Druk op onderstaande knop om mij een e-mailtje te sturen.
Elke in het land van Ozz
Ozz
27-03-2007
Wollongong-Vrijdag
In Wollongong, een stadje aan de kust goed 100 kilometer van Sydney hadden we het 1 en ander goed te maken. Wij hadden namelijk nog een paar puntjes nodig om kans te maken op een plaatsje bij de erste vier teams. Daarvoor moesten we wel langs NSW (New South Wales), een jong team dat erg graag en ook heel veel loopt...
Aangezien Wollongong een 3 uur van Canberra ligt, had Hockey ACT beslist dat we met een grote reisbus zouden gaan. Iedereen samen de bus op. In om het even welk team levert dat een ongelooflijk leuke reis op, omdat de twee teams, dames en heren, de tijd hebben om lekker gezellig te kletsen en plezier te maken. Aangezien we de dag voor de wedstrijden reisden, was er dus totaal geen druk en geen zenuwachtig gedoe. Iedereen ging relaxed de bus op. De heren kropen achteraan de bus op en de dames zaten allemaal vooraan.
Het leek wel alsof er een denkbeeldigen scheidingslijn getrokken was tussen mannen en vrouwen. De heren praatten lekker alleen met de heren en de dames keken gezellig een filmpje. Alweer geen communicatie tussen de twee teams. Ik begon me af te vragen of de spelers en speelsters elkaar wel kenden. Ik had een keer gevraagd aan een paar speelsters wat voor mannen er bij de Lakers spelen, of het leuke mannen zijn, of of het allemaal onnozele pubers zijn. Nee, er zaten wel degelijk leuke mannen bij, ik kreeg naam en toenaam en het bijbehorende verhaal. Waarom is zo en zo een leuke vent, en waarom is die ene een totale loser. Op de bus op weg naar Wollongong vroeg ik me toch effe af of de verhalen die ik te horen had gekregen over de mannen echt waren of of het om hearsay ging. Hadden die twee groepen wel contact met mekaar of had iedereen zo maar een verhaal over iedereen, gewoon van horen zeggen?
Ik moet toegeven dat de sfeer die er hangt me echt begon te intrigeren. Ik ben zelf iemand die graag met mannen praat, omdat ze vaker (maar niet altijd!) rechtuit zeggen wat ze te zeggen hebben, omdat ze niet (of minder) rancuneus zijn dan vrouwen, omdat ze minder ingewikkeld zijn dan vrouwen, omdat ze grappig en belachelijk zijn als ze teveel drinken en omdat ze zich daar dan geen bal van aantrekken. Ik kan zo nog wel even doorgaan, maar daar gaat het nu effe niet om.
Ik praat dus graag met mannen, maar de enige mannen met wie ik hier contact had waren mijn coach Anthony en zijn assistent Solly. Echt praktisch als je het de hele tijd over hockey wil hebben, maar soms komt me dat al wel eens de oren uit. Ik had tijdens een clinic wat gepraat met twee Lakers; Adam Baxter, een jonge gast die zijn AHL-debuut maakte en Seyi, een gast die blijkbaar vorig jaar bij Antwerp gespeeld had (ik ben nog niet veel Aussies tegengekomen die nog niet voor Antwerp gespeeld hadden...). Maar voor of na wedstrijden, tijdens de reizen naar en van de wedstrijden, niks, geen contact, geen gesprekken, hooguit een 'goeiemorgen'. Strange, echt strange.
We zouden in Wollongong overnachten in een Surf and Leasure Park, een soort van bungalowpark vlak aan het strand. YES! Dat kon alleen maar goed zijn! Dat zag er echt goed uit... Ik zag het al voor me, 's morgens een wandelingetje en daarna een frisse duik in zee. Daar krijg zelfs ik mijn ochtendhumeur mee doorgespoeld... We werden opgedeeld in kamers van 3, ik had de tegenslag met de twee keepers op de kamer te liggen. Wie was er in godsnaam op dat idee gekomen? Enfin, 't zijn twee leuke meisjes, dus als ze hun gerief bij me vandaan hielden, dan kon ik er nog wel mee leven... Wij kregen nummer 42, de eerste bungalow naast de heren. AHA! Dat leek me wel interessant, misschien was het feit dat we buren zijn wel een aanleiding om hier en daar een gesprekje aan te knopen met een Laker...
Op vrijdag mochten we een uurtje trainen op het super snelle (maar ook oude en hobbelige) veld van Wollongong Hockey Community (ofzoiets). Eerst even langs de supermarkt, want we mochten weer zelf koken, en dan een echt goeie training. Zelfs al was je blind, je zou nog gezien hebben dat het een super training was. Kort, maar echt krachtig. Iedereen liep elkaar aan te moedigen, iedereen riep wanneer ze een bal wilde ontvangen, het was een gekwetter en geroep om u tegen te zeggen.
Toen we terug in ons Leasure Resort waren was het nog lekker warm en besloten we met z'n allen naar het strand te gaan en een duikje te gaan nemen. Ik had al snel door dat het water te koud was (en ik had met mijn extreem ongetrainde oog ook gezien dat er een stroomrafeling was -een sterke stroming die je ver mee in zee kan nemen. Je kunt ze gelukkig meestal redelijk goed zien en erbij vandaan blijven...). Ik was dus tot het besluit gekomen dat het vandaag bij pootje baden zou blijven. De helft van de Strikers ging met trainingsuniform en al het water in, geen tijd om een bikini te gaan aantrekken (en waarschijnlijk ook gewoon geen zin...). Ook de heren gingen enthousiast het water in. En weer die scheiding tussen de twee, de heren speelden als kleine jongetjes in het water, maar alleen met mekaar. De dames zwommen met de golven mee en deden hun uiterste best om uit die tide rip te blijven. Ik was toch blij dat ik niet het water in gegaan was, want ik heb totaal geen ervaring met zwemmen in zee. In Belgie ga ik sowieso al nooit dat vieze water in en in het buitenland ben ik tot mijn grote schaamte soms te bang omdat ik niet weet wat voor vissen er in het water zitten (misschien wel heeeeel gevaarlijke... je weet maar nooit)
Op vrijdag is er altijd Footie, Rugby Union, een sport waar iedereen hier blijkbaar echt gek op is. Ons avondeten moest en zou klaar zijn voor de Footie begon. Er kwamen een paar ploeggenootjes naar onze kamer tv kijken en babbelen. We maakten er een typisch tv-avondje van, gezellig met een theetje of een Milo (da's een soort van cacaopoeder verrijkt met vitaminen dat je dus in warme of koude melk strooit), in pyjama op bed, en natuurlijk commentaar geven op iedere speler, vooral NIET op de wedstrijd zelf...
Reacties op bericht (1)
29-03-2007
Elke down under
Ja El, jij hebt daar precies toch de tijd van je leven. Lijkt me te gek daar! En ik blijf met stijgende verbazing lezen over de scheiding tussen het mannelijke en vrouwelijke geslacht. Kan ik me hier totààl niet voorstellen. Misschien kun jij als buitenstaander wel een bruggetje slaan? Onder het mom van "ik ken de gebruiken hier niet dus ik doe maar wat"...
29-03-2007 om 10:06 geschreven door Enid
Over mijzelf
Ik ben Elke, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Frida / Pommes.
Ik ben een vrouw en woon in Mechelen (Belgie) en mijn beroep is hmm.
Ik ben geboren op 04/08/1976 en ben nu dus 46 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: hockey, fitnessen, lezen, tv-kijken, praten, Sean entertainen, met mijn katjes spelen, met ons super schattig Vicje spel.
