Wij hebben een goede nachtrust gehad onder de kerktoren van Terradillos de los T… (juist!)

Ik ben om 8 u 20 al klaar om te vertrekken en wie komt daar aangestapt? Robert uit Lochristi. Hij heeft vannacht in een albuerge in Ledigos geslapen en heeft de 2,8 km tot hier er al op zitten. We stappen samen verder en praten over de camino en alles wat er bij komt zien. De prijs van de albuerges, het eten, de collega's peregrino's (pelgrims), maar ook over onze pensionering en andere dingen uit het dagelijks leven.

Ondertussen zijn we ook een deel van de Aziaten, het zijn Koreanen, gepasseerd. Robert vertelt dat ze met dertien zijn, 3 begeleiders en 10 kinderen (tieners). Zij zijn 10 maanden onderweg, en hebben al een aantal landen bezocht waaronder Duitsland en Italië. Nu zitten ze hier een aantal dagen op de camino en dan trekken ze verder naar Portugal. Daarna gaan ze nog een aantal andere landen aandoen. Ze geven 's avonds rond negen uur een optreden met hun trommels.

De kilometers vliegen voorbij en de dorpen ook. Moratinos en San Nicolas del Real Camino dus ook.

Als we 2,5 km vóór Sahagun in de "Ermita de la Virgen del Puente" (Kapel van de Maagd van de Brug) even binnengaan is daar een vrouw die ons beiden een stempel bezorgt.

Verderop zegt Robert dat hij in Sahagun gaat uitzien om wat eten te kopen. Daar nemen we dan ook afscheid.

Bedankt Robert, voor de kennismaking en het samen stappen, en nog veel succes op de Camino Primitivo! Buen camino!

Ik ga nà het centrum binnen op de camping om info te vragen, want wij gaan hier 2 X overnachten, maar ook waar ik een "supermercado" (grootwarenhuis) kan vinden om onze inkopen te doen. De juffrouw van dienst duidt mij op een kaart alle gegevens aan.

Als ik 4 km verder, in Calzada de Coto, wil gaan eten in een bushalte, zitten daar al vier Fransen, twee mannen en twee vrouwen uit de buurt van Le Mans. Allen vijftigers. Ze zijn in SJPdPort vertrokken en doen op hun eigen tempo de camino. Maar ze nemen er ook wat "omwegen" bij. Ze stappen van in Calzada del Coto de "Calzada Romana" om zo in Reliegos te geraken. Au revoir en Buen camino!

Ik heb nog niet gedaan met eten en er komt een Italiaan bij zitten, een twintiger. Hij is gisteren van Boadilla del Camino tot Ledigos gestapt, goed voor 48 km. Vandaag hoopt hij 47 km te doen want hij wil op dinsdag 2 september aan komen in Ponferrada. Dat is na de trip van vandaag nog 128 km, te stappen in drie dagen. Ciao, buen camino!

Tijdens de laatste 6,5 km naar Bercianos del Real Camino neem ik toch nog een rustpauze want de zon is heet en werkt afmattend.

De kilometers beginnen nu te wegen. Maar ja, wat wil je, er blijven maar 16 stapdagen niet meer te gaan…

Christiane wacht me daar op, op een schaduwrijk plekje. Verfrissen en dan winkelen is Sahagun en daarna naar de camping, want…

Om de vertrek- en aankomstplaats van de etappe van vandaag, zonder fout, na mekaar uit te spreken moet je al enkele keren oefenen.

En dan wetende dat de Spanjaarden meestal de nadruk leggen op de voorlaatste lettergreep en dat een dubbel L als j of als Lj wordt uitgesproken. Probeer 't maar!...

Vanaf de camping ben ik na 150 m al op de camino. En dan begin ik aan een tocht van ongeveer 17 km tot het volgende dorp. Een afstand waar de meesten toch een beetje afkerig tegenover stonden de laatste dagen. Maar we moeten erdoor, dat is de camino…

Ik heb voor mijn eigen een indeling gemaakt om deze afstand te overbruggen. De eerste vijf kilometer tot aan de abdij, daarna nog eens vijf kilometer tot aan de kruising met de PP - 2419 en dan nog 6,8 km tot Calzadilla de la Cueza. Goed doorstappen, en dan zou dat moet lukken in 3 u 45.

