Paul Cobbaert, licentiaat in de politieke wetenschappen, verschaft met dit boek niet alleen een open raam op de historische achtergrond van de staat en de regio maar ook een open deur op de Birmeese, door kolonisatie en interne machtsverhoudingen, geteisterde interculturaliteit. Bij het lezen van dit boek werd me des te duidelijker op welke manier deze nederlandstalige uiteenzetting de politieke, religieuze en sociale complexiteit van deze regio aan de kaak stelt. Het jaar 2008 benadrukt de 60-jarige onafhankelijkheid van Birma als kolonie van het Britse imperium maar zoals de auteur het zelf schrijft valt er weinig te vieren. Wie is de beelden van 2007 vergeten? Dat dit al aan de gang is sinds de militaire machtsovername van 1962 zou niemand moeten verbazen.
Deze uitgave gaat weliswaar verder dan het hedendaagse conflict en verdiept zich in de ethnische wortels van een enorme verscheidenheid aan volkeren. Zoals de auteur het zelf beschrijft vormt de ethnische problematiek een rode draad doorheen de Birmese geschiedenis. In de praktijk betekent dit een permanente politiek van etnische en culturele assimilatie. Klinkt dit niet bekend?
Birma is, na Afghanistan, de tweede grootste opiumproducent van de wereld maar is ook rijk aan natuurlijke grondstoffen zoals petroleum, gas, tin, zink, lood, marmer en verschillende edelstenen. Naast dit alles is Birma ook rijk aan landbouwproducten zoals rijst, bonen,noten en vis. Nochtans is welvaart ver zoek in deze regio... Ondanks de natuurlijke rijkdommen kenden de Verenigde Naties in 1987 Birma de status toe van Least Developed Country. Wat zijn daarvan de oorzaken?
George Orwell, geboren in het Indische Motihari en auteur van o.a. 1984, vatte het mooi samen: In Burma, the past belongs to those who control the present.
Wat waren de eerste beschavingen in deze regio? Wie waren de Birmaanse koningen? Wanneer en waarom werd Birma geannexeerd als provincie van Indië en op welk manier kon het zich van deze opgelegde identiteit ontdoen? Welk was de Britse invloed op Birma? In welke mate was en is Birma nog altijd op zoek naar een eigen identiteit?
De bekende uitspraak van Generaal Ne Win aan de deelnemers van de volkopstanden in juli 88 (When the army shoots, it shoots to kill) verduidelijkt de gemoedstoestand van de Birmeese dictator en de doelstellingen van de Birmeese junta. Het leger wordt door de geschiedenis heen door veel regimes gezien als een middel om politieke doelstellingen te bereiken maar hoe behoudt de Birmeese junta haar macht en stabiliteit?
Mevrouw Daw Aung San Suu Kyi wordt door het Birmese volk aanzien als de enige hoop op een beleid dat streeft naar democratie en het respecteren van de fundamentele mensenrechten in de regio. Wat is haar verhaal en in welke mate kan ze de dag van vandaag haar strijd verderzetten?
Dit en nog veel meer in een boek dat naast het overlopen van de complexe Birmeese geschiedenis, ruimte voor cultureel gebonden poëtische noten en relevante quotaties ook de gewone mens aan het woord laat dankzij de persoonlijke contacten die de auteur tijdens zijn verblijf in Birma kon ervaren.
In bijlage vindt men een broodnodige lijst van gebruikte afkortingen, recente naamswijzigingen, een chronologisch overzicht van belangrijke data en verwante gebeurtenissen in de geschiedenis van Birma, de integrale tekst van het Akkoord van Panglong, een interessante bibliografie en lijst van aanvullende literatuur, en een lijst van nuttige websites.
Paul Cobbaert, Birma. Het gouden land en de generaal Gent, Academia Press, 2008, XIV + 188 pp.
De hoofddoek: Triestige polemiek rond vrijheid van klederdracht
You Are So Beautiful To Me! Misschien ligt het aan mijn roots...
Er waren eens twee schoolvrienden. De ene was half algerijns/half belgisch en hield van alles wat met hip hop te maken had. De andere was een Belg die hield van gescheurde broeken, combatshoes, hanekammen, leren jekkers en zware punkmuziek. Ze waren alletwee wat rebels van aard en belandden daarom ook vaak samen in het kantoor van het schoolhoofd. Sprekend was de manier waarop deze zich luidruchtig afreageerde op de jonge "punk" en nooit op zijn makker.
"Je bent een schande voor deze school. Je vodden passen helemaal bij je, jij skinhead, fascist, VMO'er..." Politiek correct?
Tijdens dat de directeur zijn tirade voortzette, keken de twee schoolvrienden geamuseerd naar het tafereel dat zich voor hun ogen ontplooide. De twee hadden namelijk iets gemeen dat deze directeur nooit zou begrijpen. Ze ervaarden multiculturaliteit als een begrip dat eenheid brengt en niet als een begrip dat verdeelt. Ze hadden namelijk een eigen bewustzijn, kennis van "de norm" en de hypocrisie die met die normen gepaard gaat. De klederdracht van de jonge punk maakte van hem een te verwerpen symbool, geen individu met een eigen kijk op onze maatschappij...
Wat heeft dit ermee te maken zullen sommigen denken. Dit heeft niets te maken met de "problematiek" rond het dragen van een hoofddoek als ambtsbekleder...
De vrijheid van klederdracht is van even groot belang als de vrijheid van meningsuiting en sluit daar inhoudelijk volledig bij aan. Dat dit nu kenbaar maakt dat men moslim, katholiek, hip-hopper of punk is. M.a.w. moet de garantie, in onze zo beschaafde maatschappij, bestaan dat men het recht heeft om iets te dragen of het juist niet te dragen.
Ik weet wat de argumenten zullen inhouden maar ik (als individu) streef nog altijd liever naar een maatschappij waar vrijheid van meningsuiting en klederdracht worden gewaarborgd.
Multiculturaliteit is een begrip dat men terecht of ten onrechte kan gebruiken. Deze past in het kader van een opinie. We kiezen ervoor ofwel verdeeldheid ofwel eenheid te bespreken en te ervaren. Daarbuiten aanvaarden mensen elkaar zoals ze zijn of juist niet en dit naargelang de aspiraties.
De hoofddoek heeft niet één historische waarde (de onderdrukking van de vrouw) maar verschillende symbolische waarden overal ter wereld. Zou men kunnen beweren dat de swastika enkel en alleen maar symbool staat voor de nazi-ideologie?
De moraalridders die (alleen met het woord en natuurlijk de pen) aansluiten bij het argument dat musulmaanse vrouwen niet voor zichzelf kunnen opkomen en zelf kunnen beslissen of ze al dan niet een hoofddoek willen dragen, zou ik aanraden van niet te veralgemenen en in te zien dat dit soort argumenten musulmaanse vrouwen zeker niet steunen. Integendeel!
