Dag Ronde van Vlaanderenbloggeling, target two is binnen. Na het lopen van een Marathon mag ik nu ook het fietsen van de Ronde van Vlaanderen op mijn 'Mid-life-crisis-lijstje', bijschrijven . Door die RVV zelf te rijden is mijn respect voor die wielrenners er alleen maar groter op geworden. Dat het een lange dag werd zal je wel merken in volgend relaas. Twintig over vijf. De wekkerradio loopt af. Het eerste wat ik doe is naar de het badkamerraam lopen om te zien of het regent. Het is droog op de velux, oef! Ik mocht er niet aan denken om van bij de start al in de regen te moeten vertrekken. Na een peperkoekontbijt belt Rudi stipt om zes uur aan. Zijn vrouw brengt ons met de wagen naar St.-Andries, waar onze fietsen staan en van hieruit vertrekken we naar de Brugse Grote Markt waar ook Paul zich al bevindt. Zeven uur, we rijden van het podium af richting ring, aan matig tempo. Bij het buitenrijden van Brugge wordt de snelheid met een ruk de hoogte ingejaagd, we rijden zo'n 30/u., maar de wind richting Wenduine zit goed. We kunnen zelfs genieten van de zonsopgang, de adrenaline voel ik nu al door mijn lijf gieren. Je mag dan al constant aan 30 rijden, door verkeerslichten en andere remmingen, rijden we Oostende buiten aan een gemiddelde van 28/u. Van Oostende naar Torhout was er een felle zijwind en er werd in waaiers gereden van het fietspad tot aan het midden van de rijweg. Niet zonder gevaar, even voorbij de brug van Snaaskerke rijdt iemand tegen een voorligger en schuift meters over het asfalt, een zestal anderen in zijn val meesleurend.Rudi en ik kunnen ze net ontwijken. Het gaat nu snoeihard richting Torhout waar de eerste controle en bevoorrading is. Latoya had de koude getrotseerd en stond me daar klappertandend op te wachten, om mij een hart onder de riem te steken, bedankt meid! Bij het vertrek in Torhout speelden we Paul kwijt, die we pas in Desselgem zouden terugzien. In Roeselare vielen de eerste regendruppels en iets verder reden we in de gietende regen richting Moorslede. De felle wind maakte het er allemaal niet gezelliger op maar...ik genoot. In Ledegem hield de regen op en fietsten we richting tweede controle en bevoorrading naar het Dorp van de Ronde, Desselgem. We hadden hier 108 km. en ons tellertje stond op 28,3/u. Perfect op schema. Met de fiets moesten we hier te voet door een tent om ons te bevoorraden zodanig dat bij het buitenkomen van die tent onze teller op 28/u rond stond. Tja. Via kletsnatte wegen ging het nu naar Waregem om via Nokereberg, Kruishoutem te bereiken. De Ronde kon nu echt beginnen. Eerste euvel van de dag: de Huisepontweg in Wannegem-Lede. Samen met Paul reed ik rustig, maar toch op tempo, om de schokken wat minder te voelen, deze lange kasseistrook over. Bij het afrijden was Rudi niet te zien. Hij zou ons wel spoedig bijhalen, desnoods vonden we elkaar wel terug in Oudenaarde waar de derde controlepost was. Echter, ook daar van Rudi geen spoor. Telefonische oproepen bleven onbeantwoord. Ik sprak af met Paul dat ik op het gemak zou doorrijden naar Ruien, omdat ik daar een fietswissel wilde doorvoeren.Tegen dat die wielen verwisseld waren zouden Paul, Rudi en Bruno, die van hieruit startte, me wel bijbenen. Ik alleen dus op weg naar Ruien, via de oude spoorwegbedding van Oudenaarde naar Berchem. De wind blies hier fel op kop en ik reed alleen, wachtend op een groepje waarin ik me weer kon verschuilen. Gemakkelijker gezegd dan gedaan, de eersten die me bijhaalden reden me direct uit de wielen. Een tweede groep die me bijhaalde, weer van dadde, godver wat is me dat hier, ik kwam duidelijk mezelf tegen. Toen ik eindelijk in Ruien aankwam stond Ferdi me met de wagen op te wachten, klaar om van wielen te wisselen. Dat achterwiel van Latoya heeft zeven tandwieltjes en het is altijd mikken om het wiel