste van zichzelf te geven.
Daar duimen we alleszins voor.
Klaar is het sowieso.
Dat was in het begin wel wennen. Onze allereerste nacht waren we om vier uur gewoon klaar wakker.
Heel gek was dat...
Tijd om af te sluiten en "mijn" werkzaamheden aan te vatten en straks....dan zit ik gewoon weer buiten in de zon.
Eerlijk...het kan mij momenteel niet meer bekoren...
Pas op, ik vind België an sich,best wel een mooi land...
Er is de zee, de Ardennen...
De pracht van de Kempen...
Maar om nu te zeggen: "Ik woon er graag, ik ben fier dat ik een Belg ben...."
Dàt voel ik al een poosje niet meer. (ik heb me trouwens altijd meer Vlaming dan Belg gevoeld....maar dit geheel ter zijde)
Nu laat zelfs het hele "Rode Duivels-feest", mij Siberisch koud...
Dat is ooit anders geweest.
Met het W.K. keek ik nog ,"tri colori gewijs " naar hun matchen...
Maar nu....ik voel niet de minste verbondenheid...
Zelfs niet de minste "goesting" om naar mijn "heimat" terug te keren...
Er is de constante terreurdreiging, het racisme dat welig tiert ,om nog te zwijgen over al die boze mensen, die malcontenten, die van staken hun hobby hebben gemaakt...
De files, de drukte op de wegen, al die belerende vingertjes de hele tijd...
Mensen die niet meer de moeite nemen om elkaar te groeten....
"Dat ik dan misschien beter kan emigreren", hoor ik u denken...
O, soms speel ik wel met die gedachte, om dan tot de vaststelling te komen dat het overal wel iets is en....
Ik heb nog hoop...
Hoop dat het gezond verstand ooit zal zegevieren....
Maar tot die tijd wil ik vooral genieten van al onze vakanties in het buitenland...
Eventjes alles loslaten...en misschien , heel misschien, kan ik ooit weer zingen: "België,België, 't schoonste land op de wereldbol...België,België, ik hou van jou want je maakt me dol..."
Vandaag een zonovergoten zomerse dag!
In de voormiddag bezoeken we dus het vogelreservaat: Tipperne.
Het gebied baadt in een oase van rust en stilte.
Vanop de uitkijktoren genieten we van de prachtige omgeving.
Qua vogels valt er niets bijzonders waar te nemen.
We zien enkel: zwanen, meeuwen en reigers.
Buiten het reservaat , daarentegen, valt weer één en ander te beleven. Op een poeltje,zie ik voor het eerst in mijn leven een wintertaling.
Prachtig eendje is dat.
Opeens zien we een koppeltje kieviten twee buizerds aanvallen en wegjagen.
Als nadien een bruine kiekendief "hun" luchtruim onveilig maakt, volgt hetzelfde scenario.
Even later ontwaren we het "onderwerp" van al die inzet: een allersnoezigst kievitsjong 😍.
Wie niet zo snoezig zijn, zijn alweer "steekbeesten" in alle maten en soorten
En alweer hebben ze het op de echtgenoot gemunt...
Resultaat: Vier nieuwe beten.
Het bizarre is dat ik er hoegenaamd geen last van heb.
Zou het bloed van de echtgenoot dan toch zoeter smaken dan het mijne????
Op de camping wordt de insektenzalf opnieuw bovengehaald....
Na de middag is het tijd voor een fietstocht.
Ditmaal volgen we de oevers van de fjord.
Een grauwe gors zingt de longen uit zijn lijf!
Een kudde schapen rust op de weilanden naast het water...
Ook een "wild" paard kruist "letterlijk" ons pad...
Op de fjord wordt vlijtig "wind gesurfd" 😊 en "para gesaled"...
Hoe langer ik hier vertoef, hoe fijner ik het hier vind.
Het is hier zo heerlijk rustig én er is ruimte zat om te ademen.
Wat mij ook opvalt is de netheid.
Alles wordt mooi onderhouden.
Zélfs de openbare toiletten, en dat zijn er nogal wat, zijn schoon.
Overal is toiletpapier aanwezig, zelfs de zeephoudertjes zijn gevuld.
Wat een verschil met, ik zeg zo maar wat, Frankrijk...😁
Vandaag maakten we een uitstap naar Thorsminde, meer bepaald naar een natuurreservaat aan de Nissum fjord .
Onderweg werd enkele malen halt gehouden om een wandelingetje te maken , een dorpje te bezoeken én om onze boterhammetjes te verorberen.😊
Op de fjord werd aan kite surfen gedaan. De moeite om te bekijken maar zelf toch maar liever niet, dankjevriendelijk.....
In het haventje lagen enkele visserssloepen aangemeerd.
Een zwanenfamilie, ma, pa en zes kleintjes, peddelden rustig voorbij.
We spotten ook nog enkele kleine zangvogeltjes: kneus, geelgorzen en een rietzangertje....
Zij zorgden voor de muzikale ondersteuning 😊
De echtgenoot voor prachtige foto's 😊
Weer "thuis" , konden we opnieuw buiten "avondmalen"....daar was het gisteren een beetje te fris en vooral te nat voor...
En nu zit ik dus nog steeds buiten en schrijf mijn stukje...
Het zonnetje schijnt, de vogeltjes zingen en meer moet dat voorlopig niet zijn 😊
Wat hebben we geleerd vandaag?
- ga niet fietsen zonder je in te smeren met muggenmelk
- geloof het weerbericht niet
- af en toe een donkergrijze wolk betekent niet per definitie dat het gaat regenen
- 17 C (voorspelling) voelt aan als minstens 22 C
Op de camping hebben we onze draai ondertussen volledig gevonden.
Onze buren zijn Denen, dus op vlak van "communicatie", blijft het zeer beperkt...
Gisteren testte de echtgenoot zijn Deens....ik kwam niet meer bij...
Waarmee ik wil zeggen: onbegonnen werk om het zonder "verstuikte" tong gezegd te krijgen...
Gelukkig kent de bazin van de camping een mondje Engels...haar echtgenoot daarentegen...
Ik denk niet dat hij één woord Engels verstaat...
Dus het klopt écht wel: Denen spreken Deens...punt
Maar goed, we kregen de info die we vroegen en na een lekker ontbijtje en een verfrissende douche, verkenden we deze voormiddag de directe omgeving: de haven en de fjord.
Aan de haven vond een rommelmarkt plaats waar we eventjes rondkuierden.
Er werd opvallend veel Lego aangeboden...
In de namiddag maakten we een fietstocht, op zoek naar de zee...
Gewapend met verrekijker, vogelgids en fototoestel....
De vogeltjes waren talrijk aanwezig...
Waarnemingen:
Met stip op één: een RUIGPOOTBUIZERD!!!
Man, man, euforie alom (vooral bij mij dan), (voor de twijfelaars...de echtgenoot nam er een, prachtig gelukte, foto van), een visarend (jawel!), bonte kraaien (had ik ook nog nooit gezien).
Mijn amateurornithologisch hartje, maakte dolle sprongen vandaag!
Voir de rest nog heel veel blauwe reigers, witte kwikstaartjes,musjes, geelgorzen, scholekster,veel meeuwen uiteraard en tenslotte boeren-huis-en gierzwaluwen.
Aan zee trakteerden we onszelf op een ijsje...due calorieën fietsten we er nadien toch gewoon weer af... 😉
Zo meteen ga ik nog een beetje lezen als afsluiter van een, op alle vlakken, zonnige dag 😊
Het is gelukt! We zijn écht in Denemarken! Eindelijk, na jaren van enkel dromen...
Ondertussen is het half negen 's avonds en de hoogste tijd voor mijn verslagje van deze dag.
Dat loopt niet écht van een leien dakje... Er is Wifi.....meestal, soms, toch niet, haja, nu weer wel. Hopelijk krijg in mijn stukje gepost....
Maar goed,we gaan ons er zeker niet laten door opjagen want vandaag is de vakantie écht begonnen.
De caravan is geïnstalleerd, de luifel staat, de zon schijnt....en meer moet dat voorlopig niet zijn.
De tocht van uit Duitsland verliep vrij vlotjes, minder files dan gisteren....
Op heel veel autowegen worden werkzaamheden uitgevoerd, vandaar...we voelden ons meteen thuis
Toen we de Deense grens bereikten, kreeg ik warempel de kriebels , zo spannend vond ik dat...
Er waren grenscontroles maar wij mochten vrolijk door....
Na 13 uur rijden, weliswaar verdeeld over twee dagen, bereikten we de camping van Bork havn. Bork havn ligt in Midden-Jutland, aan...: een haven inderdaad en ook aan een fjord.
Morgen zullen we de omgeving verkennen... Nu is de pijp uit....
Deze morgen rond half tien vertrokken.Op weg naar alweer nieuwe kampeeravonturen. Voor ons is deze reis inderdaad iets meer avontuurlijk. We treden volledig buiten onze comfort zone. Voor het eerst kiezen we voor een Scandinavisch land.Het was al jaren de droom van de echtgenoot. Dus : Denmark , here we come. We doorkruisten vandaag : België, Nederland om op zo'n 530km van huis te overnachten op een camping in Duitsland. Camping Sturberg is heel rustig gelegen, het sanitaire is kraaknet. De baas oogt zoals een échte Duitser hoort te ogen: rood aangelopen gezicht en wallen onder zijn ogen.Hij praat heel snel....te snel voor mijn school Duits...gelukkig is er de echtgenoot...Ik pleit verzachtende omstandigheden...ik hoor ook gewoon onvoldoende wat de Duitser zegt. Hopelijk kunnen we in Denemarken uit de voeten met ons " beste Engels". Daar kan ik mij alleszins beter verstaanbaar in maken.
Terwijl de echtgenoot aan het fornuis staat , schrijf ik snel mijn stukje.Door een misverstand is de maaltijd vandaag redelijk ongewoon: Spirelli's met vol-au-vent.
Zoals vroeger op kamp, daar smaakte ook alles...😉
De vaat , die is straks voor mij. Dat hoort bij mijn takenpakketnet zoals het bijhouden van een"dagboek" en eerlijk....afwassen op een camping is veel leuker dan thuis
Bij hen vertoeft, elk jaar weer opnieuw : een ijsvogeltje....
Maar nooit was ik ter plekke wanneer hij verscheen...
Ik had er al wel eens eentje , gespot, min of meer toch, aan de natuurlijke vijver in het bos....
Want wat heet "spotten" ,als je niet eens over een verrekijker beschikt....
Sinds die dag stond het beestje , hoog op mij verlanglijstje : ik wilde hem zo ontzettend graag eens écht kunnen bekijken...
Enkele jaren terug, ontdekte ik er dan toch eentje in Frankrijk. Alleen zat het beestje, zo danig ver ,dat hem heel nauwkeurig bestuderen , zelfs mét verrekijker, niet aan de orde was ...
En nu heb ik dus mijn eigenste ijsvogeltje...blink, blink!!!!!
Gisteren ineens, out of the blue, zat hij op de steen van de waterval.... Wij hebben een vijver, jawel...
Ik zag hem en raakte amper uit mijn woorden ,toen ik mijn man op het prachtvogeltje wees....
Hij zat daar, heel even, te zitten, schijnbaar na te genieten van een lekker maaltje....
En toen was hij plotsklaps verdwenen...nog voor ik mijn verrekijker beet had...helaas....
Dus ligt, sinds gisteren, die laatste, binnen handbereik, op de tafel in de living.... Niet voor niets, zo bleek vandaag...
Want wie ontwaarde ik deze voormiddag ,op het dak van onze garage????
Onze kleine vriend!
Even later vatte hij zelfs post op de wasdraad, pal voor mijn neus...
Ik kon mijn geluk niet op!
Wat was hij mooi!
Nog nooit zag ik hem van zo dichtbij...
Ik heb hem bewonderd zolang hij er zat....
Tot hij, woesj... over de omheining vloog...
Maar nu leef ik op hoop...
Nu heeft hij echt zijn weg gevonden...
En visjes, die zijn er genoeg....(dankzij de tweejaarlijkse orgieën in de vijver)....
En ik, ik voel mij zo oneindig dankbaar, omdat ik al dat moois heb mogen aanschouwen....
Vogeltje: jij maakte mijn dag.....kom maar snel weer terug <3
Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik ben het beu!
Ik heb het gehad!
Ik wil het niet meer weten!
Niet meer zien!
Niet meer horen!
Ik kom er slecht van!
Al die negativiteit!
In de kranten, op de journaals.....
Kan ik er wat aan doen dan dat:
- het "Verenigd Europa" niet meer is dan een slechte mop?
- het asielbeleid ronduit rampzalig is?
- we , bij wijze van spreken,niet meer buiten kunnen komen zonder angst voor aanslagen of katastrofen?
- terroristen , jarenlang, lustig hun moorcomplotten hebben kunnen voorbereiden...???
Ben ik mee verantwoordelijk voor:
- de vluchtelingencricis?
- het wanbeleid van vorige regeringen?
- het kinderachtig gekibbel van de huidige?
Ik dacht het niet!
Ik ben niet aansprakelijk voor het onverantwoord gedrag van .....(zelf in te vullen)
Daarom een "warme" oproep: Laat mij met rust!
Ik ben al dat gezeur en oproerkraaierij zat!
Als één of andere idioot, onder het mom van kunst, portretten wil schilderen van -ik krijg hun namen amper geschreven, laat staan gezegd- een Dutroux, een De Gelder...., dan doet hij dat maar!
Maar ik wil niet weten dat hij dan ook nog een "forum" krijgt in de krant!
Waar me dan in mijn maag wordt gesplitst dat hij zijn "werken" tentoonstelde in een BIBLIOTHEEK!
For heaven's sake!
Dat ellendige bericht heeft me al de hele dag een misselijkmakend gevoel bezorgd!
Ik wil die namen van die kreaturen nooit meer zien, nooit meer horen, nooit meer lezen...
Al jaren wilde ik heel graag naar de sauna, alleen: niemand uit mijn omgeving voelde zich geroepen en op mijn eentje zag ik het ook niet zo direct zitten.
Tot ik lid werd van een toneelvereniging en daar mijn soulmate vond...
Wij zaten volledig op dezelfde golflengt op vlak van ,ja, zowat alles...
In diezelfde periode werd in de buurt een saunacomplex geopend...
Meer een relaxatie- , meditatie -en gezondheidscentrum, maar goed, je kon er ook gebruik maken van enkele kleine sauna's....
Daar kreeg ik mijn euh...vuurdoop....
Het was best wel leuk maar....een badpak was verplicht én je werd constant bekeken door "geklede" mensen...
Lekker in het brubbelbad, terwijl ogen achter glas ,elke beweging volgden, neen, dankje feestelijk....
Maar goed ik had ervan geproefd en wilde meer....
Op zoek naar een échte sauna ontdekten we Imelda in Heffen....
Heerlijke tijd hadden we daar...
Het complex was volledig vernieuwd met ruime sauna's in alle maten en soorten....
We werden regelmatige gasten, tot op een kwade dag ,brand werd gesticht en ons paradijsje letterlijk in rook opging...
Zo zonde!
We waren sauna-loos....
Als door de hemel gezonden ,opende maanden later , in een nabijgelegen gemeente,een gloednieuw wellnesscomplex met Spa , zijn deuren...
We hadden er een hele fijne tijd: beetje zweten, beetje zwemmen, beetje kletsen, lekker eten en meer moest dat niet zijn....
Jammer maar helaas verwaterde onze vriendschap en was ik niet enkel mijn soulmate maar ook mijn saunamateke kwijt....
Ik besloot een oproep te plaatsen op, jawel: facebook....
En u raadt het nooit!
Twee klasgenoten uit mijn humanioratijd ,zagen het volledig zitten ,om mij te vergezellen, olé...
Al die jaren hadden we elkaar niet meer gezien en nu besloten we samen een "sauna'ke" te doen...
Om wat bij te kletsen...
Hilarisch vond ik dat....
Maar dat is nu het heerlijke aan vijftig plus, zijn :
Je weet dat je niet perfect bent en dat je dat helemaal niet hoeft te zijn....
Je relativeert je imperfecte kantjes ...
en in het beste geval ,heb je vrede ,met wie je bent en hoe je er uit ziet....
En dat gold nu toevallig voor ons alledrie....
Dus hadden we de tijd van ons leven...
Er werd behoorlijk wat afgelachen...
We waren weer net de schoolmeisjes van weleer....
(allez,in onze eigen ogen dan )
Ondertussen zijn we met ons vieren en nog lang van plan om de sauna te vereren met ons bezoek....
Daar hebben we al overvloedig van kunnen "genieten"....
Maar winterweer....
Ik citeerde gewoon een versje, uit een ver en vaag verleden ....
Uit de tijd dat ik nog juf was en de winters nog winters waren....
Toen de kindjesn na het speelkwarier , met rode neuzen en bevroren tenen ,weer de klas in kwamen....
Waar de tenen konden opwarmen in de "slofjes van thuis"
Ik herinner mij dat zelfs uit mijn eigen kindertijd...
De Noorse sokken in de rubber laarzen ....
Warm waren ze allerminst,die rubberen dingen....
zelfs de Noorse sokken hielden de kou niet "buiten"....
en je kreeg er alleen maar enorme zweetvoeten in....
Maar niks was beter om in de sneeuw te spelen...
Om baantje mee te glijden.....
Na een stoei-en glijpartij , werden de laarzen ingeruild voor warme slofjes, waarin onze tenen weer tot leven kwamen, wat bij tijd en wijlen een vrij pijnlijke aangelegenheid was maar dat hadden we er voor over....
Er ging niets boven de sneeuwpret...
Op de kersmarkten van heden ,probeert men wanhopig de sfeer er in te houden ,met warme glüwijn en koude jenevers....
waar geen mens dan trek in heeft wegens: veel te warm
(voor alle duidelijkheid, niet de wijn of de jenevers, maar het weer!)
Deze week brachten wij zelf een bezoek aan "Winterland Hasselt"
Prachtig mooi hoor, daar niet van...
De kerstman is er alomtegenwoordig ,
de lichtjes zorgen voor sfeer......
In de vele kraampjes is allerlei lekkers te krijgen
Er staat een fenomenaal grote tent, waar verkleumde mensen zich kunnen warmen en genieten van een borrel of een biertje....
Maar u raadt het al: niemand is verkleumd.....
Neem ons nu: het zweet liep in stromen van onze rug....
Vijftien graden was het.....
Hartje winter ....
Om half elf 's avonds....
Loopt een mens daar dan met winterjas en gewatteerde laarsjes....
Eigenlijk ben ik best benieuwd hoe de "winter" nu verder zal verlopen....
Misschien krijgen we toch nog vrieskou met spekgladde wegen....
Of valt de sneeuw alsnog met pakken uit de lucht....
Wie zal het zeggen?????
Er zijn geen zekerheden meer in het leven....en seizoenen...al helemaal niet meer.....
Ik zocht het woord even op in Van Dale, de dikke, jawel!
Ik citeer de ingekorte versie:
fossiel: - overblijfsel of afdruk in gesteenten, van levensvormen uit het verleden
- (fig.): iemand met zeer ouderwetse opvattingen
- (fig.): voorwerp waarvan men aangenomen had dat het niet meer bestond
Misschien moet minister Michel informeren over welke betekenis ze het nu precies hebben....
Maar, alle gekheid op een stokje, als land vergeleken worden met een fossiel...niet bepaald iets om trots op te zijn...
Ooit waren de Belgae : "de dappersten onder de Galliërs".
Het was ,Julius Caesar ,himself ,die die gevleugelde uitspraak deed....
Toch, in die tijd, iemand met kennis van zaken.....
Nu zijn we dus gereduceerd tot fossielen.....
Hoe is het toch zo ver kunnen komen, vraag ik mij dan af...
Persoonlijk kan ik zelf wel enkele oorzaken verzinnen....diepe zucht....
Net zoals u, die dit stukje leest....
Maar wat helpt het ons vooruit????
Toch geen meter...
Het is niet goed voor onze bloeddruk en niet voor ons humeur...
Daarenboven: ik voel mij helemaal geen fossiel!
Ik besta wel degelijk!
Ik slaag er zelfs nog in om te genieten ,in deze tijden van kommer en kwel...
Niet altijd gemakkelijk!
Natuurlijk erger ook ik mij meer dan eens blauw aan genomen beslissingen "van hogerhand", aan het gekibbel ,van zij ,die verklaren het goed te menen met ons land.....
En dan droom ik van andere contreien en verre continenten....
We "pakken" onze valies en gaan op weg naar betere oorden.....
Om dan tot de conclusie te komen ,dat het overal wel wat is....
En als ik heel eerlijk ben, vind ik het hier nog geeneens zo slecht .....
Niet dat ik de emigranten onder ons niet begrijp...verre van....
Maar het is niets voor mij....
Begrijp mij niet verkeerd:
- Ik ga heel graag weg....
- Ik snuif heel graag de sfeer van andere culturen....
- Ik geniet van de pracht van bergen, van ongerepte natuur....
- Van de ruimte die je in sommige landen nog vindt....
En toch.....ik keer steeds weer graag terug naar ons eigenste, kleine landje aan de Noordzee....
Naar mijn eigenste, kleine boerendorp ,in de buurt van een bos....
Naar mijn eigenste terras....waar ik in de zomer de vogeltjes hoor zingen....
Och, laat mij maar wonen in een "fossiel land"....zolang ik er zelf geen ben....valt het nog wel mee, denk ik dan zo
Het is alweer een hele tijd geleden sinds ik nog een stukje schreef...
De zin was weg, de tijd ontbrak....
Maar nu ik niet meer om kwart over zes voor mijn tv hoef gekluisterd te zitten, "De Buurtpolitie" ,weet je wel, kan ik de vrijgekomen tijd misschien opnieuw gebruiken voor het schrijven van stukjes
De zin is alvast terug...alleen....waar blijf ik mijn onderwerpen halen....?????
Het grote probleem is, dat ik enkel kan schrijven over zaken die min of meer ,echt zijn gebeurd en geen droevige afloop kennen...
Het leven is al zwaar genoeg, weet je wel...
"Licht en luchtig"
"Klaar als pompwater"
Zo horen mijn stukjes te zijn
Af en toe eens een doordenkertje is mooi meegenomen....
Laat ik het misschien vandaag nog even hebben over "De Buurtpolitie"
Wat een succes heeft die reeks!
Vooral dan bij jongeren en "gepensioneerden" (waaronder schrijver dezes, ik beken)....
Want laten we redelijk zijn: welke werkende medemens heeft op dat tijdstip al tijd voor tv?
In het beste geval zit die dan aan zijn avondeten of is in het slechtste geval nog niet eens thuis....
Maar goed, aangezien ik tot de tweede groep behoor, heb ik er de tijd voor...
In het begin vond ik die hele Buurtpolitie maar niets....
Oké, niet leuk als je met dit mooie weer ,in de wachtzaal van een dokter, " je tijd zit te verdoen"...
Maar moet het daarom zo zuur?
Ik voel me als balsamico in een ordinaire fles pure azijn.
Oké, als je ziek bent ,is het lachen je misschien een beetje vergaan ....
Maar zo zuur kijken helpt toch ook voor geen meter...
Letterlijk iedereen, behalve ik ,heeft een gezicht tot op zijn of haar schoenen.
Ik word er zowaar ongemakkelijk van.
Hier hangt zo'n echt begrafenisstemming "sfeertje".
Gelukkig is er de televisie..,waar iedereen gefascineerd naar staart.
' t Is een " kookprogramma" .
Kandidaten flansen allerlei gerechten in elkaar, waarna een meedogenloze jury beslist ,wie er "deze keer" mag beschikken.
Geweldig spannend allemaal .
Goed, ik beken, ik heb ook gekeken....maar nu ben ik dus aan een stukje bezig...
Zo amuseer ik mij eigenlijk nog een beetje.
Niemand zegt hier een gebenedijd woord , terwijl er toch ,meer dan één stel ,zijn beurt afwacht.
Op een "smartje" tokkelen is nu ook niet bepaald sociaal...maar ik pleit "verzachtende " omstandigheden.
Twee dames kauwen verwoed op een stukje kauwgom...of zou het "herkauwen " zijn......
De man tegenover mij ,veegt het zweet van onder zijn neus...
Hij doet het traag...zoals het hoort bij zo'n warmte.
Eén echtpaar stapt de consultatieruimte binnen.
Nog steeds zonder één woord met elkaar te wisselen.
De herkauwster......met de zweetveger.
Dat wordt vast een gezellig onderonsje....
Foei, foei,ik word écht wel stout nu...maar het is sterker dan mezelf.
Ondertussen is een nieuwe patiënt de wachtzaal binnengestapt.
Hij zegt vriendelijk "Goeiedag".
Wat een verademing.
Ik ben trouwens, de enige die , zonder te willen "stoefen" ,zijn groet beantwoord .
Ik deel nu de wachtkamer met drie jonge meiden ,waarvan er net eentje het dokterskabinet binnenstapt, terwijl het zwijgende stel, zwijgend, of wat had u gedacht, het kabinet verlaat, samen met de "vriendelijke" man.
Die heeft er zowaar een tijdschrift bij genomen....
Op de televisie is het journaal begonnen.
Ook niet bevorderlijk voor de sfeer...
Ik probeer niet te volgen en mij te concentreren op mijn "stukje".....
Thuis , volg ik trouwens ook geen " nieuwsberichten " meer.
Niets anders dan kommer en kwel....
Alsof er nooit iets " goeds" te melden valt....
Het journaal" bezorgt mij geheid een wee gevoel in mijn maag.
Oeps, daar ontsnapt mij een "boertje".
In stilte weliswaar....maar ik heb spaghettisaus gegeten met massa 's look.
Heel lekker allemaal...."Maar niet zo voor de omgeving", denk ik een beetje gegeneerd....
De volgende patiënt is aan de beurt....
Tot mijn stomme verbazing, staan twee jonge meiden op.
De andere "kauwster" ,samen met een blond ,jong ding ,wat bij nader inzien, wel eens haar zus zou kunnen zijn.
Ze zaten schuin tegenover elkaar maar gunden elkaar amper een blik....
Gezellig gezinnetje.....
Nu schieten nog enkel de "vriendelijke" man en ik over....en zowaar, er ontstaat een gesprek .
De man blijkt "peter" te zijn van een ventje dat nog bij mij in de klas heeft gezeten....
Voor ik het goed en wel besef is het mijn beurt....
Zopas de dochter afgeleverd aan de Amerikaanse ambassade.
Moeder mocht, zoals verwacht, niet binnen.
Het goed bewaakte ambassadegebouw, bevindt zich achter een indrukwekkend hekken.
Je komt er niet zo maar in.
En hier zit ik dus.
In het nabijgelegen park, op een bankje.
Volledig in wachtende toestand .
Beetje zenuwslopend toch allemaal, vooral voor de dochter dan.
Zij werd op de ambassade verwacht voor het "ultieme" interview .
De laatste stap in haar emigratieproces.
Zij en Ken, Ken gindsewege en de dochter hier, moeten aan de hand daarvan, duidelijk maken dat zij wel degelijk een stel zijn en elkaar dus "door en door" kennen.
Het hele onderhoud kan zo'n anderhalf uur-als 't niet meer is- in beslag nemen .
Ondertussen geniet ik in het park van de "stilte"...geintje.
Luid toeterende wagens passeren het park.
Het verkeer is hier een ware heksenketel.
Lang leve boerenbuiten.
Alhoewel in Brussel best wel mooie dingen te zien zijn.
Prachtige gebouwen, veel musea.
De Amerikaanse ambassade bevindt zich eigenlijk in het kloppend hart van Brussel in de Regentstraat.
