Het ontstaan van het Islamitische Rijk, van Afghanistan tot Spanje (632-750) is een beklijvende reconstructie waarin niet het ontstaan van het Islamitisch geloof maar de verspreiding ervan aan bod komt. Een verspreiding vol overheersers en onderworpenen, veldslagen en belegeringen, diplomatie, intrige, de val van verschillende imperia en veel meer.

De auteur legt de nadruk op het woord “verovering”, wat als een eenduidige actie van geweld en geplunder zou kunnen overkomen. Hij behandelt hier ook in welke mate diplomatie en dus dialoog aan de basis lagen van vele capitulaties en in welke mate deze bijdroegen tot de instandhouding van de islamitische religie en het daarmee gepaard gaande beleid en beheer in de veroverde gebieden. De lezer die denkt dat het succes van deze veroveringen alleen te danken was aan overweldigend geweld en plunderingen zal door dit boek te lezen merken dat vaak andere factoren doorslaggevend waren.

Aan de hand van drie grote thema’s doet de auteur een (welgemeende) poging een buitengewone omwenteling in de menselijke aangelegenheden en de daarbij horende historische veranderingen te verklaren. Het eerste thema behandelt het concrete verhaal van de islamitische veroveringen voor zover, zoals de auteur het zelf vermeldt, ze te reconstrueren vallen. Meer hierover in het derde thema. Het tweede thema behandelt de kolonisatie van de Arabieren na de veroveringen. Hoe ze te midden van een overvloed aan vreemde en vaak vijandige volkeren hun eigen identiteit en cultuur wisten te behouden en hoe ze tegelijkertijd een omgeving schiepen die veel onderworpen volkeren ertoe bracht zich tot de islam te bekeren. Het derde thema is er één die in dit boek aanwezig is van de eerste pagina tot de laatste, namelijk “wat is herinnering?” en anderzijds ”wat is vorming van herinnering?”. Volgens de auteur zijn alle bronnen die de islamitische veroveringen behandelen door de eeuwen heen ettelijke malen bewerkt, herzien en aangevuld met vaak onjuiste gegevens. Hoezeer we dit materiaal met een korreltje zout moeten benaderen is duidelijk maar in werkelijkheid bijzonder interessant als uiting van een collectief geheugen, van de wijze waarop de vroege moslims hun verleden reconstrueerden en de komst van de islam in de intussen door hen bewoonde gebieden verklaarden.

Dit boek behandelt zonder het na te streven ook de verschillende misopvattingen die er bestaan rond de islam en vooral degenen die deze godsdienst wilden verspreiden. Men leert in dit boek dat de islamitische godsdienst geen opgelegde ideologie bevatte en dat eenieder die in de veroverde gebieden leefde zijn/haar godsdienst kon behouden en zijn/haar culturele en godsdienstige tradities kon blijven uitoefenen.

De hoofdstukken zijn zo ingedeeld dat men de indruk krijgt de Arabische veroveringen niet alleen vanuit een historische achtergrond te benaderen maar ook vanuit een culturele invalshoek. Een perspectief dat in de westerse wereld vaak te weinig aan bod komt. Zo reizen we niet alleen mee door geografisch veroverde gebieden maar maken we kennis met andere ideologieën en godsdiensten, andere beschavingen en imperia, indrukken van onderworpenen en de doelstellingen van enkelingen die zich over vele generaties en werelddelen verspreidden.

Conclusie: een Must-Read!

Hugh Kennedy is hoogleraar Middeleeuwse Arabische geschiedenis aan de School of Oriental and African Studies in Londen. Hij schreef al verschillende boeken over de vroege Arabische geschiedenis die alom geprezen werden.

De grote Arabische veroveringen - Het ontstaan van het islamitische rijk, van Afghanistan tot Spanje (632-750) door Hugh Kennedy
Uitgeverij BULAAQ/EPO, 489 blz.

11-04-2009 om 00:00 geschreven door Habib Reffas  

Om de belegering van Straatsburg tijdens deze NAVO-top te verantwoorden strooit Le Figaro, eigendom van wapenfabrikant Serge Dassault, gretig met alarmerende uitspraken van Franse en Duitse veiligheidsambtenaren. Terwijl de officiële NAVO-top beschreven wordt als een Ode aan de vrede krijgen de andersglobalisten en de alternatieve media de rol van “nieuwe” te bestrijden vijand.

Na de “islamo-terrorist” verschijnt een nieuw vijandsbeeld waarbij de andersglobalist afgeschilderd wordt als “gewelddadige anarchist”. Zo zou deze top, die op 3 en 4 april doorgaat, er een zijn van “alle gevaren”, van “extravagantie en buitensporigheid”, waarbij volgens Le Figaro (van maandag 30 maart ) tussen de vijfduizend en zesduizend ”herrieschoppers” verwacht worden: “anarcho-autonomen” en “extreem-linkse militanten” uit Spanje, Griekenland, Italië en Zuid-Afrika. Ze worden bestempeld als vandalen die hun recht op vrije meningsuiting zullen misbruiken om hun eisen op “gewelddadige wijze” te uiten. Een wijze die volgens Heinz Fromm, hoofd van de Duitse binnenlandse inlichtingendienst, heeft geleid tot de dood van een activist in 2001 in Genua...

Nog altijd volgens de krant zou in juni 2008 een Frans geheim defensierapport beweren dat militanten deel uitmakend van de altermondialistische Europese contestatiegroepen besloten hebben een transnationale organisatie op de been te brengen die gewelddadige acties plant voor dit jaar. Dat deze tijdens de top zouden kunnen plaatsvinden wordt natuurlijk benadrukt. Naast nieuwe “gewelddadige individuen” in hockey-uitrusting, hebben specialisten van de ordehandhaving sinds tien jaar een nieuwe generatie betogers zien opkomen.

Meer dan ooit kunnen we ons afvragen of de mainstream media haar taak au sérieux neemt. Vredesactivisten, anarcho-pacifisten en linkse groepen over één kam scheren met gewelddadige radicalen (waarvan een deel gefinancierd en ondersteund worden door de geheime dienst) kan alleen maar leiden tot buitensporigheden van orde- en veiligheidseenheden. De vredesactivisten maken zich zorgen over de wettelijke gevolgen die met hun acties gepaard gaan. Iedereen gelijk voor de wet? Wetten die onze basisrechten en mensenrechten waarborgen of wetten die deze juist inperken?

Daarnaast worden ook internauten en de alternatieve media niet gespaard. “We zijn ervan overtuigd dat de meest gedrevenen rellen zullen veroorzaken om deze dan te filmen en ze voor te stellen als politierepressie,” aldus een woordvoerder van de politie in Le Figaro. In een finaal rapport van de NAVO-top in Riga van 2006 staat te lezen dat elk individu met toegang tot het internet een potentieel gevaar vormt en in het oog gehouden moet worden.

Er woedt wel degelijk een gelijklopende strijd met de zogenaamde “war on terror” die ook zijn slachtoffers eist. Namelijk een informatie-oorlog waar moeite noch middelen gespaard worden om de gewone burger-activist, die door de geschiedenis heen aan de basis ligt van elke evolutie inzake sociale-, burger- en mensenrechten, het zwijgen op te leggen en hem/haar de toegang tot informatie te berperken tot versies uit officiële bronnen.

02-04-2009 om 00:00 geschreven door Habib Reffas  

STRAATSBURG – Mathieu Rigouste is een jonge universitaire onderzoeker die de Franse militaire archieven uitploos en tot de constatatie kwam dat er een rode draad loopt van de Franse koloniale oorlogen over de Koude Oorlog tot nu: de theorie van de interne vijand. Dat beschrijft hij in L'ennemi intérieur: des guerres coloniales au nouvel ordre sécuritaire.

De NAVO is de erfgenaam van een Franse doctrine uit de koloniale periode, zegt u?

“Mijn onderzoek ging aanvankelijk niet specifiek over de NAVO, maar over de doctrine van de 'revolutionaire oorlog', een doctrine van systematische staatsterreur uitgedokterd door het Franse leger. Tijdens haar oorlogen in Indochina en Algerije stond ze niet tegenover een klassieke vijand – een ander leger – maar tegenover een hele bevolking. Je moet dus de hele bevolking terroriseren. Het idee is om een interne vijand aan te duiden, die de zogenaamde oorzaak is van de terreur, zodat de bevolking uiteindelijk bereid wordt om mee te werken aan haar eigen onderdrukking.”

“We zien hoe die doctrine vanaf de jaren 50 wordt geëxporteerd. Franse officieren gaan overal soldaten opleiden – in de VS, Zuid-Afrika, Israël, Brazilië,... Teksten en handboeken circuleren in alle legers van de NAVO-landen. Er zijn conferenties waarop politici, politiemensen en militairen van de NAVO- en andere landen deze technieken bestuderen. Elk land maakt er gebruik van om z'n eigen model van binnenlandse veiligheid en sociale controle op te zetten. Maar vanaf 1960 worden die ideeën gesystematiseerd tot een formele NAVO-doctrine over contra-subversie: als we aan het geheel van de wereldbevolking een interne communistische vijand toewijzen, dan kunnen we overal waar nodig contra-revolutionaire processen opzetten. Daarvoor werden allerlei instellingen en technieken ontworpen.”

Sinds het verdwijnen van de Sovjet-Unie in 1991 is ook de communistische dreiging weg. Wat is er in de plaats gekomen?

“Met het verdwijnen van de communistische vijand verliezen die instellingen hun bestaansreden: de noodzaak om in binnen- en buitenland communisten te vervolgen. Maar de vijand wordt heel snel vervangen. Al vanaf de jaren 70 en 80 waren een reeks coalities op zoek gegaan naar nieuwe dreigingen (want als je een nieuwe drieging kan identificeren, open je een politieke en economsiche markt voor hen die de middelen verkopen om die dreiging te controleren).”

“De 'theorie van de nieuwe bedreigingen' wordt vanaf 1991 gesystematiseerd en dadelijk in de praktijk gebracht. De theorie stelt dat er overal ter wereld grijze zones zijn, zoals vlekken op een luipaardenvel, zowel binnen als buiten de landen van het NAVO-kamp. Ze zijn een mogelijk broeinest voor alle dreigingen die sinds de jaren 70 werden verzonnen: communautarisme, fundamentalisme, delinquentie, terrorisme, stedelijk geweld,... Omdat die gevarenzones verspreid zijn over de hele planeet, kan de NAVO zeggen dat 'lokale beveiliging' en 'globale beveiliging' hetzelfde zijn. Ze moet zich dus de middelen geven voor een nieuwe vorm van globale controle. Opnieuw worden bevolkingsproepen in hun geheel aangeduid als het milieu waarin de drieging wordt geproduceerd.”

