Uiteindelijk gisteren toch een eitje gebakken als ontbijt met een paar sneetjes volkorenbrood maar de zumba was niet echt één van mijn beste ideëen, mijn maag deed zo vervelend, de misselijkheid nam weer zo erg toe... Was ook gans de dag niet veel waard, had het weer zo koud, ik vind het nog echt weer om de open haard te laten branden, mijn man vind het al zomerse temperaturen en vind het overdreven om nu nog de haard aan te steken, dus ja, ben op een gegeven moment echt in mijn bedje gaan liggen zodat mijn lichaam toch een beetje kon opwarmen want de dikke trui bracht niet veel soelaas, en erna gestreken met een klein blazertje op mij. Het weer buiten begint zo tegen te steken, normaal werkt zoiets niet snel op mijn humeur maar nu begint het langzaamaan te komen...
Gisterenavond had ik bij uitzondering niet echt veel zin in de zumba, was het niet dat ik fluo beloofd had aan een zumba-vriendin van mij ik had wellicht niet geweest, maar kom, het viel uiteindelijk beter mee dan ik eerst dacht, het geeft toch deugd gedaan.
Deze morgen om 6u wakker, feitelijk te gek voor woorden, moet ik verdorie zo vroeg vertrekken voor iets waar ik normaal maar 20 minuten moet op rijden en waar ik nu bijna 2u over doe... Lang leve Belgïe, die gebouwen staan verdorie al 5 jaar in vervallen staat en er word niets aan gedaan en nu is iedereen de dupe ervan want door de wind word gans dat druk kruispunt want is een belangrijke verkeersader van Gent volledig afgesloten... Wanneer gaat die aannemer eindelijk eens beginnen aan die afbraakwerken, straks is het een monument die 2 lege appartementsblokken. Welke idioot verwijdert eerst alle ramen om het dan zo open en bloot te laten staan?
Direct mijn sportkleren nog vlug eens aandoen en nog vlug 10 minuten sporten en dan mij vlug klaarmaken om te vertrekken naar mijn werk, word weer rushen, ik voel het nu al. Vandaag mijn eerste dag met mijn nieuwe collega en ik heb er absoluut geen zin in. Ik moet het positief zien, zij zal ervoor zorgen dat ik elke dag mijn extra half uur ga krijgen... Want als zij het gaat krijgen wil ik het ook. Punt. Het is gedaan met profiteren dan van mij. En dat allemaal dankzij één collega die nee zegt omdat ze dan vroeger moet beginnen want ja, zij is maar met de fiets... Hoe egoïstisch.
02-04-2015 om 06:32
geschreven door Healthy
01-04-2015
O wat een nacht...
Deze nacht werd ik rond 2u wakker zo ziek of een hond, misselijk dat het geen naam geeft, mijn maag voelde verschrikkelijk aan, de suikeraanval van gisteren was nét iets teveel dat mijn maag aan kon. Ik heb dus deze nacht niet veel geslapen erdoor met alle gevolgen vandien. In vod-modus opgestaan, en nu zwaar in twijfel wat ik moet eten als ontbijt want mijn maag keert hem al om bij het woord alleen al, want ik wil helemaal niet eten maar gaan dansen met een lege maag ik weet niet of dat een verstandig idee is... Ik weet zelfs niet of dansen een goed idee is, maar niet gaan dansen is geen optie... Dus...
01-04-2015 om 09:02
geschreven door Healthy
31-03-2015
Tijd voor een nieuw hoofdstuk...
En bij deze is het hoofdstuk definitief afgesloten met mijn vorige collega en kunnen we starten met een nieuw hoofdstuk, hopelijk een mooi hoofdstuk...
Vandaag was het mij nogal een dagje; deze morgen zat ik vast in een immense file en dat natuurlijk op een dinsdag wanneer ik net héél veel werk heb voor ik mijn winkel open kan doen, het eerste uur dat ik open was liep ik rond als een kip zonder kop en dan nog klanten die mij liepen te saboteren; boekjes op de toog leggen en dan verder winkelen zodat ik boekjes aanrekende aan klanten die geen boekjes gekocht hadden... Ja, ze zouden maar eens uitverkocht zijn 200 story op een kwartier tijd, ok boekjes verkopen goed maar met die 200 story's kom ik meestal wel een dag of 6 toe... En dan deze avond. Ik wil mijn auto openen en het was weer 'ik heb mijn kuurtjestijd', ik liep al 2 weken met een angstig gevoel rond, het gevoel van 'ik ga in panne vallen', ik heb meermaals op verschillende plaatsen een schietgebedje gedaan van 'please als het moet niet hier, niet hier'. De angst vloog mij soms naar mijn keel waarop ik mezelf soms met moeite kon kalmeren.
En deze avond had ik dus prijs; bij het openen van mijn auto begonnen mijn achterlichten te branden en ging mijn koffer niet meer open, platte batterij. Niet omdat ik mijn lichten vergeten uitdoen heb, onbestaande gewoon, ik heb namelijk een enorme tik die enorm raar moet overkomen, ik check altijd mijn deuren 2 x en zeg luidop 'de deuren zijn toe en de lichten zijn uit.' Dus ik wéét dat de die 2 dingen altijd ok zijn. Maar er was eens een dag dat de lichten spontaan aan het branden waren gegaan, gelukkig was ik op tijd aan de auto of ik stond daar... En ik ben ook al een paar keer aan mijn auto gekomen toen alle vier mijn ramen wagenwijd openstonden....Blijkbaar zit er af en toe een kortsluiting in zijn circuit, maar geen kat die mij geloofd, ze denken allemaal dat ik met momenten niet meer besef wat ik aan het doen ben volgens mij.
En waarschijnlijk was het vandaag weer van dat, zijn lichten die aangegaan zijn en ditmaal net lang genoeg om volledig plat te zijn. Mijn man die zich opofferde om daar de wacht te komen houden tot touring kwam en ik met zijn auto dan naar huis.
En zo is mijn angst voor een panne dus wel degelijk uitgekomen en nu voel ik mij terug volledig zen op het vlak van mijn auto, ik heb niet meer het gevoel dat hij terug de geest zal geven binnenkort, gelukkig maar.
En zo kan ik morgen toch naar mijn zumba 2 x, ik kijk er al naar uit.