er ordentelijk in te krijgen. Gehurkt monteerde ik het wiel, en dat zal ik geweten hebben. Ik wachtte een paar minuutjes maar mijn companen waren niet te zien. Ik wist niet of ze mij voorbijgereden waren in Ruien en vertrok dan maar alleen richting Kluisberg. Wat me hier overkwam, dat hou je niet voor mogelijk. Door het gehurkt zitten bij de wielwissel kwamen mijn bilspieren in totale verzuring. Met moeite bereikte ik de top van de Kluisberg. In de afdaling naar Orroir toe verloor ik dan nog mijn controlekaart. Rechtsomkeer dus en constateren dat ik ook al mijn id.kaart en rijbewijs kwijtgeraakt was.Vriendelijke mensen uit Hulste hadden die gevonden en belden me daarvoor zondagmorgen op. Oef. Na de Kluisberg kwam mijn geliefde Cote de Trieu eraan. Weer voelde ik die totale verzuring, net of de bovenbil wordt uiteengerokken. Volledig van mijn melk kwam ik boven aan. Er restten mij nog 95 kilometer en ik overwoog om er mee te kappen. Op die manier verder rijden had geen zin. Ik deed me tegoed aan een gel-voeding, dronk een halve bus Isostar leeg en begon aan de afdaling naar Berchem,om van hieruit de Oude Kwaremont aan te vatten. Komt het door de gel drank of door het dokkeren op de kasseien van de Kwaremont, ik weet het niet maar de verzuring in de billen verdween bij het beklimmen van die Kwaremont. Even voor het Kwaremontplein stond me een aangename verrassing te wachten. Supporter Tine was helemaal uit Veurne overgekomen om foto's te maken en me aan te moedigen. Ik moest nu wel verder rijden. . Van de Kwaremont fietste ik op een heel gezapig tempo naar de Paterberg, als ik die overleef zit het weer goed, dacht ik bij mezelf. Hij kwam eraan, het viel redelijk mee van in de weg rijdende toeristen en ik reed hem zowaar erg vlot naar boven. Mijn dipmoment was voorbij, die Ronde zou er moeten aan geloven. In een mooi doorfietsend groepje ging het naar de Koppenberg. Halverwege was het een kluwen van te voet gaande rijders, maar er was toch een smalle doorgang voor de dappere stampers. Net voor mij reed iemand op zijn mountain-bike gezwind naar boven. Die moet ik volgen, die rijdt naar boven, ging het door mijn hoofd. We kwamen aan het steilste stuk en pardoes zette hij zijn beide voeten op de grond. Ik raakte niet meer uit de klikpedalen en twee tellen later lagen we allebei met onze smikkel tegen de Koppenbergkasseien. Mijn stuur zat klem in zijn achterwiel en na zich uitgebreid verontschuldigd te hebben zetten we onze weg voort, te voet naar boven. En dan zie je dat tellertje frustrerend rap naar beneden duikelen, 27,5-27,4-27,3...Focussen op een gemiddelde van 26/u wordt dan bijkomstig en het kan je eigenlijk allemaal niet veel meer schelen. Als je maar die Ronde kunt uitrijden. Bovenop de Koppenberg probeerde ik weer contact te krijgen met Rudi. Tevergeefs. Na de Steenbeekdries was er weer controle, juist aan de voet van de Taaienberg. Na de Taaienberg volgde de Eikenberg en hier boven werd de psychologische grens van de 200 kilometer bereikt. Nog 60. De kasseien dienden zich aan, eerst de Holleweg, gevolgd door de Ruiterstraat en Kerkgate. Met een kleine Italiaan lostten we elkaar om beurten af. Toen die kasseien voorbij waren ratelde hij wat af wat ik niet verstond maar ik kreeg zowaar een schouderklopje. Terwijl ik de kasseien uit mijn billen losschudde schakelde hij een tandje bij en hop,...weg was hij. Via kleine weggetjes ging het nu richting Molenberg. Of beter Modderberg. Een sliert van slijk stond op de ongelijke kasseien, al slippend en patinerend kon ik toch naar boven rijden, op weg naar de volgende hindernis, de Haaghoek. Direct hierna volgde de Léberg en hierboven probeerde ik nogmaals contact te leggen met Rudi. Opnieuw zonder resultaat. In gestrekte draf fietsten we nu naar de Berendries en Tenbosse. Enkel de Muur en de