Vandaar de oorlog tegen het terrorisme?

“Het antiterrorisme is één van de pijlers van het veiligheidssysteem, maar niet het enige. Nieuw is dat het vijandsbeeld waarop het teert is 'geëtniciseerd'. De vijand is geen 'rode' terrorist meer, zoals in de jaren zestig en zeventig, maar iemand die omwille van zijn identiteit alleen al een potentiële bedreiging vormt. Het simpele feit dat iemand moslim of migrant is volstaat om hem aan te duiden als een potentiële fundamentalist of relschopper. De hele bevolkingsgroep moet dus onder controle geplaatst worden.”

In de media – bvb. Le Figaro van gisteren - hoor je ook steeds vaker spreken over de heropstandig van een 'linkse' dreiging...

“Dat is nieuw. De Franse media en politici zijn sinds twee jaar bezig aan de constructie van de 'anarcho-autonome' dreiging – denk aan de zaak-Tarnac. Dat beeld grijpt terug naar wat bestond in de jaren 70, toen de interne vijand ook links-revolutionair was. Het Franse veiligheidsapparaat blijft voornamelijk gebaseerd op de vijandsbeelden van de opstandige jeugd uit de banlieues en de islamo-terrorist, maar met de figuur van de anarchist komt daar een extra hefboom bij. De vraag die de machthebbers altijd bezighoudt en bang maakt is hoe de link gelegd zal worden tussen de opstandige jeugd ('les révotés') en de revolutionaire milieus. Die vraag is recent weer actueel geworden. Er is de grote revolte geweest in de buitenwijken in 2005, en die is in 2006 uitgemond in de sociale protesten tegen het CPE (Contrat Premier Embauche) – een sociale beweging die radicaal was en buiten de klassieke marges en vormen van contestatie trad. De veiligheidsdiensten slaan alarm: 'Het is zover: de link tussen revolutionairen en révoltés is zich aan het leggen,' zeggen ze. En dus hebben ze een nieuwe figuur van de interne vijand nodig: de anarchistische beweging, dwz. de 'anarcho-terrorist'. Om die te kunnen vangen heb ze nieuwe middelen en technieken nodig. Die laten hen dan weer toe om de hele sociale beweging, het geheel van de bevolking die strijdt, te controleren.”

02-04-2009 om 00:00 geschreven door Habib Reffas  

Door Marc-Antoon De Schrijver & Habib Reffas

STRAATSBURG - Eerste dag van het internationale actiekamp tegen de Navo. De vredesactivisten maken zich op om te protesteren tegen het akelige 'veiligheidscircus' dat met de 60ste verjaardag van de Navo gepaard gaat. Straatsburg is een bezette stad: cirkelende helicopters, 8.000 politieagenten, verboden zones, badges voor de bewoners. Vermomd als clowns steken de activisten daar vanmiddag de draak mee.

Vuilnisbakken werden weggehaald, rioleringen verzegeld. Markten, kinderdagverblijven en scholen blijven dicht. De universiteit van Straatsburg wordt een hele week gesloten om een studentenbezetting te voorkomen. Historische monumenten en musea gaan ook dicht. 20.000 politieagenten aan Duitse zijde, 8.000 aan Franse kant.

Bezette stad
Het centrum van Straatsburg is opgedeeld in drie zones: rood, oranje en geel. De rode zones zijn verboden terrein: daar vinden de feestelijkheden plaats. In de oranje zones mogen alleen de bewoners komen. De gele zones zijn vrij toegankelijk, maar alle demonstraties zijn verboden. Het recht op vrije meningsuitingsuiting is blijkbaar niet uitgenodigd op het zestigste verjaardagsfeestje van de Navo.

“Straatsburg en Kehl zullen net zo doods zijn alsof ze werden gebombardeerd, gewoon om de Navo-excellenties toe te laten hun vredesshow op te voeren. (...) De Navo gedraagt zich alsof de Europese bevolking de grootste bedreiging vormt,” schreef Diana Johnstone in de aanloop naar de Navo-top.

Het klimaat dat dit creeërt zagen we gisteren al aan het werk op het actiekamp, toen geruchten over een gewelddadige politieinval heel wat gemoederen verhitten. “Politierepressie heeft niet alleen een fysieke maar ook een psychologische dimensie. De ordediensten gebruiken de tactiek van de angst: ze verwonden er één om er duizenden bang te maken,” aldus de organisatoren.

Clown Army: humor als wapen
Maar de vredesactivisten hebben hun eigen leger. Een 'clown'-workshop om 10u, een make-up sessie om 11u, en om 12u trekken ze de stad in. Ze vormen de stoottroepen van het CIRCA, het mondiale leger van rebelse en opstandige clowns. Er zijn brigades uit Duitsland, Frankrijk, Nederland en België.

“De wereld is in oorlog. Wij ook. Alleen voeren wij de strijd met andere wapens en andere waarden: humor en liefde. Onze tegenstanders willen elke joie de vivre vernietigen. Wij willen haar herstellen. Via geweldloze directe actie, al dan niet in de vorm van burgerlijke ongehoorzaamheid. Lutter c'est créer: we belichamen als clown de vreugdevolle wereld waarin we willen leven. Wie daartegen in gaat maakt zichzelf belachelijk,” licht een hoge officier de strategie van het CIRCA toe. “We spelen met het spiegeleffect. We tonen aan het veiligheidsapparaat wat het niet wil zien: de bodemloze kloof van haar eigen waanzin,”

De clowns helpen ook om de emoties te kanaliseren, want het is als activist niet altijd lachen geblazen. “Ons als clown gedragen brengt ons geluk en plezier – zelfs op kritsiche momenten van spanning. Zelfs als we gearresteerd worden blijven we clown. De clown is er om te helpen. Of we bang zijn? Nee, op een lichte angst voor het onbekende na. Als je je clownsneus opzet, is er alleen nog liefde.”

01-04-2009 om 00:00 geschreven door Habib Reffas  

De Obama-administratie vocht vrijdag het argument aan dat verdachten van al-Qaida en de Taliban recht zouden hebben op toegang tot Amerikaanse rechtbanken en stelt dat deze gevangenen geen grondwettelijke rechten bezitten.

Tot ontsteltenis van mensenrechtenadvocaten is het Amerikaanse Departement van Justitie het ermee eens dat gedetineerden geen gebruik kunnen maken van Amerikaanse rechtbanken om hun detentie aan te vechten. “De hoop die we allemaal koesterden dat President Obama ons op een ander pad zou leiden werd niet ingelost. We hadden beter verwacht,” aldus Tina Monshipour Fostern, mensenrechtenadvocate.

Verhelderend
Het Hooggerechtshof gaf vorige zomer opgepakte verdachten van al-Qaida en de Taliban in hechtenis in Guantanamo het recht hun detentie aan te vechten. Drie maanden na deze uitspraak probeerden vier Afghaanse gedetineerde burgers in Bagram hun gevangenschap aan te vechten in de ‘U.S. District Court’ in Wachington. De ingediende klachten hielden in dat ze in hechtenis werden gehouden zonder tenlastelegging en verschillende malen werden ondervraagd zonder het recht op een advocaat. Hun petitie werd in hun naam ingediend door familieleden aangezien ze geen toegang kregen tot het rechtssysteem.

Het militair apparaat stelt dat ze ALLE gedetineerden in Bagram als "enemy combatants" bestempelt. De Bush-administratie deelde toen, in antwoord op de petitie, mee dat het statuut van "enemy combatant" van de gedetineerden in Bagram om de zes maand wordt herzien en in overweging wordt genomen aan de hand van geheime intelligentie en afgelegde verklaringen van hen die bij hun gevangenneming en interrogatie betrokken waren.

Kort nadat President Obama zijn taak opnam gaf een federale rechter deze nieuwe administratie een maand om te beslissen of ze het wettelijk argument van de Bush-administratie zouden behouden en blijven toepassen. “Ze omhelzen het Bush-beleid die de mogelijkheid verschaft om gevangenissen buiten het wettelijk apparaat te creeëren,” aldus Jonathan Hafetz, advocaat bij het ACLU (American Civil Liberties Union).

Het Departement van Justitie argumenteert dat Bagram verschillend is van Guantanamo omdat deze zich in een overzeese oorlogszone bevindt en het detineren van gevangenen behoort tot een militaire actie. Verder stelt de VS-regering dat het vrijlaten van (onschuldig bevonden?) “enemy combattants” in de Afghaanse oorlogszone, of het overbrengen van VS-personeel om deze dossiers te bestuderen, een “bedreiging vormt voor de veiligheid”. De kersverse VS-regering stelt dat als gedetineerden in Bagram toegang verleend zou worden tot rechtbanken dit wereldwijd door de VS gevangen genomen “vreemdelingen” zou aanzetten hetzelfde te ondernemen.

Het is niet de eerste keer dat de Obama-administratie gebruik maakt van een wettelijk argument opgesteld door de Bush-administratie na de belofte te hebben gemaakt deze juist te herzien. Vorige week kondigde Eric Holder, Minister van Justitie, een herziening aan van elke rechtszaak waarin de Bush-administratie beroep maakte op het “staatsveiligheids”-argument, een afzonderlijke wettelijk hulpmiddel waarvan deze aministratie gebruik maakte om processen te ontwijken eerder dan geheime informatie vrij te geven. Nochtans haalde Douglas Letter, procureur bij het Department van Justitie, dezelfde dag dit privilege nog aan door in beroep het proces onontvangbaar te verklaren in een zaak waarin een dochteronderneming van Boeing Co. ervan beschuldigt werd van illegaal de CIA te helpen zovernoemde terroristen over te vliegen naar geallieerde landen waar ze gemarteld werden.

Theorie versus praktijk
2002: In de media verschijnen artikels die de rechten van gedetineerden in de “War On Terror” en dus ook zovernoemde verdachten van al-Qaida en de Taliban waarborgt.[1]

2005: De New York Times krijgt een 2000-pagina wegend dossier in de schoot geworpen betreffende de moord op twee ontwapende Afghaanse gevangenen door VS-militairen in 2002 in Bagram. Sommige ondervragers die betrokken waren bij deze moorden werden naar Irak gezonden en werden ingezet in de gevangenis van Abu Ghraib . We weten ondertussen wat daar gebeurde... De rest van de actoren kregen minimale straffen (2 maand in hechtenis voor iemand die schuld bekende) en vrijspraak of een boete en een geschreven berisping voor de “intelligente, niet-schuldbekennende” moordenaars .[2]

Dit patroon werd mogelijk door een aanvankelijk genomen besluit (door de Bush-administratie en zijn hoogste adviseurs) die stelt dat de Overeenkomsten van Genève en de Amerikaanse grondwet niet gelden voor gedetineerden die tijdens “anti”-terrorisme operaties gevangen genomen worden.

