Vandaag was het nog eens zalig, (ietsje) langer slapen, aangezien er vandaag niet gereden moest worden. Na een ontbijtje op het zalige warme terrasje, zijn we in Halls Gap gaan proeven van de prachtige natuur. Met onder andere een bezoekje aan de watervallen, Wildlife-zoo, wijngaard,
Aangezien het vandaag ook kerstavond was, hoorden we toch ook een klein feestje te bouwen, met als afsluiter het uitdelen van cadeautjes!
Die ochtend begon al goed met een smakelijk ontbijt bij de gastvrije mensen in Warrnambool. Na alles te pakken en zakken, zijn we nog wat door de straten van Warrnambool gelopen en zijn tenslotte terug in onzen Aurion gesprongen om naar Halls Gap te rijden.
Rond de middag kwamen we dan aan op een rustig en gezellig domein waar enkele vakantiehuisjes te vinden waren. Eens daar ingenesteld, zijn we de omgeving gaan verkennen. Kangoeroes, hadden we die week maar amper gezien, maar daar in Halls Gap, hoefden we maar 2 stappen uit het huisje te zetten en we hadden er al 10 zien voorbij springen. Heerlijk hebben we daar nog genoten van de dieren en de omgeving. En die avond was er dan ook nog eens eten van mams keuken, want we konden koken voor onszelf.
De vorige avond waren maar laat terug van Kangaroo Island, maar omdat we niet veel dagen meer hebben, was het vroeg tijd om op te staan en om van die laatste dagen te genieten. Het begon allemaal die dag met een ontbijtje in het hotel, gevolgd door een bezoek aan een Aboriginal Museum, waar we ook aanwezig konden zijn voor een digerido-concert door échte Aboriginals.
Achteraf na wat rond te zijn gelopen door de straten van Adelaide, hebben we het Belgium Beercafé ontdekt, waar we natuurlijk een goe Belgisch bierke zijn gaan drinken. De rest van de dag verliep nog vrij rustig, ontspannen en gezellig, we moesten er nog van profiteren, want het was het laatste samen!
Die vorige dag, hebben we spijtig genoeg ook afscheid moeten nemen van onze Aurion, aangezien we vandaag (heel erg vroeg), eerst met de bus, vertrokken richting de boot, die ons dan naar Kangaroo Island bracht.
Kangaroo Island, is het op twee na grootste eiland van Australië. Het eiland was onbewoond toen het in 1820 werd ontdekt door Matthew Flinders, een Engelse ontdekkingsreiziger. Inheemse plantengroei bedekt nu nog ongeveer de helft van het eiland. Een derde van het eiland is aangeduid als beschermd natuurgebied. Mede hierdoor is Kangaroo Island de ideale plaats om inheemse dieren in hun natuurlijke leefomgeving te bewonderen.
De bijzondere stops op Kangaroo Island:
Remarkable Rocks (Merkwaardige Rotsen):
De Remarkable Rocks, zijn een verzameling grote granieten keien, gevormd door de weersomstandigheden. De keien liggen op een hoge rots, die steil uit de oceaan oprijst. U kunt rond deze reusachtige keien lopen, die door de wind en nevel van de oceaan door de eeuwen heen tot diverse rare en indrukwekkende vormen zijn gevormd.
Admirals Arch:
Dit gebied is een broedplaats voor een kolonie van Nieuw-Zeelandse pelsrobben. U kunt ze zien spelen in het water en op de rotsen.
Seal Bay:
In Seal Bay, leeft een kolonie Australische zeeleeuwen. De kolonie is de op eenna grootste broedkolonie van Australië. U kunt de dieren hier van heel dichtbij bekijken, zwemmend in de golven of liggend op het strand. Sealy Bay is een beschermd natuurgebied. Wanneer de dieren zich bedreigd voelen, kunnen ze agressief worden.
Na heerlijk te hebben geslapen en na een lekker ontbijtje, zijn we weer met onze valiezen in onzen Aurion gesprongen om door te rijden naar Warrnambool, met onderweg de meest spectaculaire uitzichten, rotsen, van de Great Ocean Road. Gelukkig vielen de kilometers van Apollo Bay naar Warrnambool nog goed mee en hebben we al die prachtige natuurwonderen kunnen bewonderen. In Warrnambool zelf hebben we die dag niet zo veel meer kunnen bezichtigen, maar onze eerste indruk was wel van: Wow, hier willen we wel langer blijven!"
