EU bereikt geen staakt-het-vuren in Israëlisch-Palestijns conflict
Israël verwerpt, na besprekingen met een top-delegatie van de EU in Jeruzalem, het Europees voorstel voor een staakt-het-vuren in Gaza en belet ook, naast het weigeren van journalisten, de aanstelling van een internationaal waarnemingsorgaan die de mogelijkheid zou verschaffen om schendingen van mensenrechten en oorlogsmisdaden vast te leggen.
De verwerping kwam er op hetzelfde moment dat Hamas meedeelde dat deze een delegatie naar Egypte zou zenden voor onderhandelingen inzake het staakt-het-vuren. Tzipi Livni, Israëlisch minister van Buitenlandse Zaken benadrukte de positie van Israël en deelde mee dat het Hamas en niet de Palestijnen zijn die het doelwit vormen. Ze stelde dat ze geen reden zag voor observatie en buitenlandse controle. "I don't see how this can help," aldus Livni.
De EU-delegatie verklaarde dat Israël het internationaal recht moet respecteren. Dat voedsel en medische hulp zo vlug mogelijk ter plaatse moeten geraken. Daarover werden nog geen besluiten genomen die de Palesijnse bevolking kan ondersteunen.
Israël 28ste EU-lidstaat? Ondertussen heeft de Commissie van Buitenlandse Zaken en Veiligheidsbeleid van het Europees Parlement immers ingestemd met een voorstel van de Europese Commissie en de Raad voor deelname van Israël aan Europese programmas. Dit maakt van Israël nog geen volwaardig lid maar geeft deze de mogelijkheid om o.a. onrechtmatig taxatievoordelen te verkrijgen in de Europese Gemeenschap, deel te nemen aan alle wetenschappelijke, academische en technische programmas van de Europese Unie, deel te nemen aan Europol (het samenwerkingsverband van de Europese politiediensten) en dit wetende dat foltering, in tegenstelling tot het Europese Gemeenschapsrecht, volgens Israëls nationale wetgeving niet illegaal is.
Terwijl sommige kranten uitpakken met het vertrouwen van de Kamer voor regering Van Rompuy I blijkt dat juist hetzelfde vertrouwen zoek is voor meer dan een derde van deze Kamer.
Welles-nietes spel CD&V en Open VLD zouden hebben verklaard dat er nu toch geen parlementaire onderzoekscommissie komt die de aanpak van de bankencrisis moet onderzoeken. Alleen een bijzondere commissie met minder bevoegdheden zou er komen. Voor het onderzoek naar de vermoedelijke schending van de scheiding der machten door de regering Leterme komt er een zogenaamde commissie van experts waarbij de parlementsleden de betrokkenen niet zelf kunnen ondervragen. Een verslag zou opgemaakt worden door "bepaalde" experts en voorgelegd kunnen worden aan de parlementsleden.
Loyaliteit of strategisch opportunisme? Men hoeft geen politiek analyst te zijn om in te zien dat het witwassen van o.a. een Leterme en Vandeurzen ondersteund wordt door het loyaal gedrag en de daarop volgende open brief van een Vervotte. Al heeft deze meerderheid een klap van de molen ontvangen is de (vooropgestelde) witwasoperatie een georchestreerd feit. Dat Vervotte haar loyaliteit benadrukt maakt op zijn minst deel uit van een logische politieke strategie die nu al zijn vruchten afwerpt.
DHondt van de premier Hans DHondt, beschouwd als mastermind achter het Fortisschandaal zal zich klaarblijkelijk geen zorgen hoeven maken inzake zijn aansprakelijkheid in deze kwestie. Deze gewezen kabinetschef van de afgetreden premier Leterme blijft ook aan de zijde van Herman Van Rompuy en neemt plaats achter de schermen van deze nieuwe regering. En we dachten dat dit soort praktijken alleen maar in de VS konden toegepast worden...
2011? De speech van de nieuwe premier in de Kamer was er een van vertoon en impasses. Tewerkstelling en milieubeleid werden volgens hem niet aangekaart. Nochtans werden deze juist wel aangekaart door de oppositie. Wat daarentegen noch door Van Rompuy, noch door de meerderheid werd behandeld en één zin van de oppositie verdiende, is de rol van België in de EU en vooral in welke mate de ratificering van het Verdrag van Lissabon er een is die de meest fundamentele democratische waarden van ons land met de voeten betreedt. Van Rompuy sloot zijn betoog af met kwakzalverij van de bovenste plank: Beoordeel mij niet op intenties, maar op resultaten aan het einde van de rit (nl. 2011). Zoals bij een doofpotoperatie zou men stilzwijgend moeten toekijken tot deze feitelijk onomkeerbaar verklaard wordt en zou men de intentie niet onder de loepe hoeven te nemen. Dat deze onzin op luid applaus van de meerderheid werd getrakteerd zou niemand moeten verbazen.
De oppositie, die tijdens de zitting in de Kamer toch enkele keren raak schoot, stond erbij en keek ernaar...