Een nieuwe maand, een nieuw begin, ook wat mijn voeding betreft. Vandaag was het weer een hoogdag voor zoet, maar dat kwam omdat mijn collega weg ging, maar vanaf morgen doen we het weer goed, zolang het gaat want ik durf geen beloftes meer maken... Want het begint hier stilaan op 'take 647' te lijken... Enkel een kwestie van tijd voor ik weer het beest ga uithangen wat zoet betreft.
We zien wel hoe het gaat. Vandaag terug verder gelezen in het boek die Isa mij aangeraden geeft, ik zit aan hoofdstuk 10 nu. Het gaat goed vooruit, binnenkort het eens uitproberen, de voorbeeldjes zijn wel tof, maar ik vind dat ze ergens wel onbewust invloed hebben op mij nu... Als ik mij probeer iets in te beelden en iets te zien heb ik precies het gevoel alsof ik iets ga zoeken wat die voorbeelden aangaven... En dat kan de bedoeling niet zijn natuurlijk....
31-03-2015 om 23:19
geschreven door Healthy
Zwarte dinsdag...
Vandaag is het zo ver, de laatste dag met mijn collega, het gaat precies aan een waas aan mij voorbij, ik wil en mag er niet bij stilstaan aan het moment straks dat het afscheid definitief is. Ik ben mij al gans de dag aan het afvragen hoe in godsnaam ik mij sterk kan houden?
Het mooiste is dat ze zich totaal aan geen afscheidscadeau meer verwacht, toen ze toekwam gaf ze mij een kaartje om mij te bedanken en zei ik gespeeld gegeneerd 'oh en ik heb niets voor jou.' Waarop ze zei 'maar dat geeft niet.' Het was moeilijk om haar zo te misleiden, maar de verrassing zal straks des te groter zijn als ze mij met een prachtig boeket bloemen en een beer zal zien afkomen. Het boeket had ik niet zo mooi verwacht, maar het is echt 'af' ik denk dat het één, misschien wel het mooiste boeket zal zijn die ze ooit al gekregen geeft.
We staan ervoor en moeten erdoor... Spijtig genoeg.
Gisteren in de zumba toch te braaf geweest wat mijn fluo outfit betrof, had verdorie gans in fluo moeten gaan, maar ik durfde niet, was bang dat ik een kerstboom ging zijn. Mijn broek kreeg veel complimentjes, moet eerlijk zijn, ik was de enigste met een fluo broek aan samen met onze instructeur, man die was pas echt volledig fluo. Morgenavond een andere outfit, wou het roze fluoshirtje aan doen maar ik had compassie met mijn zumbavriendin die niets van fluo geeft en ik heb haar beloofd dat ze mijn roze shirtje mocht lenen morgen, al was ik van plan om het aan te doen. Ik denk dat ik morgen opteer voor mijn zwart met gele fluoaccenden sportbroek ga gaan; word zweten want het is een winterloopbroek, maar ik weiger nog die nieuwe fluobroek aan te doen, dat kreng zit echt niet lekker, ik heb een gloeiende hekel aan broeken die van mijn lijf vallen, of die mij het idee geven dat ik elk moment in mijn slipje zal staan dansen.... Dus morgen de fluo geaccentueerde loopbroek en een fluobodywarmer in heel lichte stof, dus de winterbroek zal gecompenseerd worden door de lichte bodywarmer... Enkel de schoenen nog... Al heb ik wellicht wel een paar met gele fluoaccenten. Ja, in fluo geen gebrek wat mijn garderobe betreft, dat is nu eenmaal het voordeel aan lopers... Misschien moet ik mijn floulichtje ook eens aandoen rond mijn arm.. Al ben ik minder te vinden voor die fluoweek, ik vind het vermoeiender om de instructeur te volgen met als gevolg dat ik regelmatig verkeerd bezig ben ook al sta ik op de voorste rij. lol
31-03-2015 om 16:38
geschreven door Healthy
30-03-2015
Lazy day
Vandaag langzaam op dreef geraakt, het ontbijt overgeslagen, heel ongezond maar ik had er voor één keer gewoon geen zin in. Eerst boodschappen gedaan, gekookt en nu in slowmotion mijn huisje wat aan het opruimen, strijken terwijl ik naar een film met Nicolas Cage kijk... Om dan tussendoor mijn outfit voor deze avond al deels te hebben aangedaan. Jezus, ik moet dus echt wennen aan mijn look. Ik had eerst een string onder die broek aangedaan omdat je dan totaal niks zag doorschijnen maar daar kan ik totaal niet mee leven, de broek is glad en ze glijd gewoon van mij en niets vervelender dan een broek die afzakt terwijl je aan het dansen bent, nu ja, ik draag straks toch een lang topje dus dat zal mijn ondergoed voor het grootste deel camoufleren, eigenlijk als ik wil kan ik volledig in fluo gaan maar ik ga het beperken, enkel een broek met veel fluoaccenten en een t-shirtje omzoomd met fluoranden en fluo in mijn sportschoenen. Ik ben er vrij zeker van dat ik de meest flashy broek zal hebben van gans de bende. Benieuwd hoe mijn huisgenoten gaan reageren als ze mij zo zien, waarschijnlijk dat ik compleet gek geworden ben nu.
Begin mij mentaal te 'stabiliseren'. Al ben ik nog steeds niet in een echte goede mood. Laat ons zeggen dat ik mij neutraal voel.
30-03-2015 om 15:49
geschreven door Healthy
Part 2...
Gisteren fel buiten mijn uur in slaap gevallen, mijn tijd verdaan op meerkat, weet zelfs niet meer met wie ik allemaal aan de praat was, oh ja, nu herinner ik het mij weer, die kerel die zijn tientallen ijskasten toonde aan iedereen, was precies een bedrijfsleider met een heel mooi bedrijfje. En de pizzamaker, maar die was niet veel van zeg precies.
Deze nacht was niet echt een goede nacht, wat wou ik eigenlijk, met al die suiker in mijn lijf...
En mijn humeur ligt nog altijd rond het vriespunt.
Tevens is mijn zin om zelfhypnose terug te doen ook nog niet terug, ik krijg al de kriebels als ik aan zelfhypnose denk.
Jezus waarom voel ik mij toch zo miserabel? Ik zou beginnen denken dat ik half in een depressie aan het vallen ben en het is zooooo lang geleden dat ik dat gekend heb, nog voor mijn eerste hypnosesessie bij Isa. Het is zelfs zo erg dat ik mijn zin voor zumba kwijt ben.