Bosberg lagen nog in de weg vooraleer Meerbeke eraan kwam. In Parike was nog een bevoorradingspost opgesteld van Red Bull en terwijl ik daar een klein flesje RedBull booster nuttigde brak de hel los. Hagelstenen en slagregen kwam met bakken uit de lucht. Nadat de bui overgetrokken was ging het naar de Geraardsbergse Muur. Het enthousiasme van het volk dat hier stond duwt je letterlijk omhoog. Kippenvel! De Bosberg was de laatste, maar ook die werd nog zonder al te veel problemen overgereden. Een groep losgeslagenen passeerden mij aan 40-45/u. Ik kon mijn wagentje aanpikken en keisnel reden we, op kletsnatte wegen naar Meerbeke. Op zo'n moment krijg je weer zo'n adrenaline opstoot, niet te doen. Bij het binnenrijden van Meerbeke nam die groep teveel risico's en liet ik me uit de groep wegzakken. Genietend reed ik de laatste drie kilometer naar de aankomst toe. Wat er door je lijf gaat bij het uitkomen van die laatste bocht, als die gele aankomstboog in de verte staat te blinken, dat is moeilijk onder woorden te brengen. Euforie maakt zich van je meester. Opdracht volbracht. Geslaagd. 6394 caloriën armer, dat wel, en dat die kilometerteller op 24,6 bleef steken, maakt dan allang niets meer uit. Blijft de vraag, waar zaten Rudi en Paul?? Ik bleef nu maar doorbellen en kreeg eindelijk een telefoontje terug. Rudi was gevallen in Wannegem-Lede, op de allereerste kasseistrook!! In Oudenaarde heeft hij zowat een half uur in de EHBO-post verbleven om zich te laten verzorgen aan de knie en samen met Paul en Bruno heeft hij de rest van de Ronde afgewerkt. Gelukkig konden ook zij hun Ronde uitrijden. Rudi vroeg me nadrukkelijk om Bruno te bedanken, die kilometers kopwerk voor zijn rekening genomen heeft, en veilig Paul en Rudi tot in Meerbeke loodste. Ondanks het bij momenten echt afzien was dit een dag om nooit meer te vergeten. Een hele dikke dank je wel aan Tine voor het nemen van de foto's op de Kwaremont, Koppenberg, Berendries en Parike, aan Ferdi voor de foto's bij de start en voor het punctueel op post staan in Ruien en natuurlijk ook aan alle blogvolgers. Allicht tot een volgende target. Bye. Logboek: Afstand: 255500 meter. Tijd:10u23'10". Snelheid: 24,6/u. YTD: 255500 meter. Medisch rapport: door liters isotone drank en gel-drankjes, gecombineerd met energierepen maakte een accuute aanval van diarree zijn opwachting. Voor de rest wat pijn in de lendenen. MHS: 192. GHS: 140. Verbruikte caloriën: 6394.
Ter vgl: Rudi verbruikte zo maar eventjes 9167 caloriën en reed 10u25'09" over zijn Ronde of een gem. van 24,4/u. Alleen al het feit dat Rudi de Ronde uireed na amper twee jaar aan fietsen te doen is een schitterend gegeven. Hopelijk maken we nog veel fijne fietsevenementen mee, maar dan liefst samen van begin tot eind
Dag Ronde van Vlaanderen blogger, op het moment dat de meesten dit blogberichtje zullen lezen, zal ik waarschijnlijk ergens druipnat rondfietsen, tussen Brugge en Meerbeke. Immers, om 7.00 u gaan we, Rudi en ik, op de Grote Markt van de Breydelstad, van start. Om hopelijk rond een uur of zes aan te komen in Meerbeke. Niets hebben we aan het toeval overgelaten in onze voorbereiding, enkel het weer kan roet in het eten gooien, maar dat is dan maar zo. Je moet je niet druk maken in iets wat je toch niet in de hand hebt. Een dikke merci voor de aanmoedigingen op blog, sms, of telefoon, ze sterken mij om er voluit voor te gaan! Ook bedankt aan de persoon die deze week het bijvoegsel over de Ronde uit Het Nieuwsblad bij mij gebust heeft! Allez, ben er mee weg, dat ik nog wat kan slapen, om 5u15 loopt de wekker af. Tot de volgende, na mijn Ronde YTD: 200500 meter. Medisch rapport:-. De Poll is nog open, Boonen en Cancellara strijden zij aan zij en Devolder vervolledigt het podium. Voor het moment toch, tenzij jij er anders over beslist.