Cafékes zijn er jammer genoeg niet en met mijn beperkt oriëntatievermogen waag in mij liever niet te ver uit de buurt.
Anderhalf uur voorbij....
Ik denk dat ik nog een wandelingetje ga maken.
Het verkeer is ondertussen oorverdovend door een loeiende ziekenwagen die vastzit in de ellende.
Het toeterende verkeer baant zich stapvoets een weg.
Ik mag er niet aan denken om daar tussen te hangen.
De zon heeft zich ondertussen verwaardigd om te verschijnen wat het "schrijven" op mijn smartje niet zo eenvoudig maakt.
Ik denk dat ik mij langzaamaan richting ambassade ga begeven...hopelijk duurt het nu niet zo lang meer...
(n.v.d.red.): Visum werd toegekend!!!! Ik zag de meest gelukkige dochter, ooit!
Met toch ook een beetje kriebels in de buik..
Niet dat ik nu echt bang ben...
Het is gewoon het wachten an sich ,dat me nerveus maakt...
En dan begint de blaas op te spelen...
Maar wat als ik net weg ben wanneer mijn naam weerklinkt...
Doemen hé...
Daar krijg ik dan weer "broebels" van in mijn darmen...
Een half uur geleden al was mijn afspraak...
Ik verveel mij te pletter en start dan maar een stukje...
Om de haverklap klinkt een "ding-dong" van een voordeur...
De wachtzaal bevindt zich vlak naast de inschrijvingen, waar een deurbel aangeeft dat een volgend nummer aan de beurt is....
Mensen komen en gaan...
Ik ben ook al eens "gegaan" en weer teruggekomen....
Een röntgen foto is blijkbaar standaard bij een eerste consult...
"ding, dong"
Net is een mama aangeland met een allerschattigst peutertje op de schoot. Misschien zorgt dat prutske voor een beetje verstrooiing...
"ding-dong"...
Een mens zou van minder horendul worden...
Enkele medewachtenden lezen de krant of bladeren in een tijdschrift...
De echtgenoot heeft het zijne aan kant gelegd en...wacht....net als ik op het verlossende (en toen kwam het en kon ik mijn zin niet afmaken)....:
Ik zet nog liever een spin buiten dan ze te vermorzelen....
Toch kent mijn dierenliefde grenzen....
Ik heb namelijk een hartgrondige hekel aan wespen...
Wat zeg ik? Ik haat die krengen...
"Laat die wespen toch...Als je ze met rust laat doen ze niks..."
O, nee????!!!!!!
Ik herinner mij nog ,als de dag van gisteren ,het ogenblik ,waarop zo'n slecht karakter ,op het poezelige handje landde van mijn jongste spruitje.
Amper drie jaar, was het dutske...
Nog volkomen onschuldig en lief....
Ze deed helemaal niets...
Ze keek alleen ,nietsvermoedend, naar het "diertje" op haar handje...
En wat deed dat serpent?
Ze prikte mijn snoepje zo hard ze kon....
Razend was ik....
Zo'n onschuldig kindje aanvallen, de valse tang....
En sindsdien "mot" ik er op....
Het is toch waar zeker...
Zit een mens bijvoorbeeld rustig te genieten op een terras van, ik zeg maar wat, een ijsje ,als zo'n onding de rust komt verstoren....
Heel vaak gevolgd door nog enkele exemplaren....
Gedaan met de rust!
Angst wordt ons deel....
Gelukkig is er dan: de wespenval (grijns)....en die maak ik helemaal zelf...jawel....
"Men neme een plastic fles, men snije daar een deel van de "bovenkant "van weg, men bevestige die trechter met de hals naar beneden in wat nog rest van de fles, men vulle nu de fles met, bij voorkeur bier.....en hange de fles "op"....gniffel, gniffel...
Een nietsvermoedende wesp, komt af op het lekkers en duikt in de fles.....
O, zoete wraak!!!!
Eens er in kan ze er niet meer uit.....
Verdrinking is haar lot!
En het doet me niets!
Had haar betovergrootmoeder maar niet in het handje van mijn dochtertje moeten prikken!
In de tuin is het de laatste tijd een ware "beestenboel"....
Bij mijn "tuinverbouwingswerken" (lees onkruid wieden, teveel aan siergrassen uittrekken ), stoorde ik onlangs nog twee padjes en een salamander...
De padjes kregen een plaatsje in de vijver ...
De salamander in het poeltje, een niveautje hoger ....om niet te worden opgepeuzeld door de vissen.
Toen ik een paar dagen later een kuiltje groef om bloembollen in te droppen, stuitte ik op een meikever...
Hij was wel al "af" maar nog niet direct "vertrekkens -en vliegensklaar"...
"Ik" was al lang blij dat "hij" het nog kon navertellen...
Aangezien zijn pootjes nog tegen zijn onderlijfje zaten geprangd, was het diertje vrij hulpeloos...
Ik zette hem op mij hand....
Na enkele malen op de grond te zijn getotterd (ja zeg, ik ben ook niet perfect) ,slaagde hij er in om zijn pootjes te strekken en haakte hij zich vast aan mijn "vel"....
Even later maakte hij zich op voor zijn eerste "vlucht"....
Het ging nog niet van harte en hij landde meteen op de gaasdeur....
Uiteindelijk heb ik hem opgepakt en achteraan in het struikgewas gezet....waar...waarempel nog een exemplaar zat te genieten in het zonnetje....
Toen ik onlangs op "slakkenjacht" ging vond ik twee bruine dekschildjes....
Was hij toch nog het slachtoffer geworden van een of andere snoodaard.....
Zou "Bas" onze rosse kater er voor iets tussen zitten.....
Geen mens die het weet....maar het was het beestje blijkbaar niet gegund, om ,na zijn valse start, toch nog van het leven te kunnen genieten....
Jammer maar helaas, ik heb gedaan wat ik kon.....
Minder vriendelijk ben "ik" dan weer ,voor bladluizen en aanverwanten....
Al drie jaar op rij ,wordt telkens dezelfde struik ,het slachtoffer van ongedierte...
Vorig jaar nog, bijna volledig kaalgevreten door een rupseninvasie....
Eens die waren verdwenen en hij zo hard zijn best deed om er weer door te komen, gingen de huisjesslakken aan de slag....
Dit jaar had ik mij voorgenomen het niet zo ver te laten komen...(verdediger van de zwakken, weet je wel)....
Toen ik dan ook een hele kolonie bladluizen ontdekte, op het sukkeltje, toog ik naar de plaatselijke AVEVE en ging ze nadien te lijf met een bus insecticide....
Het is niet van harte maar uit pure noodzaak....
Eergisteren merkte ik dan ineens de eerste rupsjes op ....
En alweer.....de spuitbus....
Ik weet het.....niet écht milieuvriendelijk....maar mijn hart brak toen ik alweer al die aangetaste blaadjes zag....
De huisjesslakken vang ik dan weer met de hand....
Hun aantal is nu ondertussen al stevig gereduceerd.....
En daar ben ik dan best trots op.....
Tenslotte zijn er ook nog de zangvogels, die het vertoeven in de tuin tot een feest maken....
In de ene boom zingt een zanglijster de longen uit het lijf, terwijl in een andere ,een merel zijn mooiste liedjes fluit.....
Neen, voor mij geen stadstuintje of dakterras....
Geef mij maar een dorpstuin met al zijn bewoners, waarvan de enen al meer welkom zijn dan de anderen
We hebben Bretagne verlaten en zijn nu "geïnstalleerd" op een camping in Normandië.
Deze morgen was ik voor geen meter uitgeslapen en had ik duidelijk last van een zwaar ochtendhumeur...(sorry schatje)....
Tijdens de 3,5 durende rit op weg naar La Cambe, heb ik dus geprobeerd om nog wat te tukken....
Toen we arriveerden, regende het een beetje :-/ ....ondertussen schijnt de zon
Vandaag staat er eigenlijk niets op het programma....: beetje lummelen, boodschapjes doen...
De eigenaars van de camping zijn twee zeer hartelijke mensen....
We kozen opnieuw voor rust: geen luxe maar midden in het groen... (zeg gerust : in het hol van Pluto)....
Vanaf morgen gaan we de hort op....
**********
Vanavond mis ik wel mijn "première" als "actrice"......
Enkele maanden terug deed ik voor de lol mee aan een auditie voor "De Buurtpolitie" en kreeg warempel een "gastrol".... Vandaag wordt die aflevering uitgezonden en zit ik in Frankrijk....
Misschien is het maar goed.... Mocht ik afgaan als een gieter ben ik toch niet in de buurt....
Maar ik geef grif toe dat ik wel een beetjes nerveus ben....
Ben vooral benieuwd naar de reacties (denk ik toch)....
Och ja, niets meer aan te doen.....
Ik heb genoten van de opname....en meer moet dat niet zijn.....alhoewel....."slik"
Rond 10 vertrokken en om half 12 zaten we aan het aperitief: Ricard.... Ha ja....Dit is Frankrijk
Onze gastvrouw was Ann, nog ver familie van de echtgenoot.... Heel sympathieke , lieve dame....
Na het aperitief "togen "we te voet naar het centrum van Lannion... Zo'n twintig minuutjes à pieds....
Ann had gereserveerd in een restaurant dat "bekroond" was met drie koksmutsen van Gault Millau....
Na het uitstekende diner doken we "une farmacie" binnen .... Het korte wandelingetje in gesloten schoentjes had mij een blaar bezorgd, vlak boven mijn hiel....
Zoiets stapt écht niet meer gezellig....
Maar goed, een "plakkertje" later, was het leed geleden....
's Avonds terug op de camping: geen internet, dus geen verslag....
Morgen "breken we op" en verhuizen we naar Normandië.... Naar La Cambe....
Het goeie weer zit er hier trouwens op .... Volgens Météo, is vandaag de laatste zonnige, zachte dag... Vanaf morgen kans op regen en temperaturen in duikvlucht....
La Cambe ziet er een pak beter uit voor de komende periode....(weergewijs toch)
blink, blink
Maar goed, vandaag nog een dagje genieten van het Bretoense zonnetje Zo meteen duik ik weer mijn boek in....
Wat mij er doet aan denken dat we gisteren een hazelworm hebben gezien.
Omdat het eiland enkel te bereiken is met de boot ,gingen we nog vlug even naar de haven ,om de vertrekuren te checken....
Hiervoor volgen we een bos-en weipaadje....
En wat lag daar doodgemoederd te liggen????? Een hazelworm!
De echtgenoot nam een foto maar toen bibi , met een takje....( ja ik pleit schuldig)...efkes wilde nagaan of hij wel zo dood was als hij zich voordeed, ging hij er als een "haas" vandoor.
Toch weer een mooie waarneming.... Was de allereerste keer dat ik dat beestje zag.... Dus ik weer blij en tevreden
Maar goed, vandaag dus hup naar Bréhat . We namen de boot van 10:30.... Een kwartiertje later gingen we alweer aan land.
Het eiland is het bezoeken meer dan waard: auto's zijn niet toegelaten en de natuur is er nog vrij ongerept....
Voor ons was het het tweede bezoek....
In het najaar van 2014, bezochten we het eerste deel van het eiland en nu was dus deel twee aan de beurt....
Een aanrader !
Vermoeiend is het wel, geen enkel wegeltje is vlak.... Maar je wordt beloond met prachtige vergezichten, vogelgezang en een weelde aan bloemen en planten
Het zonneke was ook vandaag weer van de partij....waardoor mijn reukorgaan ondertussen de kleur van een rijpe tomaat heeft....maar ik wijk af....
Na een tocht van 11 km ,hielden we het voor bekeken en namen de boot terug.
Toen we op de camping arriveerden stond de stappenteller op 17 858 wat overeenkwam met zo'n 12 km .
Vanavond zal ik mij moe maar zeer tevreden naar mijn "bedstede" begeven...
Morgen rijden we naar Lannnion..... We gaan er op bezoek bij Ann, een kwieke dame van 82 .....
Vandaag D-day.... Zeven uur...tijd om uit mijn "tram" te kruipen...
Na het ontbijt rijden we meteen richting Perros-Guirec....
Ik besluit om niets te verwachten en gewoon van alles zoveel mogelijk te genieten...
Het zonnetje schijnt maar er waait een zure wind...
We zijn er op gekleed... Niets kan ons deren....
Om half 10 schepen we in en zoeken een plaatsje op het bovendek, om zeker niets te missen.... Ik geniet....
De boot vaart uit... Ik nam een Touristil (ja , ik weet het, ze zijn uit de handel genomen maar ik sloeg tijdig mijn voorraad in) dus laat die deining maar komen...
Onze uitstap heet officieel: "Les oiseaux Marins L'Archipel des 7 Îles et la côte de Granit Rose (avec escale sur l'île Aux Moines)
Even later neem ik mijn eerste Jan-Van-Gent waar...
Mijn dag kan al niet meer stuk en het grootste spektakel moet nog komen....
We naderen het eiland met de unieke kolonie Jan-Van -Genten....
Rond de 22 000 koppels hebben er een plaatsje, van 60 cm2 om te nestelen.... 22 000 koppels, dat maakt 44 000 vogels.... Het schouwspel is indrukwekkend!!!! Mijn God... Ik kan haast niet geloven dat ik zoiets moois kan aanschouwen.
We kijken onze ogen uit... De vogels vliegen af en aan.... Begroeten hun partner.... Spelen hun liefdesspel....
We varen rond het eiland...
Even verder....mijn ultieme droom....Papegaaiduikers!!!!
De pret kan niet meer op.... We zien: alken , zeekoeten, kuifaalscholvers.... De natte droom van elke amateur ornitholoog....
Ik voel letterlijk de kriebels.... Wat kan het leven mooi zijn!
Twee soezende robben met winterpels maken het plaatje af..... Ik voel mij ontieglijk gelukkig!
We meren aan en krijgen de kans om één van de eilandjes te bezoeken....
Wat een adembenemend panorama!!!!
Als laatste varen we langs "la côte de granite rose". De hele tijd worden we deskundig onderricht door de gids.... De echtgenoot is mijn vertaler van dienst.... Frans is niet mijn beste vak....
Uiteindelijk, na een uitstap van 2,5 uur, meren we weer aan.... Ik voel mij hemels....
Op weg naar de camping wordt er nog gestopt aan een Léclerc, de plaatselijke Delhaise....
Nadien installeren we ons in het zonnetje nadat we nog een kleine wandeling hebben gemaakt naar het haventje van Pointe de L'Arquest.
Morgen zullen we er de boot nemen naar Île de Bréhat.... Ik kijk er alweer naar uit
Een stralend zonnetje aan de hemel....wat kan een mens nog meer wensen.... Vandaag staat een eerste uitstap gepland.
We rijden naar Île Grande om het plaatselijke V.O.C. te bezoeken én we stoppen in Peroz Guirec (ofzoiets) om de boottocht van "Sept ïle" te reserveren.
Ik kijk er al vier jaar naar uit...Ik hoop zo om de papegaaiduiker te zien....
Op Ïle Grande krijgen we meteen al info over de fauna en flora van de omgeving....
Een rechtstreekse téléverbinding toont ons de broedplaatsen van de Jan-Van-Gent. Een kolonie van zo'n 22 000 koppels....
Zal ik die morgen écht kunnen aanschouwen???
Ik ben benieuwd.
Rond 18:15 arriveren we opnieuw op de camping. Het is nog aangenaam warm , dus eten we buiten... Heerlijk!
Het moet gezegd: buiten eten scherpt de eetlust (o, help)... Maar ik laat het niet aan mijn hart komen en geniet met volle teugen...
Na de afwas, mijn taak, lees ik nog eventjes in een keigoed boek...dit geheel terzijde.. edoch.... .Om half tien gaan de lichten uit....Morgen is het weer vroeg dag
Licht schijnt de kamer binnen.... Het sein om mijn "bedstede" te verlaten....
"GEEEEEUW"....
Beetje eten, beetje drinken....nog een laatste toilet bezoekje en dan ben ook ik "klaar"
De caravan wordt "aangepikt", zoals men dat heet in "het jargon"... De auto gestart....
Drie uur.... De "vakantie" is nu écht begonnen......
Ik doe verwoede pogingen om wakker te blijven.... Tevergeefs....
Het "nekkussentje" wordt bovengehaald, de zetel achteruit gekiept... Ik nestel mij "behaaglijk" onder mijn dekentje en soes weg in Morpheus' armen....
Péage! Nu al....dat was snel....
Rond 7 uur wordt er halt gehouden voor een tank-en plasbeurt....
De echtgenoot probeert even te tukken.... Maar de adrenaline is genadeloos en een twintig minuutjes later zijn we alweer op weg.....
Het heeft al haast de hele weg geregend, gemiezerd...(niet dat IK daar veel heb van gemerkt....)
De lucht is grauw en grijs....
Nog 100 km en nog steeds geen verbetering... Ik hou de nog af te leggen kilometers in het oog en tuur hoopvol naar de lucht....
Nog 45......grijs
Nog 25.....Hela, wat zie ik.....?????
Klaart het warempel niet een beetje uit....
Ja hoor, met nog 15 km voor de boeg staat het als een paal boven water: we rijden naar beter weer...
Onder een stralend zonnetje bereiken we "onze camping".... Geen luxe, geen zwembad, geen cafétaria maaaaaar:.......
Wat een rust, wat een uitzicht.... De vogeltjes zingen er in alle toonaarden....
Om 13:30 staat de caravan geïnstalleerd met een adembenemend uitzicht op de baai... We installeren ons in het zonnetje met een goed boek en genieten....
Ik moet er niet aan denken ze te moeten doormaken, als ik al die horrorverhalen zo hoor en lees....
Tot hiertoe ben ik er van gespaard gebleven...
Echt waar, ik weet niet wat échte griep is....
En ik zou dat liefst zo houden ook natuurlijk...
Buikgriep daarentegen...dàt ken ik dan weer wel...
Ook de hel hoor....daar niet van....
Toen ik nog pril en jong was had ik elke wissel van de seizoenen prijs...
Maar goed, dat doet hier niets ter zake natuurlijk....
Waarom in godsnaam: "Lang leve de griep?!"
HA!
Wij hebben een schat van een kleinzoontje....
Het ventje is in januari gestart in de peuterklas ...(*smelt*)
Laat nu toch niet drie kwart van de schoolgangers, including leerkrachten, geveld zijn door griep zeker....
Dus kreeg het kleine grut een briefje mee naar huis om-indien mogelijk- de ukjes thuis te laten.....
Laat ons snoepje nu het kind zijn van twee werkende ouders ....
en het kleinkind van vier! paar grootouders waarvan slechts één!!! paar al op pensioen werd gezet....
Laten nu net wij, die oma en opa zijn....
Eén telefoontje van de stiefdochter : "of wij op donderdag en vrijdag thuis waren".... en oma en opa "Bos",(cfr. eerdere stukjes) maakten net geen vreugde dans....
Twee volle dagen mogen genieten van onze schat!
Dus werd de speelmat opnieuw uitgerold,
werden de auto's, boeken, blokken en kleurpotloden bovengehaald...
werd de "kleuterracebaan"(met geluid) opnieuw geïnstalleerd....
En of we genoten hebben!!!!!
Maandag wordt opnieuw gestart....nu toch maar duimen dat onze jongen alsnog niet wordt geveld .....
Aangezien mijn ontstoken "zwevende rib", steeds opnieuw van zich laat horen ( lees: mij 's nachts mijn bed uit jaagt voor een pijnstiller), zit ik alweer bij de huisarts.
Diepe zucht...
Nog vijf te gaan en het is mijn beurt... en dan zeggen dat wachten niet bepaald één van mijn sterke kanten is..
Maar bon, we hebben niet veel keuze nietwaar...
Ik voelde mij redelijk bekeken toen ik de wachtzaal binnen ging.
Ik kan het mij inbeelden ook natuurlijk ,maar sinds ik met mijn hoofd in de krant heb gestaan...heb ik toch soms dat idee.
(De "tol"van de "roem" , nietwaar..... )
In de speelhoek bouwt een ventje naarstig een hoge toren.
Twee , iets oudere heren, hebben er duidelijk plezier in...
Op de tv kunnen we "De Madammen" volgen, maar dat is niet echt "mijnen dada."
Teveel bla, bla...te weinig muziek....
Dus schrijf ik maar een stukje...
Niet simpel op het minuscuul kleine klavier van zo'n phoontje...
Nog twee te gaan...
Het gaat vooruit...
Altijd op maandagvoormiddag als beide dokters werken...
Tegenover mij zit een jonge snaak ook driftig op de toetsen van zijn smartphone te tokkelen.
Ik vermoed dat hij een "spelletje" speelt.
Een mens moet zich met iets bezig houden natuurlijk...
Oei, ik schijn op mijn smartje geen kladversie te kunnen opslaan...
Niets aan te doen, dan maar meteen in" 't net. "
Zal strakjes thuis mijn "stukje" rustig nakijken en bewerken.
(wat ondertussen is gebeurd)
Weer een patiënt binnen, nog één te gaan nu ...
Na anderhalf uur was ik weer thuis....mét een verwijsbrief voor een RX......
Lang geleden dat we nog zo hadden gelachen en wat deed dàt goed!
We woonden een theatervoorstelling bij gebracht door een amateur gezelschap! Maar wat een niveau!
Ze brachten de Kween, naar "Hamlet" van Shakespeare: een hysterische en hilarische komedie met koninklijke allures, zoals ze het zelf in hun programmaboekje aankondigden.
Ze waren met z'n vieren: de Kween, haar kamermeisje, een keukenmeid (gespeeld door een man; In de tijd van Shakespeare werden vrouwenrollen regelmatig gespeeld door mannen) én een spion.
Ze speelden de pannen van het dak en gaven gedurende twee uur het beste van zichzelf!
En wat hebben wij genoten!
In deze tijden van onrust, kommer en kwel is "lachen" toch wel een fantastisch medicijn.
Toen de zon zich gisteren eindelijk nog eens verwaardigde om te verschijnen, besloot schrijver dezes dat het tijd was om nog eens een stapje in de wereld te zetten .
De "wandelschoenen" werden dichtgesnoerd en ik ging op pad.
De kilte van de wind viel een beetje tegen maar wat deed het goed om een frisse neus te halen!
Ik toog richting bos.
Ons dorp beschikt inderdaad over een heel mooi bos.
Niet immens groot maar net groot genoeg om er prachtige wandelingen te maken zonder al te zeer te verdwalen.
Ideaal voor mensen zoals ik, met een totaal gebrek aan oriëntatie.
Voor ik het bos indook, eventjes een bezoekje gebracht aan de "Boskapel."
Jawél!
Mét een "miraculeus" Maria-beeld én een door alle dorpsbewoners gekende legende.
Er eventjes vertoefd, beetje gemijmerd, hoofd leeg gemaakt en er genoten van de rust en de stilte...
De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik er ook heb uitgerust.
Van bij ons thuis naar de kapel is toch een klein halfuurtje stappen...
Na tien minuten voelde ik al elk botje in mijn knieën, lenden en benen.
Rust roest, weet je wel...
Maar ik zette dapper door want in "onze" kapel zou ik mij eventjes kunnen neerpoten.
En zeggen dat het échte werk nog moest beginnen: de boswandeling.
Met goeie moed werd er opnieuw gestart.
Tijdens mijn wandeling werd ik regelmatig gekruist door "lopers", dagelijks of wekelijks "op training" in "den bos".
Ook door andere wandelaars en als eens een dappere fietser.
Eén van de wandelaars was een vroegere kennis, een fervente sporter, vooral "loper" dan....
Het was zolang geleden dat we elkaar nog hadden ontmoet dus werd er even halt gehouden voor een praatje...
Eerst over koetjes en kalfjes....met nadien dé vraag :
"Loop jij niet meer????"
Toen hij antwoordde voelde ik een zeker leedvermaak.
Niet mooi van mij, ik weet het, maar het was sterker dan mezelf.
Zij waren immers de "gezonde mannen", "dé lopers" en ik was het kneusje, dat nog niet eens kon joggen....
"Ik màg niet meer. Ik heb ondertussen al een "nieuwe knie" en momenteel een ontsteking aan mijn kuitbeen..."
Tja... zo vergaat het menig sporter....
In hun "jonge jaren" het "grote geweld" maar versleten botten , nog voor ze de pensioengerechtigde leeftijd hebben bereikt...
Oké, ook bij mij kraakt en knispert elk gewricht en heeft de artrose toegeslagen maar ik ben nog lang niet aan "vervangstukken" toe...
U weze dus gewaarschuwd....
Misschien doet u maar beter zoals ik: fietsen en wandelen want die "sporten" zijn écht gezond.
Na anderhalf uur stappen had IK trouwens mijn finish bereikt en was ik waarlijk blij dat ik weer kon gaan zitten....
Vandaag is het dus, naar het schijnt, "Verloren maandag" en kwam de echtgenoot met twee worstenbroodjes naar huis...
Eéntje voor hem en eentje voor mij...
Althans, daar ging ik van uit...
Bij nader inzien wordt van mij verwacht dat ik ze allebei verorber, wegens teveel calorieën...Halloooo!
En "mijn" lijn dan....?????? :-p
Persoonlijk heb ik niet het minste idee waar dit gebruik vandaan komt ....
(Het gebruik van het verkopen van "worstenbroodjes", voor alle duidelijkheid ...;-) )
Volgens de echtgenoot heeft het iets te maken met "het geld dat op is nadat alle cadeautjes zijn uitgedeeld" ..., zodat men nadien nog enkel "restjes" kan kopen...
Iets in mij zegt dat één en ander niet klopt...
"Verloren maandag", gaat duidelijk maar over één dag....
Dus vanaf dinsdag is er opnieuw geld dan.....????
Mmmm....lijkt mij niet écht logisch....
Eventjes snel gegoogeld dan maar.... (lang leve het internet)...
"Verloren maandag wordt gevierd op de eerste maandag na Driekoningen en is al eeuwen oud...
Die traditie werd bij ons vroeger vooral in Antwerpen gevierd....
De havenarbeiders werden getrakteerd door de bazen en om de kosten te drukken, kregen ze "onverkoopbaar vlees" dat in een broodjes werd "verpakt".....
Voor meer info: zie Googel ;-)"
Zie je wel....sorry schat, je zat er helemaal naast....
Mij heeft het alleszins gesmaakt, dat broodje....
Eventjes in de microgolf en klaar was Kees...
Aan de calorieën heb ik dan maar niet gedacht....
Voor de zoetekauwen onder ons zijn er speciaal vandaag: de appelbollen ,met heel veel kaneel....
Die hebben eigenlijk niets te zien met de traditie van "Verloren maandag" maar ontstonden vanuit het idee: voor elk wat wils...
En wat het tweede worstenbroodje betreft: geen haar op mijn hoofd dat eraan denkt om ook dat nog naar binnen te werken...
Dus wie zin heeft.....
.......die kan het van mij krijgen, gratis en voor niks...
Als het dan toch niet wintert....kunnen we dan niet ineens overgaan naar de lente????
Wie heeft er nu iets aan het herfstweer van de laatste dagen???
Regen, regen en nog eens regen.... Straten en huizen die overstromen.... Haast elke dag donker en grijs... Om van de stormwind nog te zwijgen Een mens zou van minder depressief worden...
Mochten we meteen overgaan naar de lente, dan wil ik er wel eentje met écht lenteweer....
Niet met van dat typisch Belgische ..dan kan het evengoed herfst blijven nietwaar...
Neen, neen, een lente met aangename temperaturen... Zo'n graad of 20....om mee te beginnen....
Een dagelijks schijnend zonnetje dat alle grijze gedachten verjaagt... Vogeltjes die opnieuw zingen en bloempjes die bloeien...