Geeft het te maken met mijn hormonen? Want er is altijd één dag in de maand ongeveer een dikke week voor mijn regels dat ik mij emotioneel minder voel of is het het afscheid van mijn collega die op mijn gemoed begint te werken? En zijn mijn hormonen en de emoties voor het afscheid in elkaar verweven nu?
Oh god wat kijk ik er als een BERG tegenop tegen dat afscheid. Morgen is het de laatste dag met haar samen, dan zullen we nooit meer samen staan, mijn hart bloed nu al. Ik vind het zo verschrikkelijk erg. Donderdag is mijn eerste dag met de nieuwe en ik voel enkel maar weerstand, ik heb gewoon geen zin om haar samen te staan. Ik voel gewoon weerzin. Ze voelt valst aan, en ik haat valse mensen. Het had anders geweest had ze niet gelogen tegen mij in het begin, maar nu geeft ze haar stempel gezet. Ik hoop één ding en dat is dat haar mond af en toe eens stilstaat want ik ga écht geen 3 u aan een stuk doorpraten, want ik ben zo geen rateltante. Vanaf morgen weer de perfecte verantwoordelijke spelen voor 3 u... Dat ze mij op niets kan pakken. Terwijl ik bij mijn andere collega gewoon mezelf kon zijn...
We staan ervoor en we moeten erdoor.
Mijn weegschaal ver onder mijn bed geschoven, ik wil er niet meer aan herinnerd worden, het is toch een hopeloze zaak volgens mij.
F*ck wat ben ik toch zo pessimistisch en negatief, ik verdien echt een trap onder mijn kont nu.
Gelukkig heb ik mijn blog om het af te reageren en ziet niemand om mij hoe ik mij écht voel.
30-03-2015 om 09:19
geschreven door Healthy
29-03-2015
Failed...Again... And again
Er zijn zo van die dagen dat je jezelf haat, dat je niet in de spiegel meer kan kijken naar wie je eigenlijk bent. Dat je alle goede voornemens gewoon over de balk smijt, het liefst zo ver mogelijk.
Ik rebelleer.
Ik kruip megalaat in mijn bed dat mijn lichaam gewoon verdoofd is van de slaap, maakt mij eigenlijk niet uit of ik nu goed of slecht slaap, al lag ik een ganse nacht wakker, ik zal er geen seconde mee inzitten.
Ik train morgen niet, ik blijf morgen gewoon lekker lang en lui in mijn bed liggen katten.
Zelfhypnose? De boom in met zelfhypnose! Wat ik ook probeer, hoe ik het ook aanpak, het draait altijd maar dan ook ALTIJD op hetzelfde uit; de snoepkast in en eten tot ik er bijna bij doodval, tot ik gewoon misselijk ben van de hoeveelheid suiker die mijn lichaam moet verwerken op korte tijd.
Hoe idioot klink ik niet telkenmale ik schrijf dat ik 'het eindelijk gevonden heb, dat ik nu nooit meer ga hervallen'. Ik durf wedden dat ik binnen 5 jaar nog zo bezig ben.
Ik voel me megaslecht zowel fysiek als mentaal, ben de moed kwijt. Ben het zooooooooooooooooooo beu.
Er lijken wel honderden delen te willen dat ik snoep, ik ga het echte deel nooit niet vinden.
Ik word zo megaongelukkig van mijn snoepen.
En terwijl ik het schrijf huil ik, het word mij gewoon allemaal teveel.
Waarom kan ik gewoon niet voorgoed van suiker afblijven? Waarom? Waarom? Waarom?
Hoeveel keer ga ik het hier nog moeten neerschrijven dat ik wéér gefaald heb?
Toch in één ding dat ik enorm goed ben; mislukken.
29-03-2015 om 23:46
geschreven door Healthy
Overwinning versus nederlaag
Vandaag voel ik mij niet echt top, het is echt een iets mindere dag voor mij, het is niet dat ik mij depressief voel ofzo, het is enkel tja... Ik voel me minder waw. Het feit toen ik deze morgen op de weegschaal stond en ik niet de gewenste 63,3 kg zag verschijnen maar wel een 64,2 kg zat er voor iets tussen, ik ben bang dat ik altijd zal blijven zweven tussen de 63 kg en 65 kg... Dat ik er gewoon niet onder kan, terwijl ik mij lichamelijk het best voel als ik 62 kg weeg. Het lijkt een droom die niet te verwezenlijken valt.
En dan het feit dat ik mijn plannen voor de trail in Gent moest laten vallen; de regen was al erg, maar de wind die erbij kwam maakte meteen een kruis erover; wind is mijn ergste vijand en zelfs zonder regen had ik het enkel en alleen door de wind moeten staken want wind eist zoveel van een loper, het vreet meteen je energiereserves leeg, trager lopen is dan de enige mogelijkheid om het pieken van je hart tegen te houden en trager lopen was vandaag geen optie.
Dan maar meegedaan met de nieuwe release van sh'bam, maar dat ging ook niet zoals het moest, ik zit blijkbaar met een verrekking aan de binnenkant van mijn lies en het was vrij pijnlijk om zo te moeten dansen, ook voelden mijn spieren zo vermoeid aan, wellicht door de zumba gisteren en dan het feit dat ik niet gestretcht heb na de les door tijdsgebrek geeft er ook geen goed aan gedaan.
Gisteren heb ik dan wel een overwinning gehaald, want de ultieme suikertest heb ik gedaan, het zit namelijk zo dat als ik groententaart klaar maak en dat eet ik gewoon suiker MOET hebben nadat ik het gegeten heb.... En ik moet zeggen de zin naar zoet kwam niet. Maar het is wel zo dat groenten voor mij geen eten zijn, ik krijg er mijn maag niet mee gevuld, ik heb het nog maar gegeten en mijn maag zit dan al in de fase van 'ik ga binnenkort beginnen zeuren om eten'. De middag heb ik kunnen overbruggen tot half zes dan moest ik gewoon terug eten hebben na 2u met een rammelende maag te moeten rondlopen, maar mijn eetkeuze was verkeerd, ik had nog een klein stukje groententaart gegeten en mijn broodmaaltijd gedeeld in 2; ipv 4 sneetjes volkoren, maar 2... Een grote fout. Want toen ik om 21u thuis kwam rammelde mijn maag heel erg... En met honger in mijn bed kruipen is geen optie. Eerst een appel gegeten en een portie noten, maar mijn maag bleef zeuren en toen gebeurde het; bij gebrek aan beter eten (lees: luiheid om brood te gaan ontdooien) ben ik in het zoet gegaan; en ik heb mij weer ferm laten gaan, ik denk dat ik zeker op een kwartier tijd er bijna 800 extra calorieën erbij gedaan heb, geen wonder dat de weegschaal dan de dag nadien een getal laat zien waar je bijna bij achterover valt.