Ik ben om 9 u 10 vertrokken op de camping en het is 12 u 35 als ik in Calzadilla de la Cueza toekom. Ondanks de hitte, de wind en géén bescherming, toch een flink tempo aangehouden én regelmatig gedronken.

Verder naar Ledigos is het nog 6,2 km. Maar ik maak toch gebruik van een rustplaats op 1,5 km van Ledigos om nog wat uit te blazen.

Er is nog een man op de rustplaats. Daniël, is een Italiaan, 42 jaar, uit Venetië. Hij is met zijn vespa, een retro-model uit 1967,

op weg naar Santiago. Daniël is zondag in Venetië vertrokken en doet 300 à 400 km per dag.

Hij zat gisteren op de route Zaragoza - Logroño en het was 42°. Hij heeft zijn scooter moeten laten afkoelen.

Ik kon er een biefstuk op bakken, grapt hij.   Nog een foto met zijn vespa en dan afscheid nemen.

Ciao Daniël, buen camino en arrivederci.

Ik passeer eerst door Ledigos en dan nog 2,8 km verder naar Terradillos de los Templarios.

Ondertussen kun je het al in één keer uitspreken zeker?

Christiane zei gisterenavond nog dat ze het niet geloofde van "de autostrade aan pelgrims op de camino Francès". Vandaag heeft ze haar mening moeten herzien. Want Fromista en Carrion de los Condos zijn verbonden via de P - 980, de weg die Christiane vandaag volgt en die ook door of naast een viertal dorpen loopt. En, de camino loopt er vlak naast. We vertrekken samen om 8 u 30. Ik krijg onmiddellijk de mogelijkheid om enkele mooie beelden vast te leggen omdat we de A - 67 (Cantabria - Meseta) oversteken. Ik stel ook vast dat, hoe dichter we naar Santiago stappen hoe méér dat "de camino" leeft maar ook hoe méér aanduidingen er zijn. Niet alleen de gele pijlen, maar ook beelden, muurschilderingen en verkeersborden allerhande.

Poblacion de Campos stap ik gewoon voorbij. Maar op het pleintje in Revenga de Campos rust ik even om wat te drinken. Daar zitten ook een jongen en een meisje uit de USA waar we deze week als eens kort kennis mee hebben gemaakt. Hier zie ik voor de tweede dag na mekaar, en voor de tweede keer vandaag, ooievaars op hun nest. Vanmorgen in Fromista heb ik een koppel gezien en hier opnieuw een koppel.

Er is ook nog een Italiaan op het pleintje die enkel Italiaans spreekt. Hij kan me toch uitleggen dat er juist nog een Belg gepasseerd is.

OK, thank you, ciao…

Als ik in Villarmentero de Campos voorbij kom zijn een groep, wel 10 tot 15 Aziaten, zich aan het klaar maken om opnieuw te starten. Ik zie een jongen met drie rugzakken staan, ééntje vooraan op zijn buik en twee op zijn rug. Een andere jongen heeft drie rugzakken op zijn skateboard vastgebonden en gaat dat zo voorttrekken. Hij staat al klaar op de rijweg, wat héél gevaarlijk is…

Ik stap verder en ontmoet nog twee Spanjaarden, vier Finse vrouwen, nog een Spaanse die Engels praat en op vakantie is in deze streek. En vlak voor Villalcazar de Sirga een Braziliaan die behoorlijk Engels praat. Leandro is vertrokken in SJPdPort en wil naar Santiago. Zijn moedertaal is Portugees en daardoor verstaat hij heel goed Spaans. Onze wegen scheiden aan het volgend dorp. Buen camino Leandro!

