Nucleaire ontmanteling in België: De perfide retoriek
Vrijdag 19 Februari konden we in onze kranten lezen hoe vier Belgische toppolitici een opmerkelijke open brief verspreidden waarin te lezen stond dat de Koude Oorlog definitief voorbij is en dat België klaar wordt geacht om de internationale nucleaire ontmanteling te helpen verwezenlijken. Dit natuurlijk na President Barack Obama's engagement om alle kernwapens uiteindelijk te elimineren. De vier (Twee gewezen Belgische premiers en twee gewezen ministers van Buitenlandse Zaken) pleiten voor de verwijdering van kernraketten uit Europa, en dus ook uit Kleine-Brogel. De vredesbeweging, politieke partijen en de publieke opinie slikken de verraderlijke pil.
Een kritische bron (1)stelt dat de vier elder statesmen het LEF hebben om hun naam te verbinden aan een beweging die een onaantastbaar geachte redenering wil omkeren.
Tijdslijn
Donderdag 18 februari: Toespraak van Joe Biden over atoomwapens in aanloop naar de Toetsingsconferentie' van het NPV (non-proliferatieverdrag) in mei 2010.
Our goal of a world without nuclear weapons has been endorsed by leading voices in both parties. These include two former Secretaries of State from Republican administrations, Henry Kissinger and George Shultz; President Clintons Secretary of Defense Bill Perry; and my former colleague Sam Nunn, for years the Democratic Chairman of the Senate Armed Services Committee, aldus de vice-president van de VS.(2)
Veel van de toespraak bevestigde opnieuw de belofte van het beleid Obama om stappen naar een atoomwapenvrije wereld te vrijwaren. Terzelfdertijd streeft Biden ernaar een beleid te verdedigen dat voor volgend jaar een financiering van $7 miljard opeist voor de behuizing van atoomwapens. Terwijl de financiering aan specifieke programmas wordt besteed die de veiligheid van deze atoomwapens handhaven en aangezien er werk gemaakt zou worden hen te verminderen zouden we kunnen zeggen dat de financiering steek houdt. Maar wat blijkt, een groot deel van deze financiering gaat naar onnodige nieuwe faciliteiten die niet tot dat doel bijdragen. (3)
Hierbij komt ook nog eens bij dat de zogenaamde nucleaire ontmanteling de deuren open zet voor andere planetair bereikbare oorlogswapens:
De conventionele wapenrakketten met wereldwijde reikwijdte (4) en een ander wapen dat de atoombom zou moeten vervangen en dat in aanmaak is, nl. het prompt global strike wapen. Onder de conventionele prompt global strike opdracht, voorziet het Pentagon een capaciteit om doelen overal ter wereld binnen de 6o minuten na een lanceringsorde te treffen.(5)
Vrijdag 19 februari:
WILLY CLAES, JEAN-LUC DEHAENE, LOUIS MICHEL en GUY VERHOFSTADT pleiten in een opinieartikel (6) voor het verwijderen van kernraketten in Europa.
De reactie van Minister van Buitenlandse Zaken Leterme inzake nucleaire ontmanteling in België zijn van geen enkel belang. De Minister gaf aan dat hij niet tegen was maar dat overleg met de andere NAVO-leden eerst moest plaatsvinden. Toch blijkt de Minister graag discussies die achter de schermen plaatshebben liever te verzwijgen aangezien overleg met de VS al heeft plaatsgevonden. (7)
Als experts zoals Henry Kissinger en George Schultz zich resoluut achter een atoomwapenvrije wereld scharen, mogen we dit maatschappelijk debat ook bij ons niet langer uit de weg gaan(...)
Henry Kissinger en George Schultz worden omschreven als experts. Maar wat voor experts? Zonder omwegen kunnen we zeggen dat de twee behoren tot de top tien massamoordenaars vanaf het tweede deel van de 20ste eeuw en experts zijn in het destabiliseren van soevereine en democratische staten overal ter wereld. Kissinger, de architect van de Vietnamoorlog en Schultz, de man achter de aan de macht geraakte dictator Pinochet blijken genoeg invloed te hebben op onze Belgische toppolitici...
De nieuwe diplomatieke wind die president Obama laat waaien (1)
Henry Kissinger en George Schultz maken al meer dan 30 jaar (officieel en officieus) deel uit van al de presidentiële administraties van de VS en dit zonder onderscheid tussen de zogenaamde democratische of republikeinse stromingen. President Obama heeft als voornaamste taak de agenda aan de publieke opinie te verkopen. Niets meer, niets minder. Denken dat Obama aan de basis ligt van deze diplomatieke wind is ofwel naïef ofwel misdadig. Feitelijk bewijs vindt men niet terug in Obamas retoriek maar wel in de praktische uitvoering van het beleid uitgaande van zijn administratie.
Doelstelling
Het zwartmaken van Iran voor het verrijken van uranium en Noord-Korea voor hun testen krijgt een nieuwe strategische en psychologische wending die de westerse hypocrisie inzake het bezitten van een nucleair arsenaal een riem onder de buik moet steken.
Het bekritiseren van landen zoals Iran kwam bij een groot deel van de wereldbevolking over als onvervalste hypocrisie. Deze tegenstrijdigheid wordt nu uit de weg geruimd door het idee (maar vooral de leugen) te verspreiden dat de westerse grootmachten gereed zijn voor nucleaire ontmanteling, wat van landen zoals Iran een ideologische vijand maakt zonder praktische tegenstrijdigheden.