Gisteren wel vroeger in mijn bed gekropen want wou niet dat de uursverandering in mijn lijf zou zitten en dat is toch gelukt. Deze morgen dan weer zelfhypnose gedaan zodat mijn lichaam als het honger geeft niet zijn toevlucht gaat zoeken in zoet... Kijken of dat gaat werken. Maar vandaag toch lichtjes mijn eetpatroon aangepast; deze middag de 2 porties groentetaart na elkaar opgegeten; een grotere voorraad voor hopelijk minder snel honger en dan deze avond mijn gewone broodmaaltijd en that will do normaal gezien.
Ongelofelijk waar mensen zich mee bezighouden soms; er zijn er zoveel die gewoon hekelen bij het gedacht dat big brother overal is, dat je tegenwoordig nergens meer kan lopen zonder camera's die je in het oog houden en je hebt dan speciale sites waar enkel maar mensen opkomen die gek zijn op bekeken te worden en te communiceren met wildvreemden zoals meerkat, ikzelf heb nog niet het initiatief genomen om zelf in beeld te komen maar ik meerkat toch elke morgen en avond met enkele erop, totaal onbekenden en dan meestal met personen ergens in LA en NY ofzo... Maar is best wel leuk, ook goed om mijn Engels bij te schaven, zo heb ik toch al een leuk contact in een hondenkapsalon en ergens in een restaurant waar je kan binnenkijken.
Ik zocht altijd al een leuk alternatief van de klassieke chatsites die over het algemeen meer op datingsites lijken tegenwoordig, misschien heb ik het zo wel gevonden zo.
29-03-2015 om 12:33
geschreven door Healthy
28-03-2015
Terug in balans
Ongelofelijk, mijn zoete zondes hebben eigenlijk niet zo'n dramatisch effect gehad op mijn gewicht, ik schatte mijn gewicht morgen op 63,3 kg en het zal hoogst waarschijnlijk dat gewicht zijn dat ik zal hebben. Volgende week zondag hoop ik 62,9 op mijn weegschaal te zien verschijnen.
Deze nacht minder goed geslapen, was heel onrustig in mijn hoofd en mijn lichaam, maar ik heb mij deze morgen nog eens geconcentreerd op mijn zelfhypnose en deelwerk en het probleem had ik snel gevonden en even snel opgelost, op dat vlak ben ik weer volledig in balans. Ik mag dan misschien snel verstoord raken uit mijn evenwicht maar ik kan mezelf tegenwoordig even snel terug in evenwicht brengen en met dit kan ik leven.
Mijn voeten doen nog steeds pijn van de Nia op blote voeten, binnen een uurtje zumba, ik ben benieuwd wat dat gaat geven in zo'n toestand... En daarna rushen naar het werk want zal weer niet veel tijd overhebben vrees ik.
Morgen word er veel wind en regen verwacht, daar gaat mijn trail in Gent waar ik zo naar uitkeek maar het bezorgt mij eigenlijk geen frustratie, ik heb meer iets van dat het gewoon zo moet zijn en in plaats daarvan ga ik gewoon ietsjes langer slapen en daarna rij ik naar fit out voor de release van de nieuwe sh'bam om daarna nog een zalig sauna'tje te nemen voor ik naar mijn werk vertrek. Dan ga ik tenminste niet in de stress moeten zitten ivm tijdsnood. Enkel zonde van mijn 25 euro die ik dan kwijt ben en waar ik niets voor had... Maar geld is het minste.
28-03-2015 om 08:52
geschreven door Healthy
27-03-2015
Heksendans...
Deze nacht en morgen toch nog veel met mijn moeder in mijn hoofd gezeten, en zelfs nu blijft ze in mijn hoofd zitten. Ik blijf mij maar afvragen of ik nu echt niks kan doen om haar onder ogen te brengen waarom ik bewust afstand van haar hou? Ik zou haar zo graag helpen, ik zou haar zo graag laten inzien waarom iedereen haar links laat liggen, maar de angst dat er enkel drama zal door komen is zo groot. Ik moet het gewoon proberen loslaten.
Vandaag was geen goede dag, toch niet op het vlak van snoep, ik denk dat ik het probleem zal moeten zoeken naar de balans die ik kwijtgeraakt ben door mijn tegenvallend bezoekje aan mijn moeder, maar ik weet dat ik de balans weer zal kunnen herstellen door mij er eventjes terug op toe te leggen.
Vandaag was het ook geen succesdag wat mijn sporten betreft, ik voelde mij moe en uitgeput en in de fitness was het op low energy, had er zelfs compleet geen zin in om te sporten. En vandaag ook een nieuwe sportervaring opgedaan; voor de eerste keer Nia geprobeerd, was heel speciaal, en ik vond het zelfs heel erg leuk om te doen, had ik nooit verwacht dat ik mij daar goed zou bij voelen. Ik kan het niet zoveel doen maar de keren dat ik het kan doen zal ik het zeker volgen die les, het ontspant en geeft inderdaad veel energie.
Vandaag ook het boek ontvangen van kerntransformatie, een mooie verrassing want dacht dat het nog niet toegekomen was en ik enkel een ander boek zou gaan afhalen, maar ze waren er allebei al, ondertussen al een groot stuk gelezen erin, enorm interessant trouwens.
27-03-2015 om 22:28
geschreven door Healthy
26-03-2015
Jaloezie...
Deze morgen bij de tandarts mocht ik meteen binnen, helaas ben ik er niet vanaf met enkel een controle, eind april mag ik nog eens terug om een gaatje te vullen... Nu ja, liever een gaatje vullen dan een halfjaarlijks onderhoud zoals ik vandaag gehad heb, gewoon hatelijk zoiets.
