Marc komt mij oppikken op de camping in Saint-Astier en zet mijn zussen en mij af vóór de kathedraal in Périgueux. Bedankt Marc!

Wij moeten terug dezelfde straatjes door als gisteren om de stad uit te geraken en aan de rotonde gaat het dan een andere richting uit.

De straatjes in het centrum zijn vanmorgen leeg en daarmee kan mijn zus enkele foto's maken van de koperen schelpen die in de straten zijn ingewerkt. De gids geeft aan dat de beschreven route gewijzigd is door de vereniging en wij gaan de gewijzigde route volgen.

Wij passeren vlak voor het hotelletje in Chancelade waar mijn zussen en de mannen overnachten. Verderop staat de abdijkerk.

Het is bijna 10 u 30 en er staan meerdere auto's rond de kerk. Misschien een viering? Ik ga de kerk in en word verwelkomd door enkele dames. Ze bieden mij een misboekje en een blaadje aan en ze vertellen me dat er een viering zal zijn, in het Engels, voor de Engelstalige Gemeenschap van deze streek. Ik bedank de dames heel vriendelijk en leg hen uit waarom ik een kijkje kwam nemen in de kerk.

Wanneer we, aan de rand van het bos, Chancelade verlaten, zien we aan de linkerkant van de weg een pelgrimsbrievenbus. Ik open de bus. Er staat een schelp in met een theelichtje, een potje met noten, een berichtje met de plaats waar je water kan tanken, een schrift en twee stylo's. Ik open het schrift en zet er mijn boodschap in ter ondersteuning van zulke plaatsjes.

Daarna stappen we nog een heel eind door de bossen, stijgend en dalend. Net buiten het bos vinden we een eetplaats.

Mijn zussen eten "Kaas met stokbrood" want de kaas wordt er aan alle kanten tussenuit genepen, met enkele helse lachbuien als gevolg.

De donkerhuidige slak, die vanop mijn jongste zus haar bil probeert mee te eten, wordt met een schreeuw verwijderd. Ik krijg niet eens de kans om er een foto van te maken…

Een hele poos na het eten worden we onderweg getrakteerd op een fikse regenbui. We schuilen onder een oude eik, doen onze regenvesten aan en proberen een afdakje te maken met een regencape die ik mee heb. Als we na de regenbui verder stappen zien we links van ons, tussen de bomen, de toren van de kerk van Saint-Astier. Wij blijven de pijlen volgen en verder stappen maar er komt geen kerk in zicht. Op zeker ogenblik een kudde loslopende geiten rond gebouwen. Wij gaan rond de gebouwen en zien dat de weg nog verder afdaalt naar rechts, terwijl de kerk links moet liggen. Wij zitten aan het kasteel van Puy-Ferrat waar ook een refuge gevestigd is. Ik ga het erf op en zeg aan de jongeman die ik tegenkom dat wij de aangepaste route naar Saint-Jacques gevolgd hebben maar naar de kerk van Saint-Astier willen. Hij is duidelijk op de hoogte van de wijziging en stuurt ons, via de weg van het kasteel, de goede richting uit. Als we op de camping arriveren staat de teller precies op 29 km terwijl er slechts 25,8 km voorzien waren. Na een drankje spreken we af om samen iets te gaan eten.

En daarna afscheid nemen: Ann, Marc, Lily en Paul, allemaal bedankt voor drie toffe dagen…

En de groeten thuis aan de rest van de familie!

Iedereen is op tijd en we vertrekken om 9 u 00. Maar ik wil eerst nog eens langs het gemeentehuis om een stempel te halen. Maar het gemeentehuis is niet open. Dus, wij op weg. Ik merk al vrij vlug dat de gids niet overeenstemt met de pijlen, dus gids in de broekzak steken en de pijlen volgen. Het nadeel is dan dat je niet op de hoogte blijft van de afgelegde afstand. Gelukkig heeft mijn zus, Ann, een programma op haar gsm dat als gps fungeert en de kilometers, tijd en nog wat meer registreert.

Als we midden in een bos afspreken om uit te kijken naar een eetplaats staan er na één van de bochten drie houten blokken klaar om op te zitten. Toeval?... Ondertussen heeft Christiane me laten weten dat de camping van Périgueux (in Bouzalac) al twee jaar gesloten is.