Hey, Vlaanderens Rondeblogger, nog 2 keer goed proberen te slapen en de dag van de waarheid is aangebroken. Vrijdag heb ik in elk geval een dagje verlof genomen om alles op mijn gemak in orde te brengen. Ik wil nog een uurtje de benen losrijden, een auto in Ninove gaan plaatsen-veel zin om met de fiets terug te keren zullen we wel niet meer hebben, denk ik -het stuurnummer stevig vastmaken enzovoort. Gisteren beloofde ik om enkele richttijden door te geven van plaatsen waar we langskomen. Dit zijn theoretische tijden, er hoeft niet veel te gebeuren om het schema overhoop te kletsen. Enfin, dit zijn de vermoedelijke tussentijden, ingeval we om 7.00 u van het podium in Brugge afrijden: Torhout: 8u50-9.00u.(eerste bevoorrading)-Desselgem, dorp vd Ronde en tweede bevoorrading : 10.45-11.00u- Ruien, hier wissel ik van wielen om een kleinere versnelling te hebben tijdens het bergop fietsen : 13.10-13.15u. De wielen worden meegevoerd vanuit Brugge door Ferdi, die enkele vrienden bijstaat die ook de Ronde rijden. Bij deze alvast bedankt Ferdi ! De top van de Kluisberg willen we bereiken omstreeks 13.25 u. De Kwaremonttop om 14.00u en om 14.10u willen we bovenop de Paterberg passeren. Om halfdrie volgt de Koppenberg en om 15.15 uur de gemakkellijk bereikbare Eikenberg. Van hieruit resten ons nog 60 zware kilometers met tal van hellingen en kasseistroken.Er zit ook nog een bevoorrading in en als we daar 15' voor uittrekken, rest ons 2u30' om tegen 18.00u binnen te zijn. Elf uur onderweg, waarvan 10 uur fietsen. Zonder tegenslag moet dit realiseerbaar zijn denk ik. Hopelijk zit de wind redelijk goed en blijven de regenvlagen wat achterwege. Vandaag kwam ik in Eine de Radio Shack ploeg tegen op training. Armstrong was er ook bij, al grappend de rij afsluitend. Tijdens mijn middagpauze stond ik op de Haaghoek, waar het een af- en aanrijden was van wielertoeristen. En rensters, de volledige Noorse damesploeg reed gezwind de stenen omhoog, richting Léberg. Schoon om zien, letterlijk én figuurlijk . Wat de Poll betreft tenslotte, jullie zijn zeer verschillend van mening. Eén rariteit toch: niemand gelooft blijkbaar in Philippe Gilbert, tenzij degenen die nog niet gestemd hebben dit nu gaan doen...Tot morgen, bye Logboek: YTD: 200500 meter.
Ik ben Guy Devreker
Ik ben een man en woon in Varsenare (België) en mijn beroep is comm.afgevaardigde.
Ik ben geboren op 12/08/1962 en ben nu dus 60 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: wielrennen,lange afstandslopen,levensgenieter en nog zoveel meer.
Het huis wordt gedeeld met een schat van een dochter,Latoya(°11.08.1992)en,tot voor kort, Minou,de poes°1998- +10.08.09
Aangekomen aan station 45 even teruggeblikt naar wat verwezenlijkt werd en ...wat niet.Enkele sportieve uitdagingen wilde ik toen graag nog aangaan.Target One: het lopen van een Marathon: gelopen op 14 IX 2008 én op 19 VI 2009.Target Two: het fietsen van de Ronde van Vlaanderen: gereden op 03 IV 2010.
Hieronder enkele foto's met buurman/trainingsbuddy Rudi,in loondienst bij Bianchi...
Aantal gefietste kilometer als voorbereiding op de Ronde van Vlaanderen 2010, vanaf 1 juli 2009.
juli : 654,8 km augustus : 771,8 km september : 395,7 km oktober : 587,5 km november : 407,5 km december : 386,6 km januari : 492,7 km februari : 51 km (knieontsteking) maart : 826,8 km
aantal gelopen kilometers als voorbereiding op de NVV-Marathon,vanaf 20 september 2008.
september: 33,00 oktober: 112,20 november: 59,50 december: 31,30 blogverslagen van december leren jullie waarom de klm.in november en december zo laag liggen. januari: 152,00 februari: 166,50 maart: 187,20 april: 168,70 mei: 290,40 juni: 136,30 totaal aantal gelopen kilometers t/m 17 juni: 1337,10 + 42,195 op 19.VI.2009.
aantal gelopen kilometers als voorbereiding op de IFF-Marathon,vanaf 01 november 2007.
