23/10/2005 Winterduathlon Olen 3,4/26,5/3,4 1u48'16" 78/103
21/8/2005 Boerkesjogging Olen 4,2 km 17'37" 14/99
12/8/2005 Limberjogging Herselt 5km 21'42" 73/224
Papa sport en...
andere lotgevallen van de Serneelskes IronMan finisher Frankfurt 2008 in 10u58'26,2"
22-10-2006
Net niet
Vandaag stond ik aan de start van de Olense winterduathlon. Ik had stilletjes gehoopt op een plaats in de eerste helft. Dat is niet gelukt. Met een 70e plaats op 119 deelnemers kan ik niet echt tevreden zijn. Al zijn er dan verzachtende omstandigheden, ik wil geen excuses zoeken. Als er excuses zijn, dan start je niet. Dat laatste heb ik wel gedaan, dus ... Mijn oordeel over mijn wedstrijdprestaties:
*Eerste lopen (3,4km): redelijk
*MTB (26,5km): meer dan tevreden
*Tweede lopen (3,4km): ronduit SLECHT
Ik heb mijn trainingslogboek nog eens geraadpleegd en vastgesteld dat ik de laaste 5 weken nog amper aan een fatsoenlijke training ben toegekomen. Het resultaat is er dan ook naar.
Toch nog een positieve noot? Awel ja, een paar zelfs:
*Ik heb er een dikke 10 minuten sneller over gedaan, dan een jaar geleden. Het fietsparcours lag er ook droger en sneller bij, wat er zeker heeft toe bijgedragen.
*Er waren, net zoals vorig jaar, weer veel supporters. Ook de Gerry was met zijn klein mannen (vrouwen) afgezakt naar Olen. Altijd zeer bemoedigend als er een hoop bekenden langs de kant staan om je een hart onder de riem te steken.
*We hebben ons weer eens goed kunnen uitleven bij het beoefenen van onze favoriete bezigheid.
Bij de duo's stond mijn schoonbroer aan de start samen met collega Peter Dekkers. "Dekkers-Delmé" kaapten een 88e plaats weg op 114 starters in een tijd van 1u39'38". Die twee hebben zich goed geamuseerd in hun eerste wedstrijd.
Nu zondag (22/10) staat de winterduathlon van Olen op de kalender.
Vorig jaar was dit mijn eerste veldslag als mss (multi-sporter-sukkelaar).
Ik herinner mij heel veel volk en ambiance, zowel in het veld als ernaast.
William Busch mocht toen de pot van Olen mee naar huis nemen na een klinkende overwinning met indrukkende loop- en bikerssnelheden.
Ik ben benieuwd wie er dit jaar gaat winnen, waarschijnlijk zullen dezelfde deelnemers wel weer strijden voor Keizer Karels' kleinood.
Ik ondervond vorig jaar vooral hinder van weinig pedaalkracht en een constant gevoel dat de ondergrond aan mijn wielen bleef plakken.
De tweede loopsessie was helemaal een fiasco. Door een geblokkeerde maag heb ik heel veel van het tweede loopstuk moeten stappen.
En iedereen die erover kwam, frusterend was dat. Uiteindelijk klokte ik af op 1h48' ergens diep in de tweede deelnemershelft (zie uitslagentabel).
Voor dit jaar heb ik niet echt zicht waar ik sta. Natuurlijk wil je altijd beter doen en progressie ten opzichte van jaar zit er zeker in.
Maar ik moet ook de realiteit onder ogen durven zien. De scherpte van de triathlonperiode was sowieso al een tijdje weg. De gezondheidsakkefietjes
van de laatste weken en de bijbehorende gedwongen rust hebben ook niet veel goed gedaan aan mijn vormpeil.
Nochtans heb ik niet echt een slecht gevoel tijdens de zeldzame loop- en fietstrainingen die ik de laatste weken heb afgewerkt.
Al bij al dus een groot vraagteken. Ik zit stillekes te hopen op een plaats in de eerste helft, als alles meezit moet dit....
Zondag nog eens gaan biken op ons vertrouwde parcours in de Herentalse bossen. De Ronny, mijn schoonbroer en trouwste supporter tijdens mijn wedstrijden, was ook van de partij. Nu het al wat kouder begint te worden, hadden we afgesproken om 9h30. Ronny had vandaag een intensieve training van 1h30 op het programma staan, dus het beloofde een goeie repetitie te worden voor de duathlon van Olen volgende week.
Al vanaf het begin legde de Ronny de pees erop. In het begin heb ik af en toe echt moeten bijten en diep gaan. ... en stilletjes bidden dat die dat geen 90 minuten zou kunnen volhouden.