Oplossing? Naar de camping in Trélissac.

Wij stappen verder door de bossen om uiteindelijk uit te komen op de weg naar Périgueux. Maar we moeten wel eerst nog 2,5 km langs een drukke verkeersweg lopen. Eerst in min of meer onderhouden bermen, daarna op een nieuw aangelegd fiets- en voetpad. Om dan uiteindelijk de binnenstad van Périgueux te bereiken via enkele smalle straatjes waar heel veel mensen aan het winkelen zijn, opvallend veel Nederlanders.

Wij naar de kathedraal. Aan de infostand vraag ik aan de mevrouw een stempel. Ik krijg een stempel en als pelgrim het voorrecht om een blik te werpen op de zuilengang die men aan het restaureren is. Bijzonder mooi!

Daarna wachten we op een terrasje op de komst van Marc, die ons tot bij Christiane gaat brengen.

Christiane staat op 500 m van de kerk van Trélissac, want een camping is er niet, maar haar vinden is moeilijker dan we dachten.

Mijn zussen en de mannen rijden dan naar Chancelade en wij beslissen om naar de camping van Saint Astier te rijden om te overnachten.

Vandaag is de afstand niet te groot en we hebben afgesproken om te starten op de camping van Thiviers om 10 u 00. Mijn zussen en mijn schoonbroers arriveren ruim op tijd! Na enkele foto's, en nog afscheid nemen van Monica en Theo, zijn we op weg. Ludo wenst ons in het vertrek nog een "Buen camino". Dankuwel Ludo.

De camping af, naar rechts. En daar ligt de eerste hindernis. De weg gaat redelijk bergop. Maar het blijkt algauw dat die twee niet ongetraind naar hier zijn gekomen. Ze gaan goed mee de helling op. Aan de tweede splitsing leg ik mijn zussen uit waarop ze moeten letten de volgende dagen om het traject van "La Voie de Saint-Jacques" te lopen.

In het gehucht "Montaugout" laat ik mijn jongste zus de huizen tellen: "twee uitgerekte half-open" telt ze bijeen en we zijn het hele gehucht doorgestoken.

Voorbij "Les Jacquiers" passeren we aan een ganzenkwekerij waar honderden ganzen hun vrije loop hebben.

In "Le Pic", ook een gehucht, gaan we eten want we zijn al halverwege. Vier blokken hout dienen als tafel en stoelen.

Na de maaltijd laat ik op één van de blokken een dankwoord achter voor de eigenaar. (zie foto)

In Négrondes wil ik naar het gemeentehuis, maar dat is nog gesloten tot 14 u 00.

Wij zouden graag ook nog wat water bijtanken. Een oudere man langs de weg wijst ons in de goede richting. Dit water hebben we nodig want de temperatuur loopt op tot 34°.

Door enkele bosjes en langs velden raken we in Sorges waar de rest van de familie ons opwacht. Eerst een voetbad voor de zussen en daarna drinken we een glaasje op de goede afloop van de eerste dagetappe. Mijn zussen en de mannen keren terug naar Chancelade.

Afspraak: morgen vertrek om 9 u 00 wegens de langere afstand.

Wij overnachten op de camperplaats in Sorges aan het truffelmuseum.

8u30 -  Brood halen aan de receptie. Eten, inpakken en wegwezen. Wij moeten nog terug naar Saint-Pierre-de-Frugie.

Bij het vertrek zijn de Nederlanders en de jongeman en zijn moeder al aanwezig om ons uit te wuiven.

De weg van Saint-Pierre-de-Frugie naar La Coquille is helemaal veranderd en stemt niet overeen met de gids of de kaart. Ik schakel over op het volgen van de pijlen. Voornamelijk door bosrijk gebied stappen. Maar goed op zo een warme dag als deze.

Wanneer ik in La Coquille de steenweg Limoges-Périgueux opstap dat merk ik onmiddellijk waarom deze wegverlegging. Tweehonderd meter verder is namelijk het "office du Tourisme" gevestigd, vandaar.

La Coquille, een dorp met zo'n naam hoort op een pelgrimsweg te liggen.