Daarna naar mijn moeder. Wat nog de minst aangename ervaring was van gans de dag, ze was weer in een enorm vijandelijke, jaloerse bui. Ik kan gewoon niet snappen dat je als moeder zo jaloers kan zijn op je eigen bloedeigen kind? Ik zou des te gelukkiger zijn moesten mijn kids het juist goed stellen en het goed doen, ook al zou ik het net iets minder goed hebben... De verbouwingen aan ons huis, de tuin die volledig ingericht word, mijn positieve vooruitgang met mijn snoepverslaving en andere problemen... Het waren allemaal doornen in haar oog.
Ik zat nog maar net neer en de aanval was ingezet, ze gaf me meteen een foto van mijn hypnotherapeut dat ik hem misschien in mijn portemonnee kon steken want ik was er zo VOL van, waarop ik haar nogmaals, ondertussen al voor de honderdste keer al denk ik haar gezegd heb dat ik niet vol ben van Isa, maar wel wat ik door Isa bereikt heb, dat is iets compleet anders. Ze was meteen bezig 'en je moet mij dat niet deels betalen want bij mij gaat dat toch niet helpen en moest het niet van jou komen ik zou het niet eens geloven, ik geloof daar niet in en ik heb daar ook het geld niet voor om bij te leggen...' En ze bleef maar doorgaan... Terwijl ze wél 125 euro kan neertellen binnenkort bij de dierenarts om haar hondje zijn bloed te laten trekken voor iets waarvan ze de uitslag al lang weet...Ik heb gewoon mijn tong moeten afbijten toen ik daar zat, ik had gewoon zin om te zeggen 'weet je ma, iemand zoals jou kan gewoon niet door hypnose geholpen worden, en dat besefte ik de laatste tijd meer en meer en daarom dat ik er ook niet meer zelf over begon omdat ik één ding geleerd had 'iemand die altijd negatieve aandacht zoekt zal je nooit kunnen helpen met hypnose, want het zal nooit werken omdat ze bang zijn te 'normaal' te worden en die negatieve aandacht niet meer te krijgen van de mensen om hun en dat is 100% waar.
Het is gewoon erg om als dochter aan te zien hoe ze haar dag in dag uit volsteekt met pillen, hoe ze de deur van dokters platloopt, hoe ze zich wentelt in zelfbeklag, hoe ze doet alsof gans de wereld tegen haar is en zij al het ongeluk van de wereld aantrekt. Dat ze gewoon geïsoleerd is en niemand geeft... Waarop ik haar blijf herhalen 'het zit allemaal in je hoofd, er is maar één iemand die je gelukkig kan maken en dat ben jij zelf, geluk maak je zelf, of je nu veel of weinig geld hebt op geluk staat geen geldbedrag.' En dat zinnetje maakt haar inwendig zo kwaad ze probeert haar dan in te houden omdat ze weet als ze te ver gaat dat ik nooit nog bij haar binnen kom.
Ik wil haar dolgraag helpen, ik wil zo graag hebben dat ze gelukkig is maar als ik haar een hand reik dan trekt ze mij gewoon mee het diepe dal in, ipv dat ze er probeert uit te komen...
En zo doet ze het zichzelf aan dat niemand bij haar wil komen, dat haar eigen dochter haar sporten belangrijker vind dan bezoekjes bij haar, en inderdaad zo gaat ze later een oude, eenzame dag tegemoet gaan, maar dat doet ze zichzelf alleen maar aan. Ik wil geen energie meer in haar steken want het brengt toch niks op, ze belooft zoveel maar ze komt nooit één belofte na.
Ik denk dat het nu een ganse tijd zal duren voor ik nog één voet daar binnen zet, ik heb er gewoon geen zin meer in om telkenmale op hoogspanning te moeten zitten daar en mezelf constant te moeten tot innerlijke rust aanmanen.
Daarna naar de dokter gegaan om mijn nietjes te laten verwijderen, de dokter zei dat een hoofd wel gemakkelijk te verdoven viel maar dat ze het gewoon niet gedaan hebben om tijd te besparen... De nietjes eruit halen was ietsjes minder pijnlijk dan dat ze erin gegaan zijn, en ik ben heel blij dat ze eruit zijn, nu kan het eindelijk volledig genezen. Was ook zoiets... Toen mijn ma het zag was ze mij op stang aan het jagen 'amai zo'n diep gat, zo'n snee'. Ik dacht warempel dat de wond niet goed genezen was en weer open gegaan was, maar ik maande mij aan tot innerlijke kalmte want mijn ma is nu iemand die graag iemand op zijn paard krijgt en nodeloos ongerust laat worden terwijl het meestal 2 x niks is.
Nu efkes bekomen thuis en vanavond mij gaan uitleven in de zumba, ik heb er echt zin in!
26-03-2015 om 15:30
geschreven door Healthy
Doodsangsten
Gisteren was er blijkbaar een panne op bloggen want ik kreeg mijn bericht totaal niet gepost... Hopelijk lukt het nu zonder problemen.
Ik ben één vat vol zenuwen, krijg geen hap door mijn keel. Vandaag 2 dingen die ik ongelofelijk haat; eerst de tandarts die mij hopelijk niet te hard zal pijnigen, daarna eventjes bij mijn ma binnenspringen en erna naar de dokter waar ik bijna begin te hyperventileren als ik nog maar denk aan die 2 nietjes die eruit moeten. Ik weet niet hoe ik die angst van mij af kan zetten. Ik kan mezelf gewoon niet kalmeren. Als ik terugdenk aan vorige week donderdag dan voel ik de pijn weer even erg als toen. Het is een pijn die precies in mijn geheugen gegrift is... Laat het aub vlug achter de rug zijn.
Gisteren wou ik nog een stukje posten waarin ik eigenlijk enorm verbaasd van van de vooruitgang die ik plots gemaakt heb. Het is precies of alle stukjes nu plots in elkaar passen en alles tegelijk goed komt. Sinds enkele dagen slaap ik heel goed, ik heb ook totaal geen zin meer in zoet en als het eventjes opkomt dan heb ik het in 10 seconden volledig terug onder controle. Ik kan ook gerust een koekje eten en na één wil ik er ook geen tweede meer. Suiker geeft mij totaal niet de bevrediging meer dat het mij vroeger gaf. Nu ziet mijn lichaam het meer om een snelle honger weg te nemen of om mij energie te geven na een zware sportinspanning.