Credibiliteit
Volgens Obama is het verhogen van troepen in Afganistan nodig om de deteriorerende situatie te stabiliseren. Deze zou, volgens hem, de strategische aandacht, aanpak en middelen niet hebben gekregen die deze dringend nodig heeft...

De credibiliteit, die de VS-Republikeinen verloren (onder Reagan, Bush senoir & junior), erodeert nu al deze van de Obama-administatie. Met het sturen van nog eens 17.000 soldaten (de eerste belangrijke militaire beslissing die President Obama neemt), de escalatie dat dit teweeg zal brengen in Afghanistan en een wettelijk bindend beleid inzake het martelen van gevangenen zijn de mogelijke misbruiken niet te overzien.

"To all those who have wondered if America's beacon still burns as bright --tonight we proved once more that the true strength of our nation comes not from our might of our arms or the scale of our wealth, but from the enduring power of our ideals: democracy, liberty, opportunity, and unyielding hope." Barack Hussein Obama – 4 November 2008

[1]VS geven verdachten al-Qaeda meer rechten
[2]Bagram torture and prisoner abuse

23-02-2009 om 00:00 geschreven door Habib Reffas  

Interview: Marc-Antoon De Schrijver & Habib Reffas

10 december 1948: de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties neemt de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens aan. Wat blijft er 60 jaar later van die idealen over? Neemt de wereld ze nog au sérieux? En kunnen de mensenrechten de concurrentie van de Oorlog tegen het Terrorisme, Fort Europa en de economische crisis overleven? We vroegen het aan Eva Brems, professor Mensenrechten en Niet-Westers Recht en voorzitster van Amnesty International Vlaanderen.

’Mensenrechten zijn universeel maar niet uniform,’ zegt U. Is dat geen contradictie?

“De meeste mensenrechtenteksten zijn heel algemeen en vaag. Dat moet dus geconcretiseerd worden, wat altijd in concrete contexten gebeurt. Daar onstaat dan sowieso diversiteit. Het voorbeeld dat ik altijd geef is de vrije meningsuiting. Iedereen heeft recht op vrije meningsuiting, maar die vrijheid mag wel beperkt worden in het belang van de rechten van anderen, van de goede zeden, van de veiligheid, enzovoort. In de ene samenleving is men daar gevoeliger aan dan in de andere, en beschouwt men iets als terecht verboden dat in andere samenlevingen onder vrije meningsuiting valt. Eigenlijk is dat een beetje de normale dynamiek van de mensenrechten. Dat komt vooral heel scherp tot uiting in situaties waar mensenrechten met elkaar in conflict komen – wat vaak gebeurt. Bij zoiets als blasfemische cartoons heb je aan de ene kant het recht op respect voor godsdienstige gevoeligheden, en aan de andere kant de vrije meningsuiting. Wat zegt het Internationaal Recht daarover? Dat je de vrije meningsuiting mag laten voorgaan, maar ook het andere recht: beide oplossingen zijn aanvaardbaar.”

“In zulke afwegingen spelen ook culturele verschillen mee. Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens zegt bijvoorbeeld dat als het gaat om de bescherming van het recht op gezinsleven, wij alleen het kerngezin erkennen, niet de ‘extended family’, het ruimere gezin. In Afrika wordt dan weer geargumenteerd dat ook de grootouders en de ooms en tantes erbij horen. Het is dus logisch dat wanneer je mensenrechten beschermt in Afrika, je die extended family wél mee gaat beschermen. Dat zijn kleine verschillen, maar soms kunnen het ook grotere verschillen zijn. De grotere gehechtheid aan negatieve vrijheden in de Verenigde Staten bijvoorbeeld, waar racistische meningsuitingen beschermd worden, terwijl dat bij ons in Europa niet het geval is. Daar speelt de geschiedenise een rol in, maar ook culturele voorkeuren.”

Heeft dat ook impact op hoe Amnesty International werkt? Passen jullie je boodschap aan aan de verschillende landen?

“Die verschillende contextualiseringen hebben meestal weinig te maken met de echt grove schendingen waar Amnesty op focust. Ik denk bijvoorbeeld aan foltering: bij zoiets is er natuurlijk geen ruimte om cultureel te beginnen contextualiseren.”

“Maar strategisch speelt het wel soms een rol. Toen Amnesty begon te werken rond holebirechten, botste dat in secties in het Zuiden in het begin op grote bezwaren. Een voorstel om het thema expliciet in de statuten op te nemen is niet doorgegaan. De secties in het Zuiden zeiden: ‘Wij zullen moeite hebben om als Amnesty te groeien als dit in de statuten staat, maar we gaan er wel rond werken.’ Niet-dominante groepen emanciperen vraagt altijd culturele verandering: tegen de mainstream ingaan, aan sensibilisering doen,... Dat is riskant. En we moeten eerlijk zijn: dikwijls pikken Westerse mensenrechtenorganisaties zulke thema’s ook pas op als die culturele verandering in het Westen al gebeurd is. Wij begonnen vijftig jaar geleden ook niet over homorechten, maar pas nu bij ons die culturele verandering gebeurd is.”

Hoe zit het met de kritiek dat mensenrechten iets Westers zijn en niet thuishoren in bvb. een hindoeïstische context?

“Die kritiek hoor je in het Zuiden eigenlijk bijna nooit. Radicaal culttuurrelativisme is vooral iets Westers, bedacht door antropologen. De American Anthropoligical Association heeft dat geformuleerd op het moment dat de Universele Verklaring van de Mensenrechten werd geschreven, eind jaren veertig. Met goede bedoelingen natuurlijk, vanuit de bevinding van culturele diversiteit, kwamen ze tot de conclusie: 'éénzelfde norm voor heel de wereld kan niet', en dus verwierpen ze fundamenteel het idee van mensenrechten.”

“Maar de meeste concrete kritieken vanuit de niet-Westerse wereld gaan niet zo ver. Die gaan eerder over andere prioriteiten, andere interpretaties. Dat zegt veel over hoe dominant het discours geworden is, maar ook over hoe iedereen er blijkbaar het nut en de zin van inziet. Mensenrechten worden ingeroepen door inheemse volkeren, door vakbonden, door vrouwenorganisaties, door allerlei activisten in het Zuiden. Ook de regeringen van niet-Westerse landen hebben voor een stuk ingezien dat het nuttig is om er in te stappen, omdat ze op grond daarvan ook zelf anderen kunnen bekritiseren. Zo zag je onder het vorige beleid in de VS dat er een probleem ontstond van credibiliteit om nog een mensenrechtenagenda in de wereld te gaan verdedigen, omdat ze zelf zulke grove schendingen begaan.”

Is men de Westerse hypocrisie een beetje beu?

“Als de afkeer van het Westen die in een deel van de wereld toch leeft zich soms ook op de mensenrechten richt, dan heeft dat inderdaad vooral te maken met de dubbele standaarden die gehanteerd worden in het politieke gebruik van de mensenrechten. Die kritiek is terecht, dat kan je niet betwisten. Daar zijn de mensenrechtenorganisaties het trouwens ook niet mee eens.”

Amnesty is vooral bekend van briefschrijfacties. Krijgen jullie eigenlijk veel gevangenen vrij?

“Zo is Amnesty begonnen, met een heel beperkt mandaat: werken rond gewetensgevangenen. Ondertussen is er wel een evolutie geweest naar werken rond àlle mensenrechten, en ook naar een grote verruiming van het aantal actietechnieken. Brieven schrijven blijft tot het palet behoren, maar er wordt ook heel veel lobbywerk gedaan en andere vormen van actie. Maar wat betreft het vrijschrijven van mensen: dat is heel moeilijk in te schatten. Er zijn altijd verschillende factoren die een rol spelen. Maar de techniek blijft behouden, voor een stuk omdat het heel mobiliserend werkt, voor een stuk ook omdat het zijn efficientie toch wel bewezen heeft. Niet alle dagen maar toch heel regelmatig komen mensen waarvoor actie is gevoerd effectief vrij.”

Spannen jullie ook soms rechtzaken aan?

“Amnesty doet dat eigenlijk heel weinig. Wanneer het gebeurt is dat niet vanuit de secties maar vanuit het internationaal secretariaat. Echt aanspannen is het niet, maar wel wat ze in het Engels systeem “Amicus curiae” noemen: als er een zaak hangende is, dan kan een derde partij, bijvoorbeeld een ngo, ook een memorie, een tekst, insturen. Dat heeft Amnesty wel al geregeld gedaan, bijvoorbeeld in de Pinochet-zaak in het Verenigd Koninkrijk.

U zegt ook ergens: ‘een rapport van Amnesty heeft ook meer effect dan een rechtzaak’...

“Als je kijkt naar het globale plaatje van hoe mensenrechten worden afgedwongen, dan heb je aan de ene kant de officiële mechnismen. In feite bestaan daar maar in beperkte mate rechtbanken: een Internationale mensenrechtenrechtbank zoals je er in Europa één hebt bestaat niet. Daarnaast heb je dan andere strategieën – de 'politieke' strategieën in ruime zin - die zeker even efficiënt zijn. Dat is dan wat ngo’s als Amnesty doen: naming and shaming. Je brengt zaken aan het licht, mobiliseert daarrond, en probeert politieke druk uit te oefenen via de media enzovoort. Als je gaat kijken hoe sommige van die officiële mechanismen werken, zie je dat dat eigenlijk ook via zo’n mechanisme is. Staten vinden het erg om te kijk te worden gezet, zo van ‘kijk, het Europees Hof of een VN-comité heeft een schending gevonden.’ Maar als je als grote organisatie zoals Amnesty International of Human Rights Watch zo’n danig gezag en geloofwaardigheid kan opbouwen dat je rechtstreeks die druk kan uitoefenen, dan heb je die officiële instanties dikwijls niet nodig.”

Jullie willen nu àlle mensenrechten verdedigen, omdat ze ‘ondeelbaar’ zijn. Daarom hebben jullie nu ook de economische en sociale mensenrechten aan boord getild. Waarom heeft dat eigenlijk zo lang geduurd?

“Ter verontschuldiging kan ik misschien zeggen dat dat niet alleen geldt voor Amnesty. Het is een wereldwijd fenomeen. Zowel bij ngo’s als bij regeringen zijn een deel van de mensenrechten - de economische, sociale en culturele mensenrechten - jarenlang minder prominent geweest. Historisch heeft dat te maken met het feit dat ze in de Koude Oorlog in twee aparte instrumenten zijn terecht gekomen, waarvan de burgelijke en politieke mensenrechten krachtigere toezichtsmechanismen hebben gekregen. En het is het Westen dat zich in die context het meest op mensenrechten heeft geprofileerd, waarbij dan de eigen stokpaardjes naar voor zijn geschoven. Eigenlijk gewoon de machtsverhoudingen op internationaal vlak. Je hebt zelfs heel lang een discours gehad waarbij de economische en sociale mensenrechten niet als volwaardige mensenrechten werden beschouwd. Ik heb zelf nog les gehad over economoische en sociale mensenrechten van een prof die zei dat het heel betwijfelbaar was of die wel afdwingbaar waren voor rechtbanken, dat het eerder programma-rechten zijn.”

“In feite is het vanuit het Zuiden dat is aangetoond dat dat niet klopt. Bij het Indisch Grondwettelijk Hof en het Zuid-Afrikaans Grondwettelijk Hof enzovoort kan je net zo goed een zaak voorbrengen over het recht op huisvesting of het recht op gezondheid als over het recht op vrije meningsuiting. Zij tonen aan dat het wél kan, dat het gewoon een kwestie is van niet willen.”

“En ook op VN-vlak is er heel goed werk geleverd door het Comité dat toezicht houdt op het Verdrag over Economische en Sociale Rechten. Het heeft die rechten veel meer uitgewerkt, gedetailleerd gemaakt, zodanig dat het argument dat ze te vaag zijn om af te dwingen geen steek meer houdt.”

“Maar we moeten toegeven dat de grote ngo’s hier geen voorstrekkersrol hebben gespeeld, maar eerder gevolgd zijn, omdat ze met hun neus op de feiten werden gedrukt: 'kijk, je ontloopt je verantwoordelijkheid en je bent méé verantwoordelijk voor het feit dat die mensenrechten niet meer au sérieux zijn genomen.' En Amnesty specifiek beweegt ook zo traag omdat we een ledenorganisatie zijn. We zijn een democratische organisatie die op een internationale Algemene Vergadering iedereen moet meekrijgen. Dat gaat echt met kleine stapjes, in fasen. Amnesty Vlaanderen is bijvoorbeeld één van de secties die dwars heeft gelegen. Onze leden waren heel gehecht aan onze traditionele werkterreinen en zagen die verruiming niet zitten. Dat is nu tien jaar geleden.”

Die bredere visie biedt wel een heel nieuw perspectief op de wereld...

“Eigenlijk een heel oud perspectief, want zestig jaar geleden zaten de economische en sociale rechten er ook al in...”

Betekent die selectieve blindheid dat de mensenrechten al die jaren eigenlijk gewoon een instrument zijn geweest van de Westerse machtspolitiek? Het Westen koos enkel wat in haar kraam paste...

“In machtspolitiek wordt altijd alles gebruikt. Je kan dat trouwens ook doen met de economische en sociale mensenrechten. Het is niet dat die immuun zijn voor machtspolitiek: je kan die net zo goed manipuleren. Wat voor een stuk ook meespeelt is dat in de mensenrechten-verdragen in feite ook staat dat de rijke landen mee verantwoordelijk zijn voor de economische en sociale mensenrechten in de armere delen van de wereld. Daar verwachten we wel nog veel weerstand tegen. Een van de agendapunten van Amnesty is om dat echt afdwingbaar te proberen maken. Dat moet kunnen, maar het is wel tamelijk revolutionair.”

Mogen we zeggen dat Amnesty nu een andersglobalistische organisatie is geworden?

“Wij willen vooral de nadruk leggen op de punten die we gemeenschappelijk hebben met tal van andere bewegingen: de anderslglobalistische beweging, de ontwikkelingsorganisaties, de armoede-organisaties,... We zijn bezig een nieuw Internationaal Plan uit te schrijven, waarin heel fel de nadruk wordt gelegd op partnerschappen: elkaar versterken in hetgeen we gemeenschappelijk hebben. Voor een stuk is dat ook het opgeven van het idee dat we 'marktleider' moeten zijn: het idee dat er overal in het Zuiden kleine Amnestietjes moeten komen. Voor een stuk omdat dat niet gelukt is, maar ook omdat we aan bezinning doen: wat zijn eigenlijk onze doelstellingen? Dat de mensenrechten bevorderd worden. Als je dat beter kunt in partnerschap met wat er op het terrein al bestaat aan civil society, waarom zouden het dan allemaal Amnesty-vlagjes moeten zijn?”

Is die verschuiving ook het gevolg van het feit dat de economisch-sociale mensenrechten voor mensen in het Zuiden minstens even prangend zijn als de politieke mensenrechten?

“Binnen Amnesty komt dat inderdaad voor een stuk daaruit. Maar ze hangen vooral samen. Je hebt politieke vrijheden nodig om actie te kunnen voeren voor je economische en sociale rechten. In het verleden kreeg je op het terrein zeer artificiële situaties. Als er ergens landloze boeren een stuk land waren gaan bezetten en er werd tegen hun manifestatie door de politie opgetreden, gingen we actie voeren voor hun recht op manifestatie maar niet voor hun onderliggend recht op grond - wat natuurlijk absurd was. Nu wordt de situatie in zijn geheel benaderd. Holistisch is het woord.”

Amnesty en andere mensenrechtenorganisaties krijgen vaak kritiek...

“Dat is goed! Het zou erg zijn als je te mainstream wordt...”

... bijvoorbeeld over Israël en Irak: het gebruik van “disproportioneel geweld” wordt wel veroordeeld, maar niet de bezetting zelf.

“Amnesty investeert heel veel in politieke onpartijdigheid en neutraliteit, omdat we er ons fel van bewust zijn dat heel onze geloofwaardigheid en onze slagkracht daarvan afhankelijk zijn. Dat maakt inderdaad - en dat is intern zeker niet onbetwist - dat het recht op zelfbeschikking van volkeren een recht is waar we totaal niet rond werken. Maar de gevolgen van de bezetting worden wel aangekaart... Dat doen we in elk conflict: het heel hard aarzelen om uitspraken te doen over wie er gelijk heeft. Dat is strategisch eigenlijk.”

Maar de bezettingen van Irak en Palestina zijn toch illegaal?

“Uiteindelijk is dat niet meer het recht van de mensenrechten, strikt genomen. Is Irak legitiem of illegitiem binnengevallen? Dat is eigenlijk een vraag voor een andere rechtstak: het internationaal recht in verband met gewapende conflicten. Dat is iets anders dan het recht van de mensenrechten, waar wij ons aan houden. Nu kan je zeggen: ‘dat is gemakkelijk’. Maar het is niét gemakkelijk: er is daarrond intern iedere keer geweldige discussie.”

En is het omdat er intern geen consensus is dat Amnesty geen positie inneemt?

“Het heeft echt vooral met die onpartijdigheid te maken, met het risico om slagkracht te verliezen als een deel van de wereld ons ziet als partijdig. Wat trouwens sowieso het geval is, want pas op: er bestaat een hele Israëlische lobby tegen Amnesty.”

Wat betreft de toekomst van de mensenrechten: ze zijn nu 60 jaar oud, maar het is nog steeds niet in kannen en kruiken?

“Nee, de situatie is eigenlijk niet geweldig. Toch gebeurt er vanalles. Je ziet dat het een heel sterk discours is, en dat de mechanismen altijd maar uitgebouwd worden. Er is vorig jaar een regionaal mechanisme gecreëerd in de Arabische wereld. Ook binnen A.S.E.A.N. wordt gewerkt aan een mechanisme. Mechanismen worden maar bijgecreëerd op allerlei niveaus. Ook de civil society groeit geweldig en is overal ter wereld zeer actief. Het is natuurlijk moeilijk om te meten hoeveel schendingen er niet gebeuren omdat dat allemaal bestaat. Maar wat je moet vaststellen is dat massaal en overal ter wereld alle mensenrechten geschonden worden, en dat het dus heel hard nodig blijft om daarrond te werken. Wij geloven dat het mensenrechtendiscours de juiste invalshoek blijft: het samengaan van emancipatie, empowerment, met het streven naar rechtvaardigheid en gelijkheid. Dat heeft niets aan kracht en relevantie verloren.”

Maar er zijn wel concurrerende discours. Kunnen de mensenrechten de oorlog tegen terrorisme overleven?

“Dat heeft inderdaad een enorme impact gehad. Het was altijd makkelijk scoren met het mensenrechtenargument. Toen is er inderdaad het concurrerend veiligheidsdiscours gekomen, dat redelijk ver gaat en heel veel misbruikt is geweest om repressief op te treden op diverse vlakken. Nog steeds trouwens, maar we hebben er toch ook een sterke reactie op gezien, op nationaal zowel als op internationaal vlak, zij het met een aantal jaar vertraging.”
“Die mechanismen werken dikwijls traag, maar in Amerikaanse en Britse rechtbanken zijn bepaalde maatregelen teruggefloten. Ook op politiek vlak komt er een reactie. Guantanamo zal gesloten worden. Het is dus niet allemaal puur in het defensief.”

“Ik denk wel dat de mensenrechten het gaan overleven, maar dat neemt niet weg dat ik toch onrustwekkende tendensen blijf zien. Een recent voorbeeld is een uitspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens. In de dagen na de aanslagen van 11 september was in een Baskische krant een cartoon verschenen met de woorden: “Tout le monde en a rêvé, le Hamas l’a fait.” Ze dachten toen blijkbaar dat Hamas erachter zat... Het was een persiflage op een populaire reclameslogan. Dat is bestraft geweest onder de Franse wetgeving als steun aan terrorisme - een beperking dus van de vrije meningsuiting. Die zaak is een paar maanden geleden in Straatsburg gekomen en het Europees Hof is de Franse rechtbank gevolgd. Dat vind ik echt verschrikkelijk onrustwekkend.”

Een ander heikel punt: kunnen de mensenrechten Fort Europa overleven?