Heerlijk!!!!
Laten we dan meteen ook de dagen verlengen....
Klaar vanaf een uur of zeven 's morgens tot een uur of acht 's avonds... Lijkt me redelijk om mee te starten....
Maartse buien en aprilse grillen slaan we over.... Die horen trouwens thuis bij de winter...
Och, eigenlijk is het niet zozeer de warmte die ik mis Een mens kan zich kleden naar de koude... Ook bij vriestemperaturen kan het aangenaam zijn buiten....
Maar IK WIL ZON!!!
Want "HAAR" is het die ik mis....
André van Duyn, wist het ook al: "Alles ziet er anders uit, als de zon schijnt....Och wat is het leven fijn, in de zon!!!"
Maar het zal voorlopig bij "dromen van" blijven...
Als ik zo de weersvoorspellingen bekijk....diepe zucht.....
Ik vrees dat ik nog nog héél veel geduld zal moeten hebben....
Met dit ludieke berichtje werd mij bevestigd, wat ik natuurlijk al zelf had gezien: ik stond inderdaad in de krant....samen met mijn twee "spitsbroeders"....
De foto was, het moet gezegd, zeer goed gelukt....
Het bijhorende artikel, fijn om te lezen.
"Hoe het zover is kunnen komen?" , vraagt u zich af...
Hiervoor moeten we eventje terug in de tijd...
Al heel mijn leven ben ik dol op "taal", meer bepaald op het Nederlands, mijn moedertaal...
Schrijven, lezen, voordragen, acteren....Ik deed het allemaal even graag....(nog steeds trouwens ;-) )
Toen enkele maanden geleden, fb- groepen: "Je bent van... als....." ,als paddenstoelen uit de grond schoten, besloot ik om er zelf ook ééntje te starten: "Ge zet van...., as ge...."
(je bent gepensioneerd en hebt nu zeeën van tijd, weet je wel :-p )
Alras had ik enkele leden en samen brachten wij het verleden van ons dorp, weer tot leven.... Er werden herinneringen opgehaald, anekdotes verteld.....
Het plezierige hieraan was dat heelder conversaties gebeurden in ons streekdialect...
De groep groeide gestaag en groeit nog steeds (ik heel blij) .
Dat laatste is eigenlijk te wijten aan een jonge dorpsgenoot, die onlangs het plan opvatte, om een fb-pagina aan te maken ,waarop elke dag een woord uit ons dialect zou worden verklaard en dit gedurende een volledig jaar....
De jongeling zocht medewerkers en kwam via, via bij mij terecht....
Ik ging in op zijn voorstel en was meteen enthousiast. We zochten en vonden nog een derde kompaan en toen waren we compleet....
De "jongeling" contacteerde de krant en voilà, na enkele dagen was het artikel een feit
Zo ging de bal aan het rollen....en hij rolt nog steeds....
Een regionaal tijdschrift, voelt zich nu geroepen om een artikel aan "ons" en het initiatief te wijden.... En zie, gisteren bezoek van alweer een journalist....
En ik....ik amuseer mij geweldig.
Dagelijks mogen bezig zijn met taal....er zijn saaiere dingen ....
Tollembeek, een onooglijk dorpje in het Pajottenland...
Maar.... wat een natuurpracht! Wat een rust!
Een waar paradijs voor vogeltjes en aanverwanten!
En uitgerekend hier woont de stiefdochter met man en kind...
Jaren terug kochten zij, in the middle of nowhere, een klein boerderijtje, dat zij volledig renoveerden...
Gisteren waren oma en opa er "te gast"... Het kleinzoontje gaat sinds januari naar het peuterklasje...en daar mochten wij hem 's middags oppikken, woensdag, weet je wel
Het kleinzoontje blij en oma en opa blij....
Tijden de middagdut van het ventje, installeerde oma zich met strijkplank, strijkijzer én verrekijker ,voor het grote raam ,dat uigeeft op veld en wei....
(Hierbij hoort misschien wel een kleine toelichting... Omdat die niets met mijn stukje "ansich" te maken heeft, zet ik de toelichting even tussen haakjes....haakjes open (oma's grote hobby en passie is namelijk het observeren van vogels in de vrije natuur)haakjes sluiten....)
Een strijkje van een half uurtje, ontaardde in een strijk van anderhalf uur ,volledig toe te schrijven aan de buizerd, die zich daar dagelijks in al zijn schoonheid laat bewonderen.
Eerst landde hij in een boom, iets verder weg, waar hij aandachtig het gras onder zijn "voeten" bestudeerde, vermoedelijk op zoek naar iets lekkers.... Nooit had ik voordien al de kans gehad, om dit prachtbeest, in alle rust te observeren....
Na een tijdje waagde hij zich aan een landing om dan toch weer, zonder buit, een boom uit te kiezen, haast vlak naast het raam....
Oma werd euforisch en de strijk....die bleef staan....
Een torenvalk maakte de voorstelling compleet.
Ook hij liet zich in het lang en breed, bekijken. Hij deelde warempel een boom met een troepje groenvinken....
Hoe on-waar-schijn-lijk , vond ik dan...
Net als de buizerd , verliet hij af en toe zijn plaatsje ,om "biddend", de ondergrond onder de loep te nemen....
Wanneer hij uiteindelijk besliste om "zijn" boom te verlaten, werd hij "op de voet"...euh...vleugel, gevolgd door...jawel de hele horde groenlingen....
Toen viel het doek......
...en hield oma opnieuw het strijkijzer in aanslag i.p.v. de verrekijker...
Net op tijd klaar om ons ventje te entertainen na zijn tukje (weliswaar met de hulp van opa, kleinzoontjes grote held <3 )
"De dagen", zoals ze soms worden genoemd, zijn weer voorbij en ik..ik ben er niet écht rouwig om...
In alle eerlijkheid, wie is er nog oprécht dol op Kerst en Nieuwjaar?
Vroeger, toen ik nog pril en jong was, had Kerstmis zoiets magisch.... Elk jaar opnieuw was ik weer aangedaan door die typische sfeer... Ik had zelfs het idee dat mensen in die periode wat liever waren voor elkaar...
Het aftellen op Oudejaarsavond...steeds zo'n spannend moment.... Het oude jaar eindelijk om en vol verwachting beginnen aan het nieuwe....
Jaren later, nu dus, blijven er van al die gevoelens niet veel meer over....
Ik zet wel elk jaar weer een kerstboom, een échte, namaak komt er niet in....
Ik geniet zelfs van het versieren .
Als dan uiteindelijk de lichtjes worden aangestoken , vind ik het toch nog steeds iets hebben....
Maar de échte magie...die ben ik in de loop der jaren kwijtgespeeld....
Ik zou best wel een nieuw stukje willen schrijven, alleen.... ik ben inspiratieloos...
Heeft vast te maken met die donkere dagen voor Kerstmis...
Of met het weer...zou ook best kunnen....
Over "winterpret" valt er bijvoorbeeld al niets te vertellen...
Nooit gedacht dat ik het ooit zou wensen maar ik verlang naar winterweer, gezond winterweer....
- temperaturen onder het vriespunt - een staalblauwe lucht - een zonnetje dat schijnt om dan een fikse winterwandeling te kunnen maken...
Zalig toch!
Wat heb je nu aan hoge temperaturen als je er niet kan van genieten door het aanhoudende regenweer....
Neen, ik mis ze écht, die winters van vroeger....
De winters uit mijn kindertijd:
- toen we konden "baantje glijden" en sneeuwpoppen maken... - we pantoffeltjes meenamen naar de klas, om onze ijskoude tenen te verwarmen ,nadat we met onze rubberen laarzen in de sneeuw hadden gespeeld - we sneeuwbal gevechten hielden of ons lieten voorttrekken op een slee.... - toen de "sneeuwklokjes" hun naam nog alle eer aandeden...
Eerlijk...wat heb je nu nog aan een kerstmarkt?
Wie kan intens genieten van een heerlijke gluhwijn of een jenever, als de thermometer 10°C aanwijst??? Toch geen hond...
Natuurlijk, wat niet is, kan nog komen.... Nog twee maanden mag het: januari en februari...
Benieuwd of ik er dan nog steeds positief zal over denken...mocht het écht beginnen "winteren"....
We kunnen weer opgelucht ademhalen : de Sint is huiswaarts gekeerd...samen mèt de pieten... Eventjes geen gedoe meer...
Nu is het enkel nog wachten op de Kerstman...
Die zorgt alleszins voor minder heisa...
Wat zou er eigenlijk gebeuren mochten we de Sint laten voor wat hij is en resoluut voor de Kerstman kiezen...
Persoonlijk heb ik daar niet écht een probleem mee . Geen discriminatie meer, geen staf of mijter...
Ik vraag mij alleen af: "Wie zouden we dan voor het hoofd stoten én hoe krijgen we zoiets uitgelegd aan het kleine grut?"
We kunnen natuurlijk zeggen dat de Sint , gezien zijn gezegende leeftijd, toe is aan pensioen...
Dat hij zo'n zware zeereis écht niet meer aankan....en dat hij nog een beetje wil genieten van het leven, ginds, in het warme Spanje...
Wie zou het de man kwalijk kunnen nemen???
Eeuwen heeft hij het beste van zichzelf gegeven... Tijd voor zelfzorg!
Bovendien kunnen de Pieten ook weer verder met hun leven....
Het kleurrijke pakje wordt ingeruild voor een maatpak.... Met hun ervaring kunnen zij toch overal aan de slag....
Oké, goed, we gaan dus voor de Kerstman...
Die komt met zijn slee ,getrokken door rendieren, uit het hoge noorden...
Als het vooruit moet gaan vliegt hij zelfs met slee en al door de lucht....
In het beste geval kan hij "vlieggewijs" terecht op Zaventem...maar hoe moet het dan verder, eens hij is geland....??? Met zijn slee en rendieren in de file op de ring....
Hij zal het graag horen, de Kerstman...
Bovendien ligt er geen sneeuw, makkelijk rijden wordt het sowieso al niet...
En wie gaat er voor de rendieren zorgen??? ( en voor zij die "het" al weten...Waar in godsnaam gaan wij die beesten halen???)
Och het zal mij allemaal worst wezen...
Zolang er maar weer geen gezeur van komt....want dààr heb ik het even mee gehad....
Geen flauw idee hoe het komt, maar ik heb er zin in dit jaar....
Nog even wachten tot de Sint het land uit is en dan is het tijd voor....:de kerstboom! Een échte, ha, ja...alleen al voor de geur.....
Toch heb ik elk jaar een beetje medelijden met de sparren....
Ze mogen, ocharme, een week of vier binnen staan pronken in al hun glorie, mooi opgetuigd met lichtjes en ballen .... om nadien bij het huisvuil te belanden....
Heeft zo'n boom het beste van zichzelf gegeven ,om uiteindelijk roemloos te eindigen....
Een mens staat er maar beter niet teveel bij stil ,nietwaar....
Bij de boom hoort natuurlijk een kerststal; die wordt voorzien van stokoude beeldjes....
Ze zijn een erfenis van mijn moeder zaliger ,die ze op haar beurt had gekregen van een tante....
Ik heb er bij ons thuis nooit andere geweten....
Het kindje Jezus, het dutske, is er het slechtste aan toe.... Zijn hoofd diende al een paar keer te worden vastgehecht met "straffe lijm"..... Een stokoud luciferdoosje ,waarop een aantal pijltjes stro zijn vastgeplakt, stelt de kribbe voor...
Jozef, Maria, de os en de ezel, zien er ,niettegenstaande hun gezegende leeftijd, nog vrij goed uit....
De herders, schaapjes en koningen maken het tafereel compleet....
Alle beeldjes zijn getekend door de tijd maar voor mij zijn ze van onschatbare waarde....
Zodra de avond valt, gaan de lichtjes in de kerstboom dan aan....
(zolang er elektriciteit is, welteverstaan....)
en dan is het genieten....
Voor het brengen van sfeer en gezelligheid, krijgt Kerst dit jaar van mij een dikke tien....
"De Belgen zijn de dappersten onder de Galliërs!", was ooit de gevleugelde uitspraak van iemand met kennis van zaken....
"Waar is dan nu die dapperheid gebleven?", vraag ik mij steeds vaker af???
Niet dat ik mij ooit een échte Belg heb gevoeld....
Eerder een "Vlaming"....
De strijd die ,wij, Vlamingen, door de eeuwen heen hebben gevoerd, zat daar zeker voor iets tussen....:
De Brugse Metten en de Gulden Sporenslag op 11 juli 1302, bijvoorbeeld....(dat België onafhankelijk werd in 1830 wist ik pas veel en veel later....)
De rellen in Voeren en Komen....
Het gedoe in Brussel waar winkeliers weigerden om Nederlands te spreken, laat staan te verstaan....
Ik kende (en ken nog steeds) de "Vlaamse Leeuw" .....
Ik las zelfs als tiener" De Leeuw van Vlaanderen" van Hendrik Consciense....
Kortom:" Ik ben een Vlaming en daar ben ik fier op!" was eerder mijn leuze dan "l'Union fait la force"
Niettegenstaande dat alles , kreeg ik best wel kippenvel bij het horen van ons Volkslied...en heb ik mij nooit geschaamd over mijn moederland....
Ik was zelfs trots op ons inimini landje met z'n drie landstalen, een prachtig Noordzeestrand, de Limburgse heide en de heuvels en bossen van de Ardennen....
Enkele historische steden zijn gekend tot ver over de landsgrenzen en het bezoeken meer dan waard...
Er is onze Nationale trots: ons "Manneke Pis"....
Het was hier zeker niet slecht toeven....
Sinds enkele jaren is mijn gevoel van trots langzaam maar zeker uitgedoofd....
In die mate dat ik mij nu zelfs schaam om inwoner te zijn van dit apenland....
Waar zijn wij in godsnaam mee bezig, vraag ik mij haast dagelijks af???
Hoe verzuurd en onverdraagzaam zijn we geworden???
Op alles hebben we kritiek en commentaar...
We halen het buitenlandse nieuws met rellen, betogingen en een falend beleid....
Justitie draait vierkant...
Een Nederlands dagblad vergeleek ons zelfs met een Derdewereldland.....
En ik????
Ik vind het niet meer fijn in België....ook al is het overal wel iets (maar dat maakt mijn zaak niet )....
Ik mijd zoveel mogelijk het binnenlandse nieuws...
Ik wil het niet meer weten, niet meer horen....
Ik doe aan "struisvogelpolitiek"....
Bah, alleen het woord "politiek", doet mijn maag al draaien....
Het maakt mij somber en triest....
Natuurlijk zitten wij nog in een luxe-positie als je onze toestanden vergelijkt met die uit landen als....(vul zelf maar in)....
Maar daar gaat het niet over....
Ik wil weer fier kunnen zijn op MIJN land....
Ik wil HIER weer graag wonen....
Ik wil mij niet langer SCHAMEN over mijn nationaliteit......
Met autovrije baantjes, waar je naar hartelust kan fietsen.... Met veldwegeltjes om te wandelen en plaatsjes in het groen ,waar ik vogeltjes kan observeren....
Ik heb een tuin nodig waar ik in de zomer van het zonnetje kan genieten... Waar ik onkruid kan wieden en planten kan snoeien.... Waar vlindertjes eten zoeken in de vlinderstruik....
Waar ik op een zwoele zomeravond de merel hoor fluiten of de lijster hoor zingen....
Ben ik dan een stadshater??? Dat nu ook weer niet....
Ik hou bijvoorbeeld heel veel van Antwerpen....
Ik flaneer er graag op de Meir.... Ik doe al eens een terrasje op de Groenplaats of de Markt.... Ik kuier er langs de Scheldeboorden aan de kaaien en Het Steen....
Er is ook altijd wel iets te beleven..... Je kan musea bezoeken... Je kan naar het theater...., de film....
Op reis lassen we zelfs steevast enkele stadsbezoeken in.... Liefst om te snuisteren in het oude stadsgedeelte ,met de historische gebouwen en sympathieke steegjes....
Maar er willen wonen.... No way! Ik zou er gewoon niet aarden, denk ik....
Als een duif op zijn til in een appartementsblok....???? Neen, dankjevriendelijk....
Geef mij maar de gezonde boerenbuiten.... (al is dat ook weer relatief natuurlijk)
Met plezier laat ik anderen genieten van het bruisende stadsleven , ik kan het zelfs begrijpen ook....
Voortaan zouden we niet meer verzwaren tijdens een vakantie...
Bewegen en op onze voeding letten, dàt gingen we doen!
En dus werd er gestapt....of gewandeld....elke namiddag... Zo'n zes à zeven kilometer.... Mèt resultaat....
Toen we na tien dagen weer thuiskwamen was ik één hele kilogram kwijt in plaats van twee erbij....HA! Ook al waren we uit gaan eten en ook al telde ik geen calorieën....
Dit moesten we zeker blijven doen!
Wandelen is trouwens de meest gezonde sport met de minste kans op blessures.... of het zou moeten zijn dat je struikelt natuurlijk....
Dus proberen we een paar dagen per week te gaan stappen.... In de letterlijke betekenis van het woord weliswaar....
Het moet gezegd, ik hou wel van dat wandelen...
Fietsen vind ik meer iets voor zachte lente- of zomerdagen.... Fietsen bij fris of regenachtig weer vind ik maar niets.... Het is koud aan oren en handen, je krijgt er een druipneus van, tranende ogen....
Neen, dan wandel ik veel liever
Langs bos en hei of veld en wei....
Of gewoon, een toertje door ons dorp....waarbij er dan druk commentaar geleverd wordt op huizen, voorgevels en bijhorende tuintjes...
We lachen ook heel wat af....
Alleen vandaag werd het lachen een beetje groen...
In al ons enthousiasme hadden we er te weinig rekening mee gehouden dat na de heenweg ook nog de terugweg volgde.....
We hielden er nochtans goed de pas in ...(iets te goed )
Tot de laatste twee kilometer... Die stapten we op karakter....
We hadden duidelijk onze limiet overschreden....
Maar thuis zijn we geraakt, zoveel is zeker.... En trots zijn we ook! (en stijf!!!)
Toch weet ik één ding héél zeker: de dodentocht van Bornem ....die is nog niet direct voor ons
"Waar is ons aller verdraagzaamheid gebleven ?", vraag ik mij soms af.
"Waar zijn we toch mee bezig....?"
Neem nu het hele gedoe rond de kleur van Zwartepiet....
(In alle eerlijkheid, ik heb Piet nooit ofte nimmer vereenzelvigd met een slaaf... Ik kénde ook geen andere zwarte mensen... De enige die ik kende was: Zwartepiet, uit Spanje, de rechterhand van Sinterklaas...
Bang was ik er wel een beetje van...... Dat kwam - toen al - door al die enge verhalen van de volwassenen... Zij, maakten van Piet een boeman. Wie niet zoet was stak hij in de zak.... O, help...!
Later wist ik dat ik helemaal niet bang hoefde te zijn. Zwartepiet zorgde voor pret en in de zak stak al het speelgoed en lekkers....)
Maar ik dwaal af....
O, ik kan mij best voorstellen, dat het niet fijn is om in volle Sinterklaastijd te worden vergeleken met Zwartepiet omwille van diens kleur en krullen...
Maar wat dan met al die "rosse kopjes"???
Zullen we maar meteen, na de geboorte, de haartjes bruin , blond of zwart kleuren (blond is , bij een meisje zelfs geen optie...) omdat ze anders kans maken, om op een slecht moment ,te worden uitgemaakt voor "vuurtoren"???
Ook niet leuk toch...
Zelf was ik vroeger vrij mager (toen nog wel)....en waren koosnaampjes als: "bonenstaak" en "magere haring" mijn deel....
Grote medemensen krijgen te horen dat ze gemaakt zijn "aan de lopende meter".... Zijn ze te klein dan zijn het "dropjes" of "kabouters"...
Ik kan zo nog wel eventjes doorgaan....
Wat ik gewoon wil zeggen: zijn we niet allemaal ooit al eens een buitenbeentje geweest waar andere mensen commentaar op hadden....? En, neen, natuurlijk vindt niemand zoiets fijn
Maar is dat niet een beetje "des mensen"????
Stel, we kleuren Piet "geel".....
Is dat niet de kleur die we gebruiken wanneer we het over Aziaten hebben en meer bepaald over Chinezen....???? Ze zullen ons graag zien komen....de Chinezen
Of "rood"....?????
Ook niet bepaald een optie....
"Roodhuid" verwijst naar de Indianen en die hebben het al hard genoeg te verduren (gehad)....
Groen dan maar????
Dat zullen de "groene jongens" dan weer niet fijn vinden.....
Laten we anders kiezen voor: blank....
Wat zegt u: "Saai?" "Wat moois is er nu aan een wit vel"???
Diepe zucht....
Zo komen we er natuurlijk nooit.... Voer voor discussie zal het altijd blijven, no matter what....
En wie zijn er uiteindelijk de dupe van het hele gedoe.....
Juist ja.....
Dus kunnen wij, volwassenen, misschien eens stoppen met meteen op onze achterste benen te gaan staan??? Zowel blank als zwart...
Kunnen we misschien gewoon eens luisteren naar elkaar mèt respect voor elkaars mening....en stoppen met beschuldigende vingertjes of dreigende taal....
Ik weet het, het zal nog niet voor morgen zijn....
Maar laat onze kindjes: blanke, zwarte, gele, bruine....alstublieft genieten van het feest.....
Wat zeg ik????
Van HUN feest....
(ik denk dat ik vanavond alvast mijn schoen klaarzet....)
Even op "tussenvakantie" geweest naar Bretagne... Met de caravan. Uiteraard...
Telkens volgen we eigenlijk éénzelfde scenario:
De echtgenoot rijdt en ik...ik slaap...
Echt , ik kan het niet helpen...
Zodra we de snelweg opgaan en de eentonigheid begint , start het geeuwen... Nog even hou ik me flink ....en dan...hup, neem ik mijn "halskussentje"(...een droomkussen, het moet gezegd, met dank aan de jongste stiefdochter...), de rugleuning van de zetel gaat vakkundig achteruit en ik installeer mij ongegeneerd onder een fleece-dekentje....en droom weg in Morpheus ' armen....
(De echtgenoot heeft trouwens niet liever... Dan kan hij "ongestoord" doorrijden....zonder dat ik de hele tijd "kwebbel"...)(dit geheel terzijde...natuurlijk)
Als de honger begint te knagen, verlaat ik mijn zoete dromen en worden de boterhammetjes bovengehaald...
Boterhammetjes met kaas... Altijd... Alsof het zo hoort....
Meestal wordt er rond die tijd ook getankt .... De echtgenoot vult de tank.... en ik....ik leeg mijn blaas....
Nadien wordt de rit verder gezet...
In de namiddag kom ik langzaam tot mezelf en probeer mij te amuseren met het beluisteren van muziek en het bestuderen van auto's...lees chauffeurs.... De commentaar dien ik noodgedwongen voor mezelf te houden...zie boven....
Als we eindelijk aankomen, is het meteen alle hens aan dek....(vooral voor de echtgenoot)....(nog steeds)
Terwijl hij de caravan installeert maak ik mij "nuttig" met het bestuderen van de omgeving...
Eens "de pootjes" staan , ga ik "aan boord" en maak koffie...
Het voorbije weekend was het weer zover... Zondagochtend werd 3 uur ineens : 2 uur...
Uit met de zomertijd! Met z'n allen hup weer de "wintertijd" in.
Persoonlijk vind ik het maar niets, net zoals mijn biologische klok trouwens ,die weer gedurende minstens een week van slag is...
Om van de échte klokken nog te zwijgen.... Vooral de wijzerklokken die met de hand moeten worden goedgezet, krijgen het zwaar te verduren!
Of wat dacht u van de klokken met een melodietje om het kwartier....
Daar wordt een mens zelf toch gek van...
VIER melodietjes om de klok één uur door te draaien...
Wijzelf hebben een oude hangklok met een "doing"...lees: die "doingt"de uren en het half uur ertussenin....
Horendul ben ik, alvorens de wijzers weer de juiste tijd aangeven....
In het voorjaar gaat het dan weer van 2 naar 3uur waardoor we ineens, uit het niets, zomaar een uur nachtrust verliezen. Alvorens IK dat uur heb "bijgeslapen".....pffft
"Ergens" is die "zomertijd" wel fijn natuurlijk: het blijft 's avonds een uurtje langer klaar.....
Tenzij je ouder bent van klein grut...
Probeer je kroost maar aan het verstand te brengen dat het écht wel avond is wanneer de zon nog volop schijnt....
Gevolg: tranen bij de kindjes, wanhoop bij de mama's en/of papa's....
Als pa en ma zelf vakantie hebben ,valt het nog mee natuurlijk maar wat als de kroost 's morgens moet worden klaargestoomd voor de opvang of de school....
Uitgeslapen zijn ze voor geen meter!
Dat wordt gegarandeerd: mokken en dwarsliggen.... Fijne start van de dag is dat....
Dus laten we met z'n allen staken...tégen die uurverandering.... Of betogen...in Brussel....
Laatst, moest ik tijdens het kijken naar "Boer zoekt vrouw" toch wel eventjes slikken...
Een jongeling beweerde dat op ZIJN LEEFTIJD, de vlindertjes niet meer zo makkelijk kwamen.... ZIJN LEEFTIJD!
Die gast was amper drieëntwintig! DRIEËNTWINTIG!!!!
Hallo!
Een andere deelneemster, een vrouw van "middelbare" leeftijd , verkondigde dan weer ,dat je van vijftigers niet meer kan verwachten dat die nog halsoverkop verliefd worden. Laat staan dat er nog sprake is van vlinders....
SJKOES MIE
Ik wil dat hier dus met klèm tegenspreken!
Tuurlijk kan je nog vlinders voelen op latere leeftijd! Vlinders, mieren, rubberen benen, harkloppingen...het hele zwik!
"Liefde op het eerste gezicht", bestaat wel degelijk en dààr staat helemààl geen leeftijd op!!!
En ik kan het weten want ik mocht het aan den lijve ondervinden!
Ik was negenenveertig toen ik de eerste date had met mijn huidige man...en jawel, het was een "coup de foudre" om u tegen te zeggen! Voor allebei! (maar ik was inderdaad nog geen vijftig )
Toen ik hem zag was ik meteen verkocht! Mijn hormonen schoten alle kanten op! Het bloed raasde door mijn aderen, mijn hart sloeg op hol! Ik was verliefd tot over mijn oren ...en voelde me weer zestien...
We hebben elkaar beetgepakt en niet meer losgelaten... Na een paar weken woonden we samen, binnen het jaar kochten we een huis en ondertussen zijn we alweer drie jaar gehuwd.
Als ik dan al dat "berekend" gedrag zie in "Boer zoekt vrouw" dan denk ik vaak:" Mensen, word eens wakker !!!"
Er wordt gewikt en gewogen, gepeinsd en nagedacht....
Net of ze zoeken de juiste stier om een koe te dekken...
Het klinkt misschien een beetje cru...edoch.
Als je begint te denken:" Wie past het beste op mijn boerderij of in wie herken ik nu een boerke of boerinneke...???" , ben je toch niet goed bezig....
Verliefd worden, doe je met je hart en niet met je verstand. Punt!
Nadien kan je verstand je eventueel nog helpen ... Het is altijd mogelijk dat je bij het prille begin wat hard van stapel bent gelopen...
Maar..... dàt "denkwerk" komt pas later!
Dus dames , heren, boerkes en boerinnekes :veel succes met jullie zoektocht naar de ware ... Maar als jullie kiezen met het verstand ,geef ik een "eventuele" relatie, geen schijn van kans!
De herfst heeft eindelijk zijn intrede gedaan en ik ben er niet rouwig om..