Dan stap ik 4,5 km alleen en op 1 km van Carrion de los Condos kom ik bij een man. Ik groet hem in het Spaans en vraag dan in het Engels van welk land hij komt. Belgium, zegt hij. Nederlandstalig of Franstalig? Nederlandstalig! Eindelijk een Belg, het is Robert uit Lochristi. Robert, zelfde naam als mijn broer, is op 18 juni uit Doornik vertrokken naar Château-Porcien en zo verder naar Reims. Dan via Vézelay naar Nevers en Limoges. Hij stapt nu de camino Francès tot Léon en stapt dan noordwaarts naar Oviedo om de camino Primitivo te doen. Anders is hij té vroeg in Santiago. Robert wil op zijn verjaardag, 25 september, aankomen in Santiago en via de omweg van de camino Primitivo zal dat lukken. We nemen afscheid voor het beeld van de pelgrim in Carrion de los Condos. Robert gaat zijn albuerge zoeken en ik de camping. Misschien tot één van de volgende dagen, en buen camino!

Ik naar de camping waar Christiane geparkeerd staat, niet ver van de camino.

Onmiddellijk als ik toekom zegt ze dat ze vandaag héél, héél véél pelgrims gezien heeft. Dus toch een autostrade?…

Ik ben laat weg op de camping in Castrojeriz. 9 u 35 ! En de zon staat al te schitteren.

De brug van de rivier over en dan klimmen. Wij moeten een hoogte van ongeveer 100 m overwinnen. Alto de Mostelares ligt op 910 m met een klim van meer dan één kilometer aan 12 %. Boven op het plateau is het ongeveer 300 à 400 m vlak en dan een afdaling aan 18 %. Dat is echt opletten!! Zelfs al is het eerste stuk volledig in beton.

Op weg naar Itero de la Vega kom ik een Slovaak tegen die Engels praat. Hij zegt dat hij de Camino heeft gedaan, SJPdPort - Santiago en dat hij nu op terugweg is naar Bayonne. Vandaar wil hij al liftend terug naar huis. Maar hij zit zonder geld om zijn overnachtingen te betalen en daarom vraagt hij een beetje geld. Ik geef hem wat, hij bedankt mij en gaat verder.

Ik stel vandaag, opnieuw, de afstand in de gids in vraag. Ik heb twee uur en half gestapt en slechts 6,6 km afgelegd in Itero de la Vega.

Er volgt nog een zachte beklimming van ongeveer 5 km naar Otero Largo. Onderweg passeer ik het kanaal van Pisuerga. Daar staat een vrouw met een fiets. Het is Bonnie, uit Minnesota, USA. Bonnie is een vijftiger en is in SJPdPort, te voet vertrokken voor de Camino. In Burgos heeft ze een fiets gehuurd voor vijf dagen, die ze in Léon weer mag achterlaten. Daarna gaat ze de rest te voet afleggen. Ik zie haar nog één keer terug aan het watertappunt in Boadilla del Camino. Hier zie ik ook een aantal ooievaars op hun nest. Ik denk dat er drie nesten zijn. Maar ondertussen ben ik weeral meer dan 10 km door de meseta gestapt. De Spaanse hoogvlakten op 800 m en meer… Broeierig warm, venijnig windje, dus drinken is de boodschap. Op een viertal km van Fromista kan ik langs het kanaal van Castilla lopen, dat koelt een beetje, maar toch niet alles.

Juist voor Fromista is er een rustplaats. Daar maak ik gebruik van, want het is bijna 16 u 00. Terwijl ik daar zit te rusten komt er een jongeman toe. Jacob, uit Oostenrijk, spreekt Engels. Jacob is vanmorgen om 5 u 00 in Hontanas vertrokken en heeft nu al 32 km gestapt. Hij voelt zich nog goed. Hij wil eerst wat rusten en dan nog 10 km verder stappen. We praten nog wat over onze tocht en over de mobilhome.

Daarna nemen we afscheid. Jacob, buen camino!

Ik stap verder naar de camperplaats, juist voorbij het centrum, waar Christiane de mobilhome, nogmaals op de camino heeft geparkeerd.

Vandaag en de volgende dagen, etappes door de ruwe hoogvlakten (+/- 800 m) tussen Burgos en Léon. Links en rechts gaan we voorbij een aantal toppen die de 900 m en enkelen die zelfs de 950 m meter hoogte overschrijden. Ruw, maar een mooi berglandschap.

