Het ontstaan van het Islamitische Rijk, van Afghanistan tot Spanje (632-750) is een beklijvende reconstructie waarin niet het ontstaan van het Islamitisch geloof maar de verspreiding ervan aan bod komt. Een verspreiding vol overheersers en onderworpenen, veldslagen en belegeringen, diplomatie, intrige, de val van verschillende imperia en veel meer.
De auteur legt de nadruk op het woord verovering, wat als een eenduidige actie van geweld en geplunder zou kunnen overkomen. Hij behandelt hier ook in welke mate diplomatie en dus dialoog aan de basis lagen van vele capitulaties en in welke mate deze bijdroegen tot de instandhouding van de islamitische religie en het daarmee gepaard gaande beleid en beheer in de veroverde gebieden. De lezer die denkt dat het succes van deze veroveringen alleen te danken was aan overweldigend geweld en plunderingen zal door dit boek te lezen merken dat vaak andere factoren doorslaggevend waren.
Aan de hand van drie grote themas doet de auteur een (welgemeende) poging een buitengewone omwenteling in de menselijke aangelegenheden en de daarbij horende historische veranderingen te verklaren. Het eerste thema behandelt het concrete verhaal van de islamitische veroveringen voor zover, zoals de auteur het zelf vermeldt, ze te reconstrueren vallen. Meer hierover in het derde thema. Het tweede thema behandelt de kolonisatie van de Arabieren na de veroveringen. Hoe ze te midden van een overvloed aan vreemde en vaak vijandige volkeren hun eigen identiteit en cultuur wisten te behouden en hoe ze tegelijkertijd een omgeving schiepen die veel onderworpen volkeren ertoe bracht zich tot de islam te bekeren. Het derde thema is er één die in dit boek aanwezig is van de eerste pagina tot de laatste, namelijk wat is herinnering? en anderzijds wat is vorming van herinnering?. Volgens de auteur zijn alle bronnen die de islamitische veroveringen behandelen door de eeuwen heen ettelijke malen bewerkt, herzien en aangevuld met vaak onjuiste gegevens. Hoezeer we dit materiaal met een korreltje zout moeten benaderen is duidelijk maar in werkelijkheid bijzonder interessant als uiting van een collectief geheugen, van de wijze waarop de vroege moslims hun verleden reconstrueerden en de komst van de islam in de intussen door hen bewoonde gebieden verklaarden.
Dit boek behandelt zonder het na te streven ook de verschillende misopvattingen die er bestaan rond de islam en vooral degenen die deze godsdienst wilden verspreiden. Men leert in dit boek dat de islamitische godsdienst geen opgelegde ideologie bevatte en dat eenieder die in de veroverde gebieden leefde zijn/haar godsdienst kon behouden en zijn/haar culturele en godsdienstige tradities kon blijven uitoefenen.
De hoofdstukken zijn zo ingedeeld dat men de indruk krijgt de Arabische veroveringen niet alleen vanuit een historische achtergrond te benaderen maar ook vanuit een culturele invalshoek. Een perspectief dat in de westerse wereld vaak te weinig aan bod komt. Zo reizen we niet alleen mee door geografisch veroverde gebieden maar maken we kennis met andere ideologieën en godsdiensten, andere beschavingen en imperia, indrukken van onderworpenen en de doelstellingen van enkelingen die zich over vele generaties en werelddelen verspreidden.
Conclusie: een Must-Read!
Hugh Kennedy is hoogleraar Middeleeuwse Arabische geschiedenis aan de School of Oriental and African Studies in Londen. Hij schreef al verschillende boeken over de vroege Arabische geschiedenis die alom geprezen werden.
De grote Arabische veroveringen - Het ontstaan van het islamitische rijk, van Afghanistan tot Spanje (632-750) door Hugh Kennedy Uitgeverij BULAAQ/EPO, 489 blz.
Om de belegering van Straatsburg tijdens deze NAVO-top te verantwoorden strooit Le Figaro, eigendom van wapenfabrikant Serge Dassault, gretig met alarmerende uitspraken van Franse en Duitse veiligheidsambtenaren. Terwijl de officiële NAVO-top beschreven wordt als een Ode aan de vrede krijgen de andersglobalisten en de alternatieve media de rol van nieuwe te bestrijden vijand.