Zomerse temperaturen horen niet meer thuis in oktober!
Ja, ik ben streng, ik weet het... Maar hoe kan een mens nog verlangen naar zon en warmte als je het al het hele jaar voorgeschoteld krijgt???
En wat met al die kindjes die leren over de herfst....?!
"Waaraan kunnen we merken dat de herfst zijn intrede heeft gedaan?"
Geen hond die het weet...
Begin er maar aan als juf dan...
Wij schreven vroeger in onze opstelletjes, hoe de blaadjes van de bomen verkleurden en door de sterke wind werden afgerukt...
Als er nu één kleur is ,die nog steeds overheerst...zal dat toch het groen wel zijn zeker....! Bovendien valt er nog niets af te rukken want ze zitten nog muurvast, die groene blaadjes!
Hier en daar merk je al een lichte verkleuring...but that's it!
Wij zagen vroeger geen hand voor de ogen wanneer we 's ochtends door de dichte mist naar school fietsten... Nu zie je ook geen hand voor je ogen door de lage zon die knal in je ogen schijnt....
In de week van het bos, halverwege oktober, kon je , tijdens een boswandeling, maar beter kijken waar je je voeten zette voor je weer een paddenstoel vertrappelde...nu mag je ze zoeken met een vergrootglas...
Toen ik nog een kind was, dus, vòòr de isolatie van de huizen, vòòr de"dubbele beglazing" , werd krantenpapier tussen kieren en reten van ramen en deuren gestopt, om de herfstwind buiten te houden.
We hoorden de gure wind loeien.... maar wat kon ons het schelen, wij zaten knusjes binnen, lekker geïnstalleerd voor een warme kachel! We hoefde niet bang te zijn voor afgerukte daken, ontwortelde bomen, weggewaaide schuren...
In het ergste geval sneuvelde hier en daar eens een dakpan...maar daar bleef het bij. De wind deed zijn best maar hield zijn manieren... Bestond er iets fijners dan lekker uit te waaien aan zee of gewoon, buiten in de tuin???
Nu krijgen we resten van "tropische" stormen over ons heen... "Tropische" stormen!, jawel, in de herfst!
Men sluit parken en bossen,wegens : véél te gevaarlijk en aan zee word je gewoon van je sokken geblazen...
Genieten van de herfst, zeggen ze dan....
Ik kijk dus nu vooral uit naar normaal herfstweer, gevolgd door een échte winter, mèt sneeuw en vriestemperaturen zodat we kunnen uitkijken naar een zwoele lente en een warme zomer....
"Wie zijn ze?" "Wat drijft hen?" "Waar komen ze vandaan?"
Ja, ik weet het, weer op zijn "Jambers' "maar ik vond het hier zo toepasselijk....
Ik zat er namelijk de voorbije dagen zelf mee opgescheept en dan staat een mens er al eens gemakkelijker bij stil nietwaar
Bon, wat weten we van een virus???
Het is een levend organisme...
Een soort van "diertje" dus. Inimini klein, nog veel kleiner dan een bacterie.... En ...het kan niet overleven zonder ons, mensen...
Hoe zou je dan, virus zijnde, zelf zijn???
Dan ga je toch op zoek naar een geschikt slachtoffer... Eéntje waarvan de weerstand eventjes een beetje minder sterk is... Je overvalt hem op een moment dat hij het niet verwacht... En je neemt natuurlijk meteen je hele familie mee.... Want alleen is maar alleen ... Vervolgens is het alle hens aan dek want er moet vermenigvuldigd worden....
Kunnen zij het helpen dat hun "slachtoffer" daar ziek van wordt???? Ze moeten toch ook leven?????
Of zijn het eerder geniepige "duivels" ????? Met één doel: de mens aanvallen, zo ziek mogelijk maken en liefst nog liquideren ook....
Teveel volk op de planeet! Aanvallen!!!!!!
Hoeveel mensen sterven er jaarlijks door een aanval van een griep-virus??? Telkens er een vaccin wordt ontwikkeld tegen een bepaalde soort verschijnt er "out of the blue" wel weer een nieuw....
Nu men er eindelijk in geslaagd is om het H.I.V.-virus onder controle te krijgen komt het Ebola-virus weer op de proppen... Dit ruikt toch naar kwaad opzet.... Naar sabotage van het mensdom....
Wat me dan meteen bij de vraag brengt:
Waar komen zij telkens vandaan???? Wie is er verantwoordelijk voor hun ontstaan????? Ha! Creepy toch....als men er zo eens bij stilstaat...
Gelukkig loopt het niet altijd zo'n vaart... Vaak is de mens zelf in staat om het opgedane virus te overwinnen.... Maar nooit zonder strijd...ziek maakt het je zowiezo....
Mijn "strijd" is gelukkig bijna gestreden... "Mijn" virus is ver uitgeteld Ik hoop er tegen morgen volledig bovenop te zijn!
Zou het nu zijn kans bij mijn man wagen.... Of verdwijnt het met de noorderzon?????
Ofwel is men voor ofwel
vierkant tegen... Een tussenweg blijkt er niet te bestaan... Voor mij
persoonlijk is facebook vooral fun...
Ik heb er bijvoorbeeld
nieuwe mensen leren "kennen".
Oké, het is niet écht het "kennen" zoals in
de dagelijkse omgang...edoch... We wisselen nieuwtjes uit, bekijken elkaars
foto's en springen kwistig om met "vind ik leuk's"... Meer hoeft dat toch niet te
zijn...
Mensen met wie ik alle contact was verloren, liep ik weer tegen
het :"spreekwoordelijke" lijf... Vrienden, klasgenoten van vroeger, vroegere
buren... Fijn toch!
Zelfs de Noorse penvriendin uit mijn tienerjaren
vond ik terug via fb... Correctie: zij heeft mij opgesnord waardoor er regelmatig Noorse gesprekken
op mijn pagina verschijnen...
Voor alle duidelijkheid: WIJ "praten"gewoon Engels met elkaar.
Het gaat hem dus over
conversaties die zij voert met vrienden en familie.
Het leuke daaraan is,
dat ik, met een beetje goeie wil, best wel veel begrijp. Niet écht
woordelijk maar heel vaak snap ik waar ze het over hebben... F.b. is dus
bevorderlijk voor mijn taalontwikkeling!
Ik blijf zo ook in
contact met mijn buitenlandse vriendinnen: twee stuks ,mèt hun gezin, uit Den
Helder.
Echte vriendinnen, bedoel ik wel in dit geval ... We hebben
elkaar al meermaals in levende lijve ontmoet....en steeds gaat het er zeer
hartelijk aan toe.
Twee andere fantastische meiden emigreerden...
Eéntje, mijn liefste mateken ooit - altijd twee handen op één buik
geweest, no matter what - trok met man en kind(eren) naarCanada... Vijftien
lange jaren geleden alweer...
Een andere volgde ,heel recent, de liefde van haar leven naar
Chicago...
Danzij fb blijven wij op de hoogte van elkaars doen en
laten... Ik kan er zo van genieten!
Wat ik nog een fantastische
ervaring vond was, toen ik werd gecontacteerd door oud-leerlingen . "Kinderen" uit mijn
prille beginperiode als juf in het vierde leerjaar.
Zonder fb, geen
contact.
Ik maak er ook regelmatig reclame voor mijn blog... Mooi
meegenomen...toch???
Voor de rest hou ik mijn "vriendenkring" beperkt en mensen die het niet
goed met mij menen worden zonder pardon "geblokkeerd".... Voor mij geen
gezeur, geen gedoe...
"Tegenstanders" van sociale netwerksites, vinden
het een schending van de privacy... Och, denk ik dan, zolang je iets post,
met in je achterhoofd de gedachte: dit mag heel de wereld zien en weten, is
er toch geen vuiltje aan de lucht.
Dus voilà, ik blijf "voor" en ik hoop
dat ik er mij nog lang mag amuseren!
Alles gaat mij veel te snel... En dan heb ik het geeneens over de rush tegen de tijd op het werk of onderweg... Het léven gaat gewoon te snel ....
Gisteren beviel de stiefdochter van het kleinzoontje...en vanaf januari stapt het ventje gezwind naar de eerste kleuterklas.... Ik kan het amper vatten...
Neem nu de eigen dochters... Amper de pampers ontgroeid, zijn ze alweer de deur uit... Waar zijn al die jaren tussenin naar toe?
Heel soms kan ik zelfs helemààl niet meer volgen.... Het aantal jaren inschatten, sinds een bepaalde gebeurtenis, tot nu bijvoorbeeld...onbegonnen werk... Iets lijkt een jaar geleden te zijn gebeurd terwijl er alweer drie jaar voorbij zijn...
Ik probeer daarom zo weinig mogelijk aan de eigen leeftijd denken... Want dat is nog zoiets...
Men voelt aan de krakende botten en de stramme spieren dat men geen twintig meer is , edoch...mentaal verandert er toch weinig vind ik dan... (ik vermoed sterk dat dat ook met de snelheid van het leven te maken heeft)
Vroeger, als kind, dacht ik dat mensen van een zekere leeftijd écht volwassen waren.... Nu ervaar ik dat dat maar schijn is... Ergens blijven we nog steeds hetzelfde meisje, dezelfde jongen We "spelen" de volwassenen, we "gedragen " ons als een volwassene...maar diep van binnen....????
Ook aan de verhouding tussen mensen verandert er weinig....
Voor je ouders blijf je steeds hun "kind", of je nu vijf of vijftig bent.... Ikzelf blijf mijn leven lang de jonge zus...
Mijn "grote" zus verwoordde het nog zo mooi na het overlijden van onze moeder... "Weet je", zei ze, "ik voel het aan alsof ik vanaf nu de moederrol overneem., dat ik nu voor jou moet zorgen."
Ook voor de buren van vroeger ben ik steeds de kleine meid gebleven en blijven ze mij steevast "Lieveke" noemen.. Ook zij kunnen blijkbaar moeilijk vatten dat, die kleine meid, ondertussen al een dame van "middelbare" (slik) leeftijd is....
(maar ik dwaal hier wel geweldig af nu)
Zoals ik dus al zei: het leven gaat zo snel voorbij....en je beseft het steeds te laat... Een mens zou er zowaar weemoedig van worden....
Toch bestaat er een goeie remedie voor : zoveel mogelijk genieten van het nu...(zelfs Willie Sommers schreef er een liedje over ) En dat hebben de echtgenoot en ik nu écht wel begrepen....
Als er te feesten valt, zijn we van de partij.... We gaan zo vaak we kunnen op vakantie.... Bij nare gebeurtenissen proberen we zo min mogelijk stil te staan.... Met ruzie maken gaan we écht onze tijd niet verdoen....
Het leven is gewoon te kort... Morgen kan het al afgelopen zijn....
Dus, om het met de woorden van Toon Hermans te zeggen: "Vandaag is dé dag, die komt maar één keer, morgen dan is het vandaag al niet meer. Dus mensen geniet van het leven, het mag. Maar doe het vandaag want vandaag is dé dag"
Altijd weer leuk, vind ik dat. Zelf ben ik niet zo'n organisator maar als ik word uitgenodigd: altijd van de partij.
Het eerste feestje vierden we vijf jaar geleden, toen die van '59 de kaap van de "vijftig" hadden bereikt.
Ik moet zeggen, het verzachtte de pil toch enigszins. Het was gewoon fijn ,om zovelen, na al die jaren terug te zien...
Ook al was het nu "maar" vijf jaar geleden, toch was het weerzien even hartelijk...
Wat mij bij zo'n "evenementen" opvalt is hoe verschillend mensen zijn:
- sommigen hebben met glans de tand des tijds doorstaan. Ze zijn nog steeds hun jeugdige zelf en stralen dat ook uit
- anderen zijn getekend door de jaren...een mens heeft niet alles in de hand nietwaar
- er zijn mensen met nog steeds het slanke humaniora-lijntje - er zijn de eerder "gezette" mensen - en er zijn er ook die ronduit, écht wel, massaal zijn bijgekomen
Nog zo'n fenomeen bij die bijeenkomsten: steeds zijn er behoorlijk meer vrouwen dan mannen.
Soms ligt het gewoon aan het feit dat manlief van het feestbeest niet is geïnteresseerd wegens, "ik ken daar niemand"... Wat ik persoonlijk een flauw excuus vind, maar , bon, wie ben ik....
Misschien zijn er ook wel mannen, feestbeest of niet, die afhaken omdat ze niet zo'n dansers zijn... Die liever, aan de toog, met de vrienden, hun verjaardag vieren... Moet kunnen, je kan tenslotte niemand dwingen...
Ook bij de "vijftigjarigen-viering", hetzelfde verschijnsel....toen zelfs nog meer uitgesproken dan gisteren....
Wat er ook van zij, ik heb genoten en samen met mij heel wat dames en heren 55-jarigen...
Toen na het diner de beentjes werden losgegooid ging het er nog behoorlijk heftig aan toe... Net als in onze gloriedagen , toen we nog pril en jong waren...
Toen ik zo mijn dansende medemensen bekeek moest ik, gek genoeg, ineens aan onze kinderen denken..., hoe zij zouden reageren op het feestgedruis van pa of ma.... Zij, nu in de fleur van hun leven....
Zouden ze meewarig met het hoofd schudden of het best wel "cool" vinden dat pa of ma nog zo "jong" van hart en benen is...?
Och, wat maakt het ook uit... Het was genieten.. Niet in het minste van de "tijdloze" muziek uit onze jonge jaren....
Want geef toe, toen werd er nog kwaliteit gemaakt....o, nostalgie...
Hoe gaat het binnen vijf jaar zijn, vraag ik mij een beetje benepen af ,als de "zes" zijn intrede doet.....
*Slik*....misschien liever niet bij stilstaan, denk ik dan...
Gewoon genieten van elke mooi moment dat zich aandient.....
Leeftijd, dat is toch "maar" een "getalleke" nietwaar :rol
Amper acht weken was hij toen hij bij ons arriveerde: een inimini, ros katertje met een snuitje om bij weg te smelten. We doopten hem "Basje", naar zijn voorganger , Baziel, die amper één jaar was kunnen worden.
Basje werd al snel geadopteerd door tante Fleur, die de zus was van Baziel. Het was aandoenlijk om hen bezig te zien... Fleur werd opnieuw zichzelf, kwam weer meer buiten en genoot zichtbaar van haar nieuwe gezelschap...
Naarmate Basje, "Bas" werd, ontpopte hij zich tot een kwajongen eerste klas! Zelfs nadat hij gecastreerd was bleef hij zijn "zotte" zelf. (ik heb lange tijd gedacht, dat ze een balleke hadden laten zitten ;-) ) Meer dan eens moest Fleur het "hazepad" kiezen omdat hij zonodig "oorlogje" wilde spelen...
Maar ook kleine jongens worden groot... Bas is ondertussen uitgegroeid tot een serieuze kater van een kilo of zes.... Sinds tante Fleur met de noorderzon verdween is ook hij een beetje rustiger geworden...
De dagen brengt hij voornamelijk al slapend of soezend door....met tussendoor al eens een verzetje:
- jagen op al wat vliegt, jammer maar helaas ook op vogeltjes, de snoodaard...(maar kan je het hem kwalijk nemen??? Een jagersinstinct is een jagersinstinct en katten blijven hoe dan ook roofdieren)
- muisjes vangen (bij voorkeur beschermde spitsmuisjes die hij aan de voor-of achterdeur deponeert. Heel soms brengt hij zelfs een nog levend exemplaar mee naar binnen)
- dikke spinnen verorberen ,nadat hij er eerst lekker heeft mee gespeeld...
- baasje aanmanen om de garagepoort te openen ,omdat het langs daar veel leuker is om naar buiten te gaan dan via het luikje van de achterdeur en er dan nog in slagen om zijn zin te krijgen ook....
- verstoppertje spelen met de poes van de buren...
Op meer actieve momenten ,draait hij er zijn poot niet voor om ,om een duifje te verschalken waarmee hij zich onder de aanhangwagen verstopt, met zo'n blik van :"all mine". Het beestje wordt volledig verorberd waarna een zeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeer lange siësta volgt
Een "schootzitter" is onze Bas helemaal niet. Maar zelf knuffels uitdelen kan hij als de beste.
Wanneer we in de tuin bezig zijn houdt hij ons steevast gezelschap en durft hij wel eens komen helpen...lees: - je hand aanvallen terwijl je onkruid wiedt... - een poepje deponeren in een gaatje waar je een bloembol wilde planten...
Och Bas(je), hopelijk mogen we nog heel lang van je eigengereide karakter genieten... Dus...een beetje voorzichtig als je de straat oversteekt en altijd op je hoede blijven voor "stoute" mensen !
Voor wie het nog niet zou weten: de nieuwe regering is een feit!
Nu is het nog enkel wachten op de stakingen, protesten, betogingen.... Om van de vele lezersbrieven ,die ongetwijfeld zullen volgen, nog te zwijgen...
Ach, het hoort er gewoon bij... Verander wat aan 's mens' gewoonten en hij steigert....(tenzij de veranderingen in het kraam passen natuurlijk... )
Misschien schrijf ik beter:" Neem iets terug wat je eerst had gegeven", en je hebt geheid "ambras"...
Och, het zit erin gebakken van kindsbeen af...
Even een klein voorbeeldje: stel je bent met je kroost in één of ander warenhuis of winkel.... De kans is vrij groot dat je kleintje een snoepje wordt aangeboden.... Probeer dat maar eens terug te vorderen.... "Geef het snoepje nu nog maar eventje aan ons mama, straks na je boterhammetjes, krijg je het terug....."
Geen kind is het daarmee eens! Gekregen IS gekregen!
Of nog: ik herinner mij , als de dag van gisteren, de protesten die wij, als leerkrachten te verduren kregen omdat wij woensdag invoerden als "fruitdag". Die dag geen koeken voor de spruit maar een gezond fruitje! Herejee! Sommige ouders dachten dat hun kind het niet ging overleven.... Terwijl wij die regel enkel invoerden "ter bevordering van de gezondheid van het kind", voor hun eigen goed dus.....(voel je mij komen )
Zelfde scenario toen de frisdranken zoals: limonade en cola, bij het middagmaal werden geschrapt. Terwijl iedereen nochtans weet dat die tjokvol suiker zitten....
Het probleem is gewoon: de mens heeft het moeilijk met het aanvaarden van regeltjes en gezag: " Niemand hoeft mij te vertellen wat ik moet doen! Wat is dàt nu. " "Denken die nu écht dat ze beter zijn dan wij misschien???"
Niet herkenbaar zeg je..... Hoe vaak volgen wij braaf de verkeersregeltjes????? Wie heeft bij het , ik zeg maar wat, sorteren van zijn afval, nog nooit iets stiekem weggemoffeld in een zak of container, waar het niet in thuishoorde???
Wie zonder zonden is mag nu zelfs de eerste steen werpen....
Ik wil gewoon maar zeggen: protesten, die horen erbij zoals het water bij de zee en yin bij yang....
Ben ikzelf dan laaiend enthousiast over al die nieuw maatregelen???? Zeker niet maar ik vrees dat ze een beetje een noodzakelijk kwaad zijn willen we niet eindigen zoals Griekenland en Spanje...(maar dat is mijn persoonlijke mening natuurlijk én ik hoef inderdaad niet meer te werken....)
Wat er ook van zij...
In 2019 zijn het alweer verkiezingen en....er is nog altijd de oppositie natuurlijk
Wat mij nu zo opvalt is dat er ontzettend veel mensen jarig zijn in oktober....
Een klein rekensommetje leert mij dat de "bevruchting" dus heeft plaatshad ergens in januari....
Werden die baby's verwekt in de euforie van het nieuwe jaar?
Of zijn ze het natuurlijke gevolg van de winterse kou.... Je weet wel: "dicht bij elkaar is 't warmer "?
Wat er ook van zij, januari blijkt zeer vruchtbaar...
Wat drijft mensen ertoe om te kiezen voor een "najaarsbaby"?, vraag ik mij dan af.... (ik lijk Paul Jambers wel)
Je hebt in poezenmiddens natuurlijk evengoed de najaarskittens....toch wordt er afgeraden om er zo eentje in huis te nemen omdat die minder sterk zouden zijn...
Alhoewel...
Ikzelf baarde een najaars- én een voorjaars "kitten" <3 : en qua sterkte of gezondheid heb ik nooit een verschil gemerkt
De oudste dochter die - jawel, jarig is in oktober - vond het alleen maar niets dat het een eeuwigheid duurde alvorens ze eindelijk "sweet sixteen" was.... Maar aan de andere kant...
In de lagere school ben je als één van de eersten jarig in het nieuwe schooljaar, wat toch ook wel fijn is, denk ik dan zo...
In de humaniora-periode heeft jarig zijn in oktober , ook alleen maar voordelen: - je bent al goed ingeburgerd - van examenstress is nog absoluut geen sprake Tijd genoeg dus voor een feestje met de vrienden en vriendinnen
Later in de studententijd wordt men niet gekweld door een of andere blokperiode.... Het academiejaar is net gestart . Dé ideale gelegenheid om er met de "maten" eens goed in te vliegen....
Jarig zijn in oktober kent bijgevolg niets dan voordelen....
Dus voor al de mama's en papa's in spe....wacht misschien nog heel eventjes....
Wie zich nu laat bezwangeren krijgt een kindje in juli....
NIET doen dus! De toekomstige kroost gaat het jullie levenslang verwijten ! (misschien niet direct levenslang, maar toch)....
Jarig zijn in de grote vakantie: géén kind vindt zoiets leuk....
Nooit wordt de grote dag gevierd met de vriendjes op school.... ( einde schooljaar wordt er wel gezongen voor de jarigen in de vakantie...maar dat is nooit hetzelfde)
De vrienden en vriendinnen ,uit de humaniora-periode, vertrekken massaal op vakantie...veel volk zal je op het feestje dus niet moeten verwachten....
De koten in de studentensteden lopen leeg...geen hond meer om de bloemetjes mee buiten te zetten
Dus, toekomstige ouders, wacht nog enkele maandjes..tot januari....dé vruchtbare maand!
Je weet niet half hoe gelukkig je er je nageslacht mee zal maken...
Hoewel zijn leven niet bepaald over rozen liep...was hij altijd zijn vriendelijke, optimistische zelf...
Door zijn mentale beperking, had hij nooit leren lezen of schrijven en praten deed hij met drie-woord-zinnen... Toch kon hij zich vrij goed verstaanbaar maken.
Mensen en dieren graag zien, dàt waren zijn grootste hobby's... Op de boerderij waar hij opgroeide mocht hij de dieren verzorgen. Hij deed dat met hart en ziel...
Ik heb Julien mijn hele leven gekend... We zijn als het ware "samen" opgegroeid... Hij was de neef van mijn vriendinneke en haar vriendinnen waren ook meteen de zijne...
Zijn vriendschap was puur, écht en oprecht...
Hij vond ook de ware liefde... Hij huwde met de vrouw die hem aanvaardde zoals hij was... Ze hielden zoveel van elkaar!
Als ik Julien soms nog eens tegenkwam , hield hij mij altijd staande. Om iets te vertellen, om een beetje te zeveren én om mij drie zoenen te geven....
Als mijn man erbij was, hield hij zich altijd een beetje in maar dan zou ik nooit zijn doorgegaan zonder zijn drie "bezen" omdat dat hem zo blij maakte....
Voor Julien mocht het elke dag Nieuwjaar zijn...
En nu is hij er niet meer.... Heel onverwachts overleden in zijn slaap.... Zijn gouden hart had het begeven...
Julien, gast, ik ga je missen.... Maar van één ding ben ik heel zeker: als er een hemel bestaat heb jij er een ereplaats gekregen!
Eigenlijk heb ik best wel "lang" van mijn "jeugd" kunnen genieten...
Het is nog maar twee jaar dat ik "menopauzaal" ben, zoals de dokter het toen zo mooi uitdrukte. Hormoongewijs zag het er nog goed uit maar bepaalde waarden wezen toch al richting "overgang".... Ik had nog nergens last van, dus...who cares....
Alhoewel.....mijn taille verdween tot onder mijn oksels, mijn bekken deinde serieus uit...terwijl ook mijn gewicht toenam alsof het niets was.... Ik die altijd alles had mogen eten en drinken zonder een gram bij te komen....zucht...
Sinds een paar weken hebben ook de zogenaamde "opvliegers" hun intrede gedaan.... WARM! ZWETEN!!!!!
Waar ik er in het begin maar sporadisch last van had, zijn ze nu dagdagelijks aanwezig.
Veel leuks is daar niet aan...
Ik voel het zweet soms gewoon in beken van mijn rug stromen....
De herfst mag wat mij betreft gerust zijn intrede doen... Ik, zo'n zonne- en zomermens ,snak naar lagere temperaturen....
Met mijn "karakter" daarentegen valt het best nog wel mee...ik ben nooit gemakkelijk geweest.... Hoewel ik nu ,op sommige dagen, iemand met liefde de nek zou omdraaien....
Een mens weet dat hij kribbig en lastig loopt, dat hij het kreng uithangt. Je wil weer je beminnelijke zelf zijn maar de hormonen hebben jammer maar helaas het laatste woord....
Ook 's nachts zetten die ondingen hun beste beentje voor.... Elke nacht, klokslag 3 uur, word ik badend in het zweet wakker....
Bij tijd en wijlen ,voel ik me net een stoomstrijkijzer ....
Het hoeslaken krijgt een zwaai - zonder donsdeken erin wegens veel te warm - en daar lig ik dan....: klaarwakker en met hartkloppingen die zelfs Doornroosje uit haar slaap zouden wekken....
En dan is het wachten hé, tot Morpheus mij weer liefdevol in zijn armen neemt...
In het slechtste geval is het alweer 5 uur voor ik opnieuw inslaap....
Gelukkig hoef ik niet op te staan om te gaan werken.... Ik beklaag de lotgenoten waarbij de wekker om 7 uur keihard gilt dat het tijd is om aan een nieuwe dag te beginnen.
Maar, och, deze periode gaat ook weer voorbij zeker....
Het is de "normale" evolutie...: overgaan van jong en vruchtbaar naar...euh....niet meer zo jong en onvruchtbaar....
Och, zolang we in 't koppeken en 't hart maar jong blijven.... (een mens moet zich ergens mee troosten nietwaar....)
Gisteren nog eens een bezoekje gebracht aan het containerpark.
Het huis van de schoonmama wordt leeggemaakt en dan verzamelt een mens zo nogal één en ander...
De echtgenoot had alles meteen gesorteerd: harde plastiek, metalen, keramiek, klein elektronisch afval... Het containerpark was mijn werk....
Het was opvallend rustig aan de slagboom. Ik was meteen aan de beurt
"En, madammeke, wa edde goi mee?"
Ik zo fier als een gieter: "Alles, behalve grof huisvuil!" (dat betekende dat het bezoekje mij 2 euro ging kosten. Toegangsgeld, zeg maar)
Ik maakte mijn keuze (zie vorig stukje: Het containerpark) en de slagboom ging open....
Mijn eerste stopplaats was: "keramiek"....
"Ha, madammeke en es da allemoa keramiek?"
(ze waren duidelijk alert vandaag...)
Ik opnieuw , fier als een gieter: "Ja, zenne, mijn man heeft alles keurig gesorteerd." en ik kieperde de box leeg in de juiste container....
Toen ik weer naar mijn wagen ging, zag ik dat mijn afval werd gecontroleerd... en ontspon zich het volgende gesprek....:
"Jommo, madammeken, dees es wel groëit voil hé...."
Qué????