Ik heb eindelijk mentale rust gevonden daarvoor.
En het doet mij tevens plezier dat ik mijn collega overhaalt heb om ook eens langs te gaan bij Isa. Ze moet er wel nog voor sparen, maar ze zal het haar zeker niet beklagen en eigenlijk zal haar vriend er nog meer mee geholpen zijn dan zijzelf, gaat hun mooie, prille relatie niet meer onder druk te komen staan door zijn angstaanvallen. Want zoals het nu gaat, zoiets hou je geen gans leven vol omdat het je sociale leven volledig aantast.
26-03-2015 om 08:44
geschreven door Healthy
24-03-2015
K.O.
Ik vertrok nog maar voor mijn eerste kilometer deze morgen en ik wist meteen dat het een lange en zware training zou worden, mijn lijf wou niet mee. Ik vermoed dat het kwam omdat ik al 2 dagen frietjes op het menu had staan en vet en trainingen gaan bij mij niet samen... Mijn spieren zeurden dat het geen naam hadden, de eerste 7 kilometers waren de hel, dan ging het 2 km goed om daarna terug 9 km af te zien, de weg terug werd echt terug fartleklopen en had ik tijd genoeg had ik heel zeker een paar kilometer gewandeld, maar ik mocht niet stoppen, ik kon niet stoppen, want dan zou ik tijd verliezen en tijd had ik niet teveel. Spieren zeurden, en hoe meer kilometers erbij kwamen hoe meer spieren ik begon te voelen, en 4 kilometers voor de finish kreeg ik een hongergevoel... Ook dat nog. Het is mij nu nog altijd een grote vraag hoe ik überhaupt terug al lopend aan de fitness ben uitgekomen. Ik heb dus echt gewoon gelopen op karakter, ik zou en moest terugraken al lopende.
En zo staan er alweer 18 km op de teller, ietsjes meer zelfs want ben een klein eindje verder gegaan. De sauna erna was dan ook een pure verademing, het was puur genieten.
Normaal gezien had ik deze avond geen training meer gedaan, maar het bloed kruipt waar het niet laten kan, en ik ga toch nog een uurtje zumba gaan doen, dansen voelt voor mij echt als ontspanning aan. (al zullen mijn spieren mijn mening wellicht niet delen, maar dat zien we... Euhm... voelen we wel als we bezig zijn)
Nu gezellig onder mijn dekentje wat verder lezen in mijn e-book 'running like a girl'. Het kon ik geweest zijn die het boek geschreven had, zooooo herkenbaar, is trouwens grappig geschreven ook wat het lezen des te leuker maakt, is een echt verslavend boek.
24-03-2015 om 16:44
geschreven door Healthy
23-03-2015
In balans...
Wat mij opvalt de laatste 2 dagen... Dat is dat er een rust over mij gevallen is....
Toen ik thuiskwam na mijn eerste hypnosesessie in oktober bij Isa waren de stemmen in mijn hoofd die mij lieten snoepen verdwenen maar er was ergens wel nog de angst van 'wat als ze terugkeren?'
De stemmen kwamen met momenten heel hevig terug...
Maar nu zijn de stemmen al 2 dagen weg en voel ik een immense innerlijke rust, ik voel totaal geen angst meer om te hervallen. Het is zo'n vreemde verandering in mezelf.
Ik voel mij compleet zen en als ik voel dat als het verkeerd zou lopen dan is het zo gemakkelijk om terug weer goed verder te doen. Ik heb precies volledige controle gekregen over mijn eten/snoepen.
Voel ik soms een lichte neiging om iets te eten wanneer ik het niet moet eten? Ja, maar binnen de 15 seconden heb ik het terug volledig onder controle.
Het is ongelofelijk hoe krachtig die momenten zijn wanneer ik zo'n moment heb, ik voel gewoon de kracht, dat goede gevoel die mij volledig verwarmt en blij maakt zo door mijn lichaam stromen, ik voel mijn handen tintelen, het is moeilijk te omschrijven maar het is echt een fantastisch gevoel, een nog beter gevoel dan ik zou krijgen door gewoon wat te gaan snoepen of eten.
Hopelijk is het ditmaal blijvend.
23-03-2015 om 23:57
geschreven door Healthy
Verplichte aangelegenheden
Niet zoveel geslapen deze nacht maar wel heel goed, tot de dochter haar wekkerradio afliep om 5u, en ik haar moest zeggen dat ze hem meteen stiller moest zetten wou ik niet dat gans het huis op dit onmogelijk uur wakker zou zijn. Daarna terug in mijn bedje gekropen en meteen terug in een diepe slaap gevallen met als gevolg dat het enorm pijnlijk was toen de wekkerradio mij letterlijk uit mijn slaap en dromen hielp...
Mijn arm staat nog steeds enorm gezwollen daar waar ik de prik voor de klem gekregen heb en het voelt ongelofelijk irritant aan, lichte pijn, maar enorm veel onderhuidse jeuk waar ik niets aan kan doen. Mijn hoofd begint al beter aan te voelen en ook al zou ik dolgraag eens deftig mijn haar willen wassen toch zal ik best maar een dagje op mijn tanden bijten want met mijn zondigen de laatste dagen van wel water en nattigheid op te zoeken vermoed ik dat ik het genezingsproces een klein beetje vertraagd heb.
Ondertussen heb ik toch al 2 dagen een betere controle over het snoepen, ik krijg af en toe zin in iets, maar ik kan de zin perfect wegkrijgen, ik hoop dat het mij zal blijven helpen zoals ik het nu doe. Maar ik durf er nog niet in geloven.... Ik kan zelfs controleerbaar snoepen nu, één stukje chocolade blijft één stukje chocolade nu. Maar doordat ik al zovele malen hervallen ben durf ik er nu nog niet in geloven.
Vanavond na mijn werk terug op restaurant, een restaurantbezoekje waar ik niet echt naar uitkijk, het is meer een verplichte werkaangelegenheid waar ik niet aan onderuit kan en dat ik gewoon moet ondergaan vrees ik. Uitkijkend naar het moment dat ik terug naar huis kan gaan.
23-03-2015 om 06:55
geschreven door Healthy
22-03-2015
Zware run...