Na de islamo-terrorist verschijnt een nieuw vijandsbeeld waarbij de andersglobalist afgeschilderd wordt als gewelddadige anarchist. Zo zou deze top, die op 3 en 4 april doorgaat, er een zijn van alle gevaren, van extravagantie en buitensporigheid, waarbij volgens Le Figaro (van maandag 30 maart ) tussen de vijfduizend en zesduizend herrieschoppers verwacht worden: anarcho-autonomen en extreem-linkse militanten uit Spanje, Griekenland, Italië en Zuid-Afrika. Ze worden bestempeld als vandalen die hun recht op vrije meningsuiting zullen misbruiken om hun eisen op gewelddadige wijze te uiten. Een wijze die volgens Heinz Fromm, hoofd van de Duitse binnenlandse inlichtingendienst, heeft geleid tot de dood van een activist in 2001 in Genua...
Nog altijd volgens de krant zou in juni 2008 een Frans geheim defensierapport beweren dat militanten deel uitmakend van de altermondialistische Europese contestatiegroepen besloten hebben een transnationale organisatie op de been te brengen die gewelddadige acties plant voor dit jaar. Dat deze tijdens de top zouden kunnen plaatsvinden wordt natuurlijk benadrukt. Naast nieuwe gewelddadige individuen in hockey-uitrusting, hebben specialisten van de ordehandhaving sinds tien jaar een nieuwe generatie betogers zien opkomen.
Meer dan ooit kunnen we ons afvragen of de mainstream media haar taak au sérieux neemt. Vredesactivisten, anarcho-pacifisten en linkse groepen over één kam scheren met gewelddadige radicalen (waarvan een deel gefinancierd en ondersteund worden door de geheime dienst) kan alleen maar leiden tot buitensporigheden van orde- en veiligheidseenheden. De vredesactivisten maken zich zorgen over de wettelijke gevolgen die met hun acties gepaard gaan. Iedereen gelijk voor de wet? Wetten die onze basisrechten en mensenrechten waarborgen of wetten die deze juist inperken?
Daarnaast worden ook internauten en de alternatieve media niet gespaard. We zijn ervan overtuigd dat de meest gedrevenen rellen zullen veroorzaken om deze dan te filmen en ze voor te stellen als politierepressie, aldus een woordvoerder van de politie in Le Figaro. In een finaal rapport van de NAVO-top in Riga van 2006 staat te lezen dat elk individu met toegang tot het internet een potentieel gevaar vormt en in het oog gehouden moet worden.
Er woedt wel degelijk een gelijklopende strijd met de zogenaamde war on terror die ook zijn slachtoffers eist. Namelijk een informatie-oorlog waar moeite noch middelen gespaard worden om de gewone burger-activist, die door de geschiedenis heen aan de basis ligt van elke evolutie inzake sociale-, burger- en mensenrechten, het zwijgen op te leggen en hem/haar de toegang tot informatie te berperken tot versies uit officiële bronnen.
Het veiligheidsapparaat van de NAVO heeft haar wortels in de koloniale periode
STRAATSBURG Mathieu Rigouste is een jonge universitaire onderzoeker die de Franse militaire archieven uitploos en tot de constatatie kwam dat er een rode draad loopt van de Franse koloniale oorlogen over de Koude Oorlog tot nu: de theorie van de interne vijand. Dat beschrijft hij in L'ennemi intérieur: des guerres coloniales au nouvel ordre sécuritaire. De NAVO is de erfgenaam van een Franse doctrine uit de koloniale periode, zegt u?
Mijn onderzoek ging aanvankelijk niet specifiek over de NAVO, maar over de doctrine van de 'revolutionaire oorlog', een doctrine van systematische staatsterreur uitgedokterd door het Franse leger. Tijdens haar oorlogen in Indochina en Algerije stond ze niet tegenover een klassieke vijand een ander leger maar tegenover een hele bevolking. Je moet dus de hele bevolking terroriseren. Het idee is om een interne vijand aan te duiden, die de zogenaamde oorzaak is van de terreur, zodat de bevolking uiteindelijk bereid wordt om mee te werken aan haar eigen onderdrukking.