(Bleek een plafondlamp ,die we bij klein elektronisch afval hadden gesorteerd, tot het "grof huisvuil" te behoren... net als de koffiekan, die nog in het koffiezetapparaat zat....(ja, sèg, wie denkt daar nu aan...))
"Echt, allez gij, meende da nu???"
(Doet een mens al eens zijn best )
"Allei, wa goimen der mee doen? Paktet terug mee, of latet hier???"
"Hier laten, ha, ja!" (deuh)
"Das geen probleem sè, ik zallekik da dèn ver aa derect aanpassen."
(lees: "dat kost je nu 4 i.p.v. 2 euro", het idee erachter is dat je eigenlijk wordt "beboet" voor grof huisvuil)
De rest van het deponeren verliep zonder incidenten....
Alhoewel.....
Heel eventjes stond het zweet toch nog eens in mijn handen.... Ik had namelijk ook een kartonnen doos mee, gevuld met papier...
Het papier hoor je eruit te kieperen waarna je de doos platdrukt en ze pas dàn mag deponeren...
Nu was mijn doos vervaardigd uit zo'n stevig karton...ik zag mij die écht niet platgedrukt krijgen....
Dus, toen niemand keek ,dropte ik de doos mèt het papier erin, in de "machine" ....
De muil van het "beest" ging open maar in eerste instantie bleef mijn doos vastzitten....
Een lichte paniek maakte zich van mij meester: "Straks blokkeert die handel nog...en mag ik het uitleggen...."
Net toen ik er stillekes van onder wilde muizen met een "mijn naam is haas" uitdrukking op mijn gezicht, werd mijn doos , gelukkig, toch nog opgeslokt. Oef!
Wat een moeilijk woord, denk ik dan... Niet altijd , maar toch.....
Het woord op zich , niet natuurlijk... Poepsimpel om te schrijven. Om het in de spellingtermen van de lagere school te zeggen: het is een hoor-woord: je schrijft wat je hoort.
(of je doet wat je hoort...maar dit nog geheel terzijde....)
In realiteit is het eigenlijk ook heel eenvoudig: je aanvaardt wat je niet kan veranderen....
Waarom is het dan toch niet zo simpel??
Is een mens ooit wel eens tevreden, vraag ik mij dan af???
Wie aanvaardde zichzelf in zijn puberjaren?? Heel eerlijk????
Toch geen hond !
Er scheelde altijd wel iets: te dik, te mager, te blond, te luid, te stil....
Maar dàt hoorde natuurlijk bij het puberen....bij het proces naar de "volwassenheid"
Men zou verwachten dat, eens je tot die categorie behoort, je het onder de knie zou hebben...
Ik vrees echter, als ik zo naar mezelf en mijn omgeving kijk, dat niets minder waar is.
Aanvaarden is en blijft moeilijk.
We hebben het zelfs al moeilijk om de andere te aanvaarden zoals hij is : met zijn kwaliteiten en minpuntjes, met zijn kleine en goeie kantjes...
Hoe vaak loopt het hier niet fout?
En steeds is het de "fout "van die andere, die niet kan/wil zijn hoe wij het graag zouden hebben.
Wat mij meteen brengt tot :" Aanvaarden dat ook niet iedereen je zal/ kan aanvaarden zoals je werkelijk bent...."
En dan is het beter dat je loslaat....
Als iemand je niet kan aanvaarden zoals je bent , als er van jou constant wordt verwacht dat jij je in allerhande bochten wringt om de andere te plezieren waarbij je jezelf verloochent, dan is het tijd voor actie en loslaten....
Eens we dat aanvaarden zijn we al een heel eind op de goeie weg, denk ik dan...
Wat mij dan meteen brengt bij, misschien wel het allerbelangrijkste: jezelf aanvaarden zoals je bent!
Niet altijd gemakkelijk....
Vooral als het om zaken gaat die je niet in de hand hebt: een falende gezondheid, een handicap die je leven niet bepaald eenvoudiger maakt, het moeten missen van mensen, door overlijden, door ruzie....en ik kan nog wel eventjes doorgaan....
Toch geloof ik dat zelfaanvaarding dè sleutel is tot het worden van een gelukkiger mens, een sterker mens!
Als je aan de anderen kan zeggen/tonen: beste mensen, dit ben ik! Kan je mij niet aanvaarden zoals ik ben, jammer voor jou, je weet niet wat je mist.
Om dan "los te laten". Het heeft immers geen zin nog langer energie te steken in mensen die jou niet aanvaarden zoals je bent. Je wordt er doodmoe van en je komt er geen meter mee vooruit...
Het blijft een levenslang werkpunt, denk ik dan zo, maar wel eentje dat de moeite waard is!
De oudste dochter is verliefd en nog niet zo'n klein beetje... Toen de vriend werd voorgesteld, begreep ik haar volledig
Het is een hele aardige en lieve jongen die er nog goed uitziet ook . Ze zijn dan ook een stràlend stel
Voor het bezoek mochten wij ons beste "Engels" uit de kast halen... De vriend heeft namelijk Mexicaanse roots en woont in Californië....
CALIFORNIA !!!!
Het land van de sinaasappels en Zorro! (o, nostalgie) Met steden die tot de verbeelding spreken: Los Angeles, San Francisco, Las Vegas....
Waar "el condor passa"....
De staat waar het nooit regent: "It never rains in California...." De natuur overweldigend mooi is met canyons waarvan de schoonheid met geen pen te beschrijven is...
Als ik mocht kiezen waar ik wilde wonen zou ik het ook wel weten...edoch Als het woord:emigreren valt,krijg ik een beetje een wee gevoel in mijn maag....
Emigreren naar Californië, slik....Het kon natuurlijk nog verder weg, naar Nieuw Zeeland of zo....
Volgens de dochter valt de "reis" nog vrij goed mee, na amper 15! uur vliegen ben je er al.... En ze gaan zeker nog op bezoek komen....
De vriend is ondertussen weer naar huis... Het afscheid viel hen beiden zwaar... Gelukkig is er Skype...om het leed een beetje te verzachten...
De dochter telt de dagen af tot zij weer bij hem op bezoek kan... Vijftien lange vlieguren zijn ze nu van elkaar verwijderd...
Wie zou ik dan zijn mocht ik haar emigratieplannen niet steunen... Als het haar gelukkig maakt, wat kan ik dan nog meer verlangen????
Dus, lieve, oudste, zelfstandige dochter:mijn zegen heb je!
Stuur af en toe een beetje zon op, in een postpakketje....mocht je kunnen...
En als jullie er dan gesetteld zijn....mag ik dan ook eens naar de condor komen kijken en proeven van de tortilla's.....
Dat er zoiets bestaat als een "kattentijd" dat weet ik....al jaren eigenlijk....
Als katteneigenaar, al meerdere malen zelf gezien, gehoord en geroken....
Ik weet zelfs, dat het nu, in de herfst, bronsttijd is voor herten en aanverwanten....
Dat er ook zoiets als een "eendjestijd" bestaat....dààr had ik nog nooit bij stilgestaan, laat staan dat ik het wist....
Maar het is zover, écht, nu in het najaar....
Ik vond al dat de eendjes op de vijver zich een beetje bizar begonnen te gedragen, tot ik merkte dat het om "baltsgedrag" ging...
In eerste instantie wordt er behoorlijk geflirt.
Zowel door de wijfjes als door de mannetjes....ja, ja
De "kwek, kwek, kweks" zijn niet van de lucht en ieder eendje "zingt" zoals het gebekt is:
- je hebt de eerder schuchtere exemplaren met een voorzichtige: kwek, kwek....
- de doordrammers: iedereen uit de weg want zij is van mij...Hun gekwek galmt over de vijver...
- de "pubers" die eerder hees en baard in de keel- gewijs kwekken....
Zo grappig om al die verschillen te horen .....
Behalve 's ochtends....
Er wordt gestart bij het krieken van de dag en dat is toch nog behoorlijk vroeg in deze tijd van het jaar...
Neen, ze laten er geen gras over groeien....die eendjes
Eens ze elkaar hebben gevonden ,volgt de "hofmakerij":
ze draaien in kringetjes rond elkaar, buigen met hun kopje en nemen telkens kleine slokjes water die ze als het ware aan de partner is spé aanbieden.
Eens mevrouw voldoende is...euh....opgewarmd, volgt de daad:
zij buigt zich diep in het water en biedt hem haar....euh...edele delen aan waarna hij haar bestijgt, zijn ding doet en er dan als een haas van door gaat....
De eerste keer lag ik in een deuk....
Nooit geweten of gezien dat een eendje zo'n vaart kon maken...
Hij trapt zich écht ,de longen uit het lijf en voegt zich op de oever bij de toekijkende soortgenoten met zo'n air van: "Gezien, mannen?"
Daarna wordt er druk met het stuitje gezwaaid en de veertjes worden weer keurig geschikt.
Het moet gezegd: netjes zijn ze wel, de eendjes
Haast een hele dag zijn ze in de weer met het verzorgen van hun toilet:
kopke onder, veertjes poetsen, veertjes schudden, weer onderduiken....
Klaar om te flirten met het andere geslacht...
Tot er zich weer een koppeltje vormt en er zich opnieuw taferelen à la:" kinderen niet toegelaten", voordoen.
Onder de mannetjes gaat het er vaak ruw aan toe.
Zij vertonen heel duidelijk "haantjesgedrag"....
Ook al zijn het eendjes, ze zijn en blijven mannen met duidelijk een teveel aan testosteron
Ik ben benieuwd hoelang dit feest nog aan de gang zal blijven....
Ze waren jarenlang collega's geweest ... Ze konden het zo goed vinden met elkaar dat ze zelfs vrienden werden... Ze deelden een passie voor auto's en strips van "De Rode Ridder"...
Wanneer ze "de nacht" hadden bracht de vriend steevast vijf stripverhalen mee die tijdens de "stille momenten" werden "verslonden"...
Met de gezondheid van de vriend ging het al een hele tijd bergaf.... Uiteindelijk werd hij zeventien jaar geleden op pensioen gezet, hij was pas 42....
Alhoewel ze elkaar minder zagen, hield de vriendschap stand. Hij bezocht de vriend regelmatig waarbij ze het hadden over de kinderen, de hond en uiteraard over de nieuwste automodellen...
Toen hij zelf werd geopereerd en bijna drie jaar zo goed als immobiel was hielden ze nog telefonisch contact.... Hij merkte wel dat de vriend er op achteruit ging en steeds een hogere dosis morfine nodig had om de pijn die hij leed te kunnen verdragen...
Toch was het schrikken toen de vriend meedeelde dat het leven voor hem geen zin meer had, zijn lijden ondraaglijk werd en hij een aanvraag tot euthanasie had ingediend in een "sint"-ziekenhuis.
Na het doorlopen van alle testen en gesprekken kreeg hij een "njet". Zijn ziekte was immers niet levensbedreigend...
Is het dat wat men verstaat onder "barmhartigheid en mededogen" in zo'n katholieke burcht???
De vriend diende een nieuw verzoek tot euthanasie in , ditmaal in een "vrijzinnig" ziekenhuis.
Opnieuw werd de hele procedure doorlopen.... Het was bang wachten op hun vonnis... Tot zijn opluchting werd deze keer zijn aanvraag goedgekeurd....
En nu moest hij dus "afscheid nemen van zijn vriend", het was moeilijk, moeilijker dan verwacht....
De vriend heeft hem een "erfenis" nagelaten: zijn volledige verzameling albums van "De Rode Ridder"...
Het ontroerde hem zeer...
Hij zal ze koesteren, heel zeker....en ze opnieuw lezen.... Als hij er klaar voor is...
Onlangs werd ik in het ziekenhuis verwacht voor een klein "onderzoekje"... Daar had ik op zich niet zo'n moeite mee maar wel met het feit dat dit onder "narcose" diende te gebeuren...
Nu was het niet écht de narcose an sich, die mij angst inboezemde (alhoewel...een mens weet nooit natuurlijk) maar wel "het infuus" .... Elke keer opnieuw heb ik prijs:
"Oei, mevrouw, u heeft "springaders".... "Olala, dat zijn fijne adertjes...." "Nu dacht ik écht dat ik er in zat..."
De laatste keer duurde het precies een half uur!- zelf gekeken op de klok- alvorens er iemand in geslaagd was een infuus in mijn arm gepropt te krijgen....
Dus, vol goeie moed/moet diende ik mij aan en zette mij alvast schrap...
Bij de eerste prik ging het al meteen verkeerd. Ik dacht nog: daar gààn we weer maar o, wonder, prik twee was meteen de goeie. Ik had het mens kunnen omhelzen! Wat een talent!
Wat in een U.Z. nog nooit was gelukt ,kon ineens, in het plaatselijke, algemene ziekenhuis, wel! Straf!
Eens het infuus geplaatst was de klus snel geklaard. Ik werd naar de onderzoekkamer gereden, de anesthesist spoot de "verdoving" in en in no time was ik "onder zeil"....
Anderhalf uur later was ik weer alive and kicking...alhoewel..kicking...mmmm...toch niet echt... Een beetje "woezie" is een beter woord....
De echtgenoot was taxichauffeur van dienst omdat ik geen wagen mocht besturen....
Eens thuis ben ik maar terug onder de wol gekropen om mijn roes verder uit te slapen...
Het moest er ooit van komen: de oplader van mijn smartphone is in Limburg en wij zijn thuis in Oost-Vlaanderen...diepe zucht...
Na één dag gebruik is zo'n batterij leeg natuurlijk... waardoor ik al enkel dagen "smartloos" ben... En ja, ik mis mijn "smartje"...meermaals per dag zelfs...
Het begint al 's ochtends bij het ontbijt: gedaan met snel, snel mijn berichten en/of mails te checken... Eventjes "scrollen" en hupla ik was weer mee...
Gelukkig is er nog het "appeltje" van de echtgenoot.... In no time is die laptop opgestart en kan ik alsnog controleren of er soms niet iemand iets héél belangrijks heeft gepost.... Ik zou zo eens iets kunnen missen nietwaar...
De echtgenoot herinnert mij er steevast aan dat het wel gaat om "zijn" laptop....maaaaaar....hij heeft die van mij als nieuwjaarscadeau gekregen....duuuussss...is hij toch ook een heel klein beetje de mijne...toch....
Ik weet het, het is een theorie die kant noch wal raakt maar wel het proberen waard nietwaar...
De echtgenoot is er ook de mens niet naar om mij het gebruik van zijn "appeltje" te ontzeggen...al was het alleen om mijn gezeur niet langer te moeten aanhoren (maar dit geheel terzijde)
Ik mis mijn smartje ook wanneer ik snel, snel iets op wil zoeken: het weerbericht van de komende dagen bijvoorbeeld... Neen, ik kijk niet naar het journaal en mis zo bijgevolg ook het weerbericht.... Bovendien zoek ik de weersverwachting van de eigen streek , mèt de buienradar, heel betrouwbaar en dat is geen geintje, ...maar nu dus: niks, noppes, nada...
Wanneer het kleinzoontje er is film ik vaak zijn capriolen...en net nu hij morgen komt en ook nog blijft overnachten moet ik mijn "smartje" missen.... Nieuwe foto's kan ik ook op mijn buik schrijven!
Het wordt de hoogste tijd om me een reserveoplader aan te schaffen.... Eén dezer snor ik naar een Base-shop in de buurt....
Al moet ik daarvoor wel naar de dichtsbijzijnde stad (een provincienest dat zich stad noemt maar dit ook geheel terzijde -die van Dendermonde zullen het graag horen, hi,hi ) en laten er nu net wegwerkzaamheden aan de gang zijn op wèg nààr die "stad"....
Het wordt dus nog eventjes op de tanden bijten....
Zou ik dan toch zo'n heel klein iniminibeetje verslaafd zijn aan mijn speeltje????
Och, met een beetje geluk wordt er dit weekend weer gekampeerd en vind ik mijn oplader terug op de plaats waar ik "vermoed" dat ik hem heb achtergelaten....:op de tafel, in de caravan...
Het moet gezegd: mijn conditie is er zwaar op vooruit gegaan.
Waar ik vroeger na vijf minuten fietsen al buiten adem was en ik elke spier in mijn benen om genade voelde smeken, neem ik nu "moeiteloos" de Limburgse hellingen.
Dat "moeiteloos" is wel met een korreltje zout te nemen edoch....
Alleen de beklimming van "Bergerven", is nog niet voor direct. Ik ben er vandaag met veel moed aan begonnen maar een helling van 10% is nog steeds een beetje te hoog gegrepen. Bovendien had ik al 35 km in de benen . Het begin kon ik nog aan, alleen die laatste klim naar de "piek" , was een beetje teveel van het goede.
Ik heb het geprobeerd! O, yes!
Het zweet gutste in beken van mijn rug en mijn hart ging als een razende tekeer. Maar toen de spieren in mijn bovenbenen dienst weigerden, moest ik mij gewonnen geven...helaas.... Soms hoort een mens deemoedig te zijn.
Het laatste stukje werd hijgend en puffend afgelegd met de fiets aan de hand.
Op het bankje "boven" kwam ik weer tot mezelf...
Misschien de volgende keer, mèt een koers- in plaats van trekkingfiets... En zonder zware fietszakken met mondvoorraad, handtas en verrekijker...
Maar , jamais, met een E-fiets, dat zweer ik. Het zal op eigen spierkracht zijn of helemaal niet...
Vandaag nog, op een fietspad, bijna aan einde van onze tocht: "Mag ik even passeren mevrouw???" Zo'n blonde deerne, die ons met gehaaste spoed en wapperende manen voorbij fietste alsof het niets was...op zo'n elektrische exemplaar natuurlijk! Ja, zo kan ik het ook .... Zij het dan wel zonder die "wapperende manen" aangezien ik over een "kort kopke" beschik.... :-p
Och, ik wind er mij niet langer over op (of toch al veel minder). Ze doen maar....
Maar IK kan wel trots zijn op mijn "zelfgeleverde" prestaties!
Vandaag stond er een serieus toerke op de agenda: Opoeteren-Maasmechelen en weer terug. Het lunchpakket werd klaargemaakt , de beentjes gesmeerd.... We reden langs veld en wei, door bos en hei en genoten van de natuur, de stilte en elkaar...
Bij het bordje: Eisden-Maasmechelen werd even halt gehouden om er een foto te nemen, kwestie van aan het nageslacht te bewijzen dat we er wel degelijk waren geweest....
Toen reden we Eisden binnen... We fietsten door de wijk met de "mijnwerkerswoningen". Allemaal identiek en keurig verzorgd...en toch "hing" daar zo'n sfeer die ik moeilijk kan omschrijven... Een gevoel van tristess om wat was geweest...????
Bij een kapelletje hielden we even halt: "Voor alle volkeren"....(slik)
Ontroerd werd ik pas echt toen we het kerkplein opreden.... Er stond een monument "ter nagedachtenis" van alle verongelukte mijnwerkers... Namen en jaartal netjes genoteerd...: Belgen, Grieken, Italianen... Allemaal hadden ze hun leven gegeven "voor de mijn"... Vanaf de opening in 1921 tot de sluiting in 1987...elk jaar vielen er slachtoffers
Dan kom je van Italië, Griekenland....op zoek naar een beter leven... Even verder stonden de mijntorens als stille getuigen van een bewogen geschiedenis...
Tijd om even te bekomen en de hongerige maag te spijzen....
We vonden een plaatsje in de zon....
We fietsen verder helemaal langs de Zuid-Willemse vaart en waren getuigen van een "robbertje" vechten tussen zwanen met een te groot ego. Indrukwekkend schouwspel, het moet gezegd!
Na 41,5 km stonden we weer aan de start!
Moe maar zeer tevreden, zoals dat heet... En toch wel trots ook om de geleverde prestatie ...al zal de Mont Ventoux nog niet voor direct zijn
Ofwel is men voor ofwel vierkant tegen... Een tussenweg blijkt er niet te bestaan... Voor mij persoonlijk is facebook vooral fun...
Ik heb er bijvoorbeeld nieuwe mensen leren "kennen".
Oké, het is niet écht het "kennen" zoals in de dagelijkse omgang...edoch... We wisselen nieuwtjes uit, bekijken elkaars foto's en springen kwistig om met "vind ik leuk's"... Meer hoeft dat toch niet te zijn...
Mensen met wie ik alle contact was verloren, liep ik weer tegen het :"spreekwoordelijke" lijf... Vrienden, klasgenoten van vroeger, vroegere buren... Fijn toch!
Zelfs de Noorse penvriendin uit mijn tienerjaren vond ik terug via fb... Correctie: zij heeft mij opgesnord waardoor er regelmatig Noorse gesprekken op mijn pagina verschijnen...
Voor alle duidelijkheid: WIJ "praten"gewoon Engels met elkaar.
Het gaat hem dus over conversaties die zij voert met vrienden en familie.
Het leuke daaraan is, dat ik, met een beetje goeie wil, best wel veel begrijp. Niet écht woordelijk maar heel vaak snap ik waar ze het over hebben... F.b. is dus bevorderlijk voor mijn taalontwikkeling!
Ik blijf zo ook in contact met mijn buitenlandse vriendinnen: twee stuks ,mèt hun gezin, uit Den Helder.
Echte vriendinnen, bedoel ik wel in dit geval ... We hebben elkaar al meermaals in levende lijve ontmoet....en steeds gaat het er zeer hartelijk aan toe.
Twee andere fantastische meiden emigreerden...
Eéntje, mijn liefste mateken ooit - altijd twee handen op één buik geweest, no matter what - trok met man en kind(eren) naarCanada... Vijftien lange jaren geleden alweer...
Een andere volgde ,heel recent, de liefde van haar leven naar Chicago...
Danzij fb blijven wij op de hoogte van elkaars doen en laten... Ik kan er zo van genieten!
Wat ik nog een fantastische ervaring vond was, toen ik werd gecontacteerd door oud-leerlingen . "Kinderen" uit mijn prille beginperiode als juf in het vierde leerjaar.
Zonder fb, geen contact.
Ik maak er ook regelmatig reclame voor mijn blog... Mooi meegenomen...toch???
Voor de rest hou ik mijn "vriendenkring" beperkt en mensen die het niet goed met mij menen worden zonder pardon "geblokkeerd".... Voor mij geen gezeur, geen gedoe...
"Tegenstanders" van sociale netwerksites, vinden het een schending van de privacy... Och, denk ik dan, zolang je iets post, met in je achterhoofd de gedachte: dit mag heel de wereld zien en weten, is er toch geen vuiltje aan de lucht.
Dus voilà, ik blijf "voor" en ik hoop dat ik er mij nog lang mag amuseren!
De zomer loopt op haar laatste benen.... Stilaan maakt de natuur zich op voor de herfst....
Zwaluwen verzamelen in grote getale op de elektriciteitsdraden....voor hun trek naar het zuiden... 's Morgens hangt er mist die al wel eens hardnekkig durft te zijn.... In het groen van de blaadjes verschijnen de eerste herfsttinten.... En de paddenstoelen die zijn massaal aanwezig! Gisteren en vandaag nog gemerkt tijdens onze wandeling in de Limburgse bossen. Allemaal waren ze vertegenwoordigd: de boleten, de stuifzwammen, de bovisten en de russula's. De ene al mooier dan de andere. Sommigen nog volledig intact, anderen half opgepeuzeld. Op "een rode paddenstoel, vol met witte stippen" , zat net nog geen kaboutertje. We zagen zelfs twee heksenkringen...maar een "bezem" hebben we niet zien staan.
We hoopten om een ree te zien...maar namen, in de plaats een "stiekeme plukker" waar.... Met aan zijn arm een grote mand, zocht hij boleten, de snoodaard.
De vogeltjes houden het "zingen " voor bekeken maar eens het zonnetje verschijnt worden er links en rechts toch nog enkele nieuwtjes uitgewisseld. Een roodborstje genoot zichtbaar van zijn maaltijd: een "reuzegrote" sprinkhaan... Hij kan er nog eventjes van profiteren want binnenkort zullen ook de insecten verdwijnen. Enkele bosmieren waren nog druk in de weer en hier en daar fladderde zelfs een vlindertje, nog eventjes genietend van die laatste warme zonnestralen...
Op de camping genieten we van de immense rust... Geen joelende kindjes of blaffende viervoeters... Enkel het "gekwek" van de eendjes komt af en toe die rust "verstoren".
De echtgenoot probeerde vandaag enkele visjes te verschalken... Echter zonder veel succes... Het koelde al snel af en visjes hebben niet zo'n grote apetijt als het kouder is. Goed voor de visjes, jammer voor de echtgenoot.
Het wordt ook steeds vroeger donker... We kunnen er niet meer omheen: de herfst is écht op komst... Och , elke seizoen heeft zo zijn charmes maar ik zal wel blij zijn als het opnieuw lente wordt....
Jammer voor wie aan het werk is maar ik kan het zalige nazomerweertje best wel appreciëren!
Dat heb je natuurlijk met die jong-gepensioneerden... Voor alle duidelijkheid: IK heb er niet zelf om gevraagd....een pensioencommissie heeft hierover beslist en wie ben ik om die mensen tegen te spreken
De mouwloze T-shirtjes en toppekes worden opnieuw bovengehaald.... Het donsdeken weer opgeborgen, wegens veel en veel te warm...
De luifel boven ons zonovergoten - wegens zuidelijk georiënteerd - terras gaat dagelijks open...
Ook de vlindertjes en bijtjes genieten van dit zomers cadeautje en doen zich te goed aan de nieuwe bloemtrossen op de vlinderstruik...
Terwijl discussies over regeringsvormingen hoog oplaaien en we met doemscenario's rond de oren worden geslagen, zit ik buiten op mijn terras en geniet... Ik laat mijn humeur niet bederven.... Het zal nog lang genoeg herfst en winter zijn met korte dagen en lange nachten...
Er nog eens op uit trekken met de caravan, zou dat geen fantastisch plan zijn.... En we hoeven geeneens naar het buitenland
Limburg, here we come!
Binnenkort....
Om nog meer te genieten van die nazomerse zonnige dagen.....
Vroeger ging een mens naar het containerpark, dropte alles in de min of meer correcte container en klaar was Kees.... Tegenwoordig hoor je er serieus je verstand bij te houden...man, man...wat een gedoe....
Hoe het er in een andere gemeente aan toe gaat , geen flauw idee...daarom wil ik eventjes "onze "procedure" schetsen....
Je komt aan en staat voor een gesloten slagboom...
Wat nu???? Plots ontwaar je een oranje toestel...oef.... Dit zal je vanaf hier verder helpen....
"Voeg je identiteitskaart in"....
Juist ja: portemonnee zoeken, kaart nemen, uitstappen, kaart in de juiste gleuf steken...
Op een scherm verschijnen nu de verschillende opties : - grof huisvuil - olie - ............ - en nog wat ,wat ik ben vergeten
"Maak hier je keuze".... slik
Op dat eigenste ogenblik verschijnt er, out of the blue ,een mens van vlees en bloed, die eventjes controleert of je wel de juiste keuze maakt....
Sommige zaken kan je namelijk "gratis"deponeren.
Het is te zeggen: je betaalt "enkel" de "toegansprijs"van 2 euro . Voor andere zaken hoor je een "toeslag"te betalen.
Grof huisvuil is het duurste....
Na de correcte keuze, krijg je je I.D.-kaart terug samen met een toegangsticket. De slagboom gaat omhoog en je kan nu "rustig"binnenrijden...
Op zo'n containerpark ben je natuurlijk nooit alleen,.
De bezoekers zijn onder te verdelen in drie categorieën:
- de "ik kom hier vaak en weet precies hoe het hoorts". Zij zeulen hun afval meteen naar de juiste container en hebben een soort van "overwinnaarsblik" in hun ogen.
