|
Donderdagavond : de misselijkheid blijft Hanne parten spelen. Over de hele dag in 2 pogingen slechts 1 potje pudding kunnen eten . 's Avonds om 21h moet alles er terug uit. Weer een enorme spuugbeurt. Om moedeloos van te worden. En dit braken doet ook pijn in haar rug .
Na een ververs- en waspartij valt ze in slaap om vanaf 1h 's nachts tot 4h om het kwartier wakker te worden van dorst en pijn. Zelfs de pijnpomp kan geen soelaas bieden. Voor het eerst sinds haar operatie huilt Hanne van de pijn. En dan sta je daar als moeder volledig machteloos.
Van 4h tot 8h vinden we dan toch even rust.
Vrijdagmorgen 8h worden we dus gewekt voor ontbijt. Hanne heeft wel eetlust. Een boterham met choco zonder de korstjes (zoals bij de kleintjes :-D). We zijn ook heel voorzichtig en forceren niets uit angst voor de misselijkheid.
En een voormiddagje ziekenhuis kan best druk zijn. Ik mag/ moet haar zelf wassen, de verpleging komt de wondverzorging doen.
De pijnverpleegkundige beslist de pijnpomp nog een dag te laten zitten na haar slechte nacht maar geeft de opdracht medicatie te geven voor de misselijkheid. Blijkbaar mochten ze die medicatie al geven op vraag van de patient. Alsof melden dat je misselijk bent en een aantal spuugbeurten als bewijs niet genoeg zijn om over te gaan tot het geven van die medicatie . Nee je moet het expleciet vragen ! Ben een beetje misnoegd.
Welke leek weet wat er allemaal in het infuus gedaan wordt en om de hoeveel tijd ? Is dit niet de taak van de verpleging ?
1 nadeel is dat ik kan vergelijken met hoe ze in ons ziekenhuis werken en dan moet ik zeggen chapeau voor St.-Trudo, 'tzou daar niet op deze manier gebeuren.
Na de waspartij richting RX-zaal voor een foto van de volledige rug. Ah juffrouw stap maar uit je bed en leg je hier maar op tafel. Zijn ze hier nu heel gek geworden ? Ze heeft amper nog maar in halve zithouding in bed gelegen. Dus 2 sterke mannen erbij gehaald om haar over te zetten.
Terug op de kamer wordt er beslist om de pijnpomp toch maar te verwijderen in de hoop dat de misselijkheid overgaat.
En dan gebeurt er plots veel : pijnpomp weg, diepe catheter wordt verwijderd, infuus geprikt in de hand, blaassonde en redon worden verwijderd.
De kinesist komt langs voor oefeningen en we willen vooruit want nu is het verlengd weekend en komen er geen kinesisten langs en dat betekent als er niet geoefend wordt , kunnen we misschien dinsdag niet naar huis.
Dus even op de tanden bijten en de pijn doorstaan en jawel Hanne zit rechtop op de rand van het bed. De volgende stap straks bij papa zal zijn uit het bed stappen en een paar stappen gaan. We gaan ervoor !
|
Ik ben Hanne