Verder naar Thiviers is het vooral tussen de velden, door bossen en door straten van gehuchten waarvan ik jullie de namen bespaar.

Ik had met Christiane afgesproken om via de sportvelden, 2 km vóór het centrum, naar de camping van Thiviers te komen. Maar ik ben vroeg en voel me nog heel goed en beslis om naar het centrum door te stappen. Binnen op het stadhuis, waar de bedienden zitten te puffen van de warmte, vraag ik een stempel. Enkele foto's maken en even binnengaan in de kerk. Dan naar de camping die 1,5 km van de kerk ligt.

Om 16 u 45 rinkelt mijn gsm. Mijn twee jongste zussen, Ann en Lily, en hun mannen, Marc en Paul, zijn in Thiviers. Zij zijn vanmorgen in Limburg vertrokken en zij komen nog eens langs op de camping. Mijn zussen zijn naar hier gekomen om drie dagen met mij mee te stappen. Zij logeren net buiten Périgueux, in Chancelade, en ze rijden verder naar hun verblijf.

De caravan naast onze mobilhome heeft een Nederlandse nummerplaat. De man, Ludo, is al vijf keer naar Compostela gestapt. Stof genoeg voor een lang gesprek. Ludo en ik gaan naar de refuge van de camping om te zien wie de pelgrim is die er is toegekomen. Hij blijkt niet thuis te zijn. Rond 19 u 45 ben ik een beetje op verkenning op de camping. En wie kom ik daar tegen? Annick, die vóór Bourges nog samen op stap was met Roland en Gaby, en op weg is naar Bayonne. Zij heeft twee dagen rust genomen in La Coquille. Zij was een beetje depressief door het regenweer. Vandaag is het terug haar eerste stapdag, na haar rustpauze, en zij logeert in de refuge. Annick hoopt te kunnen doorgaan tot Bayonne.

Sterkte Annick!

Aan de afwas ontmoeten we twee jonge mensen, Monica en Theo, uit het Leuvense. Vooral Monica wil alles weten over Compostela. Zij verblijven hier op de camping omdat ze zaterdag naar een bruiloft mogen gaan van een Belgisch koppel dat hier komt trouwen.

En wij, wij zitten zaterdag hopelijk in Périgueux.

Er zijn hoge temperaturen aangekondigd voor vandaag. Ik verlaat de gemeentelijke camping van Flavignac ruim vóór 9u00.

En veel drinken is de boodschap. Ondanks de vele kilometers van gisteren ben ik vrij vlug in Les Cars (na 3,7 km) om na 2 uur stappen , tien kilometer af te leggen. In Châlus neem ik een aantal foto's van de ruïnes van het kasteel. Als ik naar het gemeentehuis vraag, blijkt dat een heel eind buiten het centrum te liggen en helemaal niet op mijn route. Op het centrale plein tank ik mijn drinkfles vol fris water, want de zon staat te branden. Van Châlus naar Firbeix stap ik door bossen en langs vijvers. Lekker koel bij deze temperaturen.

Op weg naar Saint-Pierre-de-Frugie opnieuw door het bos om dan de route te verlaten en Christiane op te zoeken die op het kerkplein staat.

Na wat verfrissing verplaatsen we de mobilhome naar Fardoux, een gehucht van La Coquille, om de nacht door te brengen op de camping aldaar.

Na het eten aan de afwasplaats van de camping beginnen we een gesprek met de vrouw die, met haar man en de mobilhome, op de campingplaats schuin voor ons staat. Het onderwerp Compostela komt natuurlijk vrij vlug aan bod. Ze wil er alles over weten.

Er komen een Nederlandse man en vrouw bij aan de afwas. Die willen het ook weten. En nog een Fransman, een jongeman, die met zijn moeder op de camping is. Hij heeft er ook flarden van opgevangen en zegt dat hij het aan zijn moeder gaat vertellen.

De tijd vliegt aan de afwas…

Als we een halfuurtje later nog een beetje zitten uit te rusten voor de mobilhome, komt de moeder van de jongeman haar verhaal halen.

Zij wil zelf ook naar Compostela stappen, samen met een vriendin die al heel wat ervaring heeft als camino-ganger.