- de "beginners": O, hulp, waar staat wat en wat hoor ik waar te droppen?? Zij schuifelen eerder rond op het domein, vaak met een vertwijfelde blik in hun ogen, het zweet parelend op het voorhoofd.
- de "foefelaars": zij proppen alles in een zwarte vuilniszak en beweren dat de inhoud allemaal grof huisvuil is. Op het einde van de dag, nadat zo'n uitbater al ettelijk keren zakken heeft gecontroleerd, komen ze er nog mee weg ook.
"Madammeken, wat zit er in diene zak???" "Allemaal grof huisvuil, zegde, ja, ja, kapt maar af..."
Ondergetekende hoort bij categorie twee maar dit geheel terzijde....
Na het lossen "der goederen", mag je naar de "betaalautomaat". Die vraagt opnieuw naar je I.D.-kaart en rekent af.
Je denkt: "Oké, ik ben er van door..."
Mis poes!
De slagboom aan de uitgang gaat pas open ,nadat een derde toestel, nog maar eens ,je identiteitskaart heeft gelezen. Pas dan ben je weer een vrij mens!
Sinds de echtgenoot is thuisgekomen, nadat hij afscheid had genomen van een vriend ,die afscheid neemt van het leven , blijft het woordje door mijn hoofd spoken...
"Afscheid"....zo vaak, zo veel...
Niet altijd negatief...gelukkig....
Het start al meteen bij de geboorte. We nemen afscheid van de veilige moederschoot die ons beschermde.... De navelstreng wordt doorgeknipt, het afscheid is nu onomkeerbaar. We moeten, of we dat nu fijn vinden of niet, "loslaten".... Aan ons eigen leven beginnen... Als we nu niet zelf gaan ademen zal onze rol rap zijn uitgespeeld....
Afscheid nemen en loslaten...onlosmakelijk met elkaar "verbonden"....
Zoals de vriend die even terugkeert naar zijn thuisland om afscheid te nemen van zijn terminaal zieke moeder.... Ondertussen heeft zij definief afscheid genomen van het leven en zal voor hem het loslaten beginnen...
Afscheid nemen hoort bij het leven zoals yin bij yang, of het strand bij de zee....
Ook al is het soms de start van iets nieuws, iets moois..... het is steeds verweven met emoties.... Afscheid, emoties en loslaten....
Neem nu de start van het nieuwe schooljaar:
- afscheid van de vakantie - afscheid van mama of papa - afscheid van het luilekkere leventje
Hoeveel tranen worden niet geplengd op zo'n eerste schooldag en toch moeten we alweer loslaten .... Loslaten om vooruit te kunnen...
"Afscheid nemen" kan bevrijdend zijn en toch is er vaak moed voor nodig.... We laten het leven dat we leidden voor wat het is en starten opnieuw... Als we samen met het afscheid nemen, loslaten....kan dit het begin zijn van iets moois...iets nieuws, iets fris....
Afscheid nemen om opnieuw te kunnen starten....niet gemakkelijk....nooit onmogelijk...
Met bakken tegelijk valt hij uit de hemel.... Geen mens die weet waar hij vandaag blijft komen...: die ellendige regen, dat koude nat....
Ik herinner mij nog de lessen in de lagere school: Hoe ontstaan wolken? Waar komt de neerslag vandaan????
Eerst had je de "zon". Die scheen fel op het water waardoor waterdruppels verdampten... De waterdamp steeg en vormde wolken.... Soms werden die wolken zo zwaar dat ze hun druppels niet meer konden vasthouden en dan kreeg je neerslag.....
Hoelang is het nu precies geleden dat de zon nog eens "fel" heeft geschenen????
Het is natuurlijk mogelijk dat die wolken in de ons omringende landen, waar de zon wel schijnt, worden "klaargemaakt"en linea recta worden doorgestuurd... En dat is zo niet eerlijk!
Misschien moeten wij onze grenzen ook eens sluiten! Gedaan met die invoer uit het buitenland! Wie wolken produceert moet die maar kwijt raken in eigen land!
Het is toch waar! Nog amper één week kunnen onze kindjes de nodig vitaminen opdoen om er een heel schooljaar tegenaan te kunnen....en het is ze geeneens gegund.... En dan zwijg ik nog over de leerkrachten die gegarandeerd met een tekort aan vitamine D op het appèl zullen verschijnen... Dé vitamine voor weerstand en energie!
De gevolgen zijn niet te overzien, denk ik dan....
"Snotneuzen, verkoudheden, keelontstekingen, burn outs.....", worden hun deel....
Eén virusje , één klein virusje zal voldoende zijn....
Ik beloof dat ik aan hen zal denken...
Vanuit mijn tuinstoel....in het zonnetje....dat vanaf één september, gegarandeerd, weer zal schijnen
Een goeie start iedereen!!!!! Maak er een fijn schooljaar van !
Wit met zwarte vlekjes : dat is de poes van de buren. Geen flauw idee of het een hij of een zij is.
Aangezien Bas hem/haar niet op zijn territorium verdraagt, ga ik ervan uit dat het een kater is. Hoewel de lichaamsbouw eerder een katinneke doet vermoeden....
Alleszins, lef heeft hij/zij wel...
(ik noem hem/haar gewoon "hij", maakt de zinsbouw wat eenvoudiger)
Als Bas niet in de buurt is, waagt hij zich in onze tuin... "Waagt"....?????? "Komt" hij op z'n dooie gemakje bij ons in de tuin.
Zie ik hem soms zitten op het afdak waaronder de voederballetjes hangen. Komt hij kijken of hij soms een meesje kan verschalken...de snoodaard.
Deze week ging hij zelfs nog een stapje....euh...."pootje" verder...
Hij had zich geïnstalleerd aan de vijver, op de steen, waar er zich - als de pomp aanstaat welteverstaan- een waterval naar beneden stort....(lees: een watervalletje klatert...)
Zijn blik volledig gefixeerd op de vissen die ,een dertigtal cm lager , nietsvermoedend rondzwommen....(daar zijn het tenslotte vijvervissen voor, nietwaar)....
Slim, kon ik hem nu niet bepaald noemen....veel te hoog om van daar een visje te vangen... Maar 't was hem misschien vooral om de pret van het kijken te doen....
Heel eventje heb ik nog overwogen om de waterval aan te zetten...grijns....(ik ben veel te braaf voor deze wereld)
Ik vermoed dat hij daar toch een kwartier heeft gezeten in volle concentratie.... Toen hij doorhad dat er niks te rapen viel is hij het dan maar stillekes afgebold....
Vandaag heb ik hem nog niet gezien, het weer zal te slecht zijn vermoed ik...
Maar vanavond zal hij zich ,zoals èlke avond trouwens,weer posteren op onze oprit ,onder een auto, om Bas een beetje uit te dagen....
En die laatste....och, die houdt wel van een verzetje, denk ik dan....Kan hij ook nog eens in actie schieten....en tonen wie er nu eigenlijk écht de baas is....
Zou de zomer nu écht definitief voorbij zijn...???? We hebben er wel nog een dikke maand recht op....Officieel tot 21 september, want dàn pas begint de herfst....
Och, de seizoenen....Ze zijn niet meer wat ze ooit geweest zijn....
Ik herinner het mij nog goed... Toen ik nog pril en jong was - al ontzettend lang geleden, maar dit geheel ter zijde- wist je eigenlijk , min of meer, wat je kon verwachten....
Vanaf september kwam de mist en was het 's morgens, bij het naar school gaan, al vrij fris....
In november volgden de eerste dagen met vorst...
Op 1 november togen wij naar het kerkhof...goed ingeduffeld , met een warme sjaal en handschoenen... Onze neuzen rood van de kou.... Weer thuis stonden de verse wafels ons op te wachten....en konden we ons verwarmen aan de roodgloeiende kolenkachel (hoe vaak ik mij daar aan verbrand heb! maar ik dwaal af).... De chrysanten hielden niet lang stand omdat het 's nachts begon te vriezen....
Vanaf december werd het écht winter : we maakten sneeuwpoppen , gooiden met sneeuwballen, konden baantje glijden....(hadden bevroren tenen en vingers....en pijn dat die soms deden) ....Heerlijk!
In maart had je steevast : "maartse buien" en in april :"aprilse grillen"...koud, hagel, regen....brrrr (hatsjie!!!)
Vanaf mei werden de dagen langzaamaan zachter en kwam de natuur écht tot leven.... De mei-maand was de mooiste maand omdat alles in bloei kwam...
De zomer, die officieel startte op 21 juni, was nooit veel soeps.... Ja, er waren lekker warme dagen waarop we buiten konden spelen in ons badpak, of gingen zwemmen in de vijver... Maar....na zo een warme periode , brak er steeds een onweer los ...
Het bliksemde eens goed, het regende eens flink...en nadien.... doken de temperaturen weer naar "de normale waarden", voor de tijd van het jaar.... "Kwakkelzomers", ik heb ze nooit anders geweten...Geheel eigen aan het "gematigd klimaat" waarin wij woonden, leerden we toen op school....
Was dat beter??? Was dat aangenamer???
Maar neen! De mensen begonnen toen al goed op tijd te sakkeren....Juist omdàt ze wisten wat hen boven het hoofd hing.... Och, zeuren over het weer...het is van alle tijden....
Nochtans is er één ding wat we al jaren met zekerheid weten: "Na regen komt zonneschijn"....
Sinds de sabotage in Doel weten we weer waarover te praten.... Wat als......?????(was dat geen satirisch programma?)
Wij hebben alleszins al een noodoplossing....een strategisch plan.... Als de boel uitvalt, verhuizen wij naar onze caravan... Lekker knus en kou hoeven we niet te lijden... Lang leve de gasfles!
De verlichting wordt misschien nog wel een probleem...Kaarsjes in de caravan lijken me niet zo'n veilige oplossing... Och, dan keren we terug naar "de goeie oude tijd"...de tijd voor de elektrische verlichting...en gaan we met de kippen op stok...
Weer leven op het ritme van de natuur.... Opstaan als de zon opkomt, slapen gaan zodra de zon onder is....
Stress om onze trein te halen hoeven alvast niet te hebben...Ha, neen, want er rijden geen treinen....zelfs geen bussen.... De baas kan ons niet uit ons bed bellen (stel dat we nog zouden werken, welteverstaan) want de telefoon doet het ook al niet.... Geen internet, facebook, krant.... Geen nieuwsberichten over honger en oorlog....
Muziek, die maken we zelf....We halen ons oude liedjesboek nog eens boven...van in de tijd toen we nog in de jeugdbeweging of de studentenclub zaten....En de mooie herinneringen, die komen vanzelf....
Wie beschikt over een kachel of een open haard...hoeft zich ook geen zorgen te maken...
De hele familie blaast verzamelen rond de kachel of voor de haard ... De luchtmatrassen worden opgepompt, de slaapzakken bovengehaald....want misschien is het nu te fris in de slaapkamer....
Er wordt weer gepraat, gelachen...oude histories worden verteld door opa of oma....want die trekken weer bij ons in nu het rusthuis zonder stroom zit....
Elke dag is er bbq...met aardappelen in de schil....
En omdat we tenslotte ook geen onmensen zijn, schuiven de buren, die enkel elektrisch verwarmen, er gezellig bij....
Lijkt dit alles niet hemels....
Voor héél eventjes...als de nood het hoogste is.....
Nadien is er nog tijd genoeg om ons jachtige leventje opnieuw te hervatten.....
Zou het nu écht waar zijn???? Is de zomer definitief voorbij???? Het is pas half augustus...
Het zwembadje van het kleinzoontje staat troosteloos op het terras....te wachten op.....betere tijden....
Zoals vorige week, toen was het nog dolle pret! Kleertjes uit, petje op, flinkjes smeren met zonnecrème en dan hupsekee, het zwembad in...onder de parasol, jawel...
Oma had een "leeg" flesje douchecrème voorzien.
Zo'n kind moet iets hebben om mee te spelen....
Dat gaf mooie belletjes in het water...zeepbelletjes - wegens niet zo leeg als oma had gedacht ... Het kleinzoontje vond het dolletjes...
Vandaag is het ventje weer op bezoek. "Oma, bad", zegt hij dan als we ons, tussen twee vlagen door, eens buiten wagen.
Maar oma moet hem teleurstellen, helaas....
Dan maar gaan kijken naar de grote "pomoen".
Eén exemplaar, ligt te blinken in het moestuintje. Ons manneke kan er niet genoeg van krijgen.... "Kijk, oma, pomoen!"
Bas, de kater, krijgt in het voorbijgaan ook nog een "aai" en dan is het tijd voor de "patatjes en de middagtuk".
Het heeft alweer flink geregend ondertussen . Af en toe eens onderbroken door het zonnetje. Het is niet da ze niet wil schijnen, het zijn de donkere wolken die het haar beletten
"Veel beterschap hoeven we niet meer te verwachten.", zeggen zij die het kunnen weten....
Voor de vlindertje en de bijtjes zijn het ook droeve tijden. Zij horen nog te fladderen van bloem tot bloem... Op zoek naar nectar om energie op te doen....
Jammer, maar helaas.....het zal niet voor vandaag zijn....
En ons ventje, die slaapt nog steeds en droomt zijn zoetste dromen...
Misschien droomt hij wel van de grote "pomoen" die samen met hem in het zwembadje speelt tussen de zeepbelletjes van het "lege" flesje douchecrème.....
En straks zal er dan de "ki-i"zijn die hij zo graag lust en de koek....en opa die met hem "tactos" zal kijken op de p.c....
Eén ding is zeker, ons baasje laat zijn humeur niet vergallen, door de "zomer" die voorbij is"....
Vandaag is mijn , allerliefste buurvrouwtje ooit, jarig. Misschien eens tijd om een stukje over "haar" te schrijven....
We zijn al enkele jaren, geen buren meer, wegens verhuis van mijnentwege, maar we blijven elkaar "buurvrouwtje" noemen... We hebben tenslotte 16 jaar naast elkaar gewoond.... En hoe gaat dat als je ergens nieuw neerstrijkt en je kent de namen nog niet....Dan zegt een mens al eens gemakkelijk: dag buurvrouw-buurman"... en we zijn elkaar zo blijven noemen....
Onze kinderen waren van dezelfde leeftijd... Zij twee jongens, ik twee meisjes. Zoiets schept ook al makkelijker een band.
Bovendien woonden we in een doodlopend straatje waar onze kroost naar hartelust buiten kon spelen: skaten, fietsen, krijttekeningen maken.... In de zomer werden vooral tuin en zwembad gedeeld....
Zelfs onze poezen konden het goed met elkaar vinden... Vooral voor hun kattin was ons huis haar tweede thuis....
Wat ons nog het meeste bond was ons beider verstrooidheid....
Hi,hi, zalig vond ik dat, iemand zoals ik.... We maalden er helemaal niet om om bij elkaar dingen te gaan lenen.....
"Hey, buurvrouwtje, jij kan toch geen pakje boter missen....????" "Ben ik aan mijn saus bezig, heb ik toch géén ajuinen meer zeker....."
Wij begrepen elkaar.
Voor mij waren het niet bepaald de gemakkelijkste jaren van mijn leven maar steeds kon ik op mijn buren rekenen....
Zoiets vergeet een mens niet natuurlijk... Het was dan ook met veel pijn in mijn hart dat ik uiteindelijk toch moest verhuizen....
En weer was zij mijn helpende hand... Dankzij haar vond ik mijn appartementje in een naburig dorp...en begon ik aan mijn nieuwe leven...
Ondertussen woon ik alweer vijf jaar in een eigen stek en heb ik fijne buren...
Toch zal zij altijd mijn allerliefste buurvrouwtje blijven...
Zoveel goesting hebben om te schrijven en zo weinig inspiratie hebben... Het is triestig...
Waar zou ik het in godsnaam kunnen over hebben??? Over de "zomer" die blijkbaar voorbij is.... Ook niet bepaald een vooruitzicht om vrolijk van te worden en laat dat nu net mijn bedoeling zijn: stukjes schrijven die ontroeren of waar een mens vrolijk van wordt.
Of zal ik schrijven over de actie van een kruisspin, onlangs in de tuin...???? . Een kruisspin had haar prachtige web -( het web van een kruisspin is gewoon een knap staaltje van stielkennis, binnenkort,na een nachtje vrieskou , te bewonderen als een kantwerkje van hoge kwaliteit... maar ik dwaal af )- geweven tussen onze tuinkruiden.
De kruisspin zelf was er eentje om "u" tegen te zeggen! Mooi dik achterlijf, voorzien van een groot kruis. Zij had duidelijk ook geen problemen met een maatje meer...
Ze was net bezig aan een maaltje toen er plots een bromvlieg in haar web vloog.
Meteen liet ze alles vallen -dit bij wijze van spreken natuurlijk- en haastte zich naar haar pas gevangen prooi.
Het lied van de bromvlieg was al snel uitgezongen.
Op tijd van enkele seconden zat zij ,vakkundig ingepakt ,in een , netjes- het moet gezegd- geweven pakketje ,waarna de spin, haar liet voor wat ze was ,om haar maaltijd verder te zetten.
Ik stond erbij en keek ernaar.
Je zal maar bromvlieg zijn, denk ik dan.
Het ene ogenblik, vlieg je nog zo vrij als...ja...een vogeltje...tussen de tuinkruiden, op zoek naar wat lekkers, om een paar tellen later te worden ingepakt als een kerstcadeautje...en dan nog eentje zonder strik ...
Maar ja, dat is het leven zeker hé. Dat zijn de wetten van moeder natuur: eten en gegeten worden.... Het recht van de sterkste.....
Al heb ik het met dat laatste toch een beetje moeilijk.....
Lap, weer prijs! Daar ging mijn stukje en zeggen dat het bijna af was! Maar deze keer heb ik de snoodaard ontdekt! Het toetske waar ik af moet blijven! Als dat al geen grote vooruitgang is!
En het stukje??? Och het stelde toch niet zoveel voor...
Het ging er gewoon over dat ik het gehad heb met het controleren van mijn gewicht! Pft, ik volg gewoon het voorbeeld van de mama en de zus! Ik word peer-model.
Peren zijn trouwens "hot" op dit eigenste moment , door het hele Rusland gedoe..je weet wel...
Stel dat ik erin slaag om 10 kg af te vallen...wat ben ik daar dan mee????
Buiten een paar "klein detailkes".....
- twee kledingmaten minder - weer mijn teennagels kunnen lakken en mijn veters strikken - maar één kin meer ipv twee - geen love-handles meer in alle maten en soorten ...
Niks toch!
Word ik er gelukkiger door??? Héél zeker niet! Ik word er gewoon sjagrijnig van als ik niet mag eten of drinken waar ik zin in heb!
Nooit heb ik problemen gehad met mijn gewicht! Ha, neen, ik joeg er alles door van de stress.... Dan maar liever een "paar" kilo's teveel!
Ik wil gewoon nog kunnen genieten van de geneugten des levens zonder mij nadien dagen schuldig te voelen!
Goh, ik ken ze hoor, de dunne lijntjes en ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik ze niet af en toe benijd...
Tot ik hoor wat zij er voor over hebben. En dan pas ik! Laat ze maar "lopen"!
Gelukkig zien ze er anders niet uit hoor, die lopers. Eerlijk...ooit al eens een "lachende" loper gezien??? Awel, ik niet!
Hijgen , zweten, puffen, blazen en roodaangelopen gezicht , alsof ze er elk ogenblik kunnen bij neervallen...
Laat ze maar doen, denk ik dan
Laat mij maar fietsen en nadien genieten van een terraske.
Ik wil best gezonder eten en bewegen....maar er nog extra inspanningen voor doen???
Amen en uit!
Ik zal nog lang genoeg elke dag hetzelfde moeten eten.....rijstpap met gouden lepeltje....
Ik denk dat ik mij maar een Malheurke ga uitschenken zie
Twee stukjes geschreven, twee keer verkeerd knoppeken, twee keer foetsie...
"Je moet het maar kunnen", denk ik dan...
Stukjes moet je schrijven met een fris hoofd....
"Waarom ben ik toch zo verstrooid?", vraag ik mij dan af??? "Zou dat de leeftijd zijn???"
Ik wéét wel nog waarover ik schreef: over de "stilte" en over het" weer"....
Over de "stilte in de natuur"...Over de vogeltjes die uitgezongen zijn.... Klus geklaard, denken die mannetjes dan! Gezorgd voor nageslacht en huis en gaard verdedigd. Tijd voor vakantie. Nog even de laatste voorbereidingen en hup: op weg naar zonniger oorden.
Kan je ze ongelijk geven, die vogeltjes????
De laatste dagen is het weer toch om te huilen?? Voor sommige mensen zelfs letterlijk. Het zal je maar overkomen dat een tornado, jawel een TOR-NA-DO in ons eigenste Belgenland, je hele dak meeneemt....
(in het middagjournaal, komt zo'n Sabine Hagedoorn dan vertellen, dat het eerder om een "windhoos" ging....Maar ik verander niks meer! Gezegd, is gezegd)
Of dat je met veel moed gisteren bent gestart aan de 100 km Dodentocht. Weken, maanden heb je getraind en dan komt zo'n regen -en windvlaag de pret compleet bederven....
Courage mannen!
Laat ik nu eerst misschien beginnen met een fris doucheke om al de mist uit mijn hoofd te spoelen.... Eerst nog stukje opslaan....
Geen nood, de echtgenoot legt overal een voorraad van aan, dus ook van tandenborstels.
Even kijken... Ja, hebbes: soft en pro glazuur...precies wat ik nodig heb!
Oké, nu gewoon het ding uit de verpakking halen.... Ha, hier loopt een stippellijntje...vast om het karton hier los te scheuren...
Mmmm....toch nog wel vrij stevig....dit laat niet los....
Andere kant proberen....
Getverdekke! Is het nu écht nodig om tandenborstels in een beveiligde burcht te stoppen!!!!
Dan maar met de schaar...
Allez, hup, gelukt! We kunnen beginnen...bijna....
Zo'n tandenborstel neem je niet zomaar: één , twee, drie, uit zijn geopende verpakking, het is meer een sleuren... Lap, snijd ik mij toch wel aan het randje van het plastiek zeker!
Grmbllll....Even een pleistertje... Verrek, zo'n "slipje" prikt venijnig!
Bon....nog even de verpakking in het vuilnisemmertje deponeren....dichtgeplooid, om niet teveel plaats in te nemen....
Dàt had ik gedacht....Het onwillige ding springt weer open, nog voor hij goed en wel in het emmertje zit....
Och...laat ook maar....
Wel jammer natuurlijk, dat nu het deksel van het emmertje open blijft staan.... Grrrrr....
De vakantie is halfweg en daar verschijnen de eerste reclamefolders en affiches: "Weer naar school!"
Vroeger, toen ik zelf nog betrokken partij was, kon ik mij daar mateloos aan ergeren....
Nu vraag ik mij eigenlijk af, waarom??? Ik heb mijn job altijd héél graag gedaan en "mijn" kindjes altijd héél graag gezien.
Iedereen wéét trouwens dat het toch nog wel even vakantie blijft.... Dus waarom het humeur laten vergallen?
Laat ze maar met hun slogans en nieuwe schoolgerei... Laat de mama's, die het zich niet kunnen laten, alvast nieuwe spullen inslaan! Voor één september, hoeven die écht nog niet te worden aangeraakt...
Het is net zoals met de "sinten": Maarten en Klaas om over de Kerstman nog te zwijgen... Iedereen lijkt er steeds sneller bij te willen zijn ...
Maar daar hoeven wij ons toch niet druk over te maken!
Iedereen wéét, dat de échte Sinterklaas, pas in het land is nadat hij met een stoomboot uit Spanje is gearriveerd...en dat de échte Kerstman de Sint nooit voor de voeten zal lopen....
Wat is dan het probleem????
Och, ze doen maar...Ik lig er alvast niet meer wakker van...
Misschien moeten wij met z'n allen eens leren om ons wat minder vaak op te winden...
Om niet meer mee te hossen in die wedren van steeds vroeger en sneller - want we zouden zo eens iets kunnen missen - ...
Zolang onze kinderen weten dat: een schooljaar pas start op 1 september (behalve als die dag in een weekend valt ), de échte Sint pas eind november aanmeert en de échte Kerstman pas rond Kerstmis verschijnt...is er toch geen vuiltje aan de lucht...
Dus....genieten is de boodschap!
Nog drie volle weken vakantie!!!!
(maar ze zullen wel snel om zijn ...dus misschien toch al eens gaan snuisteren tussen de nieuwe stiften, schriften en balpennen )
Scouts geëvacueerd! Chiro overnacht in sporthal.... Net als vorig jaar liepen al heel wat kampplaatsen onder water....
O, nostalgie....
In mijn vorig leven, toen ik nog pril en jong was, was ik lid van V.K.S.J.. Ja, ik weet het: chiro was cool en V.K.S. (dat klonk toch al iets vlotter zonder de J.) was voor de seutekes.
Het is waar, we hadden een braver imago....Al was dat maar schijn, want evengoed hadden we dolle pret en waren de kampen de hoogtepunten van een werkjaar....
Maar inderdaad, het moet gezegd: wij gingen niet écht op bivak....Wij wasten ons niet in de beek,wij aten niet uit een gamel... Wij sliepen in stapelbedden in een kamer...De échte, die gingen op tentenkamp!
Op een bepaald moment, wilden wij ,als V.K.S., bewijzen, dat wij ook ballen aan ons lijf hadden. Gedaan met overnachten in gebouwen! Ook wij zouden op tentenkamp gaan...een Hudo (woord voor w.c. als ik mij niet vergis) sjorren en ons wassen in de beek....
Zo gezegd ,zo gedaan. Het tentenkamp werd opgezet in Meeuwen, in Limburg.... ;-) Wondermooie streek, wel vrij heuvelachtig....
De tenten van de gasten stonden in een soort van dal terwijl de grote tent van de leiding bovenop een heuveltje stond.
Slapen in tenten dat betekende : greppels graven. De mouwen werden opgestroopt en we gingen "gezwind" aan het werk.... Na nog geen meter, hielden we het voor gezien. Daar was gewoon geen doorkomen aan. De ondergrond was hard en zat vol wortels...algauw waren onze "ballen" gereduceerd tot "ballekes"....en we hielden het voor bekeken...
De kans op onweer of regen was toch wel klein zeker in de warmste provincie van het land.....wisten wij veel...
Het kamp was halverwege, toen er toch een regenvlaag aan kwam zetten....een stevige regenvlaag, het moet gezegd.... Handen uit de mouwen en greppels graven...we hadden in de buurt ook al enkele spaden geleend zodat de oudste leden ook mee aan de slag konden.... Breekt daar een onweer los!!! Niet normaal! De regen valt met bakken uit de hemel. Het dondert en bliksemt dat het een lieve lust is. Tegen zo'n wolkbreuk hebben wij, ballen of geen ballen, totaal geen verweer....
Machteloos zien we toe hoe de kampplaats onder water loopt en we stilaan verzuipen. Dat was echter buiten de "buren"gerekend. Ze schoten ons massaal ter hulp.
Omdat het tussen twee bliksemflitsen door, stikdonker was, haalde één iemand er zijn wagen bij en zette de lichten aan. Ze groeven greppels, legden een dam aan....
Maar helaas, het onheil was reeds geschied: alle tenten waren ondergelopen. Hier kon niet meer worden in overnacht ....
En weer zijn het de buren die hulp verlenen. Ze stellen hun garage, living....ter beschikking, als slaapplaats voor de kinderen. De natte kleren worden gewassen, gedroogd.... Onwaarschijnlijk! Zoveel solidariteit, dat hadden we nooit durven dromen.
De dag nadien straalde de zon weer haar warmste stralen .De tenten konden drogen en het kamp werd verdergezet...