“Ik denk dat het cruciaal is dat Europa, en dan bedoel ik de Europese Unie, beseft waar de wortels liggen van het Europees project na de Tweede Wereldoorlog: “Nooit meer oorlog”. Als je nu ziet hoe de Europese Unie uiteindelijk niemand meer enthousiasmeert, dan is een van de dingen die je moet doen terug naar de wortels gaan van je project, zodat er een veel centralere rol voor de mensenrechten kan komen. En inderdaad: als je gaat kijken wat de grootste schendingen in Europa zijn, dan hebben die te maken met het bewaken van de grenzen, het opsluiten van mensen, enz. Maar ik ben principieel optimistisch in die zaken: ik denk wel dat het kan, al is het alleen al maar omdat het moet. Wat heb je voor Europees project als we alleen maar bezig zijn met de vraag hoe we hier zoveel mogelijk mensen kunnen buiten houden en het ondertussen zo gezellig mogelijk maken voor onszelf?”

Wat U voorstelt is wel een heel ander Europa dan wat nu bestaat?

“Kijk, uiteindelijk zijn mensenrechten maar een minimaal discours. Het is niet dat het mensenrechtendiscours zegt dat je niemand mag terugsturen. Maar waar we in Europa nu mee bezig zijn - de mensen anderhalf jaar vasthouden - dat gaat gewoon een heel eind onder de minimumgrens. Dat vraagt niet de revolutie maar matiging. Europa is redelijk succesvol in druk uitoefenen op kandidaat-lidstaten om mensenrechtensituaties te verbeteren. Op Turkije heeft dat vrij veel impact gehad, door ze in de wachtkamer te houden. De Koerden hebben ondertussen toch wat meer rechten gekregen, er is opgetreden tegen foltering, enz. Maar eens je erbij bent is er nauwelijks wederzijdse controle. Als je ziet wat de Italiaanse regering allemaal tegen de Roma heeft kunnen doen zonder dat de EU daar een krachtige reactie op heeft gegeven, dat is echt ongelooflijk en ongehoord. Daar is echt wel werk. Institutioneel is het er eigenlijk allemaal: er is een prachtig Handvest van Grondrechten. Als het Verdrag van Lissabon was goedgekeurd, dan had dat nu rechtskracht gehad.”

“Mensenrechten omvatten geen recht op migratie. Ze zeggen niet: ‘Je moet je grenzen openstellen’. Maar ze zeggen wel dat er niet mag gediscrimineerd worden, dat gezinnen niet van elkaar gescheiden mogen worden, dat je mensen zomaar niet mag opsluiten, dat procedures eerlijk moeten zijn,... Die dingen, dat wordt gewoon echt totaal niet bewaakt.”

“Op zich is uniformiseren een goed idee, want er ontstaat ook veel onrecht door een soort omgekeerde concurrentie: als onze regels de soepelste zijn, dan komen ze naar ons en niet naar de buurlanden. Dus uniformiseren is een goed idee, maar in een Europese context lijkt het mij toch evident dat je de minimale mensenrechten respecteert. Plus dat je toch redelijk moet blijven: we zitten in een stukje van de wereld waar je toch wel ietsje meer dan het minimum kan doen, in plaats van altijd maar naar onder te gaan... De grootste aantallen vluchtelingen zitten nog altijd bínnen arme regio’s. Ik denk dat daar echt een grondige herziening nodig is van onze basisstandpunten: van waaruit vertrekken we? Waar zijn we mee bezig?”

Tot slot: kunnen de mensenrechten de economische crisis overleven?

“Daarover zijn we zeer ongerust. De armste mensen zullen de grootste slachtoffers zijn - zowel in Westerse landen als in het Zuiden. Als je ziet hoeveel er geïnvesteerd wordt om de banken te redden... Ik heb daar geen bezwaren tegen, maar onlangs las ik in een persbericht dat daarvoor al twee maal zoveel is uitgegeven als nodig is om de Milleniumdoelstellingen te halen. Dan denk je toch wel even: ‘Was dat niet een even ernstige crisis, de honger in de wereld en de moedersterfte enzovoort?’. Onze vrees is dat zowel hier als in het Zuiden de eerste bezuinigingen zullen gebeuren op de kap van de mensen die het het meeste nodig hebben. En dan zit je vooral met de economische en sociale mensenrechten natuurlijk. Ik denk dat het bij de mensenrechtenorganisaties zowel als bij de ontwikkelingsorganisaties nu alle hens aan dek is om te proberen om dat te voorkomen. Maar de precedenten van vorige economische crisissen zijn niet goed: die leidden wel degelijk tot minder uitgaven en minder aandacht voor de meest kwetsbaren.”

13-02-2009 om 00:00 geschreven door Habib Reffas  

Israël verwerpt, na besprekingen met een top-delegatie van de EU in Jeruzalem, het Europees voorstel voor een staakt-het-vuren in Gaza en belet ook, naast het weigeren van journalisten, de aanstelling van een internationaal waarnemingsorgaan die de mogelijkheid zou verschaffen om schendingen van mensenrechten en oorlogsmisdaden vast te leggen.

De verwerping kwam er op hetzelfde moment dat Hamas meedeelde dat deze een delegatie naar Egypte zou zenden voor onderhandelingen inzake het staakt-het-vuren. Tzipi Livni, Israëlisch minister van Buitenlandse Zaken benadrukte de positie van Israël en deelde mee dat het Hamas en niet de Palestijnen zijn die het doelwit vormen. Ze stelde dat ze geen reden zag voor observatie en buitenlandse controle. "I don't see how this can help," aldus Livni.

De EU-delegatie verklaarde dat Israël het internationaal recht moet respecteren. Dat voedsel en medische hulp zo vlug mogelijk ter plaatse moeten geraken. Daarover werden nog geen besluiten genomen die de Palesijnse bevolking kan ondersteunen.

Israël 28ste EU-lidstaat?
Ondertussen heeft de Commissie van Buitenlandse Zaken en Veiligheidsbeleid van het Europees Parlement immers ingestemd met een voorstel van de Europese Commissie en de Raad voor deelname van Israël aan Europese programma’s. Dit maakt van Israël nog geen volwaardig lid maar geeft deze de mogelijkheid om o.a. onrechtmatig taxatievoordelen te verkrijgen in de Europese Gemeenschap, deel te nemen aan alle wetenschappelijke, academische en technische programma’s van de Europese Unie, deel te nemen aan Europol (het samenwerkingsverband van de Europese politiediensten) en dit wetende dat foltering, in tegenstelling tot het Europese Gemeenschapsrecht, volgens Israëls nationale wetgeving niet illegaal is.

Voor meer info: http://vl.attac.be/article1225.html

Ondertussen blijft het dodental aan burgerslachtoffers in Gaza stijgen...

05-01-2009 om 00:00 geschreven door Habib Reffas  

Terwijl sommige kranten uitpakken met het vertrouwen van de Kamer voor regering Van Rompuy I blijkt dat juist hetzelfde vertrouwen zoek is voor meer dan een derde van deze Kamer.

Welles-nietes spel
CD&V en Open VLD zouden hebben verklaard dat er nu toch geen parlementaire onderzoekscommissie komt die de aanpak van de bankencrisis moet onderzoeken. Alleen een bijzondere commissie met minder bevoegdheden zou er komen. Voor het onderzoek naar de vermoedelijke schending van de scheiding der machten door de regering Leterme komt er een zogenaamde commissie van experts waarbij de parlementsleden de betrokkenen niet zelf kunnen ondervragen. Een verslag zou opgemaakt worden door "bepaalde" experts en voorgelegd kunnen worden aan de parlementsleden.

Loyaliteit of strategisch opportunisme?
Men hoeft geen politiek analyst te zijn om in te zien dat het witwassen van o.a. een Leterme en Vandeurzen ondersteund wordt door het “loyaal” gedrag en de daarop volgende open brief van een Vervotte. Al heeft deze meerderheid een klap van de molen ontvangen is de (vooropgestelde) witwasoperatie een georchestreerd feit. Dat Vervotte haar loyaliteit benadrukt maakt op zijn minst deel uit van een logische politieke strategie die nu al zijn vruchten afwerpt.

D’Hondt van de premier
Hans D’Hondt, beschouwd als “mastermind” achter het Fortisschandaal zal zich klaarblijkelijk geen zorgen hoeven maken inzake zijn aansprakelijkheid in deze kwestie. Deze gewezen kabinetschef van de afgetreden premier Leterme blijft ook aan de zijde van Herman Van Rompuy en neemt plaats achter de schermen van deze nieuwe regering. En we dachten dat dit soort praktijken alleen maar in de VS konden toegepast worden...

2011?
De speech van de nieuwe premier in de Kamer was er een van vertoon en impasses. Tewerkstelling en milieubeleid werden volgens hem niet aangekaart. Nochtans werden deze juist wel aangekaart door de oppositie. Wat daarentegen noch door Van Rompuy, noch door de meerderheid werd behandeld en één zin van de oppositie verdiende, is de rol van België in de EU en vooral in welke mate de ratificering van het Verdrag van Lissabon er een is die de meest fundamentele democratische waarden van ons land met de voeten betreedt.

Van Rompuy sloot zijn betoog af met kwakzalverij van de bovenste plank: “Beoordeel mij niet op intenties, maar op resultaten aan het einde van de rit (nl. 2011). Zoals bij een doofpotoperatie zou men stilzwijgend moeten toekijken tot deze feitelijk onomkeerbaar verklaard wordt en zou men de intentie niet onder de loepe hoeven te nemen. Dat deze onzin op luid applaus van de meerderheid werd getrakteerd zou niemand moeten verbazen.

De oppositie, die tijdens de zitting in de Kamer toch enkele keren raak schoot, stond erbij en keek ernaar...

03-01-2009 om 00:00 geschreven door Habib Reffas  

09-12-2008 om 00:00 geschreven door Habib Reffas  

In 2004 haalden Georges Debunne, Jef Sleeckx en Lode Van Outrive 15.000 handtekeningen op voor hun verzoekschrift met de vraag voor een Vlaams referendum over de Europese Grondwet. De campagne 'Onze Zeg/Notre Mot à Dire' is een vervolg op het initiatief en roept op tot mobilisatie. Maar waarom is streven naar een referendum inzake het Verdrag van Lissabon van belang? Natan Hertogen legt het ons uit.

Wat is de doelstelling van 'Onze Zeg/Notre Mot A Dire'?

Het Verdrag van Lissabon is voor 95% hetzelfde als de Europese Grondwet. Reden genoeg dus om bij de eis van een referendum te blijven. De ondertekenaars van deze nieuwe oproep willen dat de Belgische burgers hun zeg kunnen hebben over deze nieuwe Europese staatshervorming.

Toen bleek dat hier geen gehoor aan gegeven werd, zijn we met de initiatiefnemers de ratificatie op de voet blijven volgen. Onze doelstelling, breed genomen, is bij te dragen tot een open en eerlijk publiek debat rond Europa. In ons land blijft dat teveel achterwege. Nochtans is de EU bijzonder belangrijk in het dagelijks leven van ons allemaal.

Waarom is een referendum zo belangrijk aangezien het verdrag goedgekeurd moet worden door democratisch verkozen vertegenwoordigers?

Voorstanders van het Verdrag van Lissabon klagen wel eens over het gebrek aan betrokkenheid van de doorsnee Europeaan bij het Europese project. Veel politici en academici hebben het trouwens openlijk over het democratisch tekort van de Europese instellingen. Het Franse referendum over de Europese Grondwet vinden we nu juist een schoolvoorbeeld van hoe je hier iets aan kan doen.

Maandenlang hebben honderdduizenden Fransen (en later de Nederlanders en de Ieren) zich beziggehouden met het Europese vraagstuk. Zo’n stevig maatschappelijk debat moet niet geromantiseerd worden, maar we mogen er zeker van zijn dat het aantal Fransen, Nederlanders en Ieren met een gezond inzicht in, en een uitgesproken en beargumenteerde mening over Europa exponentieel is toegenomen. Zo een verrijking voor de democratie wensen wij onze eigen politici ook toe. Bij de komende verkiezingen zullen een merendeel van de Fransen, Nederlanders en Ieren perfect weten waar de Europese kandidaten voor staan.

Ten tijde van de Europese Grondwet kregen we nogal eens het verwijt dat we met ons verzoekschrift voor een referendum de representatieve democratie wilden ondergraven. Sommige sociaal-democratische verkozenen waren daar keihard in. Die kritiek was en is onterecht.

Wanneer we met Onze Zeg sinds een jaar een referendum vragen over het Verdrag van Lissabon, doen we dat niet omdat we ons parlement willen afvoeren. De basisisvraag is voor ons steeds dezelfde: “Welk Europa willen we en hoe kan je dat bereiken”.

Je moet weten dat het Verdrag van Lissabon een rechtstreekse invloed zal hebben op meer dan 80% procent van onze wetgeving. De discussie over deze Europese 'staatshervorming' is voor de Belgische bevolking dus de meest fundamentele van de laatste twintig jaar. Een eventuele splitsing van BHV zal véél minder invloed hebben op het dagelijkse leven van de inwoners van Brussel, Halle en Vilvoorde dan het Verdrag van Lissabon op gans België. Als Europa zo belangrijk is geworden, wordt het tijd dat iedereen daarover zijn of haar zeg kan doen.

Aangezien in ons land de meeste mensen bitterweinig afweten over de EU lijkt een referendum de meest efficiënte en kwalitatieve manier om een democratisch en inhoudelijk debat te organiseren. Het enige wat onze politici moeten aanvaarden is dat je van een open en eerlijk maatschappelijk debat niet de uitslag kan regelen. Daar wringt natuurlijk het schoentje.

Over het Vedrag van Lissabon is letterlijk gezegd dat het 95% hetzelfde is als de verworpen Europese Grondwet. Het enige wat echt verschilt, is dat het onleesbaar opgesteld is om de publieke opinie te omzeilen (verklaringen van Giscard d'Estaing en Karel De Gucht). Frankrijk en Nederland werden afgeraden nog eens een referendum te organiseren, omdat men zeker wist dat de parlementen wél zonder problemen zouden ratificeren. Nu Ierland 'neen' gezegd heeft, zitten de Europese leiders te wachten tot de peilingen weer overhellen naar 'ja' om het verdrag nog eens voor te leggen. Dat is trouwens een truukje dat al met succes toegepast is in Ierland (met het Verdrag van Nice) en Denemarken (met het Verdrag van Maastricht). Ik vind dat allemaal toch heel erg raar. Het debat opentrekken met zinnige en democratische middelen, zoals een referendum, lijkt ons het beste antwoord hierop.

Dus klagen voorstanders van het Verdrag van Lissabon over het gebrek aan betrokkenheid van de doorsnee Europeaan bij het Europese project en worden tegelijkertijd referenda, die juist Europeanen zouden kunnen betrekken, gemeden. Is dit niet tegenstrijdig?

Als het over de Europese Unie gaat, bestaat er een heel wijdverbreide “pensée unique”. De Europese eenmaking wordt al sinds jaar en dag beheerd en gedragen door onderhandelende staten. Door politici en diplomaten dus en niet door de Europese bevolking. Mainstream politici en veel van hun kiezers zijn er heilig van overtuigd dat enkel de regeringen legitiem zijn om te beslissen over het wat, wanneer en hoe van de eenmaking. Dat wordt allemaal beargumenteerd met grote verhalen over het prachtige functioneren van de representatieve democratie. Maar je kan daar toch wat kanttekeningen bij maken. Barones Els Witte bijvoorbeeld, een trouwe sociaal-democrate, wijdt in haar boek 'Politiek & democratie' een heel hoofdstuk aan de manier waarop de partijen die representatieve democratie ondergraven. Je zag dat trouwens heel goed in de parlementaire stemmingen over het Verdrag van Lissabon (dat waren er 9 in België). Zo goed als niemand had dit verdrag doorgenomen. Iedereen volgde gewoon de instructies van de partijhoofdkwartieren op.

Om de controle van nationale regeringen, politici en hun partijen, op de weg die de EU inslaat, te behouden, wordt er nogal eens pijnlijk onkritische of zelfs compleet gekleurde informatie verspreid. De EU van vandaag is daarbij, ook daardoor, helemaal geen sociaal project. Nogmaals, zonder te beweren dat referenda altijd en overal alles oplossen, zie je in het Europees debat toch telkens dat ze gemeden worden. Zogezegd omdat extreem-rechts ze zou manipuleren, zogezegd omdat "je geen 'ja' of 'nee' kan antwoorden op zo een complexe vraag" (parlementairen die hun huiswerk niet maken mogen dat dan wel...), zogezegd ook omdat de CIA tegenstemmen heeft gesponsord (een geval in Ierland),enz. Elk argument is goed. Maar eigenlijk is men gewoon bang dat een referendum, zoals in Frankrijk, Nederland of Ierland, weer eens té goed de mensen aan het denken zou zetten. Men wil kost wat kost dit asociaal en ondemocratisch Europees project doorduwen.

Jullie verspreiden een oproep om donderdag 11 december naar het Schumanplein te trekken. Waarom op 11 december?

Op 11 en 12 december gaat in Brussel de laatste Europese Raad van 2008 door. Dit is de minst bekende, maar allerbelangrijkste EU-instelling. De eerste ministers, buitenlandministers van alle EU-lidstaten en sommige staatshoofden nemen er samen alle grote beslissingen.

Deze keer ligt naast de economische crisis ook het Ierse 'neen' op tafel. Verwacht wordt dat de Europese leiders de Ieren met wat symbolische toegevingen zullen proberen lijmen. Er komt dan een nieuw referendum in de herfst van 2009, waar ze wel 'ja' moeten zeggen tegen Lissabon.

Veel Ieren hebben dat al eens meegemaakt (met het verdrag van Nice) en vinden die aanpak maar niets. Daarom komen er een twintigtal actievoerders van de Ierse 'Peoples Mouvement' protesteren op de top. Met ‘Onze Zeg’ gaan we hen ondersteunen. We vinden dat we als Belgen onze verantwoordelijkheid moeten opnemen wat het Europees debat betreft en zullen ook zorgen voor de logistiek en de ondersteuning van de mensen die in ons land komen protesteren.

s' Avonds om 19 u in de Pianofabriek (Fortstraat 35 A, Sint-Gillis) houden we ook een meeting met sprekers van de drie landen die 'neen 'gestemd hebben.

09-12-2008 om 00:00 geschreven door Habib Reffas  

VN-secretaris-generaal Ban Ki-moon beschouwt dat de wereldwijde financiële crisis een abrupt einde betekent voor een lange periode van economsiche groei. Zou deze crisis niet op een gepaste manier behandeld worden zou deze kunnen resulteren in sociale onrust en politieke instabiliteit.

“Als deze niet behandeld wordt, wordt de hedendaagse financiële crisis de menselijke crisis van morgen. De sociale onrust en de politieke instabiliteit zullen groeien en al de andere problemen verergeren”, aldus Ban Ki-moon

Strevend naar extra financiering voor deze noodsituatie bij het Internationaal Monetair Fonds (IMF) en de centrale banken van de rijkere landen stelde de VN-secretaris-generaal, tijdens de internationale conferentie over financiering voor ontwikkeling, een zes-punten agenda voor om de wereldeconomie te redden.

“Het ultiem gevaar zou een reeks aan crisissen zijn die zich opstapelen met potentieel verwoestende gevolgen voor iedereen.”

Uitweidend over zijn zes-punten agenda stelt Ban Ki-moon dat er een behoefte is om de noden inzake monetaire liquiditeit aan te pakken en dat deze vooral rekening moet houden met ontwikkelingslanden. Verder stelt hij dat de rijkste naties het nodige gedaan hebben om kredieten in eigen landen te verzekeren en dat kredietstromen naar ontwikkelingslanden eveneens dienen verzekerd te worden.

Een van de gemaakte suggesties houdt in dat een verhoging van de toelagen en het verschaffen van leningen op lange termijn door ontwikkelingsbanken een deel van een globaal gecoördineerde benadering zouden moeten vormen. Het verminderen van hulp aan de armste naties in de huidige omstandigheden zou, op termijn, verwoestende gevolgen hebben.

Over de verlichting van de schuld voor armere landen stelt hij dat er inspanningen geleverd moeten worden waarvan deze landen, in de huidige situatie, zouden kunnen genieten. “In het huidig klimaat zal deze last alleen maar zwaarder wegen en investeringen en overheidsuitgaven belemmeren die gebruikt zouden kunnen worden om de economische groei en ontwikkeling van deze naties te ondersteunen.”

03-12-2008 om 00:00 geschreven door Habib Reffas  

Door: Marc-Antoon De Schrijver & Habib Reffas

Het jaarlijkse rapport van de Wereldvakbond (IVV) over de schending van vakbondsrechten kleurt weer bloedrood. Antisyndicale wetten, bedreigingen en geweldplegingen hebben in 2007 het leven gekost aan 91 syndicalisten, gewoon omdat ze opkomen voor de rechten van de werkende mens.

Het rapport kaart een verontrustende ontwikkeling aan: regeringen en werkgevers spannen samen om werknemers te beroven van hun wettelijke rechten op syndicaal lidmaatschap en vakbondsvertegenwoordiging. Dat gebeurt 'op alle continenten'.

Grootste vijand van de vakbonden is zoals elk jaar Colombia, waar in 2007 maar liefst 39 syndicalisten werden vermoord. Op de tweede en derde plaats staan Guinée en Guatemala.

Maar ook andere landen, waaronder België, krijgen een veeg uit de pan.

Stakingsrecht gecriminaliseerd
Over België merkt het rapport op dat “werkgevers sinds een aantal jaren via de rechtbanken proberen om bepaalde stakingsvormen (waaronder het picket) te verbieden”, hoewel die onder het stakingsrecht vallen. Al te vaak volgt de rechtbank die logica. “Veelal gaan de aanvallen samen met de vraag aan de rechter om een dwangsom op te leggen, wat neerkomt op een zeer zware bestraffing van de vakbonden die zouden beslissen om hun recht toch uit te oefenen.” Het rapport wijst er op dat deze praktijk in strijd is met het 'Herenakkoord' dat de sociale partners afsloten in maart 2002.

Europa & vakbondsrechten
Volgens het rapport duiden de ontwikkelingen van 2007 erop dat in Europa zoals overal ter wereld, vakbondsrechten verre van gewaarborgd worden en dat dit evengoed in ontwikkelingslanden als in geïndustrialiseerde landen het geval is. De huidige tendens in Europa is er een die poogt juridische en/of praktische hinderpalen te ontwikkelen die vakbondsrechten inperken. Deze antisyndicale trend werd in talrijke Europese landen bevestigt. Zwarte lijsten, ontslagen, psychologische drukkingsmiddelen en fysieke bedreigingen zijn maar enkele van de toegepaste middelen om vakbondsvertegenwoordigers het zwijgen op te leggen.

Guy Ryder aan het woord
“Repression of legitimate trade union activities, which are guaranteed under ILO Conventions, continued unabated in every continent. Murder, violence and torture, along with harassment, dismissal and imprisonment, were all used to stop working people organizing unions and bargaining collectively for decent pay and working conditions. Several governments were only too ready to openly or covertly support unscrupulous employers who deny fundamental rights to their employees. Governments have failed to do enough to protect workers’ rights, either at home or in their international diplomatic, economic and trade relations.”

Jaarlijks Rapport 2008: http://survey08.ituc-csi.org/survey.php?IDContinent=0&Lang=EN

22-11-2008 om 00:00 geschreven door Habib Reffas  

Hoe de Amerikaanse regering langs de achterpoort het Iraans nucleair programma meefinanciert en de wereldbevolking alleen maar kan hopen...

Terugblik
In mei 2008 sloten Rusland en de Verenigde Staten een akkoord waardoor nucleaire bedrijven in beide landen nauwer kunnen samenwerken. Door de overeenkomst wordt het voor Russische bedrijven mogelijk zich op de groeiende Amerikaanse markt te begeven. Omgekeerd kunnen de Verenigde Staten profiteren van de grote voorraden uraniumerts op Russische bodem, de Russische technologische kennis en kunnen ze hun kernafval kernafval opslaan op Russische bodem.

De eerste Russische levering van nucleaire brandstof aan de Iraanse kerncentrale in Bushehr dateert van eind 2007. De VS en andere landen vroegen Rusland af te zien van de levering van splijtstaven maar de Russische regering deelde mee dat het tevreden was met de Iraanse extra toezeggingen en wees erop dat het atoomagentschap IAEA toezicht hield op de centrale.

Ondertussen beschuldigt het IAEA (International Atomic Energy Agency) Iran ervan onderzoek naar hun atoomprogramma te blokkeren, niet alleen uranium te blijven verrijken maar ook een gedeelte ervan te verduisteren en dus logischerwijze te werken aan een kernwapen.

Financiering & Ironie
Uit de door de Amerikaanse ‘General Accountability Office’ verkregen Russische documenten blijkt dat de ‘US Department of Energy’ twee Russische instituten financiert die Iran helpen met hun nucleair programma in Bushehr. Volgens CNN zou het departement een schamele 4 miljoen dollar aan belastingsgeld hebben bijgedragen.

De ironie in deze zaak is dat het VS Staatsdepartement ontelbare verklaringen verspreidde die Bushehr met de vinger aanwezen. Juist daar zou, volgens het departement, onder het mom van een commerciële kerncentrale voor vreedzame doeleinden een ander programma schuilgaan. Namelijk het verkrijgen van vooraanstaande technologie en nucleaire brandstof voor het verderzetten van hun atoomwapenprogramma.

Hoorzitting
Een ambtenaar van het Amerikaanse energie-departement kon, tijdens de hoorzitting van de ‘House Energy Committee’, geen verhelderende antwoorden formuleren op de gestelde vragen.

Samuel Bodman (Energy Secretary): “I have not have time to fully investigate (…) but I have directed the principle deputy of the NNSA (National Nuclear Security Administration) to look into those questions and to report back to me.”

Rep. John Dingell: “How Mister Secretary do you then rime that statement with what the State Department said when they said this: Iran uses Bushehr as a cover and a protection for obtaining sensitive technology to advance its nuclear weapons program?”

Samuel Bodman (Energy Secretary): “With respect to the Bushehr reactor my understanding is that this is something that we (…) that the president has spoken to president Poetin about. That euh… the proliferation issues have been discussed and that that reactor remains under IAEA safeguards.”

Risico & Hoop
Nochtans beweren experten in non-proliferatie dat de Russische hulp in Bushehr gebruikt kan worden om andere projecten te verwezenlijken.

Henri Sokolski (Nonproliferation Policy): “What the Russians are actually helping to do is to bring a large reactor online which can make scores of bombs worth of plutonium per year and we’re hoping the Iranians won't divert any of this material.”

Op de website van de 'House Energy Committee' staat o.a.volgende te lezen:

“Only this administration would complain about proliferation in Iran as part of the president Bush’s axes of evil and then finance it with American taxpayer dollars.”

Nieuwsbericht CNN: http://nl.youtube.com/watch?v=sL9xwcIDlvw

06-11-2008 om 00:00 geschreven door Habib Reffas  

Paul Cobbaert, licentiaat in de politieke wetenschappen, verschaft met dit boek niet alleen een open raam op de historische achtergrond van de staat en de regio maar ook een open deur op de Birmeese, door kolonisatie en interne machtsverhoudingen, geteisterde interculturaliteit. Bij het lezen van dit boek werd me des te duidelijker op welke manier deze nederlandstalige uiteenzetting de politieke, religieuze en sociale complexiteit van deze regio aan de kaak stelt.

Het jaar 2008 benadrukt de 60-jarige onafhankelijkheid van Birma als kolonie van het Britse imperium maar zoals de auteur het zelf schrijft valt er weinig te vieren. Wie is de beelden van 2007 vergeten? Dat dit al aan de gang is sinds de militaire machtsovername van 1962 zou niemand moeten verbazen.

Deze uitgave gaat weliswaar verder dan het hedendaagse conflict en verdiept zich in de ethnische wortels van een enorme verscheidenheid aan volkeren. Zoals de auteur het zelf beschrijft vormt de ethnische “problematiek” een rode draad doorheen de Birmese geschiedenis. In de praktijk betekent dit een permanente politiek van etnische en culturele assimilatie. Klinkt dit niet bekend?

Birma is, na Afghanistan, de tweede grootste opiumproducent van de wereld maar is ook rijk aan natuurlijke grondstoffen zoals petroleum, gas, tin, zink, lood, marmer en verschillende edelstenen. Naast dit alles is Birma ook rijk aan landbouwproducten zoals rijst, bonen,noten en vis. Nochtans is welvaart ver zoek in deze regio... Ondanks de natuurlijke rijkdommen kenden de Verenigde Naties in 1987 Birma de status toe van “Least Developed Country”. Wat zijn daarvan de oorzaken?

George Orwell, geboren in het Indische Motihari en auteur van o.a. 1984, vatte het mooi samen: “In Burma, the past belongs to those who control the present.”

Wat waren de eerste beschavingen in deze regio? Wie waren de Birmaanse koningen? Wanneer en waarom werd Birma geannexeerd als provincie van Indië en op welk manier kon het zich van deze opgelegde identiteit ontdoen? Welk was de Britse invloed op Birma? In welke mate was en is Birma nog altijd op zoek naar een eigen identiteit?

De bekende uitspraak van Generaal Ne Win aan de deelnemers van de volkopstanden in juli ’88 (“When the army shoots, it shoots to kill”) verduidelijkt de gemoedstoestand van de Birmeese dictator en de doelstellingen van de Birmeese junta. Het leger wordt door de geschiedenis heen door veel regimes gezien als een middel om politieke doelstellingen te bereiken maar hoe behoudt de Birmeese junta haar macht en stabiliteit?

Mevrouw Daw Aung San Suu Kyi wordt door het Birmese volk aanzien als de enige hoop op een beleid dat streeft naar democratie en het respecteren van de fundamentele mensenrechten in de regio. Wat is haar verhaal en in welke mate kan ze de dag van vandaag haar strijd verderzetten?

Dit en nog veel meer in een boek dat naast het overlopen van de complexe Birmeese geschiedenis, ruimte voor cultureel gebonden poëtische noten en relevante quotaties ook de gewone mens aan het woord laat dankzij de persoonlijke contacten die de auteur tijdens zijn verblijf in Birma kon ervaren.

In bijlage vindt men een broodnodige lijst van gebruikte afkortingen, recente naamswijzigingen, een chronologisch overzicht van belangrijke data en verwante gebeurtenissen in de geschiedenis van Birma, de integrale tekst van het Akkoord van Panglong, een interessante bibliografie en lijst van aanvullende literatuur, en een lijst van nuttige websites.

Paul Cobbaert, Birma. Het gouden land en de generaal
Gent, Academia Press, 2008, XIV + 188 pp.

23-09-2008 om 00:00 geschreven door Habib Reffas  

You Are So Beautiful To Me! Misschien ligt het aan mijn roots...

Er waren eens twee schoolvrienden. De ene was half algerijns/half belgisch en hield van alles wat met hip hop te maken had. De andere was een Belg die hield van gescheurde broeken, combatshoes, hanekammen, leren jekkers en zware punkmuziek. Ze waren alletwee wat rebels van aard en belandden daarom ook vaak samen in het kantoor van het schoolhoofd. Sprekend was de manier waarop deze zich luidruchtig afreageerde op de jonge "punk" en nooit op zijn makker.

