De favoriete begroeting van een blanke persoon is nog steeds salaminga of obrooni, wat letterlijk blanke betekent. Het is even wennen om het niet als discriminatie te zien, want omgekeerd zou het in België op een gevecht uitmonden. Hier wordt het puur als begroeting gebruikt.Men heeft me verteld dat ik mag/kan antwoorden met black man of black woman, maar dat heb ik toch nog niet geprobeerd. Voorlopig houden we het gewoon bij hello.
Voor de kinderen lijkt het nog steeds heel speciaal om een salaminga te begroeten. Ze worden heel blij als ze me zien en willen natuurlijk allemaal hello gezegd hebben tegen een blanke, soms zelfs 5x na elkaar.Het is schattig om te zien hoe blij je ze kan maken door hello te zeggen of door naar hen te wuiven. Het is een klein gebaar (al is het een constante bezigheid), maar voor hen betekent het veel.
Het is fijn te weten dat men je niet vergeten is, iedereen die ik vorige keer ontmoette herkent me. Ze weten zelfs mijn naam, ook al heb ik ze slechts éénmalig gesproken. De eerste dagen in Tamale hoorde ik mijn naam overal. Het nadeel is dat ik vorig jaar zoveel mensen gezien en gesproken heb dat mijn geheugen te klein is om iedereen te kennen, ik ben al zeer blij als ik de persoon herken. Voor hen is het misschien beledigend wanneer ik moet toegeven hen niet te herkennen, maar het wordt nog erger wanneer ik hen na een tweetal keren gezien te hebben nog steeds niet ken. Oeps De meeste mensen begrijpen het, maar voor mezelf is het vrij vervelend. Iedereen herinnert zich onze ontmoeting terwijl ik geen flauw idee heb waarover ze het hebben. Na een paar dagen hoop ik dat dit ongemakkelijke gevoel verdwijnt, als ik iedereen een aantal keren gezien heb zullen ze er hopelijk niet meer op terugkomen. Fingers crossed!
Ik weet dat ik vorige keer op mijn blog geschreven heb dat ik niemand herkende omdat ze allemaal zo fel op elkaar leken qua uiterlijk, maar deze mening moet ik herzien! Eigenlijk lijken ze helemaal niet op elkaar, iedereen heeft een uniek uiterlijk. Enkel s nachts wordt het iets moeilijker om de verschillen te zien, maar zelfs hier begin ik aan te wennen.
Mijn woonplaats is gelegen in een typisch Ghanese omgeving, niet in echte armoede (geen hutjes, maar stevige huizen), maar ook niet in het rijkere gedeelte zoals vorige keer. Je merkt meteen dat de mensen hier meer samenleven, ze begroeten je op elk moment van de dag, ze zijn bereid alles voor elkaar te doen, De sfeer waarin ik nu leef is anders, maar zeer fijn. Zoals ik al zei leef ik nu in een typisch Ghanese omgeving, en daar hoort natuurlijk het nodige lawaai bij. De mensen staan allemaal zeer vroeg op om allerlei klusjes te doen, zij leven volgens andere uren. (Om 5u s morgens is iedereen buiten heel druk bezig.) Ook is er vlakbij een schooltje waar de spelende (én zingende) kinderen voor de nodige ambiance zorgen. Je hoort de kinderen bijna altijd, maar dat heeft zijn charme. En als het niet de kinderen zijn die je hoort, dan zijn het de dieren. Ik leef letterlijk tussen de kippen (die om 5u s morgens beginnen te kakelen) en de geiten (die je s avonds bijna niet ziet liggen op de grond). Kortom, ik heb het zeer goed getroffen met mijn huisje, its perfect!
Its perfect? Almost. Luxe is iets wat je zeer snel gewoon wordt, een douche die werkt, een toilet die doorspoelt, elektriciteit Helaas is het in Ghana nog steeds mogelijk dat je van de ene dag op de andere zonder stromend water komt te zitten, na 3 dagen genieten van stromend water was de pret voorbij. Ik zit nu al enkele dagen zonder stromend water, maar gelukkig had de eigenaar reeds een kleine watervoorraad voorzien. Toch vrees ik dat ik hier niet zo heel lang meer mee zal toekomen., zuinig douchen is de boodschap! Het is toch weer wennen aan de bucketshower, ik ben er niet meer zo handig in Oefening baart kunst?
Ik heb in een vorig bericht enkele richtlijnen gegeven i.v.m. het verkeer, maar helaas wordt een fietser niet betrokken in dit systeem. Wanneer ik met mijn fiets door het dorp rijd, voel ik me minderwaardig. Het lijkt alsof men geen rekening wilt houden met fietsers, men staat/gaat/rijdt waar men wil zonder aandacht te hebben voor de fietsers. Het belangrijkste onderdeel van het verkeer is het claxonneren, want dit betekent dat iedereen voor jou aan de kant moet, maar mijn fiets heeft zelfs geen bel Hoe kan ik voorrang afdwingen? Als ik je dan ook nog eens vertel dat mijn remmen me bijna niet vertragen zal het je niet verbazen dat ik al meerdere bijna botsingen heb gehad. Je zou denken dat je toch opvalt als blanke
Normaal gezien begint in april het regenseizoen. Dit betekent dat het vaak onaangekondigd begint te regenen, dan lijkt het alsof ze vanboven alle sluizen openen zodat we meteen de volle lading krijgen. Het voordeel is dat de regen voor afkoeling zorgt. (Nochtans heb ik slechts 2x een regenbui meegemaakt, s nachts.)