Haalden wij en vooral zij, de krant....ik denk het niet....
Dus vandaar mijn stukje, heel speciaal voor de Limburgse helden van toen! Nogmaals : merci! Dit is iets wat niemand van ons ooit nog zal vergeten! Hipperdepip Hoerrra! Leve de Limburgers!
Het jaar nadien werd weer in gebouwen overnacht........:-p
Je kent het wel, vermoed ik. Het ziet eruit als een kleine tennisraket, met dien verstande, dat je er niet mee kan tennissen maar dat het dient om vliegen en aanverwanten naar de eeuwige jachtvelden te zenden.
Ik lees momenteel een roman waarvan het verhaal zich afspeelt bij Dindianen, vandaar....maar dit geheel terzijde natuurlijk....
Bij het kamperen had het ding zijn efficiëntie al wel bewezen. Als een mens rustig buiten zit te eten ,wie komt dan vaak de rust verstoren...: de wesp. Idem dito in Limburg.
Een wesp dacht zich te goed te doen aan al het lekkers op mijn bord...Maar dit was buiten mijn raket gerekend! Ik zwaaide het ding in haar richting maar miste....*slik*
De wesp keek mij bloeddorstig aan..."Lekker mis", hoorde ik haar zoemen. Ze zette een aanval in.
Ditmaal richtte ik doelbewust mijn wapen. Zij sloeg toe en ik ook.... Eén druk op de knop, een zachte bzzz en de wesp was er geweest!
Zegevierend stak ik de handen in de lucht! Geen grijntje medelijden had ik met het onding! 't Was zij of ik! Ik voelde mij champion of the world!
De maaltijd werd rustig verder gezet. Geen wesp meer gezien....
Natuurlijk ging het nieuwe speeltje mee naar huis, alwaar het zou dienen, om ongenode gasten - lees: vliegen - met één druk op de knop onschadelijk te maken.
Bij nader inzien blijkt zo'n raketding toch niet zo ideaal als eerst werd gedacht.
Vliegen hebben namelijk de gewoonte om het licht: vensterglas dus, op te zoeken. Kan je zo'n vlieg toch wel niet raken zeker! De rand van het bzz- ding is te dik. Bromvliegen wel, die zijn dikker maar de gewone huisvlieg blijft ongenaakbaar. Tenzij je haar , in volle vlucht, achterna zit en dan nog....
Wat een teleurstelling!
"Scha-a-a-at, waar had ik ook alweer mijn vliegenmepper gelaten????"
Het moet gezegd: het is een geslaagde aankoop. Heel comfortabel en minder last van zadelpijn wat natuurlijk niet wegneemt dat fietsen hier toch vrij zwaar blijft.... Zwaar en toch telkens weer de moeite waard!
Neem nu eergisteren, toen we getuige mochten zijn van een onwaarschijnlijk schouwspel...
Wie ooit al eens de "schreeuw" van een buizerd heeft gehoord, weet dat die vrij "indrukwekkend" is.
Wij hadden de eer om te mogen genieten van een "gesprek" tussen zo maar eventjes vijf exemplaren. Ze cirkelden boven onze hoofden. De ene "piou" galmend na de andere....
Zie, daar word ik dan stil van. Dat is de natuur op z'n mooist. Prachtig in al zijn puurheid. Wij,in een stukje ongerepte natuurpracht, met niets anders dan het geschreeuw van de buizerds. Kippenvel!
We stonden erbij en keken ernaar... Neen, daar kan geen Adèle tegen op.
Dat maakt fietsen in Limburg zo heerlijk. Je komt amper een mens tegen. Heelder stukken is het enkel: wij, de stilte, de bloempjes, de vogels, de vlinders.....Zalig!
Gisteren maakten we een tocht(je) van om en bij de veertig km....met heel veel hellingen....dan gloei ik van trots en voel me bij tijd en wijlen zelfs euforisch om wat ik al heb bereikt... Of zouden dat toch de endorfines zijn , de gelukshormonen die vrijkomen bij grote inspanningen...???? Mij maakt het niet uit. Ik trap en ik geniet...
En vandaag...vandaag is het rustdag...straks de benen omhoog in de ligstoel, onder de eik, aan de vijver en met een goed boek...
De Jack Russels zijn goed vertegenwoordigd op de kamping dit jaar
Heel veel kampeerders bezitten trouwens een viervoeter.
"Wie zou er eerst geweest zijn", vraag ik mij dan af:" de caravan of de hond???"
Is de caravan er gekomen omdat 's mens trouwste vriend niet zomaar overal is toegelaten???? Of was de caravan eerst en namen de baasjes een hond in huis omdat die dan gezellig mee kan??? Wie zal het zeggen....????
Maar om op de Jackskes, terug te komen: je hebt ze hier ook in alle maten en van alle leeftijden.
Neem nu het hondje van onze campingburen: een Jack Russel op leeftijd. Zeventien jaar gaat het beestje al mee! Een toch wel zeer gezegende leeftijd voor een hond! Hij is dan ook wat stijf en stram, artrose, weet je wel....het "gaat" allemaal zo vlug niet meer... Hij is de goedheid in hoogst eigen persoon. "Je zou hem de communie geven zonder biechten.", zou mijn moeder hebben gezegd.....
Tot er een viervoeter met of zonder baasje passeert!
Weg zijn alle kwaaltjes. Weg stijf-en stramheid. Hij vliegt er op af als in zijn beste jaren en blaft dat het een "lieve lust is" ;-)
Als baasje in de buurt is wordt er dadelijk ingegrepen en wordt Baloutje, want zo heet het schatje, duidelijk gemaakt dat zo'n gedrag écht niet kan...
Meteen wordt hij dan z'n oude zichzelf en komt hij op en sukkeldrafje onmiddellijk weer aangetrippeld. Zo grappig om te zien.
"Och, Baloutje", denk ik dan,"geniet er nog maar van want morgen kan het gedaan zijn".
Maar als het kan, blijf dan toch nog maar eventjes want we zouden je grijze smoeltje heel erg missen...
We zijn weer terug, op ons plekje, onder de eik...
Want hier staat "ze": onze caravan...ons Adria...
Ja, ja, ik weet het wel, Dikke Van Daele: caravan (de) m...
Kampeerders hebben het echter steevast over "haar".
Zijn het de vrouwelijke rondingen?
Of komt het door de rust en de geborgenheid die zij haar bewoners biedt.
Ik heb geen idee....
Maar om verder te gaan....Het zijn haar laatste weken...hier op de camping.
Ik word er zowaar weemoedig van.
Er is écht niets mis met hààr! Laat dat vooral duidelijk zijn!
Het ligt volledig aan ons....: wij liggen niet meer comfortabel.
Het bed wordt wat krap...lees: wij worden te breed....:-/
Het kost ons moeite om ons slaapplaatske te bereiken...
Het echtelijk bed staat namelijk in een hoek, tegen een wand... Eén iemand raakt dus ,enkel klauterend op de knieën, op haar (:-/) kant.
Laat nu net dat laatste niet meer van een leien dakje lopen. We hebben al eens plaats geruild....maar het probleem blijft: wij zijn geen jonge tortels meer(snif) - niet dat we ons zo niet meer voelen - 't zijn de knieën meneer, de rug....
En dus wordt onze schat van de hand gedaan om plaats te maken voor een nieuw exemplaar met, u raadt het al: twee aparte bedjes...snif...
Eén troost, we kunnen ze altijd nog ombouwen tot een tweepersoonsbed mochten de nachten te eenzaam en koud worden.
Het is dus met een zekere melancholie dat ik dit stukje schrijf.
Ik kan alleen maar hopen dat haar nieuwe eigenaar net zoveel van haar gaat houden als wij hebben gedaan....
"Wat zijn ze groot geworden", denk ik vertederd, terwijl in naar de vijver tuur.
Toen we hier pas stonden, begin juli, waren het nog bolletjes puur dons, vers uit het ei. Aandoenlijk om zien was dat : mama eend met in haar kielzog haar kroost: vier stuks, dapper peddelend om hun moeder bij te...euh...benen....
Wat zeg ik....vier???? Drie dus.... Ze waren wel dégelijk met zijn vieren maar een(d)tje week telkens af van het juiste euh...pad.
In elk gezin zit er wel zo'n "held" die net iets meer durft dan zijn broertjes en zusjes, nietwaar ;-)
Moeder eend had er alleszins haar euh...vleugels...serieus mee vol. Het kostte haar heel wat moeite om de zondaar weer in het gareel te krijgen. Het was er zo een(d)tje van: "Ik hoor je wel, maar doe lekker mijn zin..." Tot mama eend het welletjes vond en luid begon te kwekken, tot hij zich weer bij de rest van de familie aansloot.
Vorige week nog, moest ik zooo om hem lachen. Ik zeg hem, ik weet niet waarom....ik ga er gewoon van uit dat zo'n klein "ik weet alles beter-jonkie" een ventje is....
Meneerke had zich dus, naar aloude gewoonte, uit de euh...voeten gemaakt om op zijn een(d)tje op avontuur te gaan... tot hij plots merkte dat moeder eend , net zoals de rest van het gezin, nergens meer te bespeuren vielen. Paniek!!!! Man, man!!!
Hij zette het op een luid piepen... Gelukkig voor hem werd er heel snel gereageerd. Zijn zusjes, die zich wat verderop tussen het riet bevonden, antwoordden uit volle borst , terwijl moeder eend de snoodaard tegemoet zwom.
"Zie", dacht ik nog," onze held....die, als het er uiteindelijk op aankomt toch nog een klein ukje is."
Hoe herkenbaar *smelt* Waarom denk ik plots aan het kleinzoontje....
Vandaag zie ik al meteen een verandering. Moeder eend is nog steeds....ergens....in de buurt maar je merkt toch al een zekere afstand. Haar kroost zwemt rond,verspreid over de vijver...Er wordt naar hartelust gedoken en gezwommen. Moeder eend kijkt toe en ziet dat het goed is...
"Nog even en ze verlaten het ouderlijk nest" denk ik bij mezelf....
Waarom krijg ik nu ineens een krop in mijn keel....?????
Als wij volgend jaar terug keren zal één van hen of misschien wel allemaal, al "verantwoordelijk" zijn voor de eigen kroost....En gaat ieder zijns weegs....
Gelukkig duurt dàt bij ons toch nog net iets langer, denk ik opgelucht....
Het heeft heel wat voeten in de aarde gehad maar nu heb ik ze dus eindelijk ook: mijn eigenste fietsbroek.
Correctie: fietsonderbroek. Ook al is dit blijkbaar geen goed Nederlands, wegens onvindbaar in "het Groene Boekje", ze bestaat wel degelijk...
Voor de leken onder ons: een gewone fietsbroek is voorzien van een soort zemen lap ,op de plaats waar de poep en aanverwanten, komen te zitten. In een fietsonderbroek, daarentegen, zit een soort van luierachtig "kussen".
Opgelet bij het aankopen. Het "luiertje" verschilt van model naargelang het moet zorgen voor het comfort van een mannen- of vrouwenpoep. Het is maar dat u het weet
Naar het schijnt stopten de eerste wielrenners een goeie ,verse biefstuk in hun broek, tegen zadelpijn. Maar dit geheel terzijde....
Waarom heeft een recreatieve fietser in godsnaam behoefte aan zo'n exemplaar, hoor ik u vragen....
Omdat deze "recreatieve" fietser na 15 km last krijgt van zadelpijn... De "botjes" weet u wel. Ik heb nooit geweten dat een mens "botjes" in zijn billen had maar ze zitten er wel degelijk! Wat begint met ze gewoon te voelen gaat na zo'n kilometer of 40 steevast over in:" Amaai, wat een pijn!",waarna ik knarsetandend de laatste kilometers aanvang. Ja, de laatste kilometers: vijftig is mijn limiet.
Peanuts voor de échte wielertoerist, ik weet het, edoch....
Bovendien rijd ik met een "trekkingfiets" en géén "koersexemplaar". Zou ik trouwens nooit durven! Vastgeklikt zitten aan mijn pedalen...???? No way...I Ik ken er persoonlijk een paar die net niet snel genoeg uit de pedalen kwamen en met een serieuze bons het asfalt mochten kussen... Gebroken schouders, ribben , sleutelbenen... Mij niet gezien, dank u vriendelijk
Bovendien jagen zo'n "hooligans" ,zoals ik ze in stilte noem, mij vaak de stuipen op het lijf. Je hoort ze amper aankomen- ik al helemaal niet- waarna ze je ineens, uit het niets, in volle snelheid voorbij zoeven en je de schrik van je leven bezorgen!!! Foei, foei!!!
Maar ik dwaal af...
Nu is het dus afwachten hé, tot mijn eerstvolgende fietstocht...in Limburg...op het "vals plat" en de hellingen....en ik ben benieuwd...
Zo, weer thuis na een paar daagjes kamperen. Poes blij en baasje ook. Hoe graag ik ook op vakantie ga. Hoe graag ik ook ga kamperen. Toch kom ik telkens weer graag thuis.
Zou ik dat kunnen, vraag ik mij dan af... Alles en iedereen achterlaten en verhuizen naar-ik zeg maar wat-: Frankrijk???. Du pain, du vin, du Boursin....
Ik hou van Frankrijk! Zeker weten!
Soms wordt hier t'onzend, wel eens gemijmerd over leven als God in Frankrijk. Een huisje in het groen, tussen de wijngaarden... Een glaasje Ricard op zondagmorgen... Wandelen tussen de wuivende zonnebloemen en lavendelvelden... Kuieren tussen de kraampjes van het plaatselijke marktje...
Het klinkt heel bekoorlijk, dat wel....
Maar eigenlijk: wij hébben een huisje in het groen...min of meer toch... In onze tuin geurt de lavendel...om van de vlinderstruiken nog maar te zwijgen.... We kunnen wandelen in ons eigenste bos... Fietsen langs de Scheldeboorden.... En de Belgische bieren zijn ook niet te versmaden...
Och, al bij al, is het hier zo slecht nog niet... Met ons huisje op wielen kunnen we meerdere keren per jaar naar la douce France... Steeds op zoek naar nieuwe plekjes... Om nagenietend van al dat moois weer veilig "thuis" te komen.....
Het gras lijkt altijd zoveel mooier aan de overkant...Maar na verloop van tijd piept zelfs daar al eens wat onkruid door... En ....maaien..... Dàt moet je overal.....
Zucht...Ik staar verbijsterd naar de cijfers op de weegschaal....Hoe is het zo ver kunnen komen....????
Hoe het zover kunnen komen is????
Een wijntje bij het eten, dat is goed voor de spijsvertering... Een glaasje bubbels op tijd en stond...moet kunnen, bevat amper caloriëen.... Zo'n lekker biertje op een zwoele zomeravond, een mens leeft maar één keer , weet je wel.... Geroosterd vlees op de bbq bevat minder vet dan gebakken in een pan, meneer.... Na zo'n fietstocht heb ik toch wel een ijsje verdiend zeker??? 't Is de leeftijd én het zit in mijn genen....
Herkenbaar???? Maar nu is het afgelopen! Ik zweer het!
Voor mij nog enkel water! Plat! Zonder bubbels! Gedaan met de Wok-Chinees! Bewegen, dat zal ik doen!
Alleen op dinsdag, dan mag het iets meer zijn: één lekker biertje, 's avonds ,voor tv. Een mens mag niet te streng zijn nietwaar....
Je kan er prachtige wandelingen maken in de natuur. Heel af en toe, wanneer je stil genoeg bent, kom je wel eens oog in oog te staan met een hert .Of je ziet de eekhoorntjes dollen in de bomen. Limburg is ook een paradijs voor vogels én vogelaars. Gewapend met een verrekijker spot je regelmatig vrij zeldzame exemplaren.
De Limburgse medemens is een pak vriendelijker dan de, ik zeg maar wat, Oost-Vlaming. Mensen groeten elkaar nog straat. Limburgers zijn ook heel behulpzaam. Misschien zijn ze een beetje trager in hun praten en manier van omgaan maar daar wordt een mens toch alleen maar rustig van...
U hoort het: ik ben voor Limburg.
Er is alleen dat ene kleine detailke : "Welkom in Limburg! Het fietsparadijs!"
Limburg IS géén fietsparadijs. Laat dat meteen duidelijk zijn. In een paradijs gaat alles vanzelf, met de glimlach....fietsen in Limburg is vaak knarsetanden en zonder glimlach want Limburg is NIET vlak.
De Hoge Kempen, weet je wel: Opglabbeek, Opoeteren, Neeroeteren....
Al gehoord van "vals plat"? Ik kende die uitdrukking ook niet tot ik hier de eerste maal op mijn fiets kroop. Zo venijnig: je denkt dat het vlak is tot je begint te trappen en je spieren in je kuiten en knieën zwaar protesteren. Dat is de hel, écht waar. Je voelt je zo bedrogen.....
Neen, dan nog liever een échte helling. Je ziet dat die eraan komt, je zet je schrap, past je versnellingen aan, bijt op je kiezen want : aan het einde van deze kwelling volgt de beloning: een afdaling. Nu ja, beloning....
Heel soms, als de helling niet te steil is, dan wel....je voelt de wind in je haren, je voelt de vrijheid, je voelt de dankbaarheid van je kuiten en knieën....
Eéns een afdaling een béétje heftig wordt knijpt schrijver dezes, de remmen toe en bolt op een slakkengangetje de helling af. Ik zou het anders willen, écht waar....
Eén keer heb ik het geprobeerd, zoals de echtgenoot, zoeven naar beneden,op een afdaling van 10%....Ik zweer het: tien minuten later stond ik nog te trillen op mijn benen. Eén keer maar nooit meer weer...
Ook de senioren bederven de pret in dit "paradijs".... Terwijl een mens, in het zweet zijns aanschijns,een helling opkruipt , zoeven zij je fluitend voorbij terwijl ze je vriendelijk gedag zeggen. O, wat haat ik ze op hun E-bikes!!!! Nooit! Ik zweer het: nooit, word ik zo'n fluitende senior!!!!
En toch blijf ik van Limburg houden....."Waar in't bronsgroen eikenhout, 't nachtegaaltje zingt....." weet je wel en de vlaaien zijn ook niet te versmaden ;-)
"Ja, ja." ,denk ik dan....Je zal maar: Godelieve Marie Lucienne Van Regemoorter heten...zucht...
Weet je wat zoiets betekent voor een kind van zeven dat zijn naam leert schrijven..........?????
"Ons Mieke kan haar naam al schrijven!", "Neen, toch, écht waar...??????".
Ja, zo kan ik het ook natuurlijk....
Om maar te zeggen: het is niet altijd simpel.
Eigenlijk mag ik nog van geluk spreken dat wij "enkel" de familienaam van de vader kregen...stel je voor dat daar nog de familienaam van de moeder bijkwam. Het is nu al zo'n gedoe....:
Om te beginnen slaagt niemand er in om onze familienaam correct neer te pennen...."Wil u nog even herhalen, mevrouw?"
"Van RE-GE-MOORRR-TERRRRR"
"Aan elkaar?"
" Neen, eerst gewoon Van en dan de rest hé..." "Neen, neen, zonder tussen -n, Van RE-GE....en de laatste letter is een Rrrrrrrrr"
Weet u wel wat een tijdverlies dit is in deze jachtige tijden?
Ik herinner mij ook nog mijn humaniora-tijd.
Op alle officiële documenten, dus ook op de examenformulieren, werden we geacht onze VOLLEDIGE naam te schrijven: al onze voornamen , uiteraard gevolgd door de familienaam.
Nooit had ik lijntjes genoeg! De helft van de klas begon al aan vraag zeven als ik net klaar was met het invullen van mijn gegevens...zucht.
Bovendien bengelde ik met die familienaam, ook steeds achteraan bij de alfabetische rangschikking...
Stonden wij daar met klamme handjes, te wachten in de grote feestzaal, tot de resultaten van de proefwerken werden bekend gemaakt.... Wist zo'n "Annaert" veel wat een "Van Regemoorter" doorstond...die pas als 25ste aan de beurt kwam...
Zoiets laat z'n sporen na... Trauma's mevrouw, trauma's loopt zo'n kind dan op...
Zelfs de betekenis van onze familienaam is niet veel soeps. Hij zou verwijzen naar families die aan de rand van het dorp woonden in eerder moerassige en drassige gebieden. Stond zo'n voorvader, tot aan z'n enkels in het slijk, bieten te rooien.... Groot zal die opbrengst ook niet geweest zijn....denk ik dan zo....
Waarmee ik maar wil zeggen, de Van Regemoorters leefden een beetje aan de rand van de samenleving. Veel ridder zal daar niet hebben tussengezeten ....
Dus William, als je ooit nog eens zo een uitspraak doet...een naam heeft écht wel zijn zo zijn gevolgen....
Ik ben eigenlijk nooit een enthousiaste fietser geweest.
Mijn eerste fietske, was een rood exemplaar met dikke bandjes. Het duurde een behoorlijke tijd voor ik er mijn evenwicht op vond. Ik oefende en oefende, het lukte niet....Tot ik op een dag met rood fietske en al in een fenomenale rozenstruik belandde. Ik was te verbouwereerd om te huilen. Daar lag ik dan, lelijk geschramd met mijn fietske bovenop mij. Gelukkig was opa in de buurt die mij uit mijn benarde positie bevrijdde....En geloof het of niet, sinds die dag kon ik fietsen...
Mijn eerste "grote" fiets kreeg ik van de Sint. Ik herinner het mij als de dag van gisteren. Ik zat in het derde leerjaar en daar stond hij te blinken. In het salon, tegen de wand. Ik was spra-ke-loos. Nog nooit had ik zo'n mooie fiets gezien.
Fier als een gieter mocht ik ermee naar school .
Toen ik klaar was voor een "damesfiets", kwam de Sint al lang niet meer en mocht ik het stellen met het afgedankte exemplaar van mijn zus. Een plomp en zwaar geval! Sindsdien begon ik stilaan een hekel te krijgen aan fietsen. Ik haatte het om drijfnat van het zweet op school te arriveren. Ik haatte de hagel in mijn gezicht en het meeste haatte ik de wind! Ik trapte mij verloren en kwam als het ware geen meter vooruit!
Maar er hielp geen lievemoederen aan, een nieuwe fiets kwam er niet en de haat...die bleef.
En dan ontdekt een mens koning auto nietwaar.... Gedaan met fietsen, gedaan met tegenwind en hagel!
Zelfs nadat ik mij een nieuw exemplaar had aangeschaft, het fietsen kon mij niet meer bekoren....
Tot ik de Francis leerde kennen. In het begin maakten we kleine tochtjes en werd er veel gemopperd (door mij, uiteraard!) maar langzaamaan begon ik fietsen weer fijn te vinden.
Toen ik de eerste maal 25 km in de benen had, voelde ik mij de koning te rijk. Vandaag is mijn record 50 km en daar ben ik best fier op!
Een Eddy Merckx zal ik nooit worden....maar fietsen doe ik nu met plezier
Ik heb altijd heel graag geschreven. Als kind wilde ik schrijfster worden. Ik schreef heel graag opstellen ook. Heelder verhaaltjes zoog ik uit mijn duim.
De laatste tijd voelde ik zo'n gewriemel onder mijn huid. Ik zocht naar iets creatiefs om mij te uiten. Ik speelde een aantal jaren toneel. Dat was een fijne uitlaatklep maar nu was ik op zoek naar iets anders: ik wilde schrijven.
Over gewone dagdagelijkse dingen. Of fantasieverhaaltjes.
Et voilà, mijn blog werd een feit. De eerste verhaaltjes kwamen als vanzelf. Elke dag had ik er eentje klaar...tot...nu...
Het lijkt wel of ik last heb van een "writers block". Nu al.....
Ik zuig verwoed aan mijn duim. Maar veel effect heeft dit niet...zucht... Ik voel het, ik heb nog zoveel te vertellen...alleen de woorden komen niet meer zo vlotjes.
Mijn zus, die op de echtgenoot na, mijn trouwste fan is, merkte gisteren nog op dat zij zo geniet van mijn schrijfsels en er elke dag naar uitkijkt....... slik
Ik denk dat ik gewoon een beetje minder moet denken...misschien schiet mijn brein dan opnieuw in gang....
De zon schijnt, zoals ze nog nooit heeft geschenen. Het is bloedheet en ik, ik verveel mij te pletter! :-/
Oké, ik heb een zalig plaatsje, mèt een briesje, ààn een vijver en onder een eeuwenoude eik. Ik heb zelfs een goed boek...edoch Luieren gaat ook vervelen! Toch als het de derde dag op rij is. De derde dag met tropische temperaturen.
Geen weer om te fietsen of te wandelen.
"Ga lekker mee zwemmen!", zegt de buurvrouw. "Op zo'n 500 m van de camping ligt een zwemvijver. Echt, heerlijk!" Vijfhonderd meter ver stappen in deze hitte....???? Ik dacht het niet... :-p
Dat water brengt mij op ideeën..... Ik kieper het bodempje water uit mijn flesje over het hoofdvan de echtgenoot waarna hij wraak neemt met zijn glas spuitwater...
Maar een mens kan niet blijven spelen natuurlijk.
Mijn boek ligt aan de kant, dat is voor deze avond. De puzzel in de Libel is opgelost...Wat nu????
"Misschien moet ik eens aan een stukje beginnen".. . Et voilà, daar ben ik nu mee bezig.
Het schiet niet geweldig op. Mijn hersens weigeren dienst. 't Zal de warmte zijn... Een ander buurvrouwtje trakteert me op een "aperolleke". Nog nooit geproefd! Bezzzt wel leker!.... Ook tog een beettjje stjaf percies. Hed tippen gaad oe langer oe beder....
De echtgenoot steekt de bbq aan. Wat eet een mens anders met zo'n weer? De lamsboutsneden smaken overheerlijk! Dat wel!
Nadien toch eventjes bezigheidstherapie: de afwas.
Gek, thuis heeft een mens een vaatwasser omdat afwassen zo saai is en hier is dat eigenlijk een aangenaam tijdverdrijf. Vooral als het buiten kan gebeuren. In een teiltje! De echtgenoot droogt af.
Plots een "gil"! Die kwam uit mijn keel! Verdomme: smerig beest! Ben geprikt door een soort van daas! Pijn!
Wacht maar! Al wat vliegt -met uitzondering van:vogels, vlinders, bijtjes en libellen - zal ik vermorzelen! Verpulveren! Ik hou mijn wapen bij de hand: een soort "tennisraket" met stroomstoten. Eén tikje en de krengen zijn er geweest. Mijn wraak zal zoet zijn: Auch...weer een scheut.
De echtgenoot verzekert mij dat zo'n reactie heel normaal is ,na een dazenprik ,wanneer ik bezorgd vraag of het geen kwaad kan dat mijn hele schouder ondertussen al pijn doet
Ik denk dat ik nu toch toe ben aan iets "strafs" ; om te bekomen van de doorstane emoties! En...euh...vervelen doe ik mij nu ook niet meer...
Prachtig omgeven door: planten,struiken en grassen.... Veel planten, struiken en grassen...Tévéél planten,struiken en grassen....
Tijd voor wat snoei-en trekwerk. Zucht!
De grassen zijn een ware plaag. Dat groeit maar...Oké, onkruid staat er amper, wegens geen plaats, maar trop is trop!
Dus ga ik "gezwind" aan het werk...Niet simpel. Ze hebben een uitgebreid netwerk van ondergrondse wortels en dat zal ik geweten hebben. Hoe ik ook sleur en trek, nooit krijg ik wortels mee. De grassen breken gewoon af, jochei! Ik heb niet de indruk dat ik zinvol werk lever...