Deze morgen geen kat op de baan toen ik mijn eerste kilometertjes inzette al lopende, ik voelde mij net alleen op de wereld...Nergens geen beweging, geen lopers, geen fietsers, het was enkel maar langzaamaan dat alles tot leven kwam, eerst nam het aantal fietsers toe en toen ik terugkeerde en over de helft zat zag ik het aantal lopers toenemen. Maar het lopen was zwaar, wellicht omdat het al een tijdje geleden was dat ik gelopen had en mijn lichaam er weer in moest komen, de snelheid zat ok, ik ben nog steeds mijn tijd aan het verbeteren, wat positief is natuurlijk ook al gaat het hier maar om seconden, maar mijn benen wilden moeilijk nog mee. De laatste 2 km heb ik puur moeten beroep doen op zelfhypnose. En het is gewoon ongelofelijk om te zien hoe snel mijn hartslag zakt ermee, zo zie je maar hoe gemakkelijk het is om je lichaam te misleiden; sluit je volledig af van alles rondom je, laat je lichaam lopen op de muziek maar laat het denken dat het op een plaats is waar het tot rust komt en je hart is er meteen mee weg.
Ik zat perfect op schema, ik plande om 9.45 gedaan te hebben met lopen en exact op dat uur was ik terug aan de fitness, mij vlug verkleed en net op tijd voor de sh'bam les, het eerste half uur ging redelijk goed, maar het laatste kwartier begonnen mijn spieren in mijn benen vervelend te doen, krampen begonnen langzaamaan op te borrelen, maar had het gelukkig nog onder controle. Was blij dat de les gedaan was om mij daarna vlug te ontkleden, douchen en zalig tot rust te komen in de sauna wat puur genieten was... Het was wel niet optimaal genieten want de dame die erbij kwam had meer zin om te praten en ja... Zo vloog de tijd natuurlijk voorbij en mocht ik er al snel terug uit.
Mij zo voorzichtig mogelijk proberen douchen, geen zeep gebruikt maar toch mijn haar deels nat gemaakt en geprobeerd de wonde zo droog mogelijk te houden. Het ziet er vrij proper uit, enkel de kant van de wonde niet, maar ik vrees dat ik daar nog eventjes zal moeten leren mee leven wil ik hebben dat de wonde zo snel mogelijk geneest.
Straks gaan wandelen en we sluiten het weekend af op restaurant met een lekker stukje filet pure... Zalig genieten.
22-03-2015 om 13:18
geschreven door Healthy
21-03-2015
Fijne zaterdag
Vandaag was toch te catalogeren onder een plezante zaterdag, deze morgen was ik vroeg wakker en heb ik mijn boodschappen mooi kunnen doen voor ik naar de zumba vertrok, de zumba was vrij leuk, enkel mijn arm waar ik de inspuiting voor de klem gehad heb stond enorm opgezwollen en was enorm pijnlijk en dat was een beetje een domper op het plezier want bewegen deed geen deugd. Na de zumba moeten vragen aan de dochter of ze mij wou helpen met het 'proberen' wassen van een deel haar zodat ik toch niet volledig vettig zou moeten rondlopen maar het was moeilijk om het open stuk droog te houden.
Dan in de namiddag naar Antwerpen gegaan, daar in Antwerpen mij een mooie flashy sportbroek gekocht, ideaal voor de fluoweek binnenkort, mij ook weer niet kunnen inhouden in de Fnac en mij toch een paar boeken gekocht; het volgende deel van Lars Kepler en dan nog 2 doe-boekjes ivm emoties en woede en frustraties en dan nog ééntje van Deepah Chopra waar ik al beginnen in lezen ben.
S'avonds dan voor zoonlief zijn verjaardag in de pizzahut gaan eten, een plaats waar ik nooit kom omdat ik dat echt junkfood vind maar voor zo'n speciale dagen maak ik dan een uitzondering, ikzelf ben voor iets van kip gegaan met frietjes wat eigenlijk totaal niet lekker was. En erna naar de cinema gegaan om eindelijk te gaan kijken naar fucking perfect; een mooie documentaire over Sergio Herman. Mooi om eenmaal te zien maar niet iets dat ik later zou kopen op dvd. Een fantastische kerel al vraag ik mij eigenlijk af van waar het verschil zit tussen de Jane en Oud Sluis? Het eten ziet er op hetzelfde niveau uit... Het enige verschil zit er nu in dat hij niet meer honkvast bij één restaurant vastzit maar nu pendelt tussen Pure C en de Jane...
Ik hou eigenlijk wel van types zoals Sergio Herman, ik denk dat ik toch wel qua karakter iets gemeen heb met hem, ik ben ook zo iemand die rad van tong durft zijn en hard uit de hoek kan komen, ik filter ook te weinig mijn gevoelens voor ik ze naar buiten laat komen en daardoor kom je bij velen soms over als een gemeen iemand, terwijl het helemaal niet zo is.
Morgen word een rustiger dag denk ik, hangt af van hoe laat ik wakker ben, ik zou graag nog een eindje lopen voor ik ga dansen maar ben ik te laat wakker dan word het dansen alleen, ik zal volgende week nog genoeg kunnen lopen.
21-03-2015 om 23:30
geschreven door Healthy
20-03-2015
Zo moe...
Goed slapen zat er deze nacht niet in, want op de ene zijde van mijn hoofd kon ik absoluut niet liggen want het deed teveel pijn, dus gedwongen in een andere houding moeten slapen wat mijn nachtrust niet ten goede kwam, deze morgen dan ook veel te vroeg wakker en ik voel het in mijn ganse lijf, het idee dat ik terug een lange werkdag tegemoet ga is niet echt bemoedigend, maar we staan ervoor en we moeten erdoor vrees ik, ook mijn arm waar die spuit voor de klem ingezet is wil niet mee werken, ik kan hem amper bewegen, hij is stijf, stram en doet tevens pijn, ik haat spuitjes voor de klem want die voel je dus altijd een dag later.
Vroeger wakker zijn en je half groggy voelen geeft dan ook weer zijn voordelen, zo had ik tijd om mij nog eens op de zelfhypnose toe te leggen, ik ben benieuwd of het met of zonder resultaat zal zijn, word afwachten vandaag...
20-03-2015 om 06:55
geschreven door Healthy
19-03-2015
Pijn...
Deze namiddag weer een nieuwe doch minder leuke ervaring achter de rug, tijdens mijn pauze besloot ik nogmaals het traject af te leggen te voet naar de start/finish van de run volgende week zodat ik zeker niet verkeerd zou lopen en daar geen tijd mee zou verliezen, alles ging goed tot ik er bijna was en ik het plein met de kermisattracties overstak, ik weet niet wat er gebeurde, blijkbaar een dode hoek in mijn gezichtsveld want plots knalde ik keihard tegen een scherpe hoek van een kermiswagen, ik wist meteen dat het prijs was en ik voelde eraan en inderdaad mijn hand onder het bloed. En dat op een half uur van mijn werk... Het werd een lange wandeling terug en meteen naar de spoed. Daar wachtte mij een pijnlijk iets; nietjes in mijn hoofd. Ik denk dat dat echt wel één van de pijnlijkste dingen is die ik ooit al meegemaakt heb in mijn leven, zo pijnlijk dat ik er gewoon spontaan begon door te huilen. Zelfs een bevalling doet zoveel pijn niet.
Daarbij nog een verbod om de eerstkomende 3 dagen te sporten... Leuke vooruitzichten...Niet dus... Ik denk niet dat ik mij aan het verbod ga houden...Mijn haar 3 dagen niet nat maken daar kan ik nog van inkomen ook al ben ik er ook niet echt voorstander van, maar we gaan nu niet nog meer ellende zoeken dan er al is. Maar 3 dagen niet sporten.
En volgende week donderdag de nietjes er terug uit, iets waar ik niet naar uitkijk, want de dokter mag zeggen wat ze wil, dat gaat ferm pijn doen...Zoiets gaat er écht niet zonder pijn weer uit... Daar ben ik wel vrij zeker van.
19-03-2015 om 21:36
geschreven door Healthy
Dromen...
Wat is dat toch tegenwoordig, vroeger was ik nooit niet gevoelig voor series met geweld o.d. maar nu als ik iets gezien heb op tv dan maak ik het gewoon s'nachts zelf in mijn dromen mee. Zo ook deze nacht... Iedereen rond mij werd gewoon voor mijn ogen vermoord, ik vluchtte en als enigste overleefde ik het... Ik was blij dat ik wakker was.
Vraag mij ook af wat sommige mensen bezield door op hun facebook te gaan schrijven dat ze o zo gezond leven en elke week gritt, bodycombat en andere explosieve sporten doen en o ja, elke dag een tiental minuten bbb oefeningen en er gewoon uitzien alsof ze nooit geen fitness van binnen zien en dan schrijven ze nog zo'n explosieve sporten neer, sporten waar ik nog moet voor passen...En dan doet ze nog mee met een vermageringsopdracht... Als ze écht zou eten en sporten zoals ze elke dag neerschrijft dan zouden de kilo's er bij haar afvliegen. Voor mij moet niemand vermageren en gezond leven, je moet doen waar je je goed bij voelt maar begin toch niet te liegen over je levenswijze om dan te moeten schrijven dat je op 2 weken tijd 400 gr vermagerd bent... Want zoiets kan gewoonweg niet. Met zo'n gezonde levensstijl en sportkeuzes moet ze met haar gewicht minstens 1 kg kwijtraken in de eerste 2 weken. Bij een mager iemand ligt gewichtsverlies ietsjes moeilijker maar iemand die mollig is daar zie je snel resultaat.
Aan mijn gezonde levensstijl is er nog steeds werk, mijn verlangen naar zoet is nog steeds niet onder controle en dat frustreert mij wel, enkel is het gemakkelijker gezegd dan gedaan 'het probleem eventjes oplossen'... Ik heb nu ondertussen alles al gehad bij de zelfhypnose dat ik het eventjes niet meer weet. Gisterenavond ging mijn goed voornemen 'geen suiker tot de trial' meteen de mist in... Het waren maar 3 paaseitjes (en een halve pak chocolade met Stevia) maar toch... Je kan dat niet meer catalogeren onder een stukje zoet vind ik. Het is verdorie niet gemakkelijk. Ik blijf mij de vraag stellen waarom lukt de zelfhypnose wel op alle andere vlakken en niet bij dit? Waarom blijft het steeds gaten vinden in mijn verdediging? Het maakt mij mentaal ongelofelijk moe mezelf constant moeten liggen analyseren, maar ditmaal lijk ik het niet te vinden...
19-03-2015 om 11:10
geschreven door Healthy
Trainingen 1/03/15 7 km lopen loopband BF 2/03/15 Fitstar sessie 31 Zumba (F) 1 S Bokwa 1 SF 4/03/15 Fitstar sessie 32 Zumba (E) 1 S Zumba (F) 2 S 6/03/15 Fitstar sessie 33 7/03/15 Fitstar sessie 34 Zumba (F) 3 S 8/03/15 Sh'bam (S) 1 FO 9/03/15 Fitstar sessie 35 10/03/15 Conditietest FO 5 km lopen WSB Core (T) 1 S Zumba (F) 4 S 12/03/15 15 min. Tae bo YT 15 km lopen WSB Core (T) 2 S Zumba (F) 5 S 14/03/15 16,1 km lopen DV - M 15/03/15 Sh'bam (S) 2 FO 16/03/15 18,1 km lopen DV - M Zumba (F) 6 S 18/03/15 Zumba (E) 2 S Zumba (F) 7 S 21/03/15 Zumba (F) 8 S 22/03/15 15 km lopen DV - H Sh'bam (S) 3 FO 24/03/15 18,2 km lopen DV - M Zumba (F) 9 S 26/03/15 Zumba (F) 10 S 27/03/15 Fitness 2u FO Nia 1 FO 28/03/15 Zumba (F) 11 S 29/03/15 Sh'bam (S) 4 FO 30/03/15 Zumba (F) 12 S 1/04/15 Zumba (E) 3 S Zumba (F) 13 F 2/04/15 Fitstar sessie 36 3/04/15 Fitstar sessie 37 4/04/15 Zumba (E) 4 S 5/04/15 16 km lopen DV - H 6/04/15 15 km lopen DV - H 7/04/15 Fitstar sessie 38 Zumba (F) 14 S 8/04/15 Fitstar sessie 40 9/04/15 15 km lopen DV - H 10/04/15 Fitstar sessie 41 11/04/15 Fitstar sessie 42 Zumba (E) 5 S
