Het was een kort nachtje, deze morgen al vrij vroeg wakker, maar de vermoeidheid valt nog mee. Voel mij vrij energiek en dat is positief. Ook mentaal zit alles nog steeds vrij goed, deze namiddag ging het eventjes naar beneden met mijn collega maar ik herpakte mij snel en ben nu terug volledig zen, allez toch zen in de mate van want onderliggend voel ik toch enige vorm van stress... Wetende dat er nog een berg werk is waar ik totaal niet door raak want mijn collega raakt niet verder dan enkel kassawerk, nog steeds komt alles op mijn rug terecht. Ik hoop dat ze snel zal evolueren, het zal moeten of het loopt in het honderd als ze volgende maand alleen staat want dan zal ze alles moeten doen, al goed dat ze binnenkort op zaterdagen alleen staat dan kan ze al oefenen.
Deze middag toch een paar pralines gegeten, hoeveel weet ik niet maar ik denk dat het er toch zeker een tiental geweest zijn. Maar ik heb er gelukkig geen lichamelijke gevolgen van ondervonden. Ja, mij beperken tot één of 2 pralines is nog niet voor morgen, maar ik voel mij niet echt schuldig, want ik voel dat ik nog steeds de controle heb over mijn voeding. Het is niet dat ik nu plots moet vechten tegen zin voor zoet, zoet praat nog steeds niet tegen mij, want als het begint tegen mij te praten dan pas heb ik écht problemen.
Ik heb het nog steeds volledig onder controle.
08-04-2015 om 16:45
geschreven door Healthy
07-04-2015
Pijnlijke benen...
Ik voelde het gisteren al aankomen en inderdaad, vandaag was het van dat; zo stijf als iets, dus gaan lopen was zeker geen optie wou ik niet met één of andere blessure terug thuis komen al kriebelde het enorm erg toen ik naar buiten keek en het zonnetje zag schijnen. Dus deze namiddag toch maar eens terug de fiets van onder het stof gehaald en boodschappen gaan doen met de fiets, wat niet echt een goed idee was want er was toch redelijk wat tegenwind en mijn benen protesteerden hevig, ik ben bijna half dood terug thuisgekomen, ik was volledig uitgeput. Ik zal het maar op de niet-meewerkende benen steken en niet op het feit dat ik het fietsen terug zal moeten opbouwen.
Verder heb ik vandaag eindelijk eens de zolder opgeruimd, en afscheid genomen van mijn grote kledingmaatjes, nee, ik ga niet meer zooooo dik worden, zo erg kan en mag het nooit meer worden; stel je voor maatje 44... En nu bijna een 36, ik kon warempel een jeansbroek boven een jeansbroek aandoen en ik zou nog een riem moeten dragen hebben. hihihi
Deze avond was de zumba een vrij pijnlijk iets, ook hierin protesteerden mijn benen maar ik heb het overleefd.
Vandaag was een heel goede dag, enkel een sandwich met choco gegeten en mijn stukje chocolade met stevia, voor de rest niks ongezonds, en totaal geen zin in ook, het speelt ook niet meer in mijn gedachten. Ik was deze morgen met mijn man meegeweest achter boodschappen, een taak die hij voornamelijk doet, het was duidelijk te zien wat van hem en wat van mij was; gezond versus ongezond tot heel ongezond. En elke poging die ik probeer om hem iets gezonder te laten leven loopt uit op een sisser. Zo wou ik hem deze avond een 'gezonder' (euheum) koekje aansmeren met aardbeien, maar hij vond het heel slecht. Er zat nochthans iets van suiker in... Soms denk ik dat hij het weigert te eten gewoon om dwars te liggen... Nu ja, hij doet maar...
Ben ook volledig zen ondertussen... Even zen of enkele weken geleden, het is mij toch weer gelukt.
07-04-2015 om 22:50
geschreven door Healthy
06-04-2015
Getting back on track...
Gisteren rond 21u10 in slaap gevallen, het was geen nacht die ik in één stuk uitgeslapen heb, het was toch met regelmaat wakker zijn maar het geeft mij wel ongelofelijk veel deugd gedaan, ik ben ondertussen voor 80% gerecupereerd. Ook begint het terug zichtbaar te worden fysiek ook dat ik mij volledig weer aan het herpakken ben, gisteren liep ik nog met licht voelbare 'love handles' (ook al zijn het maar kleintjes en is het eerder minder strakke huid te noemen, ik voelde het, en vandaag liep ik terug met een strakker lijf. Ook de grauwe, ziekelijke look op mijn gezicht was voor een groot deel weg, maar het is zo dat intensief sporten een mens niet mooier maakt het eerste uur erna, het is precies of je lichaam zich eerst terug nog moet herstellen aan de oppervlakte.
Maar ik ben ook heel erg tevreden over mijn snelheid, ik merk duidelijk evolutie, ik heb lang blijven hangen bij 8,5 km/u en nu merk ik dat mijn lichaam voor het grootste deel van de 15 km een snelheid van 9,1 km/u wil lopen, het is nog niet constant maar het is wel al voor het grootste deel van het traject en dat is heel positief. Dat wil zeggen dat mijn spieren in de positieve richting aan het evolueren zijn. Ik denk als ik op het rechte pad blijf ik de ten miles op 9 km/u zal kunnen lopen. Enkel 'constant' lopen is moeilijk, héél moeilijk. Voor ik het weet loop ik te snel en dan weer te traag... Zonder muziek zou ik mij misschien volledig kunnen focussen op mijn passen, maar met muziek is het al ietsjes moeilijker want dan is het nummer weer traag, dan weer snel... Daarom dat ik mij eens ga uitkijken voor een 3 de apple mp'3tje, ééntje waar ik rustiger nummers kan opzetten. Spijtig dat ik mij mentaal niet kan verzoenen met andere liedjes op het 2 de exemplaartje te zetten. Een goede vriend en tevens mijn eerste trainer geeft er ooit zijn muziek op gezet en dat spelertje gaat altijd met mij mee als geluksbrenger. En tevens is het ideaal als mijn vertrouwt apple'tje het onder de baan begeeft want op het moment dat hij 'low battery' begint te zeggen dat is het binnen de 6 km gedaan...