Gelukkig ging de stormram wat milderen na een klein half uurke en kwam den dezen er wat meer door. Het parcours lag perfect, het zand goed aangedrukt, niet te veel mulle stukken en slechts hier en daar een plas op de allerlaagste delen van de omloop. Iets over halfweg sloten er nog wat mannen aan en werd er stevig doorgetrokken. Ik heb er nog eens echt van genoten, af en toe de gashendel flink open en full force vooruit. De anderen als een meute buffels in mijn wiel stevig harkend om het tempo bij te houden.
Na ons gebruikelijke rondje hebben we nog flink de tijd genomen om los te trappen en te mijmeren over de duathlon in Olen. De Ronny gaat ook deelnemen bij de duo's en neemt de 26 km MTB voor zijn rekening. Voor hem is dit een goede test om te kijken of het trainingsschema zijn vruchten heeft afgeworpen. Voor mij is dat bewijs echter al geleverd. Zoals hij gisteren door de bossen stoof... dat zou hij 2 maanden geleden nooit gekund hebben.
Die vervelende verrekking en mijn bezorgheid om ook in Olen op 22/10 niet te kunnen deelnemen, deden mij beslissen eens langs te gaan bij mijn carrossier. Heel oneerbiedig om Jan Vanbrabant een carrossier te noemen maar zijn gouden handen en snel oplapwerk doorstaan in elk geval de vergelijkingstest. Daarnaast heeft hij en surplus dat hij diagnoses kan stellen zonder zichtbare schades te aanschouwen en een geïsoleerd probleem in zijn bredere context plaatst.
Na 2 minuten aandachtig luisteren en 1 minuut van manuele testjes was hij er dan ook uit: een geïrriteerde linkernier. Meteen was mijn "verrekking" (uitstraling via de lies naar de zenuwtak die zich in de binnenkant van de dij situeert), koorts en lage rugpijn verklaart. Allemaal te wijten aan één en dezelfde kwaal... Na de behandeling van het orgaan in kwestie ging het al voor 75% beter. Ondertussen is de pijn in mijn dij zo goed als verdwenen.
Ik heb er in elk geval goed aan gedaan om te rusten en ga dat nog enkele dagen zo houden. Ik zal allesbehalve in mijn beste vorm steken voor de wedstrijd in Olen maar ik zal waarschijnlijk wel kunnen meedoen en daar ben ik op dit moment al heel blij mee.
Onze tweeling is nu 22 maanden. Jezus, wat een drukte. 6u15; "papa, osaan (opstaan)... papa, osaan" geen reactie "MAMAMAMAMAMAMAMA".
Elke dag is er wel eentje die voor het krieken van de dag wil kijken of Janneke Maan aan de hemel prijkt. Sinds papa heeft uitgelegd dat Janneke Maan opstaat als de kindjes gaan slapen en omgekeerd proberen ze hun slaapritme wat verleggen zodat ze 's morgens nog een glimp van ons Janneke kunnen bewonderen. Vanmorgen was het weer prijs. De gulle glimlach en fonkelende ogen van ons Myrthe bij het aanschouwen van haar Janneke maken veel goed van het uitgeperste ochtendgevoel dat mama's en papa's zo eigen is op dat uur van de dag.
Bij ons Myrthe is het altijd carpe diem! Van 0 naar 100 in 4 seconden, onze Jarne heeft meer tijd nodig en kan af en toe last hebben van een zwaarmoedig ochtendhumeur. Maar wel één constante factor, hoe vroeger uit de veren hoe beter.
Ik frons dan ongeloofwaardig de wenkbrauwen als ons moeder zegt dat ik juist dezelfde was... maar ik kan er mij eigenlijk alles bij inbeelden. Ach, zo erg is het toch allemaal niet. Het zijn twee schatten van kinderen, wat moet een mens meer hebben.
Ik had er zin in. Nog eens lekker alles geven in Brecht. Niets dus. Vrijdag toen ik naar huis reed van het werk koude rillingen en zere spieren. Goed en wel thuisgekomen, flinke koorts. Ik wou de beslissing nog niet nemen maar nadat ik tijdens de nacht enkele keren badend in het zweet wakker werd, wist ik het wel...
Ik heb dus niet meegedaan in Brecht, ik ben wel gaan kijken en ben nog maar eens aangenaam verrast door het hoge niveau dat er toch altijd gehaald wordt op die regionale wedstrijden. De winnaar, Pieter Bracke, klaarde de klus in 1u18min. Ik heb gebaald maar ik weet wel dat ik een verstandige beslissing heb genomen door langs de kant te blijven.
Ondertussen heb ik bij een verkeerde beweging ook nog een vervelende verrekking in mijn linkerdij opeglopen. Inderdaad, na verplichte zwemrust en koorst beginnen ook de benen te protesteren. Ik zal dan maar enige tijd geheelonthouden zeker. Met