Van bij de start in Hornillos del Camino zit ik in het spoor van een man die gelijke tred houdt. Na goed 1,5 km kom ik bij hem omdat hij vertraagt om even met een Frans meisje te praten. Dan stappen we samen verder. Hij heeft dezelfde voornaam als onze pa, François komt uit Parijs, spreekt Frans maar ook Spaans omdat zijn ouders toendertijd zijn moeten vluchten voor het Franco-regime in Spanje. Hij is 65 jaar en is al 4 jaar bezig met lange afstanden te wandelen.

In 2011 heeft hij de Camino Francès gedaan (SJPdPort - Santiago)

2012 - Camino Primitivo (Oviedo - Santiago)

2013 - Van Le-Puy-en-Velay naar SJPdPort alleen in Frankrijk

en nu is hij vertrokken in de buurt van Barcelona, heeft de Ebro (rivier) gevolgd tot in Logroño en is dan overgestapt op de Camino Francès en hij wil doorgaan tot in Finisterre. Wij praten ook over voetbal, het wereldkampioenschap en over de kwaliteit van de verschillende landenteams. En dat je met 11 goeie voetballers nog géén goeie ploeg hebt. Daar is méér voor nodig.

Het is tien uur. Ik ben één uur en een kwart aan het stappen. François vraagt of het nog ver is voor een volgend watertappunt. Ik weet het niet. Ik geef hem wat gedroogd fruit en wat noten. Dat vindt hij lekker. Hij wil wat rusten want hij is al drie uur aan het stappen.

Ik neem afscheid. Bonjour François, misschien tot in Castrjeriz en Buen Camino!

Terwijl ik bij François aan het drinken was, zijn er ons enkele mensen voorbij gestapt. De laatste, een jong meisje van 18 à 19 jaar, haal ik zo weer in. Ik zeg haar goeiendag (altijd in 't Spaans) en ze antwoordt "Bonjour". Française, vraag ik. Nee, Spaanse. En Frans spreken? Ja, een beetje, zegt ze. Lara is met haar familie op stap. In feite drie families, in totaal twaalf personen. Zij zijn met vier auto's uit Andalusië naar hier gekomen om hier zeven dagen te stappen tussen Logroño en Castrojeriz. Vandaag voor haar en haar familie de laatste etappe en morgen terug naar huis. Vorig jaar hebben ze SJPdPort - Logroño gedaan. En volgend jaar komen ze terug. Lara heeft deze zomer met haar familie ook al een rondreis gedaan in Slovenië en het noorden van Italië. En vijf jaar geleden zijn ze in België geweest. Brussel, Brugge en Gent kan ze zo na mekaar noemen. Lara zit op de universiteit en volgt een opleiding verpleegkunde.Het lijkt mij een meisje dat weet wat ze wil. En ze zou ook graag meerdere talen kennen. Frans dat gaat al behoorlijk, maar Engels vindt ze moeilijker. Nog een foto van Lara met haar papa José en dan Adios et bon retour…

Ik ben aan het afdalen en ik passeer aan een bord: "Hontanas 0,5 km" maar ik zie nergens huizen. En dan plots, rechts in de bergflank duikt er een kerktoren op, en huizen. Oh wat ligt dit kleine dorpje hier mooi verscholen in die bergflank.

Van hier tot Catrojeriz is het nog 9 km die ik in minder dan twee uur afwerk.

Christiane wacht op de camping, opnieuw pal op de Camino…

Christiane zet me vanmorgen af op de camperplaats in Burgos, vlakbij het centrum. Vandaar loop ik naar de kathedraal om nog wat foto's te nemen. Ze is in-druk-wek-kend, zelfs zonder volk rond. Ik kan er niet genoeg van krijgen.

Het is 9 u 30 en de meeste pelgrims zijn al op stap. Ik ga de stad uit en passeer aan de universiteit van Burgos.

De afstand van Villabilla de Burgos naar Tardajos is meer als voorzien omdat ik, door de werkzaamheden aan de A - 231, een omweg moet maken van ongeveer drie kilometer.

Het is elf uur en Christiane heeft nog niks laten weten. Normaal krijg ik iedere dag een berichtje dat ze is aangekomen op de plaats van bestemming. Ik probeer haar te bellen, zonder resultaat. Ik stap verder richting Terdajos.