Mijn voeding zit ook al 2 dagen weer volledig maar volledig juist, totaal geen verleidingen meer op mijn weg tegengekomen, toen de kids gisteren een ijsje aan de zee gegeten hebben deed het mij eigenlijk niks al vond ik het spijtig dat ik nergens geen appel kon kopen, toch wel erg als een mens gaat wandelen zijn er gelegenheden te over om je vol te steken met ongezonde spullen maar de gezonde alternatieven zijn meestal op minder dan één hand te tellen.
Gisteren ook het boek uitgelezen van Deepak Chopra en eigenlijk kwam ik tot de vaststelling dat meditatie en zelfhypnose eigenlijk heel dicht bij elkaar liggen, het was eigenlijk een enorm interessant boek waarin ik toch heel veel uit geleerd heb en ik denk dat ik wel dingen geleerd hebben die mij over gans de lijn in mijn leven zullen blijven verder helpen, en het is eigenlijk raar maar enkele weken geleden ervaarde ik die diepe mentale rust en ik denk hoe bewuster ik begin te leven hoe gemakkelijker en vaker ik in die staat zal kunnen terugkeren.
De momenten die ik loop zijn eigenlijk de momenten waar ik mij het meest bewust ben van alles, alles aan mij, alles in mij, rondom mij, en zoiets voelt zalig aan, zoiets brengt rust.
En nu werken, ik heb het gevoel dat de dag om zal vliegen, heb zoveel te doen, kan zoveel doen...
Morgenochtend terug gaan lopen, maar 10 km en s'avonds zumba.
Deze week zal ik als ik mijn planning kan volgen 74 km gelopen hebben... Wat mijn maandgemiddelde van 67 km zelfs overtroffen zal hebben, ik denk dat ik méér dan op voorsprong ga zitten nu, ik kan mij al een paar regenbuitjes permiteren, al zie ik die liever niet komen dan wel want ik wil scherp blijven.
06-04-2015 om 12:53
geschreven door Healthy
05-04-2015
Knock out
Deze nacht weer een rampzalig nachtje achter de rug om 5 u was ik al weer wakker, terug doodop, maar ik moest en zou gaan lopen nu het zonnetje zo mooi scheen. Ik verwachtte niet echt een goede loop, en ik besloot om het rustig aan te doen, maar ik moet toegeven dat het lopen veel beter ging dan verwacht, het voelde niet echt aan alsof ik bijna 2 weken niet gelopen had, integendeel... En tijdens de laatste 3 km had ik zoveel energie, het voelde zo goed aan. Het was echt genieten.
Daarna hoopte ik nog een uurtje sh'bam te doen maar blijkbaar wist niemand of er iemand of niemand zou komen om les te geven en het is 'niemand' geworden en zo heb ik nog 3 kwartier kunnen genieten van de sauna.
Deze namiddag was het ideaal fietsweertje, maar helaas had manlief geen zin erin, hij vond het totaal geen fietsweer, dus gaan wandelen in De Panne, daar had ik totaal geen zin in, was zo vermoeid en dan nog eens in het zand gaan ploeteren... Het was afzien, normaal kan ik altijd van de zee genieten, maar nu niet, nu had ik maar één verlangen en dat was zo snel mogelijk terug naar huis.
Vanavond word het heel vroeg mijn bedje in en morgen nog eens gaan lopen.
05-04-2015 om 20:38
geschreven door Healthy
04-04-2015
Piekeren en slechte eetgewoontes...
En dat donderdag en vrijdag stresserend waren, zo een maand moeten werken is goed voor een zenuwinzinking.
Dat je alles moet leren ok, je moet inderdaad leunen op je collega maar dit, dit noem ik niet meer leunen maar 'hangen'. Het vreet aan mij, mijn eetgewoonten zijn nog steeds voorgoed om zeep en ik krijg mezelf niet op de rails en deze situatie met de nieuwe collega zit er voor een groot deel tussen. Dus ik moet die situatie met die nieuwe collega verbeteren... En zo was ik gans de voormiddag aan het piekeren en nadenken van hoe ik zoiets tactisch aanpak want ik ben niet echt gekend voor mijn 'subtiele' aanpak en ik wil niet direct ruzie of onenigheid creëren...
Maar zo verder doen zou niet goed komen, vroeg of laat ziet ze mijn ergernis wél en dan komt het wellicht niet meer goed, dus heb ik gedacht dat ik haar volgende week gewoon zeg dat we overgaan naar level 2; en dat is dat zij de kassa doet en zichzelf probeert te beredderen wat de prijzen betreft dat ze het zo vlotter gaat leren en dat de klanten echt wel een beetje geduld hebben. Het MOET gewoon, ze mag mij niet meer mentaal belasten met constant prijzen te vragen omdat ze te lui is op haar blaadje naast haar te kijken. En ik ga haar toch eens wijzen dat ze beter moet opletten als ze haar geld wegsteekt, meer dan 6 stukken die verkeerd zaten, dat is net iets teveel, dit heb ik eerlijk gezegd nog nooit voorgehad met iemand anders...
En zo heb ik vannacht heel slecht geslapen, voornamelijk door de stress en spanning die ik nog niet volledig van mij heb kunnen afzetten maar ook door mijn slechte eetgewoontes van de laatste dagen...
Ik moet mij dringend herpakken terug maar ik weet enkel nog niet hoe.
Het was een zware dag daardoor, voelde mij moe en uitgeput en elke stap was er één teveel vandaag.
04-04-2015 om 22:44
geschreven door Healthy
03-04-2015
In de knoop...
Ik begin langzaamaan te denken dat ik mezelf dingen begin wijs te maken, want waar zit het verschil nu sinds mijn hypnose bij Isa en nu? Eigenlijk zit er geen verschil op of toch geen groot verschil... Ofwel ben ik zo hard hervallen dat ik het verschil niet meer zie...
Ik krijg geen controle meer via de zelfhypnose, mijn hoofd maakt mij gewoon leugens wijs.
Ik vrees dat ik altijd verslaafd zal blijven aan suiker en ik haat mezelf ervoor.
Ik betrapte mezelf deze morgen een ganse tijd op zelfbeklag, maar ik haat mensen die zichzelf beklagen; doe er verdorie iets aan.
Maar soms lukt het gewoon niet...
Ik heb constant excuses, excuses waar ik mijn suikerverbruik goedpraat.
Ik ben al even erg of meneerke Jupiler die altijd wel een uitvlucht geeft voor de zoveelste fles wijn die hij hier komt kopen...
Ik raak nooit of te nimmer uit deze vicieuze cirkel.
03-04-2015 om 12:33
geschreven door Healthy
Stressy days
Gisteren was het weer leuk op de weg, terug een dik uur half onderweg naar mijn werk, en ik had het wel gehad ermee. Kwam op mijn werk toe en liep doodnerveus en ambetant erdoor...
Dan onze nieuwe collega; ja dat we ons gingen verslechten wisten we, maar toch...Het is op alle stappen dat we er op achteruit gaan. Op bepaalde punten is ze niet echt rap van snap precies... Bepaalde zaken waar ik haar snuggerheid toch in twijfel trek... Ze zet af en toe haar bril op om bepaalde dingen beter te zien maar ik denk dat ze beter altijd haar bril op houd zodat ze altijd alles goed ziet dan geeft ze misschien sneller door dat de weegschaal om het fruit te wegen niet werkt met codes maar gewoon met de kiloprijs... En vraagt ze aan een meisje volledig uitgerust in werkkledij inclusief haarnetje of ze bij ons werkt. 'nee het is haar uitgangsuniform'. Dat was wel de hoofdvogel van de dag. Lol
En zo bleef ik een ganse dag van links naar rechts draven en raakte ik geen meter vooruit, kon ik zelfs geen pauze nemen... En nog zo'n frustratiepunt, dat je niet alle prijzen weet van alles is normaal maar vraag toch geen 15 keer achter de prijs van één artikel, schrijf het op en leg het naast je als je niet kan onthouden dat het 1 euro kost.... En dat ga ik straks voor haar doen want ik ben het beu om het telkenmale te moeten zeggen.
Ik denk dat ik straks mezelf eens ga verwennen bij de bakker, is maanden geleden, wat schrijf ik zeker meer dan een jaar geleden dat ik dat nog gedaan heb, maar ik verdien het wel, ten eerste om mezelf te troosten omdat ik straks weer die ellenlange file ga trotseren, en ik terug met mijn collega moet staan...
Ik weet dat ik niet zou mogen maar toch, ... Dit weekend niet het geplande weekend die in mijn hoofd zat want mijn man geeft verlof. Luiewijvenzaterdag zal wellicht niet door kunnen gaan waar ik samen met de kids enkel maar leuke dingen ga doen.
Ben ook verschrikkelijk moe, had veel te weinig slaap, maar heb enorm slecht geslapen, voel me innerlijk totaal niet zen....
03-04-2015 om 05:54
geschreven door Healthy
02-04-2015
Vroeg dag...
Uiteindelijk gisteren toch een eitje gebakken als ontbijt met een paar sneetjes volkorenbrood maar de zumba was niet echt één van mijn beste ideëen, mijn maag deed zo vervelend, de misselijkheid nam weer zo erg toe... Was ook gans de dag niet veel waard, had het weer zo koud, ik vind het nog echt weer om de open haard te laten branden, mijn man vind het al zomerse temperaturen en vind het overdreven om nu nog de haard aan te steken, dus ja, ben op een gegeven moment echt in mijn bedje gaan liggen zodat mijn lichaam toch een beetje kon opwarmen want de dikke trui bracht niet veel soelaas, en erna gestreken met een klein blazertje op mij. Het weer buiten begint zo tegen te steken, normaal werkt zoiets niet snel op mijn humeur maar nu begint het langzaamaan te komen...
Gisterenavond had ik bij uitzondering niet echt veel zin in de zumba, was het niet dat ik fluo beloofd had aan een zumba-vriendin van mij ik had wellicht niet geweest, maar kom, het viel uiteindelijk beter mee dan ik eerst dacht, het geeft toch deugd gedaan.
Deze morgen om 6u wakker, feitelijk te gek voor woorden, moet ik verdorie zo vroeg vertrekken voor iets waar ik normaal maar 20 minuten moet op rijden en waar ik nu bijna 2u over doe... Lang leve Belgïe, die gebouwen staan verdorie al 5 jaar in vervallen staat en er word niets aan gedaan en nu is iedereen de dupe ervan want door de wind word gans dat druk kruispunt want is een belangrijke verkeersader van Gent volledig afgesloten... Wanneer gaat die aannemer eindelijk eens beginnen aan die afbraakwerken, straks is het een monument die 2 lege appartementsblokken. Welke idioot verwijdert eerst alle ramen om het dan zo open en bloot te laten staan?
Direct mijn sportkleren nog vlug eens aandoen en nog vlug 10 minuten sporten en dan mij vlug klaarmaken om te vertrekken naar mijn werk, word weer rushen, ik voel het nu al. Vandaag mijn eerste dag met mijn nieuwe collega en ik heb er absoluut geen zin in. Ik moet het positief zien, zij zal ervoor zorgen dat ik elke dag mijn extra half uur ga krijgen... Want als zij het gaat krijgen wil ik het ook. Punt. Het is gedaan met profiteren dan van mij. En dat allemaal dankzij één collega die nee zegt omdat ze dan vroeger moet beginnen want ja, zij is maar met de fiets... Hoe egoïstisch.
02-04-2015 om 06:32
geschreven door Healthy
01-04-2015
O wat een nacht...
Deze nacht werd ik rond 2u wakker zo ziek of een hond, misselijk dat het geen naam geeft, mijn maag voelde verschrikkelijk aan, de suikeraanval van gisteren was nét iets teveel dat mijn maag aan kon. Ik heb dus deze nacht niet veel geslapen erdoor met alle gevolgen vandien. In vod-modus opgestaan, en nu zwaar in twijfel wat ik moet eten als ontbijt want mijn maag keert hem al om bij het woord alleen al, want ik wil helemaal niet eten maar gaan dansen met een lege maag ik weet niet of dat een verstandig idee is... Ik weet zelfs niet of dansen een goed idee is, maar niet gaan dansen is geen optie... Dus...
01-04-2015 om 09:02
geschreven door Healthy
31-03-2015
Tijd voor een nieuw hoofdstuk...
En bij deze is het hoofdstuk definitief afgesloten met mijn vorige collega en kunnen we starten met een nieuw hoofdstuk, hopelijk een mooi hoofdstuk...
Vandaag was het mij nogal een dagje; deze morgen zat ik vast in een immense file en dat natuurlijk op een dinsdag wanneer ik net héél veel werk heb voor ik mijn winkel open kan doen, het eerste uur dat ik open was liep ik rond als een kip zonder kop en dan nog klanten die mij liepen te saboteren; boekjes op de toog leggen en dan verder winkelen zodat ik boekjes aanrekende aan klanten die geen boekjes gekocht hadden... Ja, ze zouden maar eens uitverkocht zijn 200 story op een kwartier tijd, ok boekjes verkopen goed maar met die 200 story's kom ik meestal wel een dag of 6 toe... En dan deze avond. Ik wil mijn auto openen en het was weer 'ik heb mijn kuurtjestijd', ik liep al 2 weken met een angstig gevoel rond, het gevoel van 'ik ga in panne vallen', ik heb meermaals op verschillende plaatsen een schietgebedje gedaan van 'please als het moet niet hier, niet hier'. De angst vloog mij soms naar mijn keel waarop ik mezelf soms met moeite kon kalmeren.
En deze avond had ik dus prijs; bij het openen van mijn auto begonnen mijn achterlichten te branden en ging mijn koffer niet meer open, platte batterij. Niet omdat ik mijn lichten vergeten uitdoen heb, onbestaande gewoon, ik heb namelijk een enorme tik die enorm raar moet overkomen, ik check altijd mijn deuren 2 x en zeg luidop 'de deuren zijn toe en de lichten zijn uit.' Dus ik wéét dat de die 2 dingen altijd ok zijn. Maar er was eens een dag dat de lichten spontaan aan het branden waren gegaan, gelukkig was ik op tijd aan de auto of ik stond daar... En ik ben ook al een paar keer aan mijn auto gekomen toen alle vier mijn ramen wagenwijd openstonden....Blijkbaar zit er af en toe een kortsluiting in zijn circuit, maar geen kat die mij geloofd, ze denken allemaal dat ik met momenten niet meer besef wat ik aan het doen ben volgens mij.
En waarschijnlijk was het vandaag weer van dat, zijn lichten die aangegaan zijn en ditmaal net lang genoeg om volledig plat te zijn. Mijn man die zich opofferde om daar de wacht te komen houden tot touring kwam en ik met zijn auto dan naar huis.
En zo is mijn angst voor een panne dus wel degelijk uitgekomen en nu voel ik mij terug volledig zen op het vlak van mijn auto, ik heb niet meer het gevoel dat hij terug de geest zal geven binnenkort, gelukkig maar.
En zo kan ik morgen toch naar mijn zumba 2 x, ik kijk er al naar uit.
Een nieuwe maand, een nieuw begin, ook wat mijn voeding betreft. Vandaag was het weer een hoogdag voor zoet, maar dat kwam omdat mijn collega weg ging, maar vanaf morgen doen we het weer goed, zolang het gaat want ik durf geen beloftes meer maken... Want het begint hier stilaan op 'take 647' te lijken... Enkel een kwestie van tijd voor ik weer het beest ga uithangen wat zoet betreft.
We zien wel hoe het gaat. Vandaag terug verder gelezen in het boek die Isa mij aangeraden geeft, ik zit aan hoofdstuk 10 nu. Het gaat goed vooruit, binnenkort het eens uitproberen, de voorbeeldjes zijn wel tof, maar ik vind dat ze ergens wel onbewust invloed hebben op mij nu... Als ik mij probeer iets in te beelden en iets te zien heb ik precies het gevoel alsof ik iets ga zoeken wat die voorbeelden aangaven... En dat kan de bedoeling niet zijn natuurlijk....
31-03-2015 om 23:19
geschreven door Healthy
Zwarte dinsdag...
Vandaag is het zo ver, de laatste dag met mijn collega, het gaat precies aan een waas aan mij voorbij, ik wil en mag er niet bij stilstaan aan het moment straks dat het afscheid definitief is. Ik ben mij al gans de dag aan het afvragen hoe in godsnaam ik mij sterk kan houden?
Het mooiste is dat ze zich totaal aan geen afscheidscadeau meer verwacht, toen ze toekwam gaf ze mij een kaartje om mij te bedanken en zei ik gespeeld gegeneerd 'oh en ik heb niets voor jou.' Waarop ze zei 'maar dat geeft niet.' Het was moeilijk om haar zo te misleiden, maar de verrassing zal straks des te groter zijn als ze mij met een prachtig boeket bloemen en een beer zal zien afkomen. Het boeket had ik niet zo mooi verwacht, maar het is echt 'af' ik denk dat het één, misschien wel het mooiste boeket zal zijn die ze ooit al gekregen geeft.
We staan ervoor en moeten erdoor... Spijtig genoeg.
Gisteren in de zumba toch te braaf geweest wat mijn fluo outfit betrof, had verdorie gans in fluo moeten gaan, maar ik durfde niet, was bang dat ik een kerstboom ging zijn. Mijn broek kreeg veel complimentjes, moet eerlijk zijn, ik was de enigste met een fluo broek aan samen met onze instructeur, man die was pas echt volledig fluo. Morgenavond een andere outfit, wou het roze fluoshirtje aan doen maar ik had compassie met mijn zumbavriendin die niets van fluo geeft en ik heb haar beloofd dat ze mijn roze shirtje mocht lenen morgen, al was ik van plan om het aan te doen. Ik denk dat ik morgen opteer voor mijn zwart met gele fluoaccenden sportbroek ga gaan; word zweten want het is een winterloopbroek, maar ik weiger nog die nieuwe fluobroek aan te doen, dat kreng zit echt niet lekker, ik heb een gloeiende hekel aan broeken die van mijn lijf vallen, of die mij het idee geven dat ik elk moment in mijn slipje zal staan dansen.... Dus morgen de fluo geaccentueerde loopbroek en een fluobodywarmer in heel lichte stof, dus de winterbroek zal gecompenseerd worden door de lichte bodywarmer... Enkel de schoenen nog... Al heb ik wellicht wel een paar met gele fluoaccenten. Ja, in fluo geen gebrek wat mijn garderobe betreft, dat is nu eenmaal het voordeel aan lopers... Misschien moet ik mijn floulichtje ook eens aandoen rond mijn arm.. Al ben ik minder te vinden voor die fluoweek, ik vind het vermoeiender om de instructeur te volgen met als gevolg dat ik regelmatig verkeerd bezig ben ook al sta ik op de voorste rij. lol
31-03-2015 om 16:38
geschreven door Healthy
30-03-2015
Lazy day
Vandaag langzaam op dreef geraakt, het ontbijt overgeslagen, heel ongezond maar ik had er voor één keer gewoon geen zin in. Eerst boodschappen gedaan, gekookt en nu in slowmotion mijn huisje wat aan het opruimen, strijken terwijl ik naar een film met Nicolas Cage kijk... Om dan tussendoor mijn outfit voor deze avond al deels te hebben aangedaan. Jezus, ik moet dus echt wennen aan mijn look. Ik had eerst een string onder die broek aangedaan omdat je dan totaal niks zag doorschijnen maar daar kan ik totaal niet mee leven, de broek is glad en ze glijd gewoon van mij en niets vervelender dan een broek die afzakt terwijl je aan het dansen bent, nu ja, ik draag straks toch een lang topje dus dat zal mijn ondergoed voor het grootste deel camoufleren, eigenlijk als ik wil kan ik volledig in fluo gaan maar ik ga het beperken, enkel een broek met veel fluoaccenten en een t-shirtje omzoomd met fluoranden en fluo in mijn sportschoenen. Ik ben er vrij zeker van dat ik de meest flashy broek zal hebben van gans de bende. Benieuwd hoe mijn huisgenoten gaan reageren als ze mij zo zien, waarschijnlijk dat ik compleet gek geworden ben nu.
Begin mij mentaal te 'stabiliseren'. Al ben ik nog steeds niet in een echte goede mood. Laat ons zeggen dat ik mij neutraal voel.
30-03-2015 om 15:49
geschreven door Healthy
Part 2...
Gisteren fel buiten mijn uur in slaap gevallen, mijn tijd verdaan op meerkat, weet zelfs niet meer met wie ik allemaal aan de praat was, oh ja, nu herinner ik het mij weer, die kerel die zijn tientallen ijskasten toonde aan iedereen, was precies een bedrijfsleider met een heel mooi bedrijfje. En de pizzamaker, maar die was niet veel van zeg precies.
Deze nacht was niet echt een goede nacht, wat wou ik eigenlijk, met al die suiker in mijn lijf...
En mijn humeur ligt nog altijd rond het vriespunt.
Tevens is mijn zin om zelfhypnose terug te doen ook nog niet terug, ik krijg al de kriebels als ik aan zelfhypnose denk.
Jezus waarom voel ik mij toch zo miserabel? Ik zou beginnen denken dat ik half in een depressie aan het vallen ben en het is zooooo lang geleden dat ik dat gekend heb, nog voor mijn eerste hypnosesessie bij Isa. Het is zelfs zo erg dat ik mijn zin voor zumba kwijt ben.
Geeft het te maken met mijn hormonen? Want er is altijd één dag in de maand ongeveer een dikke week voor mijn regels dat ik mij emotioneel minder voel of is het het afscheid van mijn collega die op mijn gemoed begint te werken? En zijn mijn hormonen en de emoties voor het afscheid in elkaar verweven nu?
Oh god wat kijk ik er als een BERG tegenop tegen dat afscheid. Morgen is het de laatste dag met haar samen, dan zullen we nooit meer samen staan, mijn hart bloed nu al. Ik vind het zo verschrikkelijk erg. Donderdag is mijn eerste dag met de nieuwe en ik voel enkel maar weerstand, ik heb gewoon geen zin om haar samen te staan. Ik voel gewoon weerzin. Ze voelt valst aan, en ik haat valse mensen. Het had anders geweest had ze niet gelogen tegen mij in het begin, maar nu geeft ze haar stempel gezet. Ik hoop één ding en dat is dat haar mond af en toe eens stilstaat want ik ga écht geen 3 u aan een stuk doorpraten, want ik ben zo geen rateltante. Vanaf morgen weer de perfecte verantwoordelijke spelen voor 3 u... Dat ze mij op niets kan pakken. Terwijl ik bij mijn andere collega gewoon mezelf kon zijn...
We staan ervoor en we moeten erdoor.
Mijn weegschaal ver onder mijn bed geschoven, ik wil er niet meer aan herinnerd worden, het is toch een hopeloze zaak volgens mij.
F*ck wat ben ik toch zo pessimistisch en negatief, ik verdien echt een trap onder mijn kont nu.
Gelukkig heb ik mijn blog om het af te reageren en ziet niemand om mij hoe ik mij écht voel.
30-03-2015 om 09:19
geschreven door Healthy
29-03-2015
Failed...Again... And again
Er zijn zo van die dagen dat je jezelf haat, dat je niet in de spiegel meer kan kijken naar wie je eigenlijk bent. Dat je alle goede voornemens gewoon over de balk smijt, het liefst zo ver mogelijk.
Ik rebelleer.
Ik kruip megalaat in mijn bed dat mijn lichaam gewoon verdoofd is van de slaap, maakt mij eigenlijk niet uit of ik nu goed of slecht slaap, al lag ik een ganse nacht wakker, ik zal er geen seconde mee inzitten.
Ik train morgen niet, ik blijf morgen gewoon lekker lang en lui in mijn bed liggen katten.
Zelfhypnose? De boom in met zelfhypnose! Wat ik ook probeer, hoe ik het ook aanpak, het draait altijd maar dan ook ALTIJD op hetzelfde uit; de snoepkast in en eten tot ik er bijna bij doodval, tot ik gewoon misselijk ben van de hoeveelheid suiker die mijn lichaam moet verwerken op korte tijd.
Hoe idioot klink ik niet telkenmale ik schrijf dat ik 'het eindelijk gevonden heb, dat ik nu nooit meer ga hervallen'. Ik durf wedden dat ik binnen 5 jaar nog zo bezig ben.
Ik voel me megaslecht zowel fysiek als mentaal, ben de moed kwijt. Ben het zooooooooooooooooooo beu.
Er lijken wel honderden delen te willen dat ik snoep, ik ga het echte deel nooit niet vinden.
Ik word zo megaongelukkig van mijn snoepen.
En terwijl ik het schrijf huil ik, het word mij gewoon allemaal teveel.
Waarom kan ik gewoon niet voorgoed van suiker afblijven? Waarom? Waarom? Waarom?
Hoeveel keer ga ik het hier nog moeten neerschrijven dat ik wéér gefaald heb?
Toch in één ding dat ik enorm goed ben; mislukken.
29-03-2015 om 23:46
geschreven door Healthy
Overwinning versus nederlaag
Vandaag voel ik mij niet echt top, het is echt een iets mindere dag voor mij, het is niet dat ik mij depressief voel ofzo, het is enkel tja... Ik voel me minder waw. Het feit toen ik deze morgen op de weegschaal stond en ik niet de gewenste 63,3 kg zag verschijnen maar wel een 64,2 kg zat er voor iets tussen, ik ben bang dat ik altijd zal blijven zweven tussen de 63 kg en 65 kg... Dat ik er gewoon niet onder kan, terwijl ik mij lichamelijk het best voel als ik 62 kg weeg. Het lijkt een droom die niet te verwezenlijken valt.
En dan het feit dat ik mijn plannen voor de trail in Gent moest laten vallen; de regen was al erg, maar de wind die erbij kwam maakte meteen een kruis erover; wind is mijn ergste vijand en zelfs zonder regen had ik het enkel en alleen door de wind moeten staken want wind eist zoveel van een loper, het vreet meteen je energiereserves leeg, trager lopen is dan de enige mogelijkheid om het pieken van je hart tegen te houden en trager lopen was vandaag geen optie.
Dan maar meegedaan met de nieuwe release van sh'bam, maar dat ging ook niet zoals het moest, ik zit blijkbaar met een verrekking aan de binnenkant van mijn lies en het was vrij pijnlijk om zo te moeten dansen, ook voelden mijn spieren zo vermoeid aan, wellicht door de zumba gisteren en dan het feit dat ik niet gestretcht heb na de les door tijdsgebrek geeft er ook geen goed aan gedaan.
Gisteren heb ik dan wel een overwinning gehaald, want de ultieme suikertest heb ik gedaan, het zit namelijk zo dat als ik groententaart klaar maak en dat eet ik gewoon suiker MOET hebben nadat ik het gegeten heb.... En ik moet zeggen de zin naar zoet kwam niet. Maar het is wel zo dat groenten voor mij geen eten zijn, ik krijg er mijn maag niet mee gevuld, ik heb het nog maar gegeten en mijn maag zit dan al in de fase van 'ik ga binnenkort beginnen zeuren om eten'. De middag heb ik kunnen overbruggen tot half zes dan moest ik gewoon terug eten hebben na 2u met een rammelende maag te moeten rondlopen, maar mijn eetkeuze was verkeerd, ik had nog een klein stukje groententaart gegeten en mijn broodmaaltijd gedeeld in 2; ipv 4 sneetjes volkoren, maar 2... Een grote fout. Want toen ik om 21u thuis kwam rammelde mijn maag heel erg... En met honger in mijn bed kruipen is geen optie. Eerst een appel gegeten en een portie noten, maar mijn maag bleef zeuren en toen gebeurde het; bij gebrek aan beter eten (lees: luiheid om brood te gaan ontdooien) ben ik in het zoet gegaan; en ik heb mij weer ferm laten gaan, ik denk dat ik zeker op een kwartier tijd er bijna 800 extra calorieën erbij gedaan heb, geen wonder dat de weegschaal dan de dag nadien een getal laat zien waar je bijna bij achterover valt.
Gisteren wel vroeger in mijn bed gekropen want wou niet dat de uursverandering in mijn lijf zou zitten en dat is toch gelukt. Deze morgen dan weer zelfhypnose gedaan zodat mijn lichaam als het honger geeft niet zijn toevlucht gaat zoeken in zoet... Kijken of dat gaat werken. Maar vandaag toch lichtjes mijn eetpatroon aangepast; deze middag de 2 porties groentetaart na elkaar opgegeten; een grotere voorraad voor hopelijk minder snel honger en dan deze avond mijn gewone broodmaaltijd en that will do normaal gezien.
Ongelofelijk waar mensen zich mee bezighouden soms; er zijn er zoveel die gewoon hekelen bij het gedacht dat big brother overal is, dat je tegenwoordig nergens meer kan lopen zonder camera's die je in het oog houden en je hebt dan speciale sites waar enkel maar mensen opkomen die gek zijn op bekeken te worden en te communiceren met wildvreemden zoals meerkat, ikzelf heb nog niet het initiatief genomen om zelf in beeld te komen maar ik meerkat toch elke morgen en avond met enkele erop, totaal onbekenden en dan meestal met personen ergens in LA en NY ofzo... Maar is best wel leuk, ook goed om mijn Engels bij te schaven, zo heb ik toch al een leuk contact in een hondenkapsalon en ergens in een restaurant waar je kan binnenkijken.
Ik zocht altijd al een leuk alternatief van de klassieke chatsites die over het algemeen meer op datingsites lijken tegenwoordig, misschien heb ik het zo wel gevonden zo.
29-03-2015 om 12:33
geschreven door Healthy
28-03-2015
Terug in balans
Ongelofelijk, mijn zoete zondes hebben eigenlijk niet zo'n dramatisch effect gehad op mijn gewicht, ik schatte mijn gewicht morgen op 63,3 kg en het zal hoogst waarschijnlijk dat gewicht zijn dat ik zal hebben. Volgende week zondag hoop ik 62,9 op mijn weegschaal te zien verschijnen.
Deze nacht minder goed geslapen, was heel onrustig in mijn hoofd en mijn lichaam, maar ik heb mij deze morgen nog eens geconcentreerd op mijn zelfhypnose en deelwerk en het probleem had ik snel gevonden en even snel opgelost, op dat vlak ben ik weer volledig in balans. Ik mag dan misschien snel verstoord raken uit mijn evenwicht maar ik kan mezelf tegenwoordig even snel terug in evenwicht brengen en met dit kan ik leven.
Mijn voeten doen nog steeds pijn van de Nia op blote voeten, binnen een uurtje zumba, ik ben benieuwd wat dat gaat geven in zo'n toestand... En daarna rushen naar het werk want zal weer niet veel tijd overhebben vrees ik.
Morgen word er veel wind en regen verwacht, daar gaat mijn trail in Gent waar ik zo naar uitkeek maar het bezorgt mij eigenlijk geen frustratie, ik heb meer iets van dat het gewoon zo moet zijn en in plaats daarvan ga ik gewoon ietsjes langer slapen en daarna rij ik naar fit out voor de release van de nieuwe sh'bam om daarna nog een zalig sauna'tje te nemen voor ik naar mijn werk vertrek. Dan ga ik tenminste niet in de stress moeten zitten ivm tijdsnood. Enkel zonde van mijn 25 euro die ik dan kwijt ben en waar ik niets voor had... Maar geld is het minste.
28-03-2015 om 08:52
geschreven door Healthy
27-03-2015
Heksendans...
Deze nacht en morgen toch nog veel met mijn moeder in mijn hoofd gezeten, en zelfs nu blijft ze in mijn hoofd zitten. Ik blijf mij maar afvragen of ik nu echt niks kan doen om haar onder ogen te brengen waarom ik bewust afstand van haar hou? Ik zou haar zo graag helpen, ik zou haar zo graag laten inzien waarom iedereen haar links laat liggen, maar de angst dat er enkel drama zal door komen is zo groot. Ik moet het gewoon proberen loslaten.
Vandaag was geen goede dag, toch niet op het vlak van snoep, ik denk dat ik het probleem zal moeten zoeken naar de balans die ik kwijtgeraakt ben door mijn tegenvallend bezoekje aan mijn moeder, maar ik weet dat ik de balans weer zal kunnen herstellen door mij er eventjes terug op toe te leggen.
Vandaag was het ook geen succesdag wat mijn sporten betreft, ik voelde mij moe en uitgeput en in de fitness was het op low energy, had er zelfs compleet geen zin in om te sporten. En vandaag ook een nieuwe sportervaring opgedaan; voor de eerste keer Nia geprobeerd, was heel speciaal, en ik vond het zelfs heel erg leuk om te doen, had ik nooit verwacht dat ik mij daar goed zou bij voelen. Ik kan het niet zoveel doen maar de keren dat ik het kan doen zal ik het zeker volgen die les, het ontspant en geeft inderdaad veel energie.
Vandaag ook het boek ontvangen van kerntransformatie, een mooie verrassing want dacht dat het nog niet toegekomen was en ik enkel een ander boek zou gaan afhalen, maar ze waren er allebei al, ondertussen al een groot stuk gelezen erin, enorm interessant trouwens.
27-03-2015 om 22:28
geschreven door Healthy
26-03-2015
Jaloezie...
Deze morgen bij de tandarts mocht ik meteen binnen, helaas ben ik er niet vanaf met enkel een controle, eind april mag ik nog eens terug om een gaatje te vullen... Nu ja, liever een gaatje vullen dan een halfjaarlijks onderhoud zoals ik vandaag gehad heb, gewoon hatelijk zoiets.
Daarna naar mijn moeder. Wat nog de minst aangename ervaring was van gans de dag, ze was weer in een enorm vijandelijke, jaloerse bui. Ik kan gewoon niet snappen dat je als moeder zo jaloers kan zijn op je eigen bloedeigen kind? Ik zou des te gelukkiger zijn moesten mijn kids het juist goed stellen en het goed doen, ook al zou ik het net iets minder goed hebben... De verbouwingen aan ons huis, de tuin die volledig ingericht word, mijn positieve vooruitgang met mijn snoepverslaving en andere problemen... Het waren allemaal doornen in haar oog.
Ik zat nog maar net neer en de aanval was ingezet, ze gaf me meteen een foto van mijn hypnotherapeut dat ik hem misschien in mijn portemonnee kon steken want ik was er zo VOL van, waarop ik haar nogmaals, ondertussen al voor de honderdste keer al denk ik haar gezegd heb dat ik niet vol ben van Isa, maar wel wat ik door Isa bereikt heb, dat is iets compleet anders. Ze was meteen bezig 'en je moet mij dat niet deels betalen want bij mij gaat dat toch niet helpen en moest het niet van jou komen ik zou het niet eens geloven, ik geloof daar niet in en ik heb daar ook het geld niet voor om bij te leggen...' En ze bleef maar doorgaan... Terwijl ze wél 125 euro kan neertellen binnenkort bij de dierenarts om haar hondje zijn bloed te laten trekken voor iets waarvan ze de uitslag al lang weet...Ik heb gewoon mijn tong moeten afbijten toen ik daar zat, ik had gewoon zin om te zeggen 'weet je ma, iemand zoals jou kan gewoon niet door hypnose geholpen worden, en dat besefte ik de laatste tijd meer en meer en daarom dat ik er ook niet meer zelf over begon omdat ik één ding geleerd had 'iemand die altijd negatieve aandacht zoekt zal je nooit kunnen helpen met hypnose, want het zal nooit werken omdat ze bang zijn te 'normaal' te worden en die negatieve aandacht niet meer te krijgen van de mensen om hun en dat is 100% waar.
Het is gewoon erg om als dochter aan te zien hoe ze haar dag in dag uit volsteekt met pillen, hoe ze de deur van dokters platloopt, hoe ze zich wentelt in zelfbeklag, hoe ze doet alsof gans de wereld tegen haar is en zij al het ongeluk van de wereld aantrekt. Dat ze gewoon geïsoleerd is en niemand geeft... Waarop ik haar blijf herhalen 'het zit allemaal in je hoofd, er is maar één iemand die je gelukkig kan maken en dat ben jij zelf, geluk maak je zelf, of je nu veel of weinig geld hebt op geluk staat geen geldbedrag.' En dat zinnetje maakt haar inwendig zo kwaad ze probeert haar dan in te houden omdat ze weet als ze te ver gaat dat ik nooit nog bij haar binnen kom.
Ik wil haar dolgraag helpen, ik wil zo graag hebben dat ze gelukkig is maar als ik haar een hand reik dan trekt ze mij gewoon mee het diepe dal in, ipv dat ze er probeert uit te komen...
En zo doet ze het zichzelf aan dat niemand bij haar wil komen, dat haar eigen dochter haar sporten belangrijker vind dan bezoekjes bij haar, en inderdaad zo gaat ze later een oude, eenzame dag tegemoet gaan, maar dat doet ze zichzelf alleen maar aan. Ik wil geen energie meer in haar steken want het brengt toch niks op, ze belooft zoveel maar ze komt nooit één belofte na.
Ik denk dat het nu een ganse tijd zal duren voor ik nog één voet daar binnen zet, ik heb er gewoon geen zin meer in om telkenmale op hoogspanning te moeten zitten daar en mezelf constant te moeten tot innerlijke rust aanmanen.
Daarna naar de dokter gegaan om mijn nietjes te laten verwijderen, de dokter zei dat een hoofd wel gemakkelijk te verdoven viel maar dat ze het gewoon niet gedaan hebben om tijd te besparen... De nietjes eruit halen was ietsjes minder pijnlijk dan dat ze erin gegaan zijn, en ik ben heel blij dat ze eruit zijn, nu kan het eindelijk volledig genezen. Was ook zoiets... Toen mijn ma het zag was ze mij op stang aan het jagen 'amai zo'n diep gat, zo'n snee'. Ik dacht warempel dat de wond niet goed genezen was en weer open gegaan was, maar ik maande mij aan tot innerlijke kalmte want mijn ma is nu iemand die graag iemand op zijn paard krijgt en nodeloos ongerust laat worden terwijl het meestal 2 x niks is.
Nu efkes bekomen thuis en vanavond mij gaan uitleven in de zumba, ik heb er echt zin in!
26-03-2015 om 15:30
geschreven door Healthy
Doodsangsten
Gisteren was er blijkbaar een panne op bloggen want ik kreeg mijn bericht totaal niet gepost... Hopelijk lukt het nu zonder problemen.
Ik ben één vat vol zenuwen, krijg geen hap door mijn keel. Vandaag 2 dingen die ik ongelofelijk haat; eerst de tandarts die mij hopelijk niet te hard zal pijnigen, daarna eventjes bij mijn ma binnenspringen en erna naar de dokter waar ik bijna begin te hyperventileren als ik nog maar denk aan die 2 nietjes die eruit moeten. Ik weet niet hoe ik die angst van mij af kan zetten. Ik kan mezelf gewoon niet kalmeren. Als ik terugdenk aan vorige week donderdag dan voel ik de pijn weer even erg als toen. Het is een pijn die precies in mijn geheugen gegrift is... Laat het aub vlug achter de rug zijn.
Gisteren wou ik nog een stukje posten waarin ik eigenlijk enorm verbaasd van van de vooruitgang die ik plots gemaakt heb. Het is precies of alle stukjes nu plots in elkaar passen en alles tegelijk goed komt. Sinds enkele dagen slaap ik heel goed, ik heb ook totaal geen zin meer in zoet en als het eventjes opkomt dan heb ik het in 10 seconden volledig terug onder controle. Ik kan ook gerust een koekje eten en na één wil ik er ook geen tweede meer. Suiker geeft mij totaal niet de bevrediging meer dat het mij vroeger gaf. Nu ziet mijn lichaam het meer om een snelle honger weg te nemen of om mij energie te geven na een zware sportinspanning.
Ik heb eindelijk mentale rust gevonden daarvoor.
En het doet mij tevens plezier dat ik mijn collega overhaalt heb om ook eens langs te gaan bij Isa. Ze moet er wel nog voor sparen, maar ze zal het haar zeker niet beklagen en eigenlijk zal haar vriend er nog meer mee geholpen zijn dan zijzelf, gaat hun mooie, prille relatie niet meer onder druk te komen staan door zijn angstaanvallen. Want zoals het nu gaat, zoiets hou je geen gans leven vol omdat het je sociale leven volledig aantast.
26-03-2015 om 08:44
geschreven door Healthy
24-03-2015
K.O.
Ik vertrok nog maar voor mijn eerste kilometer deze morgen en ik wist meteen dat het een lange en zware training zou worden, mijn lijf wou niet mee. Ik vermoed dat het kwam omdat ik al 2 dagen frietjes op het menu had staan en vet en trainingen gaan bij mij niet samen... Mijn spieren zeurden dat het geen naam hadden, de eerste 7 kilometers waren de hel, dan ging het 2 km goed om daarna terug 9 km af te zien, de weg terug werd echt terug fartleklopen en had ik tijd genoeg had ik heel zeker een paar kilometer gewandeld, maar ik mocht niet stoppen, ik kon niet stoppen, want dan zou ik tijd verliezen en tijd had ik niet teveel. Spieren zeurden, en hoe meer kilometers erbij kwamen hoe meer spieren ik begon te voelen, en 4 kilometers voor de finish kreeg ik een hongergevoel... Ook dat nog. Het is mij nu nog altijd een grote vraag hoe ik überhaupt terug al lopend aan de fitness ben uitgekomen. Ik heb dus echt gewoon gelopen op karakter, ik zou en moest terugraken al lopende.
En zo staan er alweer 18 km op de teller, ietsjes meer zelfs want ben een klein eindje verder gegaan. De sauna erna was dan ook een pure verademing, het was puur genieten.
Normaal gezien had ik deze avond geen training meer gedaan, maar het bloed kruipt waar het niet laten kan, en ik ga toch nog een uurtje zumba gaan doen, dansen voelt voor mij echt als ontspanning aan. (al zullen mijn spieren mijn mening wellicht niet delen, maar dat zien we... Euhm... voelen we wel als we bezig zijn)
Nu gezellig onder mijn dekentje wat verder lezen in mijn e-book 'running like a girl'. Het kon ik geweest zijn die het boek geschreven had, zooooo herkenbaar, is trouwens grappig geschreven ook wat het lezen des te leuker maakt, is een echt verslavend boek.
24-03-2015 om 16:44
geschreven door Healthy
Trainingen 1/03/15 7 km lopen loopband BF 2/03/15 Fitstar sessie 31 Zumba (F) 1 S Bokwa 1 SF 4/03/15 Fitstar sessie 32 Zumba (E) 1 S Zumba (F) 2 S 6/03/15 Fitstar sessie 33 7/03/15 Fitstar sessie 34 Zumba (F) 3 S 8/03/15 Sh'bam (S) 1 FO 9/03/15 Fitstar sessie 35 10/03/15 Conditietest FO 5 km lopen WSB Core (T) 1 S Zumba (F) 4 S 12/03/15 15 min. Tae bo YT 15 km lopen WSB Core (T) 2 S Zumba (F) 5 S 14/03/15 16,1 km lopen DV - M 15/03/15 Sh'bam (S) 2 FO 16/03/15 18,1 km lopen DV - M Zumba (F) 6 S 18/03/15 Zumba (E) 2 S Zumba (F) 7 S 21/03/15 Zumba (F) 8 S 22/03/15 15 km lopen DV - H Sh'bam (S) 3 FO 24/03/15 18,2 km lopen DV - M Zumba (F) 9 S 26/03/15 Zumba (F) 10 S 27/03/15 Fitness 2u FO Nia 1 FO 28/03/15 Zumba (F) 11 S 29/03/15 Sh'bam (S) 4 FO 30/03/15 Zumba (F) 12 S 1/04/15 Zumba (E) 3 S Zumba (F) 13 F 2/04/15 Fitstar sessie 36 3/04/15 Fitstar sessie 37 4/04/15 Zumba (E) 4 S 5/04/15 16 km lopen DV - H 6/04/15 15 km lopen DV - H 7/04/15 Fitstar sessie 38 Zumba (F) 14 S 8/04/15 Fitstar sessie 40 9/04/15 15 km lopen DV - H 10/04/15 Fitstar sessie 41 11/04/15 Fitstar sessie 42 Zumba (E) 5 S