Niks dan lachende gezichten voor de start,een uurtje of twee later was dat al heel wat minder... Vlnr.:Gert Luyckx,ikzelf,mijn superb-coach-begeleider Luc Duyck.
Afzien als nooit tevoren op weg naar Ieper,samen met een supergeconcentreerde 'coach-begeleider' Luc Duyck.
. Door die RVV zelf te rijden is mijn respect voor die wielrenners er alleen maar groter op geworden. Dat het een lange dag werd zal je wel merken in volgend relaas. Twintig over vijf. De wekkerradio loopt af. Het eerste wat ik doe is naar de het badkamerraam lopen om te zien of het regent. Het is droog op de velux, oef! Ik mocht er niet aan denken om van bij de start al in de regen te moeten vertrekken. Na een peperkoekontbijt belt Rudi stipt om zes uur aan. Zijn vrouw brengt ons met de wagen naar St.-Andries, waar onze fietsen staan en van hieruit vertrekken we naar de Brugse Grote Markt waar ook Paul zich al bevindt. Zeven uur, we rijden van het podium af richting ring, aan matig tempo. Bij het buitenrijden van Brugge wordt de snelheid met een ruk de hoogte ingejaagd, we rijden zo'n 30/u., maar de wind richting Wenduine zit goed. We kunnen zelfs genieten van de zonsopgang, de adrenaline voel ik nu al door mijn lijf gieren. Je mag dan al constant aan 30 rijden, door verkeerslichten en andere remmingen, rijden we Oostende buiten aan een gemiddelde van 28/u. Van Oostende naar Torhout was er een felle zijwind en er werd in waaiers gereden van het fietspad tot aan het midden van de rijweg. Niet zonder gevaar, even voorbij de brug van Snaaskerke rijdt iemand tegen een voorligger en schuift meters over het asfalt, een zestal anderen in zijn val meesleurend.Rudi en ik kunnen ze net ontwijken. Het gaat nu snoeihard richting Torhout waar de eerste controle en bevoorrading is. Latoya had de koude getrotseerd en stond me daar klappertandend op te wachten, om mij een hart onder de riem te steken, bedankt meid! Bij het vertrek in Torhout speelden we Paul kwijt, die we pas in Desselgem zouden terugzien. In Roeselare vielen de eerste regendruppels en iets verder reden we in de gietende regen richting Moorslede. De felle wind maakte het er allemaal niet gezelliger op maar...ik genoot. In Ledegem hield de regen op en fietsten we richting tweede controle en bevoorrading naar het Dorp van de Ronde, Desselgem. We hadden hier 108 km. en ons tellertje stond op 28,3/u. Perfect op schema. Met de fiets moesten we hier te voet door een tent om ons te bevoorraden zodanig dat bij het buitenkomen van die tent onze teller op 28/u rond stond. Tja. Via kletsnatte wegen ging het nu naar Waregem om via Nokereberg, Kruishoutem te bereiken. De Ronde kon nu echt beginnen. Eerste euvel van de dag: de Huisepontweg in Wannegem-Lede. Samen met Paul reed ik rustig, maar toch op tempo, om de schokken wat minder te voelen, deze lange kasseistrook over. Bij het afrijden was Rudi niet te zien. Hij zou ons wel spoedig bijhalen, desnoods vonden we elkaar wel terug in Oudenaarde waar de derde controlepost was. Echter, ook daar van Rudi geen spoor. Telefonische oproepen bleven onbeantwoord. Ik sprak af met Paul dat ik op het gemak zou doorrijden naar Ruien, omdat ik daar een fietswissel wilde doorvoeren.Tegen dat die wielen verwisseld waren zouden Paul, Rudi en Bruno, die van hieruit startte, me wel bijbenen. Ik alleen dus op weg naar Ruien, via de oude spoorwegbedding van Oudenaarde naar Berchem. De wind blies hier fel op kop en ik reed alleen, wachtend op een groepje waarin ik me weer kon verschuilen. Gemakkelijker gezegd dan gedaan, de eersten die me bijhaalden reden me direct uit de wielen. Een tweede groep die me bijhaalde, weer van dadde, godver wat is me dat hier, ik kwam duidelijk mezelf tegen. Toen ik eindelijk