Stop 1:
Cape Otway Lightstation: is de oudste, overlevende vuurtoren in continentaal Australië. Het licht, dat continue operationeel is sinds 1848, ligt op torenhoge kliffen waar Bass Strait en de Zuidelijke Oceaan botsen. Voor duizenden immigranten, na vele maanden op zee, was Cape Otway hun eerste zicht van grond na het verlaten van Europa.
Stop 2:
De Twaalf Apostelen: zijn gelegen langs de spectaculaire Great Ocean Road.
Op het eerste gezicht lijken de Apostelen er geen 12 te zijn. Vanaf het uitzichtpunt, ziet u alleen een aantal van de twaalf apostelen. De andere zijn gelegen achter de rotsachtige keerstroken (die de kustlijn van Victoria vormen) of verborgen door andere rotsachtige uitsteeksels. 4 van de apostelen zijn in de loop der tijdal ten prooi gevallen aan de zee, de laatste stortte in in 2005.
De Twaalf Apostelen werden gevormd door erosie van de oorspronkelijke kustlijn. De rots is nog steeds uitgehold, tegen een koers van ongeveer 2 cm per jaar, en in de toekomst waarschijnlijk tot meer 39 apostelen in de andere rotsachtige keerstroken aan de lijn van de Victoriaanse kust.
Mam op het strandje
Stop nr :
in 1990 stortte bij Peterborough (met mooie golflinks op de klippen) zonder voorafgaande waarschuwing een boog van de London Bridge in.
Die ochtend was het weer wat zenuwachtig, deze keer omdat het voor onze Va de eerste keer ging links gereden worden. Na in het hotel eerst onze valiezen gemaakt te hebben, zijn we samen de huurauto gaan ophalen. Niks minder dan onzen: Toyota Aurion. J Maar al vlug was mijne Va het links rijden gewoon en opt gemakske begaven we ons, (lekker gezellig samen in onzen Aurion) richting Apollo Bay. Natuurlijk nog wat tussenstops om de wilde Koalas te bewonderen wat van de schone kusten te genieten,
Eens aangekomen in Apollo Bay, ons valiezen gedropt te hebben in onze kamer, hebben we ons nog met een ijsje langs het strand begeven.
Om de dag af te sluiten was er nog avondmaal en een tourke met den Aurio om nog wat Koalas te bewonderen.
Die ochtend waren we een beetje gehaast en ieder van ons ook wel wat zenuwachtig, want vandaag, was het de dag dat mijn parents mijn gastgezin zou ontmoeten. Die ochtend hebben we van aan het hotel de tram en trein genomen richting ons huisje, waar we verwelkomd werden door Jess en Nethy. Na wat gebabbel, zijn we allen in de auto gesprongen met onze picknickmand in de koffer, om na een smakelijke picknick, de Hanging Rock te beklimmen en van het mooie uitzicht te genieten.
Weetje:
Hanging Rock, is een kleine heuvel bedekt met rotsen en staat bekend omdat het de plaats is waar vijf schoolmeisjes werden vermist tijdens een excursie in het begin van de 20ste eeuw en nooit werden terug gevonden.
In de late namiddag, na het genieten van de rotswandelingen en de mooie uitzichten van op de top, zijn we in de stad gereden om samen te dineren.
En uiteindelijk werd het Thai. (een hele uitdaging voor de parenst (en dan vooral voor Va)) Maar de goeie compagnie, goeie wijn en eigenlijk ook het goede eten maakte van de dag een mooie afsluiter!
Die ochtend, weer na een ontbijtje in het hotel, namen we, nog in de voormiddag de boot richting Williamstown. Via de Yarra-river, kregen we veel te zien van de haven van Melbourne, de autowegen die over de rivier lopen en natuurlijk ook de immens grote gebouwen, die van ver piepklein leken.
Daar hebben we dan nog wat rondgelopen, een terrasje gedaan en ons tenslotte richting de zee begeven om ook daar nog een wandeling te maken.
De trein hebben we dan terug genomen richting Melbourne-stad, waar we op Federation Square nog het museum met Aboriginal kunst hebben bezocht.
Tenslotte, na een douche zijn we in Lygonstreet (de Italiaanse straat) nog op zoek gegaan naar iets lekkers om te eten.
Die ochtend was er na een stevig ontbijt in het hotel, tijd voor de verkenning van Melbourne-city. Het begon met een bezoek aan de Queen Viktoria Market, waar de parents (net zoals ik wanneer ik dar de eerste keer kwam) van onder de indruk waren. Daarna hebben we nog door enkele populaire straten gelopen, waarna we een hapje en drankje binnenwerkten als middagmaal.
Als afsluiter hadden we nog een wandeling gemaakt vanuit mijn toeristenboek, waardoor we toch wel het één en het ander te zien kregen. (onder andere: het prachtige zicht van heel Melbourne, vanuit de Eureca Tower) Heel op het einde van de dag zijn we nog op zoek gegaan naar een goed restaurantje om heerlijk te dineren.
Ondertussen ben ik al 5 dagen terug van dé zalige vakantie met de parents.
Omdat ik wel weet dat iedereen een beetje nieuwsgierig is naar verhalen, vertel ik hier en nu het verhaal over de 12 heerlijke dagen langsheen de Great Ocean Road.
Het begon allemaal op woensdag 17 december 2008.
De dag begon stressvol. Heb de hele dag voorbereidingen gedaan voor dé komst! Ben tussenin nog even gaan lopen om van de stress te bekomen en heb na het douchen mijn valies genomen om te gaan inchecken in het hotel in Melbourne, aangezien ik geen zin had om mijn valies tot in de vlieghaven mee te sleuren. Na al dat geregel in het hotel, heb ik de bus richting de luchthaven genomen om de parents op te wachten. De stress liep met de minuten op, zeker wanneer ik vernam dat hun vliegtuig een vertraging van 1,5 uur had.
Maar wanneer de deur open ging en daar twee bekende maar voor de laatste 5 maand toch ook onbekende gezichten zag, kon ik mijn tranen niet goed ophouden van geluk. Na het bekomen, hebben we dan de taxi richting ons hotel genomen en aangezien de parents nog niet moe waren (zoiets heet een jetlag), zijn we nog voor een wandelingetje door de stad gegaan.
Achteraf zijn we in ons bedje gekropen om te dromen van de heerlijke komende vakantie.
De komende weken (geen nood: maar 2!) zal ik jullie spijtig genoeg weinig, of in het slechtste geval, niet, kunnen laten meegenieten van fotos of verhalen over al mijn avonturen, aangezien dé rondreis voor de deur staat!!
De eerste week tijdens de vakantie dat ik nog eens écht thuis ben, maar tegelijk ook de laatste week voor de komst van de parents!
Het begon goed op maandag. Na een weekje Wodonga, lekker nog eens in mijn eigen bedje uitslapen en genieten van de Melbourne-se zonnestralen die in de late ochtend, door het gordijn mijn gezicht kwamen verwarmen.
Daarna op mijn gemakje opgestaan en als dagelijkse routine, mijn mailtjes gelezen en beantwoord.
Achteraf ben ik in de stad getrokken om wat onwasbare kleren naar de droogkuis te brengen en ten slotte te gaan fitnessen. Maar de gehoopte, vredige en rustige dagen, terug in Melbourne waren al gauw gepasseerd toen ik die avond van Tom een telefoontje kreeg om te melden dat hij zijn laatste trein naar huis had gemist en of ik voor hem geen slaapplaatsje over had.
Aangezien ik niet zomaar kan bepalen wie er al dan niet hier mag blijven slapen, had ik bij Jess geïnformeerd en ben ik bij haar ook nog eens te weten gekomen dat ook Martins en Jesss moeder hier die nacht en ook de volgende nacht verbleven. En uiteindelijk is Tom ons dan ook nog eens komen vergezellen. Allemaal in dat kleine appartementje van ons.
Uiteindelijk heb ik die twee (Tom en Martins) pubers dan op dinsdag en donderdag meegenomen in de stad om hen te laten genieten van die zalige drukte, toch in vergelijking met hun verblijfplaats in het stille, landelijke Wodonga! En op donderdag en vrijdag, was ik dan weer eens op mijn gemakje.
Op vrijdag was er een AFS-kersfeest in het park gapland, maar aangezien op zowel vrijdag als zaterdag sinds 3jaar in Melbourne nog nooit zoveel regen is gevallen, is die na een (bijna) hele dag werken aan mijn kerstmistaart uiteindelijk maar ook gelukkig, uitgesteld.
Dat regenachtig weekend heb ik dan met Britta doorgebracht in het winkelcentrum, op zoek naar kerstcadeautjes voor onze familieleden.
Ondertussen zit ik op de trein, met muziek in mijn oren, te genieten van de Australische landschappen, de kangoeroes die zich rond zonsondergang vertonen om eten te zoeken en natuurlijk ook de slapende mensen hier rondom mij op de trein (het grappigste om naar te kijken!)
Net een weekje Wodonga achter de rug.
Deze week was het in Wodonga heel wat rustiger dan de andere weken.