Dit is zeer welkom aangezien het volgens de leerkrachten op school de warmste maanden zijn. Halleluja, t is soms echt verschroeiend heet! Maar ik mag eigenlijk niet klagen, want in België begonnen we te zagen dat het te koud was..
Het vreemde is dat de Ghanezen zelf heel veel last hebben van de hitte, zij kunnen het soms met moeite verdragen. En als ik dan eventjes aanhaal dat ik van België kom en deze temperaturen dus niet gewend ben, zeggen ze doodleuk Je bent er toch al een paar dagen, tijd genoeg om je aan te passen. Een dagje zonder me bezweet en vuil te voelen zal er niet inzitten vrees ik, laat die deo maar komen!
Deze week ben ik opnieuw naar school geweest, dezelfde school als vorig jaar. De teachers en headmasters waren blij me terug te zien, maar dat gevoel was wederszijds. Ik voelde me meteen heel welkom, het was alsof ik er nooit ben weggegaan. Zelfs de kindjes herkennen me! Ze kwamen tijdens de pauze allemaal rustig in de klas zitten waar ik met de leerkrachten aan het bijpraten was. Normaal gezien mogen de kinderen niet in deze klas tijdens de pauze, maar Gladys (een leerkracht) zei dat ze allemaal speciaal voor mij naar binnen kwamen. Nu de salaminga opnieuw op school is, wordt het toegestaan om in dezelfde ruimte te zitten. Mijn indruk van de kinderen? Ze zijn zo rustig geworden. (Ze zaten allemaal netjes aan hun bank tijdens de pauze, met een simpele glimlach waren ze tevreden.)
Tijdens het lesgeven werd duidelijk dat ik een verkeerde eerste indruk had, ze kunnen nog steeds zeer veel lawaai maken, en ook het vechten zijn ze nog niet verleerd. Het is interessant om te zien welke vooruitgang ze geboekt hebben. Ook de leerkrachten zijn geëvolueerd, er wordt een beter systeem gebruikt om de kinderen aan het werk te zetten. De kinderen zijn zo gewend aan het systeem dat ik dit ook kan gebruiken om duidelijk te maken wat ze moeten doen, iets waar ik vorige keer problemen mee had. De eerste week ben ik de assistente van de leerkracht, ik observeer de kinderen, ik probeer te ontdekken wat ze in tussentijd geleerd hebben, zodat ik na de vakantie een betere hulp kan zijn in de klas.
De kindjes op school zijn nog steeds mega schattig! Het is onvoorstelbaar hoe blij je ze kan maken door ze te begroeten, door ze een glimlach te schenken, door naar hen te wuiven, Je merkt dat ze me herkennen: in de klas zien ze me niet als salaminga, maar wel als teacher.
Kidsweetjes :
- Het kindje dat vorig jaar bang was van mij omwille van mijn huidskleur heeft nu geen enkel probleem om in mijn buurt te vertoeven. Yes!
- Eén van de schattigste jongetjes op school, een knap ventje van 2 jaar, droeg vandaag een T-shirt met een zeer toepasselijk opschrift : ITS NOT EASY TO BE THE CUTEST IN THE WORLD.
Om 3u s nachts kwam ik na een veel te lange busrit aan in Tamale, de stad waar ik verblijf. Ik werd meteen naar mijn eigen stulpje gebracht, natuurlijk was ik heel benieuwd om te zien waar ik terecht zou komen. Toen we arriveerden bij mijn verblijfplaats was ik zeer verbaasd. Ik dacht dat ik een kamer zou huren, maar eigenlijk huur ik een volledig huisje. (fotos uploaden : mislukt)
Ik ben een jaar weggeweest uit dit prachtige land, maar vanaf het moment dat ik uit de luchthaven stapte, voelde het meteen zeer vertrouwd aan. Het is alsof ik hier altijd ben gebleven De eerste indrukken die ik vorige keer had, beleefde ik deze keer helemaal anders: de geur, de hitte, het spannend afwachten op de luchthaven, het verkeer, Het is alsof Ghana geen geheimen meer heeft voor mij, men gevoel wordt bevestigd : ik heb hier mijn tweede thuis gevonden!
De eerste dagen heb ik gebruikt om de hoofdstad opnieuw te ontdekken. En geloof mij, ook al ben ik er al een aantal keren geweest, het blijft een ontdekking : Accra is veel te groot voor mijn oriëntatievermogen. Vorige keer had ik heel veel problemen met het verkeer in deze stad, ik voelde me bijna nooit veilig in de auto, maar zelfs dit gevoel is veranderd!
Ik begin een beetje de structuur van het Ghanese verkeer te begrijpen :
- Claxonneren betekent Pas op, ik kom eraan en ben niet van plan te remmen!
- Tijdens een file moet je elke 5meter van rijstrook verwisselen om meer file te creëren.
- Om aan te geven dat je van rijstrook wisselt (een rijstrook naar links opschuiven), steek je je hand uit het raam en wijs je naar de grond. Op deze manier maak je duidelijk dat jij daar wilt gaan rijden. Het is niet nodig om te wachten totdat er geen auto aankomt, jij hebt aangegeven dat je daar zal rijden dus moeten de andere autos remmen. Logisch, toch?
- Langs de weg kom je steeds vaker verkeersborden tegen om de snelheid te limiteren (vb.50). Sommige autos zijn geijkt in km/u terwijl andere autos geijkt zijn met m/h. Ofwel betekent het bord dat je 50 km/u mag rijden, ofwel mag je rijden met een snelheid van 50m/h (= 80km/u). Ik snap niet hoe snel we mogen rijden, maar denk dat daar geen enkele Ghanees over nadenkt
Als je al deze regels begint te ontdekken ontstaat er toch enige structuur in de chaos waardoor je je veel veiliger voelt in de auto, toch zou ik het zelf nooit aandurven om hier achter het stuur te kruipen!