De open brief van onze vier Belgische toppolitici is een poging in het vet te onderlijnen dat landen die atoomprogrammas opzetten, de ultieme vijanden worden van De Mensheiden geven onze westerse wereld de nodige argumenten deze landen te brandmerken en natuurlijk zo nodig binnen te vallen. Wat alleen maar zou resulteren in nog meer onschuldige slachtoffers. De redenen (leugens) die werden opgegeven voor de oorlogen in Afghanistan en Irak en het aantal slachtoffers die deze nog altijd opeisen blijven nazinderen.
Hoezeer de vier de eer proberen op te strijken in eigen land is nucleaire ontmanteling in België te wijten aan één beslissing: de ontwikkeling van programma's zoals het geplande antiraketschild in Europa en het demoniseren van eendert welke vijand dat niet buigt voor het Westers imperialisme.
Nucleaire capaciteit buiten de wet stellen, zijn capaciteit operationeel houden en terzelfdertijd andere wapens benutigen die tot dezelfde catastrofale gevolgen kunnen leiden om zo de steun te verkrijgen van de publieke opinie voor toekomstige conflicten is en blijft politieke terreur à la sauce démocratique.
Belgian Federal & European Parliamentary elections: The false left-right paradigm leading to a New World Order
Now that the results of de Belgian Federal and European Parliamentary elections are known, the country seems more than ever politically divided on the federal level and can count on the voices of their most powerful EU-representatives to lead the country towards a NWO.
Results in Flanders
While the extreme right has suffered and lost votes in almost every province, the right stands stronger than ever. On this matter, Phillipe Dewinter, president of Vlaams Belang (extreme rightwing party) stated that even if his political party has lost the elections, the Flemish citizen has chosen for the political rightwing ideology.
The winners of the Flemish elections are the CD&V (Christian-Democratic & Flemish) and N-VA (New Flemish Alliance) that stands on the political right of CD&V. Interesting to note is that those two parties worked together in the Federal Government and Flemish Government from February 2004 on to September 2008. The N-VA made an end to the contract because they didnt want to compromise with the French speaking politicians of Wallonia and Brussels. Not surprisingly the two parties congratulated each other in their speeches.
Another party who has won some hearts in Flanders is LDD (Lijst Dedecker), a party that has been built by one man Jean-Marie Dedecker, ex-judo coach, who started his political carrier in the right wing Flemish Liberal Democratic party Open Vld (who has lost these national elections but who has won great credibility on the European level, more about this below). After a lot of disagreements and a political lynching, he started his own party with a populist extreme right program.
The Sp.a (the socialist-progressive party formerly known as the socialist party) has lost some credibility in Flanders and thinks about not being part of the Flemish government and to take place in the opposition.
Even if the CD&V is moderate about the question and the Christian-Democrats fear for the harsh language of Bart De Wever, president of the N-VA, the parties who have won the hearts of the Flemish citizens stand for an independent Flanders which strives for economic and social independence.
Results in Wallonia & Brussels
In the weeks before the elections a lot of mud throwing between the MR (Mouvement Réformateur), the French-speaking liberal party of Belgium, and the PS (Socialist Party) took place. MR-president Didier Reynders told the media that living with the PS is not possible. Laurette Onkelinx, currently minister of Social Affairs and Public Health, answered by threatening to leave the government. The false left-right paradigm and political war on the citizens emotions lead to the following result: the PS stays the biggest party in Wallonia, the MR ended second. The biggest rise in the Wallonian political landscape is that of Ecolo, the Wallonian green party. Nevertheless the MR stays the biggest party in Brussels.
Results of the Belgian European parliamentary elections
22 Belgian representatives were elected for the European Parliament, 2 less than in 2007. For the French-speaking Electoral College we count 8 representatives, for the Dutch-speaking Electoral College 13 representatives.
Not surprising is that the two Flemish candidates with the most votes are nobody less then Guy Verhofstadt (Open Vld) and Jean-Luc Dehaene (CD&V), both proponents of an European Union. Verhofstadt stated that Europe is the way out of the economic crisis. Dehaene stated that the European Union must be the voice of the Europeans in the New World Order.
One of the French-speaking representatives is no-one less then Louis Michel, ex-minister of Foreign Affairs and now member of the European Commission. He stated: the UN stays a fundamental organization for a better New World Order and we must act in that direction.
Interestingly the three of them are Bilderberg-meeting attendees. Both Flemish representatives are on the attendee-list of aprils 2009 Bilderberg-meeting in Athens, Greece, Louis Michel was an attendee in 2003.
Europese Unie: Het project heeft haar wortels in de nazi-ideologie
Terwijl de roep om een sociaal Europa weergalmt in de straten van de meeste EU-lidstaten en referenda inzake het Verdrag van Lissabon door meer dan 20 van de 27 regeringen gemeden of "wettelijk" omzeild werden, blijkt dat het EU-project haar wortels heeft in de voor- maar ook naoorlogse nazi-ideologie.
The Red House Report Toen fictieschrijver Adam Lebor materiaal verzamelde voor zijn nieuw boek viel zijn oog op een verontrustend document dat aantoont in welke mate het EU-concept haar wortels had in het nazi-gedachtegoed. Rapport EW-Pa 128, ook bekend als The Red House Report beschrijft een samenkomst in 1944 van top-nazis die plaatsvond in het Maison Rouge Hotel in Straatsburg.
Volgens Lebor werden, aangezien Duitsland militair verslagen was, plannen gesmeed om een vierde Reich, een economische eerder dan militair imperium, in het leven te roepen. Daar werd de blauwdruk besproken voor een pan-Europees imperium steunend op een Europese gemeenschappelijke economie.