11 u 15 Nog eens bellen, en de twee volgende kwartieren ook. Ik blijf stappen en om 12 u 15 doe ik een berichtje. Géén antwoord…

Ik passeer door Tardajos en Rabé de las Calzadas en ga aan het monasterio Nuesta Señora iets eten.

Nog een berichtje. Géén antwoord… Het wordt me teveel!

En dan spoken de slechtste scenario's door je hoofd. Alle moed samenrapen, nog 8 km…

Onderweg toch nog enkele foto's maken, maar ik wil zo snel mogelijk in Hornillos del Camino zijn.

Vóór dat ik het dorp binnenkom zie ik de mobilhome al staan.

Wat een opluchting!!!

De reden van niet-reageren ligt bij het feit dat onze verbinding via het Spaanse telefoonnet verbroken is.

In Pamplona heeft men ons gezegd dat het één maand geldig was en nu is het al verlopen???

Wij schakelen vanaf nu terug over op onze Belgische nummers!!!

Om 18 u 00 gaan we iets eten in de Bar / Restaurant en zitten samen aan tafel met Jen, een Deense man die goed Engels praat. Hij is gisteren vijftig geworden en heeft gisteren dan maar 52 (ja tweeenvijftig) kilometer gestapt op de camino. Hij hoopt over zestien dagen in Santiago te zijn want hij loopt gemiddeld 28 km per dag. Buen Camino!

Voor mij een bewogen dag, maar ook dat is "Camino"…

Atapuerca ligt aan het begin van de klim naar de "Matagrande" op 1.078 m.       Het klimmen op zich is niet zo steil maar de losse stenen en de stukken met rotsstenen maken het moeilijk. Boven op het plateau krijgen we weer mooie panorama's gepresenteerd. En als we wat verder aan de afdaling beginnen dan zien we in de verte Burgos al liggen en het is toch nog 20 km.

In Cardeñuela Riopico ga ik een bar / restaurant binnen voor een koffie en een broodje/kaas/bloedworst. Daar ontmoet ik de zes Italianen van gisterenavond. Ciao!

Voor ik aan de luchthaven van Burgos kom is er blijkbaar een alternatieve route linksaf. Maar ik ga rechtdoor, voorafgegaan door één pelgrim, die ik halverwege de luchthaven passeer.

Dan via Villafria over het industrieterrein, 10 km lang, naar Burgos. Bij het binnenkomen van de stad, ga ik eerst op een bank nog iets eten. En dan passeert die ene pelgrim mij opnieuw. Een paar honderd meter verder ligt hij dan weer op een bank uit te blazen als ik passeer. Ik stap naar hem toe. Een Italiaan die goed Engels spreeekt. Hij zegt dat hij vermoeid is, want dat hij al negen dagen aan het stappen is. Als hij hoort dat ik al véél langer aan het stappen ben, slaat zij zichzelf voor het hoofd en vraagt hoe dat mogelijk is!...      Ik wens hem Buen Camino!

Burgos is een grote, mooie, vernieuwde stad.

Het duurt een tijdje voor ik de kathedraal in zicht krijg, maar dan…      OOOHH!!!    en      AAAHH!!!

FE - NO - ME - NAAL ! … ! ... ! ... !

Zoveel torens en torentjes! En zoveel volk op het plein vóór de kathedraal. Maar er zijn zeker drie bruiloften op de been en allemaal om ter mooist. Dat is mooi meegenomen. Ik ga even de kathedraal binnen om de binnenzijde te bekijken. Ook dat is overweldigend. Dan in de toeristische dienst van de kathedraal een stempel gehaald.

In de "Officina de Turismo" ga ik info vragen, want we willen gaan winkelen, maar wij zouden ook gas en diesel moeten tanken en dat is niet zo vanzelfsprekend hier in Spanje. De man van dienst spreekt Engels en Frans, heel vriendelijk en duidt mij op een uitgebreid stadsplan aan waar alles te vinden is. Maar als wij onze boodschappen gedaan hebben loop ik op de site rond, maar nergens een tankstation te vinden. Ik vraag aan een Spanjaard met een mobilhome of hij weet waar ik gas kan tanken. Ik ben ook niet van hier, zegt hij, maar we gaan het in de autoshop eens vragen. De mensen in de shop leggen het heel goed uit, in 't Spaans, en de Spanjaard zet het voor ons "in 't Frans" op papier.