Wat ik opnieuw zal moeten leren is het lange (en vele) stilzitten. Ghanezen zijn een zittende bevolking : zitten en drinken, zitten en wachten, zitten en Ik besloot om een stevige beachwandeling te maken om nog een beetje sportief te blijven, maar het werd een letterlijke shit wandeling. Het begon veelbelovend, het leek zelfs op een Belgische strandwandeling, maar na een tijdje kwamen we op een ander spoor terecht. Aan de kust vind je heel arme gemeenschappen die in een soort van sloppenwijk wonen. Je kan aan de mensen zien dat zij zich met heel weinig moeten behelpen, hun huizen bestaan uit een aantal golfplaten, de dieren staan zielig op het strand vastgebonden, het afval wordt op het strand verbrand, de resten afval laat men liggen zodat er een mini vuilnisbelt ontstaat, de geur is zeer onaangenaam én de mensen doen hun behoefte op het strand (ze hebben het fatsoen dit tussen de lage rotsen te doen, maar tijdens de wandeling moet je zeer goed opletten dat je niet in een onaangenaam cadeautje trapt). Ondanks het feit dat het vies is om daar te wandelen ben ik blij dat ik dit gedaan heb, het is heel confronterend om te zien (én te ruiken), maar nu heb ik toch een beter beeld van hoe men in zulke omstandigheden leeft.
Fotos moet je echter niet verwachten van deze trip, al zou dat jullie een beter beeld geven. Ik vind het vervelend en het getuigt van weinig respect tegenover de mensen om fotos te trekken van hun arme omstandigheden.
Ik was ooggetuige van een streetsoccermatch (het moest een voetbalmatch voorstellen, maar doordat er niet echt volgens voetbalregels gespeeld wordt noemen ze het streetsoccer). Ik zal je enkele frustraties opsommen die bij mij opkwamen toen ik naar de match keek; bij aanvang van de match moet je niet op je eigen speelhelft staan, een scheidsrechter moet niet persee de match volgen (praten met de supporters is ook een onderdeel van het scheidsrechteren), offside is onbekend, bij een penalty gokken we de afstand, het veld ligt vol stenen en rotsen (voor sommige is het zelfs dan niet nodig schoenen te dragen), het zandveld heeft geen belijning (de supporters moeten maar gaan lopen als de spelers te dichtbij komen of je blijft staan, maar dan is er wel kans dat je getackeld wordt), Kortom, het was een lachwekkende, maar frustrerende match om te zien.
Ik heb een voetbalcoach uit de US ontmoet, hij heeft al verschillende ploegen getraind, ook verscheidene vrouwenploegen. Ik kon het dan ook niet laten hem te vragen of het echt zo moeilijk is om een vrouwenploeg te trainen, want dat is wat ik in Brecht vaak hoor Zijn antwoord : Oh no, its not difficult at all! Jiehaa!
Toen ik in de stad ging lunchen heb ik iets gezien waarvan ik niet wist hoe ik moest reageren; verbaasd, lachen, dit kan toch niet, Toen ik betaalde had men geen munten, ze moesten geld wisselen. In het kraampje ernaast konden ze dit niet, maar er was een andere (zeer rare) oplossing. Het geld werd gewisseld bij een bedelaar, kunde u da voorstellen?
Het aantal dieren waarnaast ik heb gestaan op enkele meters afstand kan weer aangevuld worden. We zijn naar Mole National Park geweest en daar stond ik heel dicht bij een baboon, een wild zwijn en een olifant! Ik ben nog steeds fier op mezelf, al was ik vandeweek bang van een klein katje dat super tam was, oeps :)
Hierbij geef ik jullie een mooie uitspraak om af te sluiten: TRUST IS LIKE GLASS, ONCE BROKEN IT WILLL NEVER BE THE SAME AGAIN
Ik ga weer beginnen met mijn verontschuldigingen, maar aangezien hier heel vaak de elektriciteit uitvalt, is het niet altijd mogelijk mijn blog aan te vullen. Vaak zit heel de stad zonder elektriciteit, maar je wordt het op den duur wel gewoon. Al moeten jullie daardoor langer wachten op nieuwe verhalen Ik heb al vaker iets getypt over mijn schooltje, ook nu laat ik jullie iets weten over mijn werkplaats.
De schoolstraffen zijn echte lijfstraffen. Zoals je al vaker gelezen hebt, worden de kids met de stok geslagen, maar er zijn ook andere straffen. Een voorbeeld hiervan is het geknield zitten (op een zanderig schoolplein dat volligt met kleine steentjes) met de armen gestrekt boven het hoofd. Op een ochtend werd P1 t.e.m. P4 (primaryklassen) gestraft en moesten al deze leerlingen het ochtenritueel ondergaan op hun blote knieen. Chapeau voor deze leerlingen, ik zou het niet kunnen. Ik zei dan ook niets tegen de leerkrachten wanneer ik zag dat de leerlingen vals speelden. Ik had zoveel medelijden met ze dat ik geregeld heb weggekeken.
Waarom werden ze gestraft? De leerlingen komen niet tijdig naar school (de oudste leerlingen moeten de school vegen dus zij worden eerder op school verwacht), maar ik vind dit niet zo onlogisch aangezien de kinderen niets te doen hebben op school (zij hebben geen veegopdracht, tenzij iemand van de oudere leerlingen hen beveelt hun job over te nemen).