Dan maar over naar de bloemende oevergewassen! OEVERgewassen, ja, ja...ok zij palmen de hele omgeving in want zij planten zich voort via ...jawel,ondergrondse kruipende wortels...Ik geef niet op...
Tot ik een mini-padje ontwaar dat zich "haast" op weg naar een ander beschut plaatsje... Op "de hielen" gevolgd door een tweede exemplaar. Ocharme, de dutsen zoeken er beschutting voor de brandende zon. Als het zo zit...Och laat maar groeien die handel. Het betekent dat we over vruchtbare grond beschikken! Ha! Bovendien zijn we helemaal niet voor strak en koel....zo'n wildernis heeft ook zijn charmes.
Volgend voorjaar ga ik wat meer snoeien en ik vraag de echtgenoot om woekerende planten uit te graven... Leven en laten leven, dat is mijn motto! En.....
Over niets wordt in België meer gepalaverd dan over het weer.(misschien ook over politiek , maar dit geheel terzijde)
Nooit is het goed! Het is te koud, te vochtig, te droog, te warm. Of te heet, zoals nu. De zomer is "eindelijk" gestart, jawel, en we zullen het geweten hebben. De temperaturen swingen de pan uit!
Wie op dit moment aan onze eigenste kust vertoeft vindt dit vermoedelijk een feest. Windschermen verdwijnen en worden massaal vervangen door een parasol. Wie het echt te warm krijgt zoekt verkoeling in de zee! Heerlijk!!!
(Wel oppassen voor de kleine pieterman, een onooglijk visje dat je vakantie lelijk kan vergallen. Wordt het hier bij ons eindelijk warmer, duiken die krengen op. Vroeger, toen de zomers nog Belgisch waren, bleef het visje waar het was: in tropische gebieden ,wegens veel te koud in de Noordzee. Those were the day's!)
Maar ik dwaal af... Voor de horeca worden het " hoogdagen" zoals men dat nadien leest in de krant. De ijsjes vliegen de deur uit! De cafés doen gouden zaken: "Jef, doe ze nog eens vol!"
Maar wat met de medemens die nu geen vakantie heeft??? Degene die gewoon thuis vertoeft??? Hijgen puffen, blazen en zweten!
Ramen en deuren blijven toe. Rolluiken gaan naar beneden. Overgordijnen worden gesloten. Zo krijgt die vermaledijde zon geen kans om naar binnen te schijnen. Want eens de warmte "binnen zit" mevrouw...
En wat dan met de werkende medemens? Degene die in het zweet zijns aanschijns zeult met al die ijsjes en pintjes. Die heelder schalen "boules de Berlin" aan de man probeert te brengen. De arme jobstudent die moet werken nu het zo heet is???
Maar wat zit ik nu te zeuren??? Het is zomer! Een zomer zoals in de tijd van "De Witte" van Ernest Claes. Dàt waren nog zomers !
Straks is die mooie zomer al weer lang voorbij, zoals in het liedje van Gérard Cox. Dus genieten is de boodschap!
Dat ga ik morgen ook doen, met een goed boek, in de schaduw van de grote eik en uitzicht op een prachtige vijver en ik verroer geen vin!
Allright! Deze morgen open ik verwachtingsvol het luikje van de slaapruimte en tuur naar buiten....GRIJS! Niks geen sprietje zon!
"Och, het is nog vroeg", troost ik mezelf," eens het zonneke schijnt, wordt het in no time 20°." Ik kijk op de buitenthermometer: 16°....nog 4 te gaan.
Oké, dan gaan we eerst shoppen! Hop naar de "Stock Américain"! Hij lijkt er alleszins geweldig op. Ik hou ervan om er in rond te struinen. Een mens vindt er altijd wel iets dat hij (ooit wel eens)nodig heeft.
Auto inladen en dan hup naar de camping! BBQ-time!
"Verdomme, het is niet mogelijk!" Een miezerig regenbuitje vergezelt ons naar de auto...grmbllll
Geen probleem, dan zetten we de bbq vanavond aan.
Ha! Het gemiezer stopt! Joepie! Voelt het al niet een beetje zachter????
De sla wordt schoongemaakt, aanmaakblokjes en houtskool moeten zorgen voor een zacht vuurtje...
De echtgenoot schuilt onder het kofferdeksel van de wagen terwijl de bbq zich moeizaam "opwarmt", tegengewerkt door....alweer een miezerig buitje....Alhoewel, dit is geen miezer meer...zucht....
Tomaatjes en komkommer worden in plakjes gesneden...we geven niet op...dan eten we maar binnen....
Het vlees is gaar, het buitje gestopt. Buiten wordt de tafel gedekt. En het smaakt! Hemels! De echtgenoot neemt zijn laatste hap...en hupla!
Zal ik anders alles buiten laten staan, hoef ik niet meer af te wassen....
Wat doet een mens met zo'n weer na een heerlijke bbq??? Hij vangt een uiltje!
Zalig zo'n tuk! Even naar buiten kijken. De echtgenoot leest er een boek, ...IN de zon...
Ondergetekende installeert er zich ook met laptop op schoot en schrijft dit stukje. Best wel warm in het zonneke! De echtgenoot zet koffie. "Zullen we buiten eten???"
"Tuurlijk, lekker, in het zonneke!"
De tafel wordt gedekt! Toch wel een fris briesje!!!!!
Voel ik daar geen druppeltje.....?????
Het heeft gesmaakt en we zitten nog steeds buiten. De echtgenoot vist en ik schrijf verder aan mijn stukje. Het zonneke heeft alweer plaatst gemaakt voor grijze wolken maar...de temperatuur is nog aangenaam....
Hij was er al toen wij het huis kochten. Een pracht van een vijver met niveauverschil én waterval.De vissen waren er ook al: windes, goudvissen en meer van dat fraais waarvan ik de naam ben vergeten.
Een streling voor het oog.Omgeven door prachtige waterplanten en voorzien van al even prachtige waterlelies.
De vijver is er nog steeds, nog steeds prachtig, zij het iets meer "natuurlijk" als toen we het huis kochten ...Alleen het visbestand is "lichtjes gewijzigd....Wat zeg ik: het visbestand loopt volledig uit de hand...
Dat komt door de orgieën natuurlijk.
Elk jaar houden de vissen een orgie, van jawel, enkele dagen...Er wordt gepaaid dat het een lust is. Heren zitten achter de dames. Soms wel met z'n vieren achter één madam. Het water spettert alle kanten op...Het bizarre is dat de vissen zich niet aan hun eigen soort houden. Iedereen doet het als het ware met iedereen. Na een paar dagen van "intensief bezig zijn", keert de rust weer...Na enkele weken,maanden,merken wij plots weer een nieuwe school inimini visjes op. Telkens gaat het om zwarte exemplaren...en zo raakt de vijver overbevolkt...
Hoe we naderhand ook proberen, ze laten zich niet vangen! Ze verstoppen zich tussen de waterplanten, tot het gevaar geweken is...Misschien moeten we toch eens overwegen om de beveiliging tegen vissende reigers te verwijderen ��
"De slakken zijn goed gelukt, dit jaar", denk ik dan wanneer ik na, alweer een regenvlaag de tuin induik.
Je hebt ze in alle maten, soorten en kleurkes. Je hebt de huisjesslakken en de naaktslakken. Ik herinner mij, dat ik als kind, zout op de naaktslakken mocht strooien...Daar werden die zo lekker stroperig van. Vroeger zag ik enkel oranje exemplaren. Nu heb ik er ook al zwarte en groene waargenomen...
De huisjesslakken zijn best wel schattig. Hoe ze zeulen met hun "woning" op de rug. Zie die ienimini sprietjes...Overal kruipen ze op. Geen hindernis is hen teveel....
Ontwaar ik er daar op ons nieuw, pas aangeplant, vijgenboompje, dat zijn eerste blaadjes krijgt....????? Blaadjes met gaatjes!!!!! Getverdekke!!!! Ook de vlinderstruik werd niet gespaard om nog te zwijgen van de mand met de viooltjes en de "sneeuwballenstruik" die zich probeert te herstellen na een aanval van één of andere rupsenkolonie....
"Hoe gij lafaards!", denk,ik bloeddorstig!
Mijn harslag versnelt, mijn bloed kookt, het wordt rood voor mijn ogen! Eén voor één vis ik de krengen uit het struikgewas. "Vermorzelen, verpletteren, dat zal ik met jullie doen!!!!"
De eerste slachtoffers vallen, met enige moeite, verpletterd onder mijn sandaal. Eerst nog met gesloten ogen maar naarmate ik de schade zie steeds driester. "Daar en daar! Dat zal jullie leren een beginnend pompoentje leeg te vreten!"
De slakken zijn verdwenen, de woede gekoeld...arme beestjes...ze moeten toch ook eten nietwaar....Zolang het maar niet in mijn tuin is....
Zij is twaalf als ik word geboren. Elf , eigenlijk, want zij is van november en ik van mei. Zij van 1947 en ik van 1959. Een wereld van verschil. Zij een kind van het na-oorlogse België, ik van vlak voor de flower-power en de woelige jaren '60. Zoiets schept niet écht een band natuurlijk.
Als zij moet studeren, hang ik "het kind" uit. Als puber en jong-volwassene moet zij het tweepersoonsbed met mij delen. Niks eigen kamer.... 's Avonds, alleen in bed, ben ik pas gerust als zij erbij komt. Stiekem hou ik een tip van haar slaapkleed stevig in mijn knuistjes. Als boze monsters me willen kidnappen, kan zij dat tenminste voorkomen.
Ze huwt als ik twaalf ben. Ik mag haar bruidsmeisje zijn. Maar, o, wat mis ik haar, 's nachts alleen in dat grote bed....
Als ik elf jaar later huw, op dezelfde dag, 10 juli, is zij mijn getuige.
Ieder van ons gaat zijns weegs en leidt zijn leven....
Een échte band is er niet, laat staan dat we elkaar kennen...
En toch...naarmate we ouder worden groeien we stilaan naar elkaar toe. Zij wordt mijn steunpilaar in moeilijke tijden. Fysiek begin ik steeds meer op haar te lijken, in die mate zelfs, dat wildvreemden een gesprek met mij aanknopen in de veronderstelling dat ik haar ben. En eerlijk...ik geniet daarvan....ook al is het in haar voordeel: de mensen merken het leeftijdsverschil niet op... Stilaan merk ik ook dat we veel meer gemeen hebben dan ik aanvankelijk dacht. Zij was mijn grote zus, zij kon alles...Tot ik op een dag merk dat zij evenmin kaart kan lezen of zich kan oriëntern. Zalig vind ik dat.
Sinds het overlijden van ons moeder is onze band nog hechter. Zij verneemt al eerste mijn nieuwtjes en krijgt de primeur van verwachte of onverwachte gebeurtenissen. Zij zegt dat zij zich sindsdien een beetje moeder voelt van mij.
Lieve grote zus, ik zal altijd wel ergens je kleine zus blijven maar weet dat ik er ook altijd wil zijn voor jou. Ik hoop dat we nog heel veel jaren zussen mogen zijn. Grote zus, ik zie je graag x
Vroeger eigenlijk nooit fan geweest. "Op kamp" gaan, dat wel. Dat was altijd genieten maar zo zelf...neen...! Een caravan was ook zo klein! Ik werd al lichtjes claustrofobisch als ik er nog maar één zag stààn. Van thuis uit, gingen wij: "op hotel". Kamperen , ja, hoe zal ik het zeggen, was voor...Allez, ja, daar werd op neergekeken. Wanneer ik dan zelf getrouwd was en kinderen had was kamperen nog steeds een "ver van mijn bed show".
Toen leerde ik mijn tweede man kennen en die was volledig fan! Zij waren steeds gaan kamperen tot groot jolijt van hun kroost en aanverwanten.... Maar eerlijk, ik stond niet te springen...Tot wij op huwelijksreis gingen naar Canada en er rond trokken met een camper. Man, dat was het échte leven! Hoe had ik ooit kunnen twijfelen! In Canada kon je bovendien kamperen in Nationale Parken. Dichter bij de natuur kan je echt niet komen.
Dus , weer thuis, zijn we op zoek gegaan naar ons eigen "huisje op wielen" . Francis was in de wolken en ik was overtuigd!
Ondertussen vind ik kamperen de puurste vorm van vakantie. We zoeken steevast naar kleinere campings in de buurt van natuurparken of van één of andere zee , vijver of meer . De rust is er onbetaalbaar. De vrijheid nog meer. Je staat op wanneer hij wil, eet wanneer je wil...kortom, je doet volledig je eigen zin. Je maakt op een camping ook vrij vlug contact met anderen . Mensen zijn er door de band socialer. Zit je te vechten met je voortent krijg je algauw hulp van buren die een handje komen toesteken. Je leeft veel meer buiten, je zit voor je tent of caravan. Mensen begroeten elkaar ook meer of maken een praatje . Je hoort het: ik ben verkocht.
Zit het weer al eens tegen, geen nood, je kijkt een beetje tv, leest een boek of speelt een gezel(lig)schapsspel.Kortom, ik vind het heerlijk en zou het niet meer willen missen...ook al gaan we toch nog heel af en toe eens "op hotel" ;-)
"Een potje "maaikes" alstublieft." "Komt in orde meneer, ik stop ze in een zakje." De dame opent de koelkast en graait met een maatbekertje, een potje maden bij elkaar. Slik.... Veel beweging zit er niet in. Was er ook veel te koud voor die beesten.
Ze verdwijnen in de fietszak. Het zakje vakkundig dichtgeknoopt. Zouden ze nu denken:"Oooo, heerlijk, lekker warm, even de benen strekken...Tijd voor wat beweging????" Op de camping worden ze keurig overgeheveld in een pot met luchtgaatjes.
"Schat, je stopt ze toch niet....???" "Tuurlijk wel, anders blijven ze niet vers!" Koelkast open, pot erin, koelkast weer toe. Gelukkig is het deksel ondoorzichtig en de pot goed dicht! Maar toch....brrrrr
Als ik de volgende ochtend opsta, is de echtgenoot alweer een uur in de weer....Nu ja, in de weer.... "Doe aan sport, ga uit vissen.", zeg ik dan altijd....grijns De vangst is al goed geweest.
En de "maaikes", och God, die zitten in het potteke en ondergaan krioelend- nu wel- hun lot. "Pak me dan, pak me dan....de vrijheid tegemoet" Weten zij veel....
Een "maaike" wordt op een haakje gespiest. Zouden die pijn ervaren, vraag ik mij af. Met een sierlijke zwaai wordt de lijn uitgegooid. En dan volgt het wachten.... Wat gaat er op dat moment door het hoofd van zo'n beest??? "Help, help, ik kan niet zwemmen!!!!"?
Plots gaat de dobber onder en is het uit met de pret. Alvast voor het "maaike"dat in de mond van een vis verdwijnt. De lijn wordt binnengehaald. Je ziet zo'n argeloos visje dan kijken met een blik van: "Wat zullen we nou krijgen!!!" Gevolgd door een "Maak me los, maak me los!!!!" Als vissen kunnen vloeken zullen ze dat nu zeker doen. De echtgenoot maakt het visje voorzichtig los en gooit het weer terug in de vijver. De vrijheid tegemoet!
En de "maaikes" die krioelen verder in hun potteke en wachten op bevrijding! Weten zij veel.....
Het zit er op voor Nederland, jammer maar helaas. Ik had het ze graag gegund, onze Noorderburen. Tenslotte zijn we ooit één land geweest nietwaar: "Het Koninkrijk Der Nederlanden ,onder het bewind van Wilem Van Oranje. Tot we er in 1830 schoon genoeg van kregen en onafhankelijk werden:" Het Koninkrijk België"! Hoera ?!... 't Waren woelige tijden.... toen al....Maar ik dwaal af.
Persoonlijk hou ik van het land. Ik ga er graag op vakantie. Je hebt de mooie Waddeneilanden. Het prachtige Limburg waar je eindeloos kan fietsen. Het meeste hou ik van Den Helder. Prachtig stadje. Veel natuur, ongerepte stranden, eindeloze duinen. Een paradijs voor mensen die houden van rust én voor vogelaars. Aan de kust spotte ik mijn eerste eidereend. Ik heb er bovendien een paar fantastische vriendinnen en de jongste dochter had er zich ei-zo-na gesetteld.
Wat ik ook bijzonder praktisch vind: we begrijpen elkaar ook al spreken we niet precies dezelfde taal...
Maar om nu terug te keren naar het voetbal van gisteren. 't Was een mooie match en ze hebben zich kranig geweerd, de Nederlanders. Ik had de match liever zien eindigen na 90 minuten. Had ik beter uit bed gekund deze morgen... Maar het werden: verlengingen en dan de vermaledijde strafschoppen.
Mensen, het is jammer, maar Oranje kan met opgeheven hoofd dit W.K. verlaten net als onze Duivels trouwens. Wie weet nemen we in 2016 flink revanche op wie ons vroegtijdig uit dit toernooi heeft gegooid...Op Argentinië dus....;-)....zie ik hier weer enige overeenkomst...??
"'t Is goe ver den hof", zeggen ze dan... Oké, onze vijver kon wat water gebruiken. Maar dat onze vissen, nu, van op het terras, met één vinneke, naar ons komen wuiven, dat is er zwaar over :-/
Ik overdrijf misschien een héél klein beetje....edoch. Het probleem in België is: je weet wanneer een regenperiode begint maar nooit wanneer ze ophoudt.
Deze morgen zag ik een handvol scouts, gepakt en gezakt, door de regen sjokken. Hun korte broek tegen hun benen geplakt. Een verzopen hond, was er niets tegen. Geef toe, die mannen hadden zich hun driedaagse waarschijnlijk wel anders voorgesteld. Zet maar eens je tentje op in zo'n weer. Vermoedelijk droomden die al weken, in vollen blok, hoe ze gelaarsd en gespoord, met een pet op en geurend naar drie lagen zonnecrème, op pad zouden gaan. In ontbloot bovenlijf, om de meiden te imponeren. Ze zouden hun tentje plaatsen in de luwte van een boom...ja,ja.... Ik denk dat ze eerder zullen zingen:" Och, was ik maar bij moeder thuisgebleven", wanneer ze rillend van kou vanavond in hun slaapzak kruipen. Ik weet het, daar wordt een mens sterk van, maar toch....
Ooit, zelf, op kamp, in een stortvlaag van jewelste, tegen beter weten in, greppels rond tenten proberen graven, terwijl de kledij van de gasten naar buiten dreef. Het zijn natuurlijk avonturen, die je later, lichtjes aangedikt, aan je kinderen kan vertellen....Those where the days
Toch hoopt, ondergetekende, oprecht op beterschap. Vooral voor al die scouts-, chiro-, K.SA-....leden, die de dagen tot het kamp , in plezierige spanning, hebben afgeteld....en ook voor al de mensen die kozen voor : "Vakantie in eigen land". Zij hebben een jaar hard gewerkt en ook dringend nood aan ontspanning en zon om de batterijen weer op te laden....
Vanaf morgen zou het warmer worden....met nog steeds kans op buien....hopelijk blijft het bij een "waterkansje" ;-)
Wat mij nu zopas overkwam. Ik dacht: vandaag is het de verjaardag van ons moeke. Ik wijd een bericht aan haar. Bijna was ik er mee klaar en hup, door het gebruik van een verkeerd knoppeke( Joost mag weten het welke) was ik hier plots zowel mijn bladzijde als tekst kwijt...
"Wou jij mij iets duidelijk maken dan? Vond je het misschien een beetje zwaar op de hand? Smaakte de Karmeliet je ineens niet meer? Ik wilde je gewoon een gelukkige verjaardag wensen hoor en oké...ook wel een heel klein beetje dat ik je hier nog steeds mis.
Ik weet het wel, je bent heel lang bij ons gebleven, wel 90 jaar. Maar ik kwam je zo graag van alles vertellen: hoe een reis was geweest, wat ik met deze of gene had beleefd....Of ik liet je mijn nieuwe outfit of nieuwe kapsel zien. Je ziet het hé, het gemis zit hem vooral in die kleine dingen des levens. Je onwaarschijnlijk lekkere paling, die kan je hier ook nergens meer eten hoor. Ja, ik weet het, je gaf me je recept....
Wat ik mij vandaag nog afvroeg ? Worden verjaardagen nog gevierd aan de overkant? Bij jou was een verjaardag niet écht een feest hé..."Pft, zo oud dat ik al word...." Hoe vaak hebben we je dat niet horen zeggen....Vandaag zou je 93 geworden zijn...
Weet je dat mijn zus en ik steeds vaker uitdrukkingen en woorden van jou gebruiken en dat die ons zo blij maken dan...Er zijn er écht wel hele grappige bij. In "mijn" groepeke over ons dorp, in ons streekdialect, komen die natuurlijk ook aan bod. Soms post ik er nieuwe en ben dan benieuwd of mensen die nog kennen. Ik heb het dan ook steevast over "Moi moeder zoaleger" en krijg dan een warm gevoel van binnen omdat ik ze zie als een cadeautje van jou.
Moeke, ik ga je laten. Doe ze ginder maar allemaal de groeten en hou ons hier nog maar "nijg" in't oog"
P.S. "Bedankt om mijn vorige tekst te laten verdwijnen, ik vind deze ook veel mooier "
Soms heb je een vriendschap waarvan je denkt: dit kan nooit meer stuk, dit is vriendschap voor het leven....edoch....op een dag merk je, tot je ontzetting ,dat het "over" is en dat doet best wel zeer....
Daarnaast heb je vrienschap die voor het leven is, no matter what. Zo'n vrienschap is onbetaalbaar en maakt je tot een rijk mens. Ik heb er zo'n.
Veertien jaar geleden emigreerde mijn allerliefste mateken naar een heel ver land. (ik heb nog lieve vriendinnen hoor maar wel iets dichter bij huis) Bij ons laatste afscheid zouden geen tranen vloeien...(ja,ja)
Zij vertrok en ik bleef achter. Zo voelde het ook in den beginne. Onze eerste contacten waren kort en sporadisch ,via de telefoon.(de rekening van een "phoontje" naar een ander continent, kon aardig oplopen nietwaar) Skype, FB.....bestonden nog niet of waren alleszins nog niet door ons gekend. Soms gingen er maanden voorbij voor we iets vernamen van elkaar en toch...
Toen zij na enkele jaren -hoeveel weet ik niet meer precies- voor het eerst terug naar België kwam ,was er meteen opnieuw die verbondenheid. We gingen gewoon verder waar we gebleven waren en dat gaf zo'n fijn gevoel. Dan weet je wel, zo'n vriendschap gaat niet meer stuk. Toen ze, drie jaar geleden, "eventjes" kwam overgevlogen (een vlucht van algauw 9 uur met een tijdsverschil van 8 uur) voor mijn tweede huwelijk, was ik in de wolken en opgelaten als een kind.
Het jaar nadien , kon ik eindelijk op bezoek bij haar. Het werd onze huwelijksreis. Het klikte ook meteen tussen onze echtgenoten. We logeerden drie weken bij hen en voelden ons er thuis. Nooit zijn er wrijvingen of spanningen geweest. Ze troonden ons mee door hun nieuwe land en toonden ons de meest fantastische plaatsen. We trokken samen rond in hun motorhome en kampeerden in natuurreservaten waar de "wilde dieren" nooit ver weg waren. Toen het afscheid naderde hadden we het alweer moeilijk...Ik heb er een stukje van mijn hart achtergelaten toen... .... Gelukkig zijn Skype en FB er nu wel...Maar toch....Anneke, kind, I miss you. Hope to see you soon (life ;-))
"Dokter, ik slaap toch zo moeilijk in, de laatste tijd!" "Probeer om niet te vroeg in je bed te kruipen en neem een boek mee." "Oké, het proberen waard."
"Schatje, ik ga alvast naar bed,(geeuw) ik neem nog even mijn boek mee, welterusten"
"Oké, mmmm, mijn hoofdkussen zou best wat hoger mogen..." "Zo, dat is beter." "Veel licht geeft zo'n nachtlampje niet, toch beetje opschuiven misschien..." "Nu moet het lukken..." "Waar heb ik mijn bladwijzer nu gelaten???" "Hebbes!".....
"Best wel een mooi boek..." "Meent hij dat nu écht....????" "Neen, toch!"...(geeuw) (jaja, de slaap komt, even op de klok kijken, misschien toch nog iets te vroeg). "Hier kan ik nu écht niet stoppen,dat moet ik nog weten....nog één hoofdstukje...Nu écht het allerallerlaatste, best wel spannend..."
Eerst was er Toulouse, superkater! Mijn steun en toeverlaat, mijn troost in donkere dagen... En dan kwam Sterre. Donzig bolleke zwarte wol. Gevonden op een stortplaats door de dochter. Verwaarloosd, ondervoed... "Ma, ik heb haar gewassen, verzorgd maar vertrek nu graag op vakantie, ze mag toch even komen logeren???" Sterre kwam en Sterre bleef. Bezorgde iedereen in haar omgeving een schimmelinfectie: "Ma, help, ik sta vol rooie vlekken!" en groeide uit tot een volwaardige, stevig uit de kluiten gewassen kattin, met alle kenmerken van een Noorse boskat.
Nadien volgden Baziel en Fleur, broertje en zusje. Hij ros, zij tricolore. Hij heel ondernemend, zij eerder volgzaam. Hij gedroeg zich als een echte kwajongen, opende deuren, was heel aanhankelijk... Fleur, was écht een meisje: flemen, zeuren, vertellen...Zij hield heelder monologen...
De één na de ander speelden we kwijt: Toulouse stierf, op gezegende leeftijd, (dat wel...edoch...) aan de gevolgen van een beroerte. Sterre werd aangereden toen ze drie was. Baziel werd amper één jaar oud toen hij de vernieling werd ingereden.
Het verdriet van Fleur was tastbaar aanwezig. Constant zocht zij haar broer, gedaan met spelen en dollen in de tuin...
Tenslotte haalden we Basje in huis. Een neefje van Fleur, die zij vanaf dag twee aanvaardde als haar eigen zoon. Aandoenlijk om zien hoe zij voor hem zorgde. Basje werd Bas en Fleur had best heel wat te stellen met hem. Hij zat achter haar aan tot ze niet meer wist waar kruipen.
Op een avond, enkele maanden terug vertrok Fleur voor haar avondwandeling en kwam niet meer terug....
Bas liep de eerste dagen verloren....maar voelt zich nu de koning te rijk. Eigenzinnig als hij is ,komt hij knuffels vragen als het hem uitkomt. Vanop de motorkap van de auto overschouwt hij de buurt als was hij er heer en meester. Op gezette tijden vangt hij vogels, muizen en duiven en af en toe een vis.... Bas, zotte, lieve, dwaze kater, , blijf alsjeblieft nog lang bij ons....
Ik ben Lieve
Ik ben een vrouw en woon in Buggenhout (België) en mijn beroep is juf op pensioen.
Ik ben geboren op 29/05/1959 en ben nu dus 62 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: lezen, toneel, wandelen in de natuur, vogels observeren en SCHRIJVEN.
Ik ben gehuwd, heb twee kinderen en twee stiefkinderen, twee (stief)kleinkinderen , één kat en een vijver vol vissen :-)
 "Smile"){kind=icon}
 "Wink"){kind=icon}
 "Shocked"){kind=icon}
 "Rolling Eyes"){kind=icon}
 "Confused"){kind=icon}
 "Sad"){kind=icon}
 "Very Happy"){kind=icon}
 "Crying or Very sad"){kind=icon}
 "Razz"){kind=icon}
 "Cool"){kind=icon}
, hi,hi, ik kom niet meer bij....
....al had ik het liever toch met zekerheid geweten....
)
?????