Haar onderneming is gepland voor volgend jaar en ze kan alle tips goed gebruiken, zegt ze.

Ik moet vanmorgen zien aan de kathedraal te geraken, want die ligt meer dan 6 km van de camping en dat is niet voorzien in het traject van vandaag. Dus, neem ik de bus. De chauffeur zet me af aan "l'Office du tourisme", van daar ken ik mijn weg, want dat traject naar de kathedraal heb ik zondag in omgekeerde richting gedaan. Vanop het plein voor de kathedraal moet ik nogal wat straatjes en pleintjes doorlopen om het centrum uit te geraken. Mijn reisweg in de ene hand en een kaart van Limoges in de andere hand, want vooral op de pleintjes is dat geen overbodige luxe.

Voor ik in Mérignac toekom stel ik vast dat ik op een wandelweg naast de steenweg mijn bril kwijt ben. Ik draai onmiddellijk om en ga de verharde wandelweg terug af, méér dan 1 km. Aan het einde, of begin, heb ik hem niet gevonden. En ik ben bijna zeker dat ik hem hier nog had.

Ok, dan maar weer verder, dezelfde weg terug. Na de tweede inrit, dan staan er paaltjes op de wandelweg, plots een ingeving, ik stop, kijk rond en daar ligt ie, aan de rand van de wandelweg.  Toeval?   Nee, dat bestaat niet…

Van Mérignac naar Aixe-sur-Vienne, waar ik halt hou om te eten.

Het is warm en op weg naar Saint-Martin-le-Vieux raak ik zonder water. Een gemeentearbeider wijst me de weg naar het gemeentehuis. Aan de achterkant zijn er toiletten en is er ook een kraan om water te nemen, zegt hij.   Bedankt man!

Van het gemeentehuis loop ik dan ook nog 800 m in de verkeerde richting...  Ja! Weer terug.

En dan ga ik door een gehucht, waar je volgens mij enkel op een zonnige dag als vandaag kunt voorbijlopen:   Beausoleil !

En uiteindelijk raak ik toch in Flavignac en ook op de camping, die 400 m buiten het centrum ligt.

Na de etappe van vandaag zit ik aan een totaal van 1003,1 km.

Dat wil zeggen dat ik vandaag de grens van 1000 km heb overschreden…

Wij zijn laat wakker en de zon is al van de partij. Relaxen op een rustdag, na toch wel een zware week, kan deugd doen.

Ik zet mijn verhalen op de blog, want door het slechte weer heb ik dat enkele dagen niet kunnen doen.

Christiane gaat ondertussen de was doen. Wij hebben al enkele mensen met verschillende nationaliteiten ontmoet, maar Australiërs hadden we nog niet gezien. Nu dus wel! Naast ons op de camping, Valerie en Ray uit de streek van Tasmanië. Zij zijn voor elf weken op vakantie in Europa, met de mobilhome die ze hebben opgepikt in Oostenrijk. Ondertussen zijn ze al in Engeland en Wales geweest en nu zitten ze hier in Frankrijk, op doortocht naar Italië. Daar gaan ze veertien dagen aan het Gardameer verblijven. Het zijn ook koersfanaten, want ze zijn goed op de hoogte van wat er in de "Ronde van Frankrijk" gebeurt. "Val", zo mogen we haar noemen, is een babbelkous. Nu ze weet dat ik te voet op weg ben naar Spain, compostela is waarschijnlijk te moeilijk om uit te spreken, heeft ze al tientallen keren het woord "amazing" gebruikt.

Na 21 u 00 komt er nog een Nederlander uit het noorden, samen met zijn hond, te voet de camping op. Hij is vandaag met de trein uit Amsterdam vertrokken en via Brussel naar Parijs gespoord. Vandaaruit naar Limoges en dan de zes km te voet naar de camping. Deze man heeft al een aantal wandelingen gedaan waaronder Bergen - Parijs. Hij wil nu Parijs - Limoges doen, maar dan in omgekeerde richting. Hij plaatst zijn tent tegenover onze mobilhome en gaat zich dan wat verfrissen. Ondertussen blijft de hond, een Mechelse scheper, waken over de tent, zonder rond te lopen of lawaai te maken naar de voorbijgangers. Mooi om zien!...