DANKUWEL!   Gracias,   Adios !

Wij overnachten vandaag op de camperplaats in Burgos.

En morgen verhuizen we naar de camping in Burgos.

Wij hebben leuke herinneringen overgehouden aan de gesprekken van gisterenavond.

Vóór halfnegen ben ik al aan het stappen. Villambistia ligt op ongeveer 800 m hoogte en we moeten terug naar hoger vandaag.

Via Espinosa del camino naar Villafranca Montes de Oca valt het nog mee. Maar vanaf het centrum van dit laatste dorp is het stijgend naar een plateau en wéér stijgen. Onderweg loop ik voorbij een Engelsman die moeite heeft om vooruit te komen. Als ik vraag of het nog gaat, zegt hij dat alles OK is, maar dat zijn benen vermoeid zijn.

Even voorbij de top, Alto de Valbuena op 1.162 m, kom ik bij de Australische en het meisje uit de USA van eergisteren. Zij zijn vanmorgen in Belorado vertrokken en stappen tot Agés. Dit dorp ligt 2,5 km vóór Atapuerca. Hey girls, Adios,…

Op weg naar San Juan de Ortega kom ik bij Serena, de Italiaanse die Engels spreekt, van gisteren aan tafel. Wij hebben het uiteraard over de gesprekken tijdens de maaltijd gisterenavond. Serena zegt dat ze het fantastisch vindt hoe de vertalingen Nederlands-Engels-Italiaans-Spaans en omgekeerd verlopen zijn. Ze klaagt ook wel een beetje van vermoeidheid in de benen. Ze stapt vandaag ook tot Atapuerca. Als een Italiaanse vriendin van Serena ons inhaalt laat ik de beide dames verder in het Italiaans praten en neem afscheid. Buen camino!

In de kerk van San Juan de Ortega loop ik Manuel tegen het lijf. Hij klaagt over het weer, omdat het de ganse dag al aan het miezeren is en het niet warm is. Adios Manuel!

Verder via Agés naar Atapuerco waar Christiane op een parking op me wacht. Na verfrissing ga ik op zoek naar een bakker en… Daar kom ik een jongeman tegen die me in het Spaans probeert de weg naar de parochiale albuerge te vragen. Martijn is Nederlander en komt uit Arnhem. Hij is vertrokken in Pamplona en wil op 32 dagen in Santiago zijn. Hij is zo vol lof over de opvang, gebedsdienst, eten helpen bereiden, maaltijd verorberen én de reflexie van de dag in Grañon en Tosantos, dat hij van geen ophouden weet. Martijn heeft, zowel in Grañon als in Tosantos in de parochiale albuerge geslapen. Ik wens hem nog veel succes met zijn camino, dag Martijn!

Wij eten vanavond in een restaurantje in Atapuerca, waar we met tien aan één tafel zitten. Twee Spaanse vrouwen met twee meisjes, één Amerikaan, één Australische en twee Canadezen en wij. De Canadese man en zijn dochter gaan voorop in het gesprek, want ze worden begrepen door iedereen behalve de twee Spaanse vrouwen. Maar die krijgen de vertaling van hun dochters. Het gaat voornamelijk over de camino. Na het eten wil de patron van de zaak dat iedere nationaliteit een liedje komt zingen in zijn eigen taal. Dat zijn dus zes liedjes, want aan een tweede tafel zitten zes Italianen. Hilariteit alom en de Belgen mogen beginnen: "Ik heb de zon zien zakken in de zee..." en als slot een samenzang van de grote hit van Samantha: "Eviva Espagna..."

Internationale folklore, amusement na een dag stappen...