Top-nazi industriëlen werden door SS Obergruppenführer Dr. Scheid bevolen bedrijven in het buitenland op te zetten en zich voor te doen als democraten om zo economische penetratie te bereiken en de fundamenten te leggen voor de herrijzenis van de nazi-ideologie. Machtige bankiers, industriëlen en ambtenaren, als democraten herboren, werkten aan een nieuwe doelstelling: Europese economische en politieke integratie, aldus Lebor
Alfried Krupp van de Krupp Industrieën en Friedrich Flick, evenals bedrijven zoals BMW, Siemens en Volkswagen werkten aan een nieuw pan-Europees bedrijfsimperium. Volgens Dr. Michael Pinto-Duschinsky, adviseur van toenmalige Joodse slavenarbeiders werd Europa, voor vele belangrijke industriële actoren vanwege hun nauwe banden met het nazi-regime, een dekmantel voor het nastreven van Duitse nationale belangen na de nederlaag van Hitler . De continuïteit van de Duitse en naoorlogse Europese economieën is verbluffend. Enkele van de leidende figuren van de Duitse economie werden belangrijke architecten van de Europese Unie.
Banktitaan Hermann Abs, die deel uitmaakte van de raad van bestuur van de Deutsche Bank tijdens de groei van het Nazi-regime maakte ook deel uit van de toezichtelijke raad van I.G. Farben, het bedrijf dat het Zyklon B gas produceerde dat gebruikt werd in de concentratiekampen. Abs werd verantwoordelijk voor het toewijzen van fondsen (die dienden voor de wederopbouw) aan de Duitse industrie. Tegen 1948 beheerde hij effectief het economische herstel van Duitsland, schrijft Lebor.
Cruciaal is dat Abs ook een lid van de Europese Liga voor Economische Samenwerking was, een opstelling van een elitair intellectuele pressiegroep uit 1946. De liga wijdde zich aan het tot stand brengen van een Europese gemeenschappelijke markt, de voorloper van de Europese Unie.
Europäische Wirtschaftsgemeinschaft Het boek "Europäische Wirtschaftsgemeinschaft" werd uitgegeven door de Berlijnse Industrie & Handelskamer in samenwerking met de Economische Hogeschool in Berlijn (Wirtschafts-Hochschule). In dit boek, zo wordt vermeld, wordt het Duitse nazi-plan voor de Europese economische en monetaire eenwording beschreven. Walther Funk, nazi-minister van Economie en oorlogsmisdadiger, hamert op de noodzaak voor een Centraal Europese Unie en een Europees Economisch gebied met vaste wisselkoersen. Hij stelde dat geen enkele natie op zich in Europa het hoogste niveau van economische vrijheid kan bereiken dat compatibel is met alle sociale vereisten... De formatie van grote economische gebieden maakt deel uit van de natuurlijke wet van ontwikkeling... overeenkomsten tussen staten in Europa zullen [economische machten over het algemeen] controleren... Er moet een bereidheid zijn om zijn eigen belangen in bepaalde gevallen aan die van [de EG] ondergeschikt te maken. Verder bevat het boek essays over een verenigde arbeidsmarkt, een verenigde agrarische markt en algemene principes van Europese samenwerking.
De co-auteurs van het boek waren het met Funk eens. Nazi-academicus Heinrich Hunke schreef dat nationale economieën in de klassieke zin dood zijn, dat een Europese economie een gemeenschappelijk doel is die men moet nastreven en dat de uitbreiding van een Europese samenwerking afhangt van een nieuw economisch gemeenschappelijk plan. Gustav Koenig stelde dat een nieuwe gemeenschappelijke Europese taak voor ons ligt...Ik ben ervan overtuigd dat deze gemeenschapsinspanning de oorlog zal overleven. Andere top-Nazis zoals Ribbentrop, Quisling en Seyss-Inquart spraken over een nieuw Europa van solidariteit en samenwerking door al haar burgers die snel stijgende welvaart zal ervaren zodra de nationale economische grenzen verwijderd worden. Deze retoriek is ons niet onbekend...
Conclusie Beweren dat nazis de dag van vandaag de Europese Unie leiden is misschien vergezocht. Men kan daarentegen niet ontkennen dat het concept, zoals deze uitgewerkt in de nazi-ideologie en deze uitgewerkt sinds de voltrekking van de EEG, het daarop volgende Verdrag van Maastricht en het ons niet onbekende Verdrag van Lissabon, verontrustende gelijkenissen vertoont. Het concept vertoont dus logischerwijs totalitaire kenmerken en gevaren die terug te koppelen zijn naar het nazi-tijdperk.
Verkondigt ex-premier Verhofstadt wijze stellingen of wordt hier een spelletje liars poker gespeeld?
Liar's poker is a bar game that combines statistical reasoning with bluffing.
Wie op de hoogte is van de manier waarop de Europese Commissie en Raad haar agenda oplegt aan het Europees parlement en de bevolkingen van de Europese lidstaten, zal niet wakker liggen van de pogingen die Verhofstadt onderneemt om de Europese Unie, aan de hand van een liars poker strategie, aan de man te brengen. Laten we niet vergeten dat het Verhofstadt was die verklaarde dat de vrije markt niet in crisis is...
Verhofstadt werd juist dit jaar uitgenodigd op de Bilderberg-vergadering die vorig weekend van start ging in Griekenland - volgens Etienne DAvignon (Belgische voorzitter van de groep) van grote hulp bij het verwezenlijken van Europese doelstellingen en het scheppen van de euro. Een vergadering op zn minst even belangrijk als de G8 maar dat kon rekenen op complete mainstream mediastilte.