in Ruien aankwam stond Ferdi me met de wagen op te wachten, klaar om van wielen te wisselen. Dat achterwiel van Latoya heeft zeven tandwieltjes en het is altijd mikken om het wiel er ordentelijk in te krijgen. Gehurkt monteerde ik het wiel, en dat zal ik geweten hebben. Ik wachtte een paar minuutjes maar mijn companen waren niet te zien. Ik wist niet of ze mij voorbijgereden waren in Ruien en vertrok dan maar alleen richting Kluisberg. Wat me hier overkwam, dat hou je niet voor mogelijk. Door het gehurkt zitten bij de wielwissel kwamen mijn bilspieren in totale verzuring. Met moeite bereikte ik de top van de Kluisberg. In de afdaling naar Orroir toe verloor ik dan nog mijn controlekaart. Rechtsomkeer dus en constateren dat ik ook al mijn id.kaart en rijbewijs kwijtgeraakt was.Vriendelijke mensen uit Hulste hadden die gevonden en belden me daarvoor zondagmorgen op. Oef. Na de Kluisberg kwam mijn geliefde Cote de Trieu eraan. Weer voelde ik die totale verzuring, net of de bovenbil wordt uiteengerokken. Volledig van mijn melk kwam ik boven aan. Er restten mij nog 95 kilometer en ik overwoog om er mee te kappen. Op die manier verder rijden had geen zin. Ik deed me tegoed aan een gel-voeding, dronk een halve bus Isostar leeg en begon aan de afdaling naar Berchem,om van hieruit de Oude Kwaremont aan te vatten. Komt het door de gel drank of door het dokkeren op de kasseien van de Kwaremont, ik weet het niet maar de verzuring in de billen verdween bij het beklimmen van die Kwaremont. Even voor het Kwaremontplein stond me een aangename verrassing te wachten. Supporter Tine was helemaal uit Veurne overgekomen om foto's te maken en me aan te moedigen. Ik moest nu wel verder rijden.
. Van de Kwaremont fietste ik op een heel gezapig tempo naar de Paterberg, als ik die overleef zit het weer goed, dacht ik bij mezelf. Hij kwam eraan, het viel redelijk mee van in de weg rijdende toeristen en ik reed hem zowaar erg vlot naar boven. Mijn dipmoment was voorbij, die Ronde zou er moeten aan geloven. In een mooi doorfietsend groepje ging het naar de Koppenberg. Halverwege was het een kluwen van te voet gaande rijders, maar er was toch een smalle doorgang voor de dappere stampers. Net voor mij reed iemand op zijn mountain-bike gezwind naar boven. Die moet ik volgen, die rijdt naar boven, ging het door mijn hoofd. We kwamen aan het steilste stuk en pardoes zette hij zijn beide voeten op de grond. Ik raakte niet meer uit de klikpedalen en twee tellen later lagen we allebei met onze smikkel tegen de Koppenbergkasseien. Mijn stuur zat klem in zijn achterwiel en na zich uitgebreid verontschuldigd te hebben zetten we onze weg voort, te voet naar boven. En dan zie je dat tellertje frustrerend rap naar beneden duikelen, 27,5-27,4-27,3...Focussen op een gemiddelde van 26/u wordt dan bijkomstig en het kan je eigenlijk allemaal niet veel meer schelen. Als je maar die Ronde kunt uitrijden. Bovenop de Koppenberg probeerde ik weer contact te krijgen met Rudi. Tevergeefs. Na de Steenbeekdries was er weer controle, juist aan de voet van de Taaienberg. Na de Taaienberg volgde de Eikenberg en hier boven werd de psychologische grens van de 200 kilometer bereikt. Nog 60. De kasseien dienden zich aan, eerst de Holleweg, gevolgd door de Ruiterstraat en Kerkgate. Met een kleine Italiaan lostten we elkaar om beurten af. Toen die kasseien voorbij waren ratelde hij wat af wat ik niet verstond maar ik kreeg zowaar een schouderklopje. Terwijl ik de kasseien uit mijn billen losschudde schakelde hij een tandje bij en hop,...weg was hij. Via kleine weggetjes ging het nu richting Molenberg. Of beter Modderberg. Een sliert van slijk stond op de ongelijke kasseien, al slippend en patinerend kon ik toch naar boven rijden, op weg naar de volgende hindernis, de Haaghoek. Direct hierna volgde de Léberg en hierboven probeerde ik nogmaals contact te leggen met Rudi. Opnieuw zonder resultaat. In gestrekte draf fietsten we nu naar de Berendries en Tenbosse. Enkel de Muur en de Bosberg lagen nog in de weg vooraleer Meerbeke eraan kwam. In Parike was nog een bevoorradingspost opgesteld van Red Bull en terwijl ik daar een klein flesje RedBull booster nuttigde brak de hel los. Hagelstenen en slagregen kwam met bakken uit de lucht. Nadat de bui overgetrokken was ging het naar de Geraardsbergse Muur. Het enthousiasme van het volk dat hier stond duwt je letterlijk omhoog. Kippenvel! De Bosberg was de laatste, maar ook die werd nog zonder al te veel problemen overgereden. Een groep losgeslagenen passeerden mij aan 40-45/u. Ik kon mijn wagentje aanpikken en keisnel reden we, op kletsnatte wegen naar Meerbeke. Op zo'n moment krijg je weer zo'n adrenaline opstoot, niet te doen. Bij het binnenrijden van Meerbeke nam die groep teveel risico's en liet ik me uit de groep wegzakken. Genietend reed ik de laatste drie kilometer naar de aankomst toe. Wat er door je lijf gaat bij het uitkomen van die laatste bocht, als die gele aankomstboog in de verte staat te blinken, dat is moeilijk onder woorden te brengen. Euforie maakt zich van je meester. Opdracht volbracht. Geslaagd. 6394 caloriën armer, dat wel, en dat die kilometerteller op 24,6 bleef steken, maakt dan allang niets meer uit. Blijft de vraag, waar zaten Rudi en Paul?? Ik bleef nu maar doorbellen en kreeg eindelijk een telefoontje terug. Rudi was gevallen in Wannegem-Lede, op de allereerste kasseistrook!! In Oudenaarde heeft hij zowat een half uur in de EHBO-post verbleven om zich te laten verzorgen aan de knie en samen met Paul en Bruno heeft hij de rest van de Ronde afgewerkt. Gelukkig konden ook zij hun Ronde uitrijden. Rudi vroeg me nadrukkelijk om Bruno te bedanken, die kilometers kopwerk voor zijn rekening genomen heeft, en veilig Paul en Rudi tot in Meerbeke loodste.
-het stuurnummer stevig vastmaken enzovoort. Gisteren beloofde ik om enkele richttijden door te geven van plaatsen waar we langskomen. Dit zijn theoretische tijden, er hoeft niet veel te gebeuren om het schema overhoop te kletsen. Enfin, dit zijn de vermoedelijke tussentijden, ingeval we om 7.00 u van het podium in Brugge afrijden: Torhout: 8u50-9.00u.(eerste bevoorrading)-Desselgem, dorp vd Ronde en tweede bevoorrading : 10.45-11.00u- Ruien, hier wissel ik van wielen om een kleinere versnelling te hebben tijdens het bergop fietsen : 13.10-13.15u. De wielen worden meegevoerd vanuit Brugge door Ferdi, die enkele vrienden bijstaat die ook de Ronde rijden. Bij deze alvast bedankt Ferdi ! De top van de Kluisberg willen we bereiken omstreeks 13.25 u. De Kwaremonttop om 14.00u en om 14.10u willen we bovenop de Paterberg passeren. Om halfdrie volgt de Koppenberg en om 15.15 uur de gemakkellijk bereikbare Eikenberg. Van hieruit resten ons nog 60 zware kilometers met tal van hellingen en kasseistroken.Er zit ook nog een bevoorrading in en als we daar 15' voor uittrekken, rest ons 2u30' om tegen 18.00u binnen te zijn. Elf uur onderweg, waarvan 10 uur fietsen. Zonder tegenslag moet dit realiseerbaar zijn denk ik. Hopelijk zit de wind redelijk goed en blijven de regenvlagen wat achterwege. Vandaag kwam ik in Eine de Radio Shack ploeg tegen op training. Armstrong was er ook bij, al grappend de rij afsluitend. Tijdens mijn middagpauze stond ik op de Haaghoek, waar het een af- en aanrijden was van wielertoeristen. En rensters, de volledige Noorse damesploeg reed gezwind de stenen omhoog, richting Léberg. Schoon om zien, letterlijk én figuurlijk