"Je bent een schande voor deze school. Je vodden passen helemaal bij je, jij skinhead, fascist, VMO'er..." Politiek correct?

Tijdens dat de directeur zijn tirade voortzette, keken de twee schoolvrienden geamuseerd naar het tafereel dat zich voor hun ogen ontplooide. De twee hadden namelijk iets gemeen dat deze directeur nooit zou begrijpen. Ze ervaarden multiculturaliteit als een begrip dat eenheid brengt en niet als een begrip dat verdeelt. Ze hadden namelijk een eigen bewustzijn, kennis van "de norm" en de hypocrisie die met die normen gepaard gaat. De klederdracht van de jonge punk maakte van hem een te verwerpen symbool, geen individu met een eigen kijk op onze maatschappij...

Wat heeft dit ermee te maken zullen sommigen denken. Dit heeft niets te maken met de "problematiek" rond het dragen van een hoofddoek als ambtsbekleder...

De vrijheid van klederdracht is van even groot belang als de vrijheid van meningsuiting en sluit daar inhoudelijk volledig bij aan. Dat dit nu kenbaar maakt dat men moslim, katholiek, hip-hopper of punk is. M.a.w. moet de garantie, in onze zo beschaafde maatschappij, bestaan dat men het recht heeft om iets te dragen of het juist niet te dragen.

Ik weet wat de argumenten zullen inhouden maar ik (als individu) streef nog altijd liever naar een maatschappij waar vrijheid van meningsuiting en klederdracht worden gewaarborgd.

Multiculturaliteit is een begrip dat men terecht of ten onrechte kan gebruiken. Deze past in het kader van een opinie. We kiezen ervoor ofwel verdeeldheid ofwel eenheid te bespreken en te ervaren. Daarbuiten aanvaarden mensen elkaar zoals ze zijn of juist niet en dit naargelang de aspiraties.

De hoofddoek heeft niet één historische waarde (de onderdrukking van de vrouw) maar verschillende symbolische waarden overal ter wereld. Zou men kunnen beweren dat de swastika enkel en alleen maar symbool staat voor de nazi-ideologie?

De moraalridders die (alleen met het woord en natuurlijk de pen) aansluiten bij het argument dat musulmaanse vrouwen niet voor zichzelf kunnen opkomen en zelf kunnen beslissen of ze al dan niet een hoofddoek willen dragen, zou ik aanraden van niet te veralgemenen en in te zien dat dit soort argumenten musulmaanse vrouwen zeker niet steunen. Integendeel!

01-09-2008 om 00:00 geschreven door Habib Reffas  

Terwijl families nodeloos uit elkaar gerukt worden past de dienst Vreemdelingenzaken het EU-immigratiebeleid “alleen maar” toe. Dat dit beleid en vooral de manier waarop deze toegepast wordt in strijd is met het internationaal recht en de rechten van de mens behoort nog altijd niet tot de orde van de dag.

Terwijl een Tsjetsjeense alleenstaande moeder van zes kinderen in het ziekenhuis ligt worden haar twee oudste dochters het land uitgezet. De directeur van het asielcentrum in Sint-Truiden is woedend. Waarom?

"De alleenstaande moeder heeft een 'uiterst traumatische ervaring' gehad met andere Tsjetsjenen in Polen, het eerste land waar het gezin asiel had aangevraagd. Omdat de daders dreigden dat haar dochters hetzelfde zouden meemaken, is ze naar ons land gevlucht," aldus directeur Meers van het asielcentrum in Sint-Truiden.

De EU-afspraak stelt dat de eerste lidstaat waar een vluchteling zich aanmeldt, het asielland moet blijven. Vreemdelingenzaken besloot dus “logischerwijze” dat de alleenstaande moeder en haar zes kinderen terug moesten naar Polen. Toen haar twee oudste dochters in Brussel hun situatie wilden gaan uitleggen werden ze opgepakt en het land uitgezet...

“De moeder heeft nog vier minderjarige kinderen hier, maar kan er niet voor zorgen. Dat deden de oudste dochters. En wie garandeert hun veiligheid in Polen?"

Maw, een feitelijk voorbeeld van schending van mensenrechten, schending van kinderrechten en schending van familierechten in België en dus Europa. Deze situatie toont aan in welke mate EU-immigratiebeleid kan rekenen op een nauwe opvolging van “de regels” en terzelfdertijd de meest fundamentele rechten van de mens als onbestaand ervaart.

22-08-2008 om 00:00 geschreven door Habib Reffas  

Volgens een artikel verspreidt door het nieuwsagentschap Belga bevestigde een woordvoerder van het Nederlandse Ministerie van Binnenlandse Zaken dat, rond de jaarwisseling, het wapen tot de uitrusting van Nederlandse arrestatieteams zal behoren.

Het stroomstootwapen wordt als een “less-lethal” wapen omschreven en zou arrestatieteams een nieuw middel bij lastige arrestaties verschaffen. Nochtans beschrijft niemand minder dan het VN-Comité Tegen Marteling het gebruik van dit wapen als een volwaardige vorm van marteling. Volgens Amnesty International overschrijdt in de VS het gebruik van het wapen de 290 doden sinds juni 2001 en zijn voorbeelden van misbruik door ordehandhavers niet meer bij te houden.

"Daarom is er uitvoerig onderzoek gedaan en wordt nu eerst een proef gehouden", aldus woordvoerder Jelle Egas van de Raad van Hoofdcommissarissen...

Naast de feitelijke doden en het martelgehalte van dit wapen verschijnt een ander fenomeen. Namelijk het gebruik van het wapen door ordehandhavers als middel om iemand het zwijgen op te leggen bij onderbreking en/of het uiten van verbale kritiek...

Binnenkort in België?

http://www.amnestyusa.org/Domestic_Human_Rights/TASER_Abuse/page.do?id=1...

http://www.news.com.au/dailytelegraph/story/0,22049,22814674-5001028,00....

http://en.wikipedia.org/wiki/Taser#Incidents

12-08-2008 om 00:00 geschreven door Habib Reffas  

07-08-2008 om 00:00 geschreven door Habib Reffas  

Volgens vooraanstaand journalist Seymour Hersh, journalist voor de ‘The New Yorker’ krant en Pulitzer-prijswinnaar, hebben leden van de VS-regering, een paar maanden geleden tijdens een vergadering in het kantoor van vice-president Cheney, een twaalftal manieren aangehaald om Iran te provoceren en zo een “clash of civilizations” te bewerkstelligen. Waarom dit ongelooflijk nieuws niet werd gepubliceerd en op bijna complete mediastilte kon rekenen heeft zo zijn redenen...

Aan het woord tijdens een conferentie gaf Hersh te weten dat de vergadering plaatsvond na de (zo vernoemde) mislukte operatie in de Straat van Hormuz (gelegen tussen de Perzische Golf en de Golf van Oman) begin dit jaar.

“There was a dozen ideas proffered about how to trigger a war. The one that interested me the most was why don’t we build — we in our shipyard — build four or five boats that look like Iranian PT (Patrol Torpedo) boats. Put Navy seals on them with a lot of arms. And next time one of our boats goes to the Straits of Hormuz, start a shoot-up.”

Volgens Hersh werd deze methode uiteindelijk verworpen omdat het idee dat Amerikanen er andere zouden vermoorden niet kon. De uiteindelijke verwerping is, nog altijd volgens Hersh, de reden dat een artikel over deze vergadering niet in de ‘The New Yorker’ werd gepubliceerd.

Het feit dat deze methode niet werd toegepast maakt een artikel over de gemoedstoestand van deze leden en de vergadering irrelevant? Welk zijn de elf andere “ideeën” aangehaald door Hersh tijdens de conferentie?

Het gepubliceerde artikel van Hersh begin juli, betreffende geheime missies van VS-militairen in Iran, werd in de grootste internationale publicaties opgenomen. Gisteren nog verscheen een uitgebreid artikel van de Financial Times waarin Hersh de “Last Great American Reporter” wordt genoemd.

Nochtans wordt zijn commentaar tijdens vernoemde conferentie noch vermeld, noch bevraagd...

04-08-2008 om 00:00 geschreven door Habib Reffas  

VS-president Bush vernieuwde, dinsdag 29 juli 2008, een verbod op invoer vanuit Myanmar en ondertekende ook een nieuwe wet die poogt edelstenen vanuit Myanmar van VS-markten te houden. Dit omdat de Bush-administratie gelooft in democratie en vrijheid...

"Our message is: the United States believes in democracy and freedom," aldus Bush op de ceremonie waar hij de twee wetten ondertekende.

De nieuwe sancties streven ernaar de invoer van edelstenen, waaronder jade en robijn, naar de VS-markten stop te zetten en ook edelstenen, afkomstig uit Myanmar, maar ingevoerd via andere landen (zoals Thailand, China, Taiwan, Malaysia en Singapore) een halt toe te roepen.
De Bush-administratie stelt dat de edelstenen een zeer belangrijke bron van inkomsten zijn voor het militair regime.

Sancties, opgelegd sinds 2003 en samengevat in de ‘Burmese Freedom and Democracy Act’ zijn volgens het document ook te wijten aan de verwijdering van oppositieleidster Aung San Suu Kyi en haar beweging voor mensenrechten en democratie in Myanmar (Birma).

Waar niet over wordt gesproken is in welke mate westerse multinationals het militair regime financieel ondersteunen. Zijn onze westerse regeringen en bedrijven niet op de hoogte dat slavernij en kinderarbeid worden ingezet om juist hun belangen te behartigen? Zijn deze niet op de hoogte dat weigeraars gemarteld worden, vrouwen verkracht worden en dorpen vernield worden?

Wir haben es nicht gewusst?

De “Dirty list” is een voortreffelijk voorbeeld van economische belangenbehartiging. De top drie investeerders en dus financiële ondersteuners van het militair regime zijn namelijk niemand anders dan de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk...

Duidelijk is dat protesteren tegen het militair regime, in eigen land, onze westerse regeringen er alleen toe aanzet nieuwe sancties goed te keuren die de lokale bevolking niet ten goede komen. Zouden sancties opgelegd aan de westerse multinationals voor het ondersteunen van slavernij, kinderarbeid en alles wat er bij te pas komt geen beter resultaat boeken? In welke mate deze sancties dus iets te maken hebben met democratie of vrijheid, laat ik aan de lezer over om te onderzoeken.

31-07-2008 om 00:00 geschreven door Habib Reffas