Ik had toch serieuze problemen met het hele strafgebeuren, want de leerkracht die de leerlingen liet knielen komt elke dag te laat. Maar daar wordt natuurlijk niets van gezegd. Volgende keer ga ik haar toch eens vragen waarom ze discipline van de leerlingen verwacht terwijl ze dit zelf niet toont Eerlijk is eerlijk!
Maandag 20 februari 2012, de eerste Afrikaanse regen! Het viel s avonds met bakken uit de lucht, zo verfrissend. We zaten tijdens de regenval in het stadscentrum, een plek waar je enkel zand ziet. Binnen enkele minuten stond het centrum volledig onder water en kon je het zand zeer goed ruiken. Weeral iets wat ik jullie niet kan laten ervaren
Toen ik naar huis wou gaan was het iets minder prettig. Het nemen van een taxi was niet zo eenvoudig, want natuurlijk neemt iedereen een taxi met zon weer! Al een geluk zijn de mensen hier zo vriendelijk dat ik een lift aangeboden kreeg, al had ik wel eerst een half uur in de regen gestaan in de hoop een taxi te vinden.
Het laatste stukje tot ons huis moest ik te voet afleggen, ik ben nog nooit zo bang geweest op dat kleine stukje. Ik hoorde de kikkers springen in de vele plassen (aangezien we op een zandweg wonen) en dacht echt dat er binnen de kortste keren een kikker tegen mij zou springen, ieuw. Ook andere dieren waren duidelijk te horen in het struikgewas, versnellen was de boodschap!
Af en toe bliksemde het dan ook nog eens zo fel dat het echt pijn deed aan men ogen, zo fel waren de bliksemschichten. Zoiets had ik nog nooit meegemaakt, maar dat gevoel heb ik hier wel vaker
Het leuke van het verhaal is dat ik de vele kikkers die s avonds aan het rondspringen waren s morgens allemaal dood op de weg zag liggen, volledig platgereden door het verkeer. En ja hoor, het waren er immens veel!
Het voorbije weekend was superheet, zelfs de Ghanezen waren aan het klagen over de hitte. En net dat weekend zat de hele stad zonder stroom van 6u s morgens tot 6u s avonds. Wakker worden door de hitte, geen koele drankjes, geen ventilators die je frisse lucht bezorgen, De enige redding was het zwembad, en dat terwijl het bij jullie zo lekker koud is, zalig! J
Maar ja, wij zitten nog steeds zonder stromend water (sinds begin februari) terwijl dit bij jullie hopelijk wel stroomt Ik kijk ondertussen ook zo hard uit naar het nemen van een douche zonder emmers te moeten gebruiken!
Ik had een gesprek met een leerkracht van de lagere school en was zo verwonderd van zijn reacties Wat voor ons zo normaal lijkt, is voor hen echt so unreal.
Enkele voorbeelden waarover hij echt verbaasd was :
- De leerkracht was heel verbaasd over het wonderbaarlijke witte geode dat bij ons uit de hemel komt gevallen. Inderdaad, sneeuw is een onbekend iets voor hen!
- Een ander ding waar hij niet aanuit kon, was onze verwarming. Ze hebben zelfs een verwarming in hun auto!
- In your country they wear very heavy clothes. Lange jassen, zware schoenen, handschoenen, iets rond de nek (het woord sjaal is zelfs onbekend voor hen). Tja, bij ons is het net niet zo warm als hier
Kleurpotloden en kleurprenten zijn een godsgeschenk in de klas. Telkens wanneer de kids mogen kleuren zijn ze zeer rustig! Ideaal dat je met zoiets eenvoudigs (voor ons is kleuren op papier heel normaal) de kids zo blij kunt maken.
VOETBAL!!!
We hadden 2 dagen geen school, want er was een voetbalcompetitie gepland. Een competitie tussen verschillende scholen. Het leek me enorm leuk om te doen (ook al was het niet voor onze kids) en keek er dus ook heel erg naar uit. Totdat het zover was
De voetbal ging door in het oude sportstadion, al vond ik het meer op een gevangenis lijken door de vele prikkeldraad bovenop de metershoge omheining. Toen ik het stadion binnenliep, wist ik niet wat ik zag Zoveel kinderen, zo weinig organisatie, zoveel dezelfde uniformen, zo weinig leerkrachten, Er waren 2 velden waarop gespeeld werd, de belijning werd duidelijk door de vele toeschouwers. Als je een sliding maakte op de zijlijn om de bal binnen te houden had je veel kans dat je de benen van enkele toeschouwers onderuit stampte. Er waren dan ook speciaal mensen voorzien om de toeschouwers van het veld te jagen. Vooral bij een doelpoging of een goede verdediging was dit nodig. De toeschouwers gaan zo op in het spel, ook al kennen ze niemand van de spelers Voor mij was het onmogelijk rustig voetbal te kijken, want binnen de kortste keren stonden er een heleboel onbekende kinderen voor mijn neus die het fijner vonden naar mij te komen kijken dan naar de voetbal.
Ik ben overal geweest waar er mensen te zien waren, maar vond niemand van mijn school. Tijdens mijn zoektocht werd ik elke 10 seconden begroet met hello, om zot van te worden. Na een half uur heb ik het dan ook maar opgegeven en ben ik terug huiswaarts gekeerd, bye bye voetbal
De kids hebben me ook al een paar keer zo vertederd
- Confort ging men taak overnemen, ze maakte de slades klaar voor de kleintjes en gaf hen krijtjes zodat ze konden werken. Handig! Het was zo schattig om ze bezig te zien, onvoorstelbaar.
- Rafia was de slades zo netjes aan het afkuisen dat elk stukje krijt werd verwijderd. Na elke slade keek ze me aan om te vragen of het goed genoeg was, een begin van communicatie?
- Er was een heel klein meisje dat niet begreep wat ze moest doen, ik had het al 3x uitgelegd, maar toch deed ze het telkens verkeerd. Soraya zag dat ik telkens neen schudde wanneer het meisje haar slade liet zien. Toen het meisje voor de 4de keer een slade meekreeg, ging Soraya naar haar toe en begon in hun eigen taal uit te leggen wat ik bedoelde. Op zon momenten besef je dat je steeds meer van de kids begint te genieten. Wat ga ik de schatjes toch missen!
We zijn opnieuw naar een festival geweest, en opnieuw was het een unieke ervaring! Bij elk festival horen de oorverdovende geweerschoten dus ook deze keer mochten ze niet ontbreken. Aangezien ik hier vorige keer minstens een half uur doof van ben geweest heb ik de hele tijd met men vingers in men oren gelopen. Natuurlijk was dit weer zeer lachwekkend voor de lokale bevolking, maar ik begrijp echt niet hoe zij het kunnen volhouden om tussen de geweerschoten te lopen. Het gebrek aan respect was dan ook zeer groot toen een volwassen man een foto kwam nemen van mij. Voor hen is het geweldig om een blanke met schrik te zien, maar ik vond het niet zo geweldig dat ik constant uitgelachen werd en dat men hier fotos van nam. Dit getuigt toch een beetje van een gebrek aan respect voor onze cultuur, dat was mijn gevoel
Het festival op zich was niet echt special, alle chiefs van de northern region komen naar chiefpalace in Tamale om een koning te groeten waarna ze opnieuw naar hun eigen dorpje terugkeren. Je kan het een stoet van chiefs noemen waartussen een heleboel mensen lopen (geen idee wat hun functie is). Regelmatig worden er enkele geweerschoten afgevuurd, maar ik begrijp niet zo goed waarom dit erbij moet horen.
Dat de chiefs heel belangrijke personen zijn, kan je zien aan de beklede paarden waarop zij worden rondgereden. Ook het feit dat er een parasol boven hun hoofd hangt om hen tegen het zonnetje te beschermen zegt meer dan genoeg. Pure verwennerij
Echt genieten van het festival zat er voor mij niet in. Ten eerste had ik teveel schrik van de geweren en ten tweede was de massale opkomst van toeschouwers zo indrukwekkend dat je naar alle kanten werd geduwd. Chaos tot en met, het was dan ook meer overleven dan genieten!
Geen idee waarom, maar tegenwoordig valt de elektriciteit geregeld uit. Dit is meteen ook de reden waarom het schrijven van men blog zo lang geduurd heeft. Telkens wanneer ik tijd heb, is er geen elektriciteit in huis. Soms is het zelfs zo erg dat heel de stad zonder stroom zit. Ik hoop dat dit probleem snel opgelost geraakt zodat het niet meer al te vaak voorvalt, want soms is het toch wel vervelend Gisteren voelde ik me toch iets armer, geen stromend water (al 2 weken niet) en geen elektriciteit. Voor mij was het toch een beetje saai, te verwend?
Mijn Afrikaanse dansstijl is blijkbaar niet zo slecht als ik alle complimenten moet geloven. Om een ideetje te geven van de muziek moet je deze link openen. Het liedje wordt hier ontzettend veel gedraaid, maar de azonto-stijl is dan ook een dansstijl die iedereen moet kunnen. Je kan alvast oefenen!
Mijn haar is ondertussen alweer ontvlecht. Ik heb het 2 weken volgehouden, maar toen was ik de vlechtjes beu. Het heeft een hele dag werk opgeleverd, maar dit komt waarschijnlijk ook doordat ik het door 2 kids heb laten doen. Het feit dat het verwijderen van de vlechtjes pijnlijk was, was wel een domper. Ik had ook zo uitgekeken naar het wassen van mijn haar, maar ook dit was pijnlijk. Het was een unieke ervaring, maar ze zal ook uniek blijven! Er komt geen tweede keer, daar ben ik zeker van.
Na enkele negatiever getinte schoolverhalen is het tijd om eens wat positiever te zijn.
De school heeft een meeting georganiseerd. Dit is een bijeenkomst waarop alle leerkrachten (jaja, ze waren er voor 1x eens allemaal) de ouders uitnodigen op school. De ouders zijn niet verplicht te komen, maar natuurlijk wordt het wel aangeraden.
De leerkrachten hadden de meeting georganiseerd omdat zij ontevreden waren over het gedrag van de ouders. Volgens hen staan de ouders onvoldoende achter de schoolcarriere van hun kinderen. Hierdoor worden de uniformen niet onderhouden, worden de kinderen niet tijdig naar school gestuurd, worden de boeken niet tijdig gekocht waardoor de kinderen niets nuttig kunnen doen op school, De leerkrachten hebben hun frustraties geuit en hopen op verbetering. Ik moet eerlijk toegeven dat ik het standpunt van de leerkrachten begrijp, maar anderzijds moeten zij dan ook meer moeite doen om tijdig op school te zijn en actief les te geven aan de kinderen die de moeite doen om te komen (i.p.v. gezellig bij te babbelen). Ik vind dat het een beetje van 2 kanten moet komen, maar wie ben ik om dit tegen de leerkrachten te zeggen? Toch hebben ze blijkbaar mijn gedachten gelezen, want momenteel hebben ze een schema gemaakt zodat elke dag 2 leerkrachten voor 8u op school moeten zijn om de kinderen op te vangen. Ik vind dit een zeer goed idee, nu nog hopen op een degelijke uitvoering ervan.
Een ander leuk verhaal is de eerste ervaring van de kids met de crayons (wascos). Ik had kleurprenten voor de kids geprint en crayons gekocht. Toen we dit aan de kids gaven, werden ze meteen muisstil. Ik heb het nog nooit zo stil geweten in de klas wanneer de kids aan het werk waren, zalig! Het was ook zo fijn om 39 gelukkige gezichtjes te zien, dat maakte mij ook weer gelukkig.
Ook de leerkracht van onze klas heeft de kids gelukkig gemaakt. Ze had speelgoed meegebracht van de zondagschool. De kids werden in groepjes geplaatst en het speelgoed werd eerlijk verdeeld. De kids raakten het speelgoed niet aan totdat de leerkracht iemand had aangeduid die mocht spelen. Ik was verbaasd dat de kids zo lang konden wachten. Er werd zelfs niet gevochten tijdens het spelen! We boeken vooruitgang. J
Het was de planning om tijdens het weekend naar Wa te reizen. Hiervoor moesten we om 3u s nachts vertrekken met de bus. (Inderdaad de busuren zijn hier net iets anders dan in Belgie.) Men had ons gezegd dat we geen ticket op voorhand moesten kopen, gewoon ervoor zorgen dat je tijdig aan het busstation bent zodat je een ticket ter plaatse kan kopen. Toen we bij het station aankwamen zag alles er veelbelovend uit, 1 van onze vrienden stond al in de rij aan te schuiven (2de positie), we zouden dus zoiezo een ticket kunnen kopen. Alleszins dat dachten we (Als je pech hebt en er teveel mensen voor je staan, zijn de tickets uitverkocht.) Blijkbaar was er de dag voordien een voorverkoop geweest waardoor de meeste tickets al verkocht waren. Op zon moment geldt de wet van de snelste en de sterkste. Waarom? De overige tickets worden aan de busdeur verkocht aan diegene die eerst betaalt. Een gedrum aan de deur was een logisch gevolg. Ik ben op veilige afstand blijven staan en heb de jongens het duwwerk laten doen, maar helaas geen geluk. De tickets waren op, maar we konden nog wel mee als we de hele rit zouden rechtstaan. Je moest wel evenveel betalen als voor een comfortabel zitje We hebben toch maar besloten dit niet te doen, want we hadden echt geen zin om 6u lang recht te staan in een hobbelende bus. No way!
Om 6u zijn we dan maar gezellig gaan ontbijten en terug huiswaarts gekeerd om te slapen. We hadden een tripje van 3u gemaakt, enkel tot het busstation. Jiehaa
Het was een mooie zomerdag (geen idee welk seizoen het hier is, maar voor mij is het zomer) in het dorpje Tamale. Op de FUO AME ZION primary school viel er weer vanalles te beleven. Twee van de drie kleuterjuffen waren aanwezig en kregen hulp van vrijwilligster Hanne. Voldoende juffen om de kinderen te animeren, of dat zou je toch verwachten. In realiteit kregen de woorden hulp en voldoende echter een andere betekenis dan de betekenis die in mijn woordenboek beschreven staat.
De dag begon veelbelovend, de 2 juffen verzamelden alle kinderen in 1 klaslokaal zodat we een overzicht kregen hoeveel kinderen er die dag naar school gekomen waren. We hadden geluk, bijna alle kids waren aanwezig, jaja, alle 45.
Na het verzamelen hielden de juffen het voor bekeken en zonderden zich af in een leeg klaslokaal. Daar zat ik dan in een overvolle klas met kinderen die geen woord Engels spreken. (En ik die nog steeds geen woord versta van de taal die zij spreken.)
Om dit te overleven heb je echt een engelengeduld nodig en dat heb ik duidelijk nog niet. Ik kan al veel meer verdragen als in het begin, maar soms is de neiging om eens even alle frustraties eruit te schreeuwen zo groot, onvoorstelbaar! Een geluk dat de leerkrachten met een goed plan afkwamen: laten we buiten spelletjes spelen met de kids, dat is al een tijdje geleden. Ja, kei leuk., dacht ik bij mezelf, eindelijk nog eens een beetje actie. Maar na 5 seconden leek het plan al iets minder leuk, de leerkrachten bleven babbelen, ik mocht spelletjes spelen. Op zich vind ik dit helemaal niet erg, integendeel zelfs, maar
Toen ik naar buiten ging met al mijn pagadders hoorde natuurlijk alle primary-klassen dat wij naar buiten gingen. Natuurlijk is het dan zeer aantrekkelijk om ook naar buiten te gaan, wat had je verwacht? Ik was nog niet begonnen met het eerste spel of het aantal kinderen was al verdubbeld. Op zich geen problem, maar de oudere kids eisten het spel zo op dat mijn kleutertjes geen kans kregen nog mee te spelen. Het was zelfs zo erg dat uiteindelijk alle kleuters gehuild hebben omdat zij omvergelopen werden door de ouderen. Ik heb 2 verschillende spelen geprobeerd (ik kan ook geen nieuw spel aanleren, want ik kan niets uitleggen zonder de hulp van de leerkrachten ), maar de spelvreugde van de kleuters was ver te zoeken. De oudere kids waren zelfs zo hevig dat ze mij pijn deden, toen vond ik het genoeg geweest en gaf er de brui aan. Je moet weten dat ik ondertussen de halve school buiten verzameld had dus echt overzichtelijk en haalbaar was het niet
Toen ik terug naar ons lokaal liep, werd me meteen duidelijk waarom er zoveel kinderen naar buiten waren gekomen. (Normaal gezien zouden zij les moeten krijgen en in hun lokaal zitten om te werken.) Alle leerkrachten van onze school zaten gezellig te babbelen in het kantoor van de headmaster, moet kunnen Het stomme is dat zij op zon momenten verwachten dat hun kids in hun lokaal blijven zitten, en dat terwijl er buiten spelletjes gespeeld worden Hoe zou je zelf zijn?
De dag erna ging ik met de kids de nummers van 0 tot en met 10 leren schrijven op hun krijtbordjes. Het begon goed, maar algauw werden de kids veel te druk. Ze willen allemaal tegelijkertijd hun bordje afgeven, laten afvegen, een nieuw bordje krijgen en nieuwe krijtjes vragen. Hallo ik heb ook maar 2 handen! (Ik heb dit de kids ook al meermaals gezegd, maar ze verstaan geen Nederlands.) Ik had even een zwak moment en ging in staking. De staking heeft welgeteld een halve minuut geduurd, de chaos werd alleen maar erger Ik moest iets anders proberen! Mijn frustraties moisten eruit dus heb ik eens heel hard gegild in de klas. Gevolg? Het was meteen muisstil voor 5 seconden. Ik zei 1 van de leerkrachten dat ik echt zot werd van de kinderen, maar dat was voor haar enkel lachwekkend, ze had niet door dat het noodkreet om hulp was.
De kids halen soms echt het bloed onder je nagels vandaan. Vandaar dat ik hen ook wat harder aanpak als in het begin, maar nog steeds zonder echt te slaan. De truc die ik nu toepas is innerlijke zen creeren. Gewoon doen alsof de kinderen er niet zijn en er geen drukte voor je neus staat, niet gemakkelijk, maar het helpt me te overleven zonder uit men krammen te schieten. So far, so good.
Ik zag in het centrum van de stad een brommer waarop een vader met een heel klein jongetje zat. Dit is hier heel normaal, maar het feit dat enkel de vader een helm droeg vond ik iets minder normaal. Verantwoordelijkheid?
In het zwembad zie je heel vaak mensen zwemles geven aan elkaar, wat een goed initiatief is. Maar het grappige is dat er bijna niemand echt kan zwemmen dus ze leren iemand anders iets wat ze zelf ook niet echt kunnen. Het is letterlijk overlevingszwemmen bij sommige mensen, hondjesslag is hier populair.
Aan creativiteit geen gebrek. Je ziet regelmatig kinderen op straat spelen met toys die zelfgemaakt zijn. Bijvoorbeeld, autos gemaakt van stopjes en een drankkarton.
Momenteel ben ik een beetje Afrikaanser dankzij de gigantisch vele vlechtjes in mijn haar. Toen ik op voorhand vroeg hoe lang het zou duren zeiden ze me not so long, het was dan ook maar 6 uurtjes stilzitten en pijn lijden, jongens toch, wat heb ik afgezien. Het was de eerste en meteen ook de laatste keer dat ik dit liet doen, pff, ik krijg het er spontaan terug warm van als ik eraan terugdenk.
Als men je vraagt hoe het met je gaat in de plaatselijke taal (ik weet niet welke taal het is, want ze spreken hier vanalles door elkaar) moet je antwoorden met "alafe". Dit betekent "pineapple". Ik geloofde deze vertaling eerst niet, want wie antwoordt er met "ananas" als men vraagt hoe het met je gaat? Toch is het de echte vertaling. De reden waarom men "pineapple" zegt, is redelijk logisch : wie ananas eet, is gezond (volgens hen) dus als je ananas eet, gaat het goed met je. Als je dus met "alafe" of "pineapple" antwoordt, gaat het uitstekend met je!
De eerste keer dat ik mijn was zelf moest doen (ja, vorige keer heb ik het door iemand anders laten doen) had ik niet echt het idee dat mijn kleren superproper waren. Het water was wel vuil, maar is dat een goede indicator om te zeggen dat mijn kleren proper zijn?
Er is wel 1 ding waar ik 100 procent zeker van was ; je kweekt enorm veel armspieren tijdens het wassen! Gratis bodybuilding.
De kleren worden hier op een gezamenlijke waslijn gehangen waardoor het mogelijk is dat iemand met je was gaat lopen. Natuurlijk is dit bij mij gebeurd, 2 T-shirts zijn verdwenen. Rarara, welke buurvrouw zal ik binnenkort met herkenbare kledij zien?
Eerst en vooral wil ik me verontschuldigen voor het lange wachten op een nieuw verhaal. Ik heb niet altijd de tijd om mijn blog te schrijven (ja, ik weet dat ik er tijd voor moet maken), maar de laatste tijd is er ook niet meer zoveel spectaculairs gebeurd.
Wat ik jullie wel kan en wil meegeven zijn de ervaringen die ik meemaak op mijn schooltje, want daar spendeer ik natuurlijk heel wat tijd.
Op 10 januari opende de school opnieuw zijn deuren na een vakantie van 2 weken. Ik had er enorm veel zin in en had mezelf voorgenomen er meteen in te vliegen. Dit voornemen bleek algauw onrealistisch te zijn tijdens de eerste schoolweek na de vakantie. Het is hier de gewoonte dat deze eerste week gebruikt wordt om de school te poetsen, je zal ondertussen al wel doorhebben dat dit door de kinderen gebeurt, terwijl de leerkrachten gezellig bijkletsen. (Voor mij was er niet veel bij te kletsen, want ik verstond geen woord van wat ze zeiden, ze spraken de hele tijd in hun eigen plaatselijke taal.) Het was echt 4u lang afwachten totdat ik naar huis mocht vertrekken, de saaiste dagen ooit!
Verbazingwekkend genoeg zijn dit wel de dagen waarop bijna alle leerkrachten aanwezig zijn, in tegenstelling tot de kinderen De leerkrachten zeiden me dat er geen les gegeven wordt omdat er te weinig kinderen op school zijn tijdens deze eerste week. De reden hiervoor is dat de meeste mensen gereisd hebben tijdens de vakantie (families wonen verspreid over het hele land) en dus nood hebben aan een weekje rust.
Ik had eerst het idee dat de kinderen niet naar school komen omdat zij weten (uit ervaring) dat de leerkrachten geen les geven. Je kan het langs twee kanten bekijken, maar ik vond het zielig voor de kinderen die wel de moeite deden om naar school te komen. Ik kon niets doen, want het is onmogelijk om in je eentje in te gaan tegen hun cultuur.
De week nadien was voor mij de vakantie echt gedaan en kon ik er volledig invliegen. Ik had gezorgd voor enkele verrassingen : ik had nieuwe krijtbordjes voor onze klas gekocht (nu konden de kids eindelijk zien wat er op het bordje getekend werd), alle kleuters kregen een ballon en voor mijn leerkrachten had ik balpennen meegenomen (met dank aan de Belgische sponsoren). Het werd een dag vol blije gezichtjes en dat maakte mij ook heel erg happy! Het deed echt deugd om iets te kunnen doen voor de school.
De dag nadien was het dan ook een overvloed aan kinderen in onze klas. Ze hadden opgevangen dat er nieuwe slades waren en dat ik ballonnen had uitgedeeld. Natuurlijk komen ze dan allemaal (alle 38) naar school. Er waren zelfs heel wat nieuwe gezichtjes, kleine zusjes of broertjes van leerlingen op school die in onze klas worden achtergelaten zonder dat we een naam weten. Inschrijven is precies niet nodig
De hoeveelheid kinderen wordt soms nog meer doordat de andere kleuterklas bij ons in de klas komt. Het gaat dan om een 50tal kinderen die ik niet versta en die mij ook niet verstaan, maar soms lukt het toch om iets productief te doen met de kids. (Zelfs een vereenvoudigde nazegversie van hoofd, schouders, knie en teen is al meerdere keren aan bod gekomen.) Dit geeft me telkens een fijn gevoel omdat ik op die momenten echt iets beteken voor de kinderen terwijl de leerkrachten kunnen slapen, babbelen, eten, Dit zijn de momenten waarvoor ik hier ben. Ik merk ook dat deze momenten steeds vaker voorkomen dus dat is voor mij (en voor de kinderen) een positief iets.
Ik vraag me wel af hoe de schooldagen eruit zien als ik niet op school ben. Een antwoord hierop ga ik helaas nooit krijgen
Een minder leuk gedeelte van het schoolleven is het slaan. Ik ben er al een beetje aan gewend geraakt, maar soms vind ik dat we heel dappere kindjes hebben. Als ik zie hoe hard de leerkrachten slaan denk ik steeds dat ik zou beginnen wenen als ze mij zo hard zouden slaan. De kinderen durven niet wenen omdat ze dan waarschijnlijk nogmaals geslagen worden Het kwetst mij ook enorm om de angst in de ogen van de kinderen te zien als de stok dichterbij komt, het is soms hartverscheurend. En het erge is dat er soms gelachen wordt (door alle leerkrachten en leerlingen) met datgene wat iemand fout gedaan heeft zodat de persoon in kwestie echt gekleineerd wordt. Ik heb nog nooit meegelachen en ben er verdomd fier op. Ik kan helaas niet meer zeggen dat ik nog nooit een leerling geslagen heb, al heb ik geen stok gebruikt en heb ik niet doorgeslagen, maar af en toe moet je ze echt een tik op hun vingers geven om duidelijk te maken dat ze niet zomaar iets mogen nemen of mogen vechten (want daar zijn ze nog steeds enorm goed in). Ik had nooit verwacht dat ik dit zou doen, maar ze drijven je soms zo ver dat het moeilijk is om je te beheersen. Ik begin te begrijpen waarom de leerkrachten de stok gebruiken, maar dit wil niet zeggen dat ik ermee akkoord ben! Hopen op een positieve evolutie is het enige wat ik kan doen.
Ik ben een aantal keren gaan kijken naar een cultural dance. Dit is een traditionele Afrikaanse dans die men in groep danst. Eigenlijk kan je het bekijken als een dansles. Voor mij was het dus zeer interessant om te zien. Er was 1 danscoach, maar de dansers zelf kregen ook de mogelijkheid om eigen ideetjes aan te brengen en uit te proberen.
Een zeer groot verschil met de Belgische danslessen; er wordt altijd gedanst op live muziek. Er zitten enkele drummers die de beat aangeven, maar deze is niet altijd dezelfde. De beat wordt ter plaatse gemaakt terwijl de dansers de routine uitproberen. Ik had heel vaak het gevoel dat er geen beat in de muziek zat, maar blijkbaar hoorden de dansers iets anders, want zij konden er wel op dansen. Chapeau voor hen, ik zou het niet kunnen.
Derrick ( mijn kleine, schattige broertje ) voelde zich niet erg lekker vandaag. Hij moet regelmatig een ORS oplossing drinken om gehydrateerd te blijven. Toen hij zeurgeluiden aan het maken was toen ik hem vasthield zei Erica dat hij wou drinken. Ik moest hem van de ORS oplossing laten drinken, ook al gaf hij duidelijk aan dat hij geen dorst had. Het resultaat hiervan is dan ook niet zo verrassend; Derrick heeft alles wat ik hem te drinken gegeven had overgegeven op mij. Blijkbaar moet ik hem dankbaar zijn, want volgens de traditie brengt het geluk wanneer een kind overgeeft, plast of kakt op je. So, thank you Derrick!