"Camping Bañeres" is een moderne, heel nieuwe camping. Maar voor ons ook de duurste tot nu. En daarbij hebben we dan ook nog slecht geslapen vannacht. Het is erg koud vanmorgen. En de lucht is in twee delen verdeeld. Boven Logroño, waar wij al gepasseerd zijn, is het donkergrijs. Boven Burgos, waar wij nu naartoe gaan, helder blauw, 't zou kunnen warm worden…

Als we over de N - 120 terug naar de startplaats rijden, zien we tientallen pelgrims die naast deze weg, op de camino, al bezig zijn om de afstand tussen Santo Domingo de la Calzada en Grañon te overbruggen. Christiane zet me af in Grañon en ik zit onmiddellijk op de etappe van vandaag. Ook ik neem mijn plaats in, in de lange sliert van pelgrims, die zich op de weg naast de N - 120 van dorp naar dorp verplaatst.

Redecilla del Camino, Castildelgado en Viloria de Rioja zijn dorpen waar de inwoners de pelgrims zo gewoon zijn dat ze nog niet eens opkijken als je goeiendag zegt. In Villamayor del Rio staan er een aantal banken onder de bomen op het kerkplein. Enkele minuutjes rust nemen om te drinken en een koekje te eten. Er zit ook een Duits gezin, vader, moeder en twee opgroeiende dochters, op het kerkplein. Enkele minuten later komt er een jongeman het kerkplein opgestapt. Hij richt zich naar de jonge meisjes en stelt hen een vraag. Aan hun houding zie ik dat ze het niet begrepen hebben. Dan haalt de jongeman een hoedje uit zijn rugzak. Oei! Dat is mijn hoedje… De jongeman brengt het mij. DANKUWEL, Dankuwel,… Hij heeft het hoedje gevonden in de afdaling na Viloria de Rioja. De jongeman komt uit Polen, maar spreekt goed Engels. Nogmaals bedankt en daarna is hij weg.   Ik wist zelfs nog niet dat ik mijn hoedje kwijt was omdat ik het vanmorgen niet heb opgezet. Maar ik zal het nog nodig hebben want de zon begint er door te komen.

In Belorado ben ik in gedachten nog altijd met mijn hoedje bezig dat ik vergeet in de toeristische dienst binnen te stappen.

Mijn hoedje - toeval ?

Neen, nog eens, ik ben er van overtuigd dat toeval niet bestaat en dat àlles voorbestemd is.

Christiane heeft laten weten dat ze de mobilhome in Villambistia al twee keer heeft moeten verplaatsen. Maar bestaan niet àlle goede werken uit drie?

Het was een zware etappe vandaag, omdat alle gepasseerde dorpjes op een heuvel liggen. En dat de stoffige weg van de camino ook gebruikt wordt door de boeren, of omgekeerd, die nu bezig zijn met het stro binnen te halen.

Wij zijn vanavond voor het eerst gaan eten in een albuerge. Aan tafel gegaan met een Italiaanse, een Spanjaard en twee Nederlanders. De Italiaanse, Serena, komt uit de streek tussen Milaan en Turijn en is aan haar 1ste camino bezig die in SJPdPort begonnen is. De Nederlanders, Alice en Rein beiden zeventigers, komen uit Groningen en zijn aan hun 3de camino bezig - 2005 - 2008 - en zijn nu in Roncesvalles vertrokken. En de Spanjaard, Manuel, komt uit Andalusië en is aan zijn 9de camino bezig. Hij heeft al 8 keer de camino Fances gelopen vanuit Roncesvalles en ook de 9de keer gaat hij hetzelfde doen. Zijn eerste was in 1994. Het gesprek wordt onmiddellijk op gang gebracht door Alice. Om iedereen in het gesprek te betrekken wordt hetgeen onder de Nederlandstaligen gezegd wordt, vertaald naar het Engels, een taal die Serena begrijpt, die het op haar beurt aan Manuel vertelt in het Italiaans omdat hij die taal begrijpt.

Echt een gezellige avond!

We staan vlakbij de camino geparkeerd en ik ben vroeg op de baan, 8 u 30! Ik zie een tiental pelgrims voor me uit wandelen. Waarschijnlijk zijn zij allemaal vertrokken in Najera en stappen ze tot Santo Domingo de la Calzada.

Aan een afslag naar rechts komt er een groepje samen omdat de eerste drie naar links waren gegaan en de mevrouw vóór mij dat goed heeft opgemerkt: we moeten naar rechts.

Dan lopen we een aantal kilometers langs de autostrade.

Verder tussen de velden kom ik drie politieagenten te paard tegen. Ook op de camino…

Net vóór Cirueña, in een klimmetje, kom ik bij een Italiaan en een vrouw uit de U.S.A. Ze spreken beiden Frans en Engels. Een beetje verder komt er, aan de andere kant van de weg, een vrouw naar ons toe gelopen. Ter hoogte van ons stopt ze, draait zich om en loopt terug. De Italiaan kent haar. Het is een Australische pelgrim waarvoor de camino niet zwaar genoeg is. Ze heeft haar rugzak afgezet en gaat nu een beetje lopen om te ontspannen. De vrouwen gaan in Cirueña een koffietje drinken.

Ik stap verder naar Santo Domingo de la Calzada en ga binnen in het toeristisch bureau. De twee dames aan de balie zijn helemaal niet vriendelijk en behulpzaam. Zij spreken geen Engels en slechts een beetje gebrekkig Frans.

Ik wil binnengaan in de kathedraal om de haan en de kip te zien. Maar dat kan enkel met een ticket. Dat ticket moet ik kopen in een winkel aan de overkant van de straat. Prijs: 4,00 € - Verminderde prijs voor pelgrims: 3,00 € Er is een heel museum opgezet in het klooster naast de kerk, met relikwieën, authenthieke perkamenten, schilderijen en andere kunstwerken… Ook in de kathedraal kan je nog uren verblijven, maar ik wil nu toch de haan en de kip zien. En ja, daar zitten ze, achter glas, ongeveer drie meter boven de vloer. Een witte haan en een witte kip.

Maar dan moet je het hele verhaal van Santo Domingo de la Calzada kennen om dit te begrijpen.

Daarna nog 6,5 km naar Grañon waar Christiane op me wacht.

Voor overnachting verhuizen we naar "camping Bañeres" die ten noordoosten van Santo Domingo de la Calzada ligt en dus moeten we ongeveer tien kilometer terug rijden.

Wij hebben gisteren rond 17 u 00 een onweer over de camping in Navarrete gehad. Wij zijn er gelukkig heelhuids doorgekomen, maar de Nederlanders die naast ons staan met de caravan, hebben wel wat schade geleden. De sterke rukwinden hebben de voortent omhoog geblazen zodat ze loodrecht omhoog op de caravan stond. Bij het neerkomen zijn er enkele steunpalen geplooid. Maar het viel nog mee, zei de man als het onweer over was.

De etappe start vandaag aan de kerk van Navarrete op ongeveer 540 m hoogte. Wij zitten hier nu in een streek waar er nogal wat pottenbakkers zijn. De hellende weg naar Ventosa valt mee. Aan de kerk ontmoet ik twee Fransen, man en vrouw, uit de buurt van Clermont-Ferrand. Zij zijn ongeveer 120 km naar Le Puy-en-Velay gespoord om daar hun camino te starten. Zij hebben in Frankrijk op campings gekampeerd met hun tent. Maar in Spanje hebben ze tot nu altijd "wild" gekampeerd omdat ze vinden dat de campings te duur zijn. Ik ben de éérste Belg die ze in Spanje ontmoeten.

Au revoir!

Ik ga in de café / Bar een "café con leche" (koffie met melk) drinken. En ik krijg van de uitbater, van de zaak die "café / Bar Buen Camino" noemt een stempel in mijn boekje.

Dan verder naar de top van "Alto de San Anton" op 715 m is niet zo moeilijk, enkel de laatste honderden meters zijn wat steiler. Ik heb ondertussen weer een aantal pelgrims gezien, maar allemaal nieuwe gezichten.

Vóór Najera ga ik eten en dan zie ik er een aantal die ik al ben voorbij gegaan, maar ook een deel die nog achterop kwamen. In het centrum van Najera houden de meesten halt omdat hier véél albergues (refuges) zijn en omdat dit dorp de aankomstplaats is van een etappe in de gids.

Ik merk dat héél duidelijk omdat ik de 5,8 km naar Azofra helemaal alleen moet stappen.

Christiane heeft hier een parkeerplaats gevonden waar wij gaan overnachten.