Zijn nieuw boek De uitweg uit de crisis. Hoe Europa de wereld kan redden dient alleen academici en politiekers die het pro-gevoel willen versterken met wijze stellingen. De internationale economische crisis blijkt het gedroomde probleem om een Europese Unie te rechtvaardigen. Onterecht natuurlijk! Zoals vooraf feitelijk gesteld is het EU-project corrupt en kan deze alleen maar leiden tot een totalitair imperium dat de soevereniteit van al haar lidstaten als ondergeschikt beschouwd.
In de aanloop naar de Europese parlementsverkiezingen van 7 juni en een opgedrongen tweede referendum in Ierland inzake het Verdrag van Lissabon in december kan men zich beter behoeden voor zulke uitspraken.
CGKR: Vrijheid van meningsuiting mag in België niet langer leiden tot uitwassen
Jozef De Witte, directeur van het CGKR (Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding ) liet vorige week in verschillende kranten weten dat antisemitisme dit jaar spectaculair is toegenomen. Dit aan de hand van de binnengekomen meldingen.
"We moeten wel opmerken dat niet aan elke melding effectief een antisemitische daad voorafging, en dat anderzijds niet elk feit gemeld wordt", aldus de CGKR-directeur.
Nochtans dient men, om een realistische balans te kunnen opmaken, rekening te houden met het oorzaak-gevolg principe en in welke mate deze heeft bijgedragen tot het karakter van de melding. Ook kan men zich niet berusten op niet gemelde feiten om de hierboven vernoemde opmerking te rechtvaardigen.
De daders van de gemelde feiten zijn erg verschillend. Het gaat zowel om moslimgroeperingen als extreemrechtse Belgen.
In binnen- en buitenland worden memos opgesteld, wetsvoorstellen ingediend en goedgekeurd die onze bescherming zouden beogen en dit naar aanleiding van het steeds groeiend internationaal extremisme & radicalisme. In de praktijk is dit maar zeer de vraag. We moeten ook stilstaan bij de vraag of we bereid zijn onze vrijheden en rechten op te geven voor meer veiligheid. Een veiligheid dat door de geschiedenis heen al te vaak misbruikt werd voor politieke, economische en financiële machtsverschuivingen. Een veiligheid die elke burger als potentiële terrorist bestempelt.
Het centrum stuurde een offerte uit naar verschillende universiteiten met de vraag voor een wetenschappelijke studie over het socio-politieke effect dat oorlogen heeft op racisme in België. Dit om te onderzoeken hoe we racisme en antisemitisme bij de wortel kunnen aanpakken, zodat de vrijheid van meningsuiting in België niet langer leidt tot uitwassen zoals aanslagen tegen Joodse mensen of eigendommen."
Maar ligt de vrijheid van meningsuiting werkelijk aan de basis van deze wandaden? De vrijheid van meningsuiting, één van de fundamentele inhoudelijke beginselen van een democratische samenleving (1), is niet absoluut en dient inderdaad onderworpen te worden aan bepaalde formaliteiten, voorwaarden, beperkingen of sancties welke bij wet worden vastgesteld (2). Anderzijds ligt een historisch gevaar op de loer. Een gevaar dat, onder het mom van het beschermingsprincipe (maar ook bvb. de War on Terror (3) of beperkingen inzake internet (4)), het recht op vrije meningsuiting en andere burgerrechten uitholt.
Of ligt het aan de oorlogen en het socio-politieke effect dat deze hebben op racisme in België? Deze studie zal alleen maar aantonen dat het communautarisme lang niet verdwenen is en dat deze voortleeft in elke cultuur, godsdienst en achterbuurt. Een historisch gegeven dat de mensheid met zich meedraagt en waaraan (politieke en economische) machthebbers wereldwijd, en zeker in België, een vette kluif hebben.
Het CGKR wil, in het begin van 2010, met haar conclusies naar de beleidsmakers en de maatschappelijke partners stappen en vragen om concrete maatregelen. Maatregelen die het beschermingsprincipe nog maar eens zullen hanteren als excuus voor het ondergraven van een fundamenteel recht: het recht op vrijheid van meningsuiting.
Wil het CGKR waardevol onderzoek en werk leveren dat onze maatschappij ten goede komt, dan zal deze, in plaats van verwaarloosde enkelingen processen aan te wrijven, zich in de eerste plaats beter bezig houden met de uitwassen inzake gelijke kansen en racismebestrijding die zich binnen de regering voordoen. Zoals bij de vis start het rottingsproces in een maatschappij altijd met het hoofd...
(1) Europees Hof voor de rechten van de mens, 7 december 1976, Handyside, A 24; zie ook Arbitragehof, 12 juli 1996, nr. 45/96 (Belgisch Staatsblad van 27 juli 1996).
(2) Dit volgt uit artikel 19 van de Grondwet in samenhang met artikel 10, § 2, van het Europees Verdrag voor de rechten van de mens en artikel 19, § 3, van het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten.
0
1
2
3
4
5
- Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen) Tags:België,CGKR,Vrijheid Van Meningsuiting,Freedom Of Speech
11-04-2009
Recensie: De grote Arabische veroveringen
Het ontstaan van het Islamitische Rijk, van Afghanistan tot Spanje (632-750) is een beklijvende reconstructie waarin niet het ontstaan van het Islamitisch geloof maar de verspreiding ervan aan bod komt. Een verspreiding vol overheersers en onderworpenen, veldslagen en belegeringen, diplomatie, intrige, de val van verschillende imperia en veel meer.
De auteur legt de nadruk op het woord verovering, wat als een eenduidige actie van geweld en geplunder zou kunnen overkomen. Hij behandelt hier ook in welke mate diplomatie en dus dialoog aan de basis lagen van vele capitulaties en in welke mate deze bijdroegen tot de instandhouding van de islamitische religie en het daarmee gepaard gaande beleid en beheer in de veroverde gebieden. De lezer die denkt dat het succes van deze veroveringen alleen te danken was aan overweldigend geweld en plunderingen zal door dit boek te lezen merken dat vaak andere factoren doorslaggevend waren.
Aan de hand van drie grote themas doet de auteur een (welgemeende) poging een buitengewone omwenteling in de menselijke aangelegenheden en de daarbij horende historische veranderingen te verklaren. Het eerste thema behandelt het concrete verhaal van de islamitische veroveringen voor zover, zoals de auteur het zelf vermeldt, ze te reconstrueren vallen. Meer hierover in het derde thema. Het tweede thema behandelt de kolonisatie van de Arabieren na de veroveringen. Hoe ze te midden van een overvloed aan vreemde en vaak vijandige volkeren hun eigen identiteit en cultuur wisten te behouden en hoe ze tegelijkertijd een omgeving schiepen die veel onderworpen volkeren ertoe bracht zich tot de islam te bekeren. Het derde thema is er één die in dit boek aanwezig is van de eerste pagina tot de laatste, namelijk wat is herinnering? en anderzijds wat is vorming van herinnering?. Volgens de auteur zijn alle bronnen die de islamitische veroveringen behandelen door de eeuwen heen ettelijke malen bewerkt, herzien en aangevuld met vaak onjuiste gegevens. Hoezeer we dit materiaal met een korreltje zout moeten benaderen is duidelijk maar in werkelijkheid bijzonder interessant als uiting van een collectief geheugen, van de wijze waarop de vroege moslims hun verleden reconstrueerden en de komst van de islam in de intussen door hen bewoonde gebieden verklaarden.
Dit boek behandelt zonder het na te streven ook de verschillende misopvattingen die er bestaan rond de islam en vooral degenen die deze godsdienst wilden verspreiden. Men leert in dit boek dat de islamitische godsdienst geen opgelegde ideologie bevatte en dat eenieder die in de veroverde gebieden leefde zijn/haar godsdienst kon behouden en zijn/haar culturele en godsdienstige tradities kon blijven uitoefenen.
De hoofdstukken zijn zo ingedeeld dat men de indruk krijgt de Arabische veroveringen niet alleen vanuit een historische achtergrond te benaderen maar ook vanuit een culturele invalshoek. Een perspectief dat in de westerse wereld vaak te weinig aan bod komt. Zo reizen we niet alleen mee door geografisch veroverde gebieden maar maken we kennis met andere ideologieën en godsdiensten, andere beschavingen en imperia, indrukken van onderworpenen en de doelstellingen van enkelingen die zich over vele generaties en werelddelen verspreidden.
Conclusie: een Must-Read!
Hugh Kennedy is hoogleraar Middeleeuwse Arabische geschiedenis aan de School of Oriental and African Studies in Londen. Hij schreef al verschillende boeken over de vroege Arabische geschiedenis die alom geprezen werden.
De grote Arabische veroveringen - Het ontstaan van het islamitische rijk, van Afghanistan tot Spanje (632-750) door Hugh Kennedy Uitgeverij BULAAQ/EPO, 489 blz.
Om de belegering van Straatsburg tijdens deze NAVO-top te verantwoorden strooit Le Figaro, eigendom van wapenfabrikant Serge Dassault, gretig met alarmerende uitspraken van Franse en Duitse veiligheidsambtenaren. Terwijl de officiële NAVO-top beschreven wordt als een Ode aan de vrede krijgen de andersglobalisten en de alternatieve media de rol van nieuwe te bestrijden vijand.
Na de islamo-terrorist verschijnt een nieuw vijandsbeeld waarbij de andersglobalist afgeschilderd wordt als gewelddadige anarchist. Zo zou deze top, die op 3 en 4 april doorgaat, er een zijn van alle gevaren, van extravagantie en buitensporigheid, waarbij volgens Le Figaro (van maandag 30 maart ) tussen de vijfduizend en zesduizend herrieschoppers verwacht worden: anarcho-autonomen en extreem-linkse militanten uit Spanje, Griekenland, Italië en Zuid-Afrika. Ze worden bestempeld als vandalen die hun recht op vrije meningsuiting zullen misbruiken om hun eisen op gewelddadige wijze te uiten. Een wijze die volgens Heinz Fromm, hoofd van de Duitse binnenlandse inlichtingendienst, heeft geleid tot de dood van een activist in 2001 in Genua...
Nog altijd volgens de krant zou in juni 2008 een Frans geheim defensierapport beweren dat militanten deel uitmakend van de altermondialistische Europese contestatiegroepen besloten hebben een transnationale organisatie op de been te brengen die gewelddadige acties plant voor dit jaar. Dat deze tijdens de top zouden kunnen plaatsvinden wordt natuurlijk benadrukt. Naast nieuwe gewelddadige individuen in hockey-uitrusting, hebben specialisten van de ordehandhaving sinds tien jaar een nieuwe generatie betogers zien opkomen.
Meer dan ooit kunnen we ons afvragen of de mainstream media haar taak au sérieux neemt. Vredesactivisten, anarcho-pacifisten en linkse groepen over één kam scheren met gewelddadige radicalen (waarvan een deel gefinancierd en ondersteund worden door de geheime dienst) kan alleen maar leiden tot buitensporigheden van orde- en veiligheidseenheden. De vredesactivisten maken zich zorgen over de wettelijke gevolgen die met hun acties gepaard gaan. Iedereen gelijk voor de wet? Wetten die onze basisrechten en mensenrechten waarborgen of wetten die deze juist inperken?
Daarnaast worden ook internauten en de alternatieve media niet gespaard. We zijn ervan overtuigd dat de meest gedrevenen rellen zullen veroorzaken om deze dan te filmen en ze voor te stellen als politierepressie, aldus een woordvoerder van de politie in Le Figaro. In een finaal rapport van de NAVO-top in Riga van 2006 staat te lezen dat elk individu met toegang tot het internet een potentieel gevaar vormt en in het oog gehouden moet worden.
Er woedt wel degelijk een gelijklopende strijd met de zogenaamde war on terror die ook zijn slachtoffers eist. Namelijk een informatie-oorlog waar moeite noch middelen gespaard worden om de gewone burger-activist, die door de geschiedenis heen aan de basis ligt van elke evolutie inzake sociale-, burger- en mensenrechten, het zwijgen op te leggen en hem/haar de toegang tot informatie te berperken tot versies uit officiële bronnen.
Het veiligheidsapparaat van de NAVO heeft haar wortels in de koloniale periode
STRAATSBURG Mathieu Rigouste is een jonge universitaire onderzoeker die de Franse militaire archieven uitploos en tot de constatatie kwam dat er een rode draad loopt van de Franse koloniale oorlogen over de Koude Oorlog tot nu: de theorie van de interne vijand. Dat beschrijft hij in L'ennemi intérieur: des guerres coloniales au nouvel ordre sécuritaire. De NAVO is de erfgenaam van een Franse doctrine uit de koloniale periode, zegt u?
Mijn onderzoek ging aanvankelijk niet specifiek over de NAVO, maar over de doctrine van de 'revolutionaire oorlog', een doctrine van systematische staatsterreur uitgedokterd door het Franse leger. Tijdens haar oorlogen in Indochina en Algerije stond ze niet tegenover een klassieke vijand een ander leger maar tegenover een hele bevolking. Je moet dus de hele bevolking terroriseren. Het idee is om een interne vijand aan te duiden, die de zogenaamde oorzaak is van de terreur, zodat de bevolking uiteindelijk bereid wordt om mee te werken aan haar eigen onderdrukking.
We zien hoe die doctrine vanaf de jaren 50 wordt geëxporteerd. Franse officieren gaan overal soldaten opleiden in de VS, Zuid-Afrika, Israël, Brazilië,... Teksten en handboeken circuleren in alle legers van de NAVO-landen. Er zijn conferenties waarop politici, politiemensen en militairen van de NAVO- en andere landen deze technieken bestuderen. Elk land maakt er gebruik van om z'n eigen model van binnenlandse veiligheid en sociale controle op te zetten. Maar vanaf 1960 worden die ideeën gesystematiseerd tot een formele NAVO-doctrine over contra-subversie: als we aan het geheel van de wereldbevolking een interne communistische vijand toewijzen, dan kunnen we overal waar nodig contra-revolutionaire processen opzetten. Daarvoor werden allerlei instellingen en technieken ontworpen.
Sinds het verdwijnen van de Sovjet-Unie in 1991 is ook de communistische dreiging weg. Wat is er in de plaats gekomen?
Met het verdwijnen van de communistische vijand verliezen die instellingen hun bestaansreden: de noodzaak om in binnen- en buitenland communisten te vervolgen. Maar de vijand wordt heel snel vervangen. Al vanaf de jaren 70 en 80 waren een reeks coalities op zoek gegaan naar nieuwe dreigingen (want als je een nieuwe drieging kan identificeren, open je een politieke en economsiche markt voor hen die de middelen verkopen om die dreiging te controleren).
De 'theorie van de nieuwe bedreigingen' wordt vanaf 1991 gesystematiseerd en dadelijk in de praktijk gebracht. De theorie stelt dat er overal ter wereld grijze zones zijn, zoals vlekken op een luipaardenvel, zowel binnen als buiten de landen van het NAVO-kamp. Ze zijn een mogelijk broeinest voor alle dreigingen die sinds de jaren 70 werden verzonnen: communautarisme, fundamentalisme, delinquentie, terrorisme, stedelijk geweld,... Omdat die gevarenzones verspreid zijn over de hele planeet, kan de NAVO zeggen dat 'lokale beveiliging' en 'globale beveiliging' hetzelfde zijn. Ze moet zich dus de middelen geven voor een nieuwe vorm van globale controle. Opnieuw worden bevolkingsproepen in hun geheel aangeduid als het milieu waarin de drieging wordt geproduceerd.
Vandaar de oorlog tegen het terrorisme?
Het antiterrorisme is één van de pijlers van het veiligheidssysteem, maar niet het enige. Nieuw is dat het vijandsbeeld waarop het teert is 'geëtniciseerd'. De vijand is geen 'rode' terrorist meer, zoals in de jaren zestig en zeventig, maar iemand die omwille van zijn identiteit alleen al een potentiële bedreiging vormt. Het simpele feit dat iemand moslim of migrant is volstaat om hem aan te duiden als een potentiële fundamentalist of relschopper. De hele bevolkingsgroep moet dus onder controle geplaatst worden.
In de media bvb. Le Figaro van gisteren - hoor je ook steeds vaker spreken over de heropstandig van een 'linkse' dreiging...
Dat is nieuw. De Franse media en politici zijn sinds twee jaar bezig aan de constructie van de 'anarcho-autonome' dreiging denk aan de zaak-Tarnac. Dat beeld grijpt terug naar wat bestond in de jaren 70, toen de interne vijand ook links-revolutionair was. Het Franse veiligheidsapparaat blijft voornamelijk gebaseerd op de vijandsbeelden van de opstandige jeugd uit de banlieues en de islamo-terrorist, maar met de figuur van de anarchist komt daar een extra hefboom bij. De vraag die de machthebbers altijd bezighoudt en bang maakt is hoe de link gelegd zal worden tussen de opstandige jeugd ('les révotés') en de revolutionaire milieus. Die vraag is recent weer actueel geworden. Er is de grote revolte geweest in de buitenwijken in 2005, en die is in 2006 uitgemond in de sociale protesten tegen het CPE (Contrat Premier Embauche) een sociale beweging die radicaal was en buiten de klassieke marges en vormen van contestatie trad. De veiligheidsdiensten slaan alarm: 'Het is zover: de link tussen revolutionairen en révoltés is zich aan het leggen,' zeggen ze. En dus hebben ze een nieuwe figuur van de interne vijand nodig: de anarchistische beweging, dwz. de 'anarcho-terrorist'. Om die te kunnen vangen heb ze nieuwe middelen en technieken nodig. Die laten hen dan weer toe om de hele sociale beweging, het geheel van de bevolking die strijdt, te controleren.
Straatsburg: Clowns houden veiligheidscircus van de Navo een spiegel voor
Door Marc-Antoon De Schrijver & Habib Reffas
STRAATSBURG - Eerste dag van het internationale actiekamp tegen de Navo. De vredesactivisten maken zich op om te protesteren tegen het akelige 'veiligheidscircus' dat met de 60ste verjaardag van de Navo gepaard gaat. Straatsburg is een bezette stad: cirkelende helicopters, 8.000 politieagenten, verboden zones, badges voor de bewoners. Vermomd als clowns steken de activisten daar vanmiddag de draak mee. Vuilnisbakken werden weggehaald, rioleringen verzegeld. Markten, kinderdagverblijven en scholen blijven dicht. De universiteit van Straatsburg wordt een hele week gesloten om een studentenbezetting te voorkomen. Historische monumenten en musea gaan ook dicht. 20.000 politieagenten aan Duitse zijde, 8.000 aan Franse kant.
Bezette stad Het centrum van Straatsburg is opgedeeld in drie zones: rood, oranje en geel. De rode zones zijn verboden terrein: daar vinden de feestelijkheden plaats. In de oranje zones mogen alleen de bewoners komen. De gele zones zijn vrij toegankelijk, maar alle demonstraties zijn verboden. Het recht op vrije meningsuitingsuiting is blijkbaar niet uitgenodigd op het zestigste verjaardagsfeestje van de Navo.
Straatsburg en Kehl zullen net zo doods zijn alsof ze werden gebombardeerd, gewoon om de Navo-excellenties toe te laten hun vredesshow op te voeren. (...) De Navo gedraagt zich alsof de Europese bevolking de grootste bedreiging vormt, schreef Diana Johnstone in de aanloop naar de Navo-top.
Het klimaat dat dit creeërt zagen we gisteren al aan het werk op het actiekamp, toen geruchten over een gewelddadige politieinval heel wat gemoederen verhitten. Politierepressie heeft niet alleen een fysieke maar ook een psychologische dimensie. De ordediensten gebruiken de tactiek van de angst: ze verwonden er één om er duizenden bang te maken, aldus de organisatoren.
Clown Army: humor als wapen Maar de vredesactivisten hebben hun eigen leger. Een 'clown'-workshop om 10u, een make-up sessie om 11u, en om 12u trekken ze de stad in. Ze vormen de stoottroepen van het CIRCA, het mondiale leger van rebelse en opstandige clowns. Er zijn brigades uit Duitsland, Frankrijk, Nederland en België.
De wereld is in oorlog. Wij ook. Alleen voeren wij de strijd met andere wapens en andere waarden: humor en liefde. Onze tegenstanders willen elke joie de vivre vernietigen. Wij willen haar herstellen. Via geweldloze directe actie, al dan niet in de vorm van burgerlijke ongehoorzaamheid. Lutter c'est créer: we belichamen als clown de vreugdevolle wereld waarin we willen leven. Wie daartegen in gaat maakt zichzelf belachelijk, licht een hoge officier de strategie van het CIRCA toe. We spelen met het spiegeleffect. We tonen aan het veiligheidsapparaat wat het niet wil zien: de bodemloze kloof van haar eigen waanzin,
De clowns helpen ook om de emoties te kanaliseren, want het is als activist niet altijd lachen geblazen. Ons als clown gedragen brengt ons geluk en plezier zelfs op kritsiche momenten van spanning. Zelfs als we gearresteerd worden blijven we clown. De clown is er om te helpen. Of we bang zijn? Nee, op een lichte angst voor het onbekende na. Als je je clownsneus opzet, is er alleen nog liefde.
Geen Change inzake rechten van gedetineerden in Bagram (Afghanistan)
De Obama-administratie vocht vrijdag het argument aan dat verdachten van al-Qaida en de Taliban recht zouden hebben op toegang tot Amerikaanse rechtbanken en stelt dat deze gevangenen geen grondwettelijke rechten bezitten.
Tot ontsteltenis van mensenrechtenadvocaten is het Amerikaanse Departement van Justitie het ermee eens dat gedetineerden geen gebruik kunnen maken van Amerikaanse rechtbanken om hun detentie aan te vechten. De hoop die we allemaal koesterden dat President Obama ons op een ander pad zou leiden werd niet ingelost. We hadden beter verwacht, aldus Tina Monshipour Fostern, mensenrechtenadvocate.
Verhelderend Het Hooggerechtshof gaf vorige zomer opgepakte verdachten van al-Qaida en de Taliban in hechtenis in Guantanamo het recht hun detentie aan te vechten. Drie maanden na deze uitspraak probeerden vier Afghaanse gedetineerde burgers in Bagram hun gevangenschap aan te vechten in de U.S. District Court in Wachington. De ingediende klachten hielden in dat ze in hechtenis werden gehouden zonder tenlastelegging en verschillende malen werden ondervraagd zonder het recht op een advocaat. Hun petitie werd in hun naam ingediend door familieleden aangezien ze geen toegang kregen tot het rechtssysteem.
Het militair apparaat stelt dat ze ALLE gedetineerden in Bagram als "enemy combatants" bestempelt. De Bush-administratie deelde toen, in antwoord op de petitie, mee dat het statuut van "enemy combatant" van de gedetineerden in Bagram om de zes maand wordt herzien en in overweging wordt genomen aan de hand van geheime intelligentie en afgelegde verklaringen van hen die bij hun gevangenneming en interrogatie betrokken waren.
Kort nadat President Obama zijn taak opnam gaf een federale rechter deze nieuwe administratie een maand om te beslissen of ze het wettelijk argument van de Bush-administratie zouden behouden en blijven toepassen. Ze omhelzen het Bush-beleid die de mogelijkheid verschaft om gevangenissen buiten het wettelijk apparaat te creeëren, aldus Jonathan Hafetz, advocaat bij het ACLU (American Civil Liberties Union).
Het Departement van Justitie argumenteert dat Bagram verschillend is van Guantanamo omdat deze zich in een overzeese oorlogszone bevindt en het detineren van gevangenen behoort tot een militaire actie. Verder stelt de VS-regering dat het vrijlaten van (onschuldig bevonden?) enemy combattants in de Afghaanse oorlogszone, of het overbrengen van VS-personeel om deze dossiers te bestuderen, een bedreiging vormt voor de veiligheid. De kersverse VS-regering stelt dat als gedetineerden in Bagram toegang verleend zou worden tot rechtbanken dit wereldwijd door de VS gevangen genomen vreemdelingen zou aanzetten hetzelfde te ondernemen.
Het is niet de eerste keer dat de Obama-administratie gebruik maakt van een wettelijk argument opgesteld door de Bush-administratie na de belofte te hebben gemaakt deze juist te herzien. Vorige week kondigde Eric Holder, Minister van Justitie, een herziening aan van elke rechtszaak waarin de Bush-administratie beroep maakte op het staatsveiligheids-argument, een afzonderlijke wettelijk hulpmiddel waarvan deze aministratie gebruik maakte om processen te ontwijken eerder dan geheime informatie vrij te geven. Nochtans haalde Douglas Letter, procureur bij het Department van Justitie, dezelfde dag dit privilege nog aan door in beroep het proces onontvangbaar te verklaren in een zaak waarin een dochteronderneming van Boeing Co. ervan beschuldigt werd van illegaal de CIA te helpen zovernoemde terroristen over te vliegen naar geallieerde landen waar ze gemarteld werden.
Theorie versus praktijk 2002: In de media verschijnen artikels die de rechten van gedetineerden in de War On Terror en dus ook zovernoemde verdachten van al-Qaida en de Taliban waarborgt.[1]
2005: De New York Times krijgt een 2000-pagina wegend dossier in de schoot geworpen betreffende de moord op twee ontwapende Afghaanse gevangenen door VS-militairen in 2002 in Bagram. Sommige ondervragers die betrokken waren bij deze moorden werden naar Irak gezonden en werden ingezet in de gevangenis van Abu Ghraib . We weten ondertussen wat daar gebeurde... De rest van de actoren kregen minimale straffen (2 maand in hechtenis voor iemand die schuld bekende) en vrijspraak of een boete en een geschreven berisping voor de intelligente, niet-schuldbekennende moordenaars .[2]
Dit patroon werd mogelijk door een aanvankelijk genomen besluit (door de Bush-administratie en zijn hoogste adviseurs) die stelt dat de Overeenkomsten van Genève en de Amerikaanse grondwet niet gelden voor gedetineerden die tijdens anti-terrorisme operaties gevangen genomen worden.
Credibiliteit Volgens Obama is het verhogen van troepen in Afganistan nodig om de deteriorerende situatie te stabiliseren. Deze zou, volgens hem, de strategische aandacht, aanpak en middelen niet hebben gekregen die deze dringend nodig heeft...
De credibiliteit, die de VS-Republikeinen verloren (onder Reagan, Bush senoir & junior), erodeert nu al deze van de Obama-administatie. Met het sturen van nog eens 17.000 soldaten (de eerste belangrijke militaire beslissing die President Obama neemt), de escalatie dat dit teweeg zal brengen in Afghanistan en een wettelijk bindend beleid inzake het martelen van gevangenen zijn de mogelijke misbruiken niet te overzien.
"To all those who have wondered if America's beacon still burns as bright --tonight we proved once more that the true strength of our nation comes not from our might of our arms or the scale of our wealth, but from the enduring power of our ideals: democracy, liberty, opportunity, and unyielding hope." Barack Hussein Obama 4 November 2008
[1]VS geven verdachten al-Qaeda meer rechten [2]Bagram torture and prisoner abuse