We zien hoe die doctrine vanaf de jaren 50 wordt geëxporteerd. Franse officieren gaan overal soldaten opleiden in de VS, Zuid-Afrika, Israël, Brazilië,... Teksten en handboeken circuleren in alle legers van de NAVO-landen. Er zijn conferenties waarop politici, politiemensen en militairen van de NAVO- en andere landen deze technieken bestuderen. Elk land maakt er gebruik van om z'n eigen model van binnenlandse veiligheid en sociale controle op te zetten. Maar vanaf 1960 worden die ideeën gesystematiseerd tot een formele NAVO-doctrine over contra-subversie: als we aan het geheel van de wereldbevolking een interne communistische vijand toewijzen, dan kunnen we overal waar nodig contra-revolutionaire processen opzetten. Daarvoor werden allerlei instellingen en technieken ontworpen.
Sinds het verdwijnen van de Sovjet-Unie in 1991 is ook de communistische dreiging weg. Wat is er in de plaats gekomen?
Met het verdwijnen van de communistische vijand verliezen die instellingen hun bestaansreden: de noodzaak om in binnen- en buitenland communisten te vervolgen. Maar de vijand wordt heel snel vervangen. Al vanaf de jaren 70 en 80 waren een reeks coalities op zoek gegaan naar nieuwe dreigingen (want als je een nieuwe drieging kan identificeren, open je een politieke en economsiche markt voor hen die de middelen verkopen om die dreiging te controleren).
De 'theorie van de nieuwe bedreigingen' wordt vanaf 1991 gesystematiseerd en dadelijk in de praktijk gebracht. De theorie stelt dat er overal ter wereld grijze zones zijn, zoals vlekken op een luipaardenvel, zowel binnen als buiten de landen van het NAVO-kamp. Ze zijn een mogelijk broeinest voor alle dreigingen die sinds de jaren 70 werden verzonnen: communautarisme, fundamentalisme, delinquentie, terrorisme, stedelijk geweld,... Omdat die gevarenzones verspreid zijn over de hele planeet, kan de NAVO zeggen dat 'lokale beveiliging' en 'globale beveiliging' hetzelfde zijn. Ze moet zich dus de middelen geven voor een nieuwe vorm van globale controle. Opnieuw worden bevolkingsproepen in hun geheel aangeduid als het milieu waarin de drieging wordt geproduceerd.
Vandaar de oorlog tegen het terrorisme?
Het antiterrorisme is één van de pijlers van het veiligheidssysteem, maar niet het enige. Nieuw is dat het vijandsbeeld waarop het teert is 'geëtniciseerd'. De vijand is geen 'rode' terrorist meer, zoals in de jaren zestig en zeventig, maar iemand die omwille van zijn identiteit alleen al een potentiële bedreiging vormt. Het simpele feit dat iemand moslim of migrant is volstaat om hem aan te duiden als een potentiële fundamentalist of relschopper. De hele bevolkingsgroep moet dus onder controle geplaatst worden.
In de media bvb. Le Figaro van gisteren - hoor je ook steeds vaker spreken over de heropstandig van een 'linkse' dreiging...
Dat is nieuw. De Franse media en politici zijn sinds twee jaar bezig aan de constructie van de 'anarcho-autonome' dreiging denk aan de zaak-Tarnac. Dat beeld grijpt terug naar wat bestond in de jaren 70, toen de interne vijand ook links-revolutionair was. Het Franse veiligheidsapparaat blijft voornamelijk gebaseerd op de vijandsbeelden van de opstandige jeugd uit de banlieues en de islamo-terrorist, maar met de figuur van de anarchist komt daar een extra hefboom bij. De vraag die de machthebbers altijd bezighoudt en bang maakt is hoe de link gelegd zal worden tussen de opstandige jeugd ('les révotés') en de revolutionaire milieus. Die vraag is recent weer actueel geworden. Er is de grote revolte geweest in de buitenwijken in 2005, en die is in 2006 uitgemond in de sociale protesten tegen het CPE (Contrat Premier Embauche) een sociale beweging die radicaal was en buiten de klassieke marges en vormen van contestatie trad. De veiligheidsdiensten slaan alarm: 'Het is zover: de link tussen revolutionairen en révoltés is zich aan het leggen,' zeggen ze. En dus hebben ze een nieuwe figuur van de interne vijand nodig: de anarchistische beweging, dwz. de 'anarcho-terrorist'. Om die te kunnen vangen heb ze nieuwe middelen en technieken nodig. Die laten hen dan weer toe om de hele sociale beweging, het geheel van de bevolking die strijdt, te controleren.
Straatsburg: Clowns houden veiligheidscircus van de Navo een spiegel voor
Door Marc-Antoon De Schrijver & Habib Reffas
STRAATSBURG - Eerste dag van het internationale actiekamp tegen de Navo. De vredesactivisten maken zich op om te protesteren tegen het akelige 'veiligheidscircus' dat met de 60ste verjaardag van de Navo gepaard gaat. Straatsburg is een bezette stad: cirkelende helicopters, 8.000 politieagenten, verboden zones, badges voor de bewoners. Vermomd als clowns steken de activisten daar vanmiddag de draak mee. Vuilnisbakken werden weggehaald, rioleringen verzegeld. Markten, kinderdagverblijven en scholen blijven dicht. De universiteit van Straatsburg wordt een hele week gesloten om een studentenbezetting te voorkomen. Historische monumenten en musea gaan ook dicht. 20.000 politieagenten aan Duitse zijde, 8.000 aan Franse kant.
Bezette stad Het centrum van Straatsburg is opgedeeld in drie zones: rood, oranje en geel. De rode zones zijn verboden terrein: daar vinden de feestelijkheden plaats. In de oranje zones mogen alleen de bewoners komen. De gele zones zijn vrij toegankelijk, maar alle demonstraties zijn verboden. Het recht op vrije meningsuitingsuiting is blijkbaar niet uitgenodigd op het zestigste verjaardagsfeestje van de Navo.
Straatsburg en Kehl zullen net zo doods zijn alsof ze werden gebombardeerd, gewoon om de Navo-excellenties toe te laten hun vredesshow op te voeren. (...) De Navo gedraagt zich alsof de Europese bevolking de grootste bedreiging vormt, schreef Diana Johnstone in de aanloop naar de Navo-top.
Het klimaat dat dit creeërt zagen we gisteren al aan het werk op het actiekamp, toen geruchten over een gewelddadige politieinval heel wat gemoederen verhitten. Politierepressie heeft niet alleen een fysieke maar ook een psychologische dimensie. De ordediensten gebruiken de tactiek van de angst: ze verwonden er één om er duizenden bang te maken, aldus de organisatoren.
Clown Army: humor als wapen Maar de vredesactivisten hebben hun eigen leger. Een 'clown'-workshop om 10u, een make-up sessie om 11u, en om 12u trekken ze de stad in. Ze vormen de stoottroepen van het CIRCA, het mondiale leger van rebelse en opstandige clowns. Er zijn brigades uit Duitsland, Frankrijk, Nederland en België.
De wereld is in oorlog. Wij ook. Alleen voeren wij de strijd met andere wapens en andere waarden: humor en liefde. Onze tegenstanders willen elke joie de vivre vernietigen. Wij willen haar herstellen. Via geweldloze directe actie, al dan niet in de vorm van burgerlijke ongehoorzaamheid. Lutter c'est créer: we belichamen als clown de vreugdevolle wereld waarin we willen leven. Wie daartegen in gaat maakt zichzelf belachelijk, licht een hoge officier de strategie van het CIRCA toe. We spelen met het spiegeleffect. We tonen aan het veiligheidsapparaat wat het niet wil zien: de bodemloze kloof van haar eigen waanzin,
De clowns helpen ook om de emoties te kanaliseren, want het is als activist niet altijd lachen geblazen. Ons als clown gedragen brengt ons geluk en plezier zelfs op kritsiche momenten van spanning. Zelfs als we gearresteerd worden blijven we clown. De clown is er om te helpen. Of we bang zijn? Nee, op een lichte angst voor het onbekende na. Als je je clownsneus opzet, is er alleen nog liefde.