Slechts 1 feestje deze week. Spijtig genoeg niet voor verjaardag. Neen, deze keer voor afscheid. Clement (Frankrijk) gaat namelijk ook binnen een dikke week al terug naar het koude Europa. Al voelde het weer niet als afscheid., het was meer een feest-feestje (altijd als de Zuid-Amerikanen er bij zijn met hun Spaanse Salsa muziek.)
Buiten feesten hebben we ook nog wat rondgehangen in Aubry, films bekeken, genoten van de hete zon (schatting: 35 graden), de overdreven kerstversiering in de straten en aan de huizen, happy Hour lokaal café en natuurlijk Kates lekkere eten.
De examens zijn achter de rug, maar t school is nog niet gedaan, nog net geen vakantie
In het Australische schoolsysteem, geven ze namelijk na de examenweken, een soort voorbereidingsweek voor het laatste jaar (jaar 12) Headstart genaamd. In deze week, leren leerlingen van het 11de jaar hun vakken voor het 12de jaar kennen. Eigenlijk leren we niet alleen onze vakken kennen, neen, we krijgen hopen huiswerk mee om in de zomervakantie te maken, als voorbereiding op het volgende jaar. En met hopen bedoel ik echt wel HOPEN. Om even duidelijk te beschrijven: neem duim en wijsvinger met een afstand van 3cm en beeld je in hoeveel papieren hier tussen kunnen: zoveel huiswerk.
En toch viel die week best mee. Mijn nieuwe vakken: Design & Technology, Food & Technology (zoals voorig jaar), Engels, Media, Studio Art en Dance.
En eerlijk gezegd, ik kijk al echt uit naar het volgende schooljaar, de inleidingen voor al deze vakken tijdens het Headstart-program, waren ongelooflijk boeiend en interessant.
Maar er was niet alleen school deze week. Deze week is het Sinas (meisje van Duistland) laatste week. Op donderdag (haar laatste Australische schooldag), zijn we na school in het Pronto Café, samen iets koels gaan drinken, waarna het eigenlijk tijd voor afscheid was. Omdat afscheid nemen toen onmogelijk was en aangezien ik die volgende vrijdag niet naar haar afscheidbarbecue kon komen (Omwille van een AFS-kamp van vrijdag tot zondag.) hadden we (in de hoop op tijd terug te zijn van het kamp), op zondag nog afgesproken om samen nog te gaan eten voor ze die avond haar vlieger richting Duitsland nam.
Na donderdag voelde ik me wat triestig en alles verliep traag en vooral somber, mijn beste vriendin hier in Australië, naar huis
Maar vrijdagavond, na school, na het pakken van mijn trekkersrugzak, moest ik me al gauw naar het station begeven om samen met de andere AFS-ers de trein richting Safety Beach te nemen, om er een heerlijk AFS-kamp te beleven. En dat was het ook! Na nog veel nieuwe uitwisselingstudenten te hebben leren kennen, te hebben genoten van de Australische stranden en het azuurblauwe maar koude water, het lekker eten en leuke en langdurige feestjes, was het spijtig genoeg weer zondag en weer tijd om rugzakken te pakken en de trein naar huis te nemen.
Die avond heb ik gelukkig nog met Sina en haar gastgezin kunnen afspreken, om samen iets lekkers te gaan eten, nog wat te genieten van straatambiance op Federation Square en dan, spijtig maar waar, afscheid te nemen.
Het afscheid was raar, het voelde voor ons allebei niet alsof ze echt weg ging en nooit meer terug kwam. Het voelde alsof ze even op reis ging en er binnen een paar dagen wel weer terug zou staan. Zo hebben we dan afscheid genomen, even op reis, binnen een paar maand, zien we elkaar wel weer terug!
Hier eindelijk meer nieuws vanuit het verre Australië. Momenteel is de zomervakantie al 4 dagen begonnen en ik zit met wat vrienden in Wodonga van de eerste dagen te genieten.
Wisten jullie:
Ik deel neem aan een fotowedstrijd van AFS. In die fotowedstrijd, moet elke deelnemer (uitwisselingsstudent) 5 fotos per maand doorsturen. Daaruit worden elke maand 10 fotos genomineerd. En elke drie maand wordt er uit de 30 genomineerde fotos 1 winnaar uitgekozen. Al de genomineerden worden in juli (denk ik) tentoongesteld in een galerij.
En jawel, deze maand ben ik, net zoals nog 9 andere kandidaten genomineerd.
Op deze website kunnen jullie elke maand de genomineerde fotos bewonderen:
