Soms is het nodig dat je je eens even terugtrekt in alle rust en tot je positieven komt. Voor ons geldt die regel dus ook. Wat is dan een betere plaats dan je te verplaatsen naar dé zee? Dus besloten we even al die stress en spanningen van het bruisende Leuven achter ons te laten en naar Westende te trekken met Josée. Met de nodige voorraad redbull en Martini beejbie stapten we in de auto en reden we naar het knusse huisje van Josée. Na een tweetal uurtjes rijden vlogen we al direct in die zware activiteit dat we altijd aan zee doen: wedstrijdje zetel-liggen. Josée en ik waren verplicht om met twee de kleinste zetel te delen omdat Anne de grootste zetel inpalmde en zich languit kon rekken. Wij hadden dat zo afgesproken, althans, ze had dat zo toch gehoord. We hebben onszelf dan ook overtroffen met te volharden in slechte-film-kijken. Wist je dat Spreek met volle zinnen, goh al die vragen, duidelijkheid en Scheer u de meest frequent gebruikte zinnen zijn die je als kijker van Eyes Wide Shut uitspreekt? Toch zijn we er in geslaagd deze, toch wel onduidelijke film, uit te kijken, om daarna op zoek te gaan naar een ander oninteressant programma.Vermits het toch al wat later op de avond was, was de enige zender waarop we konden rekenen Vitaya. Waar we toch wel oude programma's herondekten bijvoorbeeld Westlife, of was het Westenwind? Uiteindelijk zijn we dan toch maar gaan slapen, na een heftig ruzie-programma met Marta Steward. Ik kreeg natuurlijk het goed bed, ik had dat ook zo gehoord.
Met Josée die vond dat ze genoeg geslapen had en de living binnenkwam brak voor mij dag 2 aan, het goede bed heeft een iets minder strategische plaatsing, dus word je verplicht mee op te staan met de eerste die de living binnen komt. Sadistisch dat ze dan ook is, trok ze meteen de gordijnen open, en raar maar waar voor deze zomer: het was mooi weer. Een lange tijd later besloot Anne dan toch ook maar het daglicht op te zoeken en kwam haar kamer uit. Meteen maakten we ons klaar voor het eerste uitstapje van die dag: de Carre.
Na het eten hebben we ons naar buiten verplaatst, en lekker lui gewezen en interessante gesprekken gehouden over beendingen en dergelijke. Josée vond dat het tijd was om zich nuttig te maken en begon de ramen te kuisen. Anne en ik zouden onszelf niet zijn als we Josée niet steunden met de nodige kritiek en aanwijzingen. Vooral Anne stoorde zich aan de spinnenwebben die voor het raam hingen. Toen eenmaal de zon achter de storende treurwilg was verdwenen hebben we ons dan maar terug naar binnenverplaatst om een marathon VT4-series te kijken, en natuurlijk ook het vervolg van Westlife, waarbij Anne een interessante vraag stelde: Wat is een Q-baan? Voor de mensen die hier het antwoord niet op zouden weten: dat is wel degelijk gewoon een cubaan, een sigaar dus.
Omdat mevrouw Serneels 21 is en een Casino binnen mag besloten we dat als tweede uitstapje te doen, met alle financiële gevolgen vandien, maar hier weiger ik over uit te wijken. Laat het ons alleen houden bij het feit dat we nadien alle drie behoefte hadden aan Martini Beebie.
Dag drie ging er ongeveer hetzelfde aan toe. Liggen, hangen, eten, liggen, hangen, eten. Maar van te veel eten word je al wel eens misselijk, dé oplossing hiervoor kwam uit Josée haar mond: als ge ligt ga alles over! We hebben ook ondekt dat Anne niet zo snel het verschil ziet tussen een negerin en een witte. Want ja, Rihanna ziet dan ook niet zo bruin.
Hoe hard we ons ook amuseerden, ooit moesten we naar huis. Dus we trokken terug richting Vlaams Brabant om dan meteen door te gaan naar de place to be: den Universum. Wat misschien niet zo'n goed idee was, want daar kwam brokken van. Letterlijk en figuurlijk. Er is vanalles gebroken. Misschien hadden we die mojito's toch moeten laten en ons gewoon bij cola, canada dry of bailey's milkshake moeten houden. Blijkbaar zie ik er een beetje simpel uit na een mojito, met veel rum het is dan ook beter zo, want het was blijkbaar nodig om het volgende te vragen na een vrij gemakkelijke uitleg: Seg snapte gij mij nog?. Ik was nochtans maar gewoon aan het luisteren.
Het was in ieder geval een zeer memorabele driedaagse die voor herhaling vatbaar is, misschien dan wel zonder de tussenstop in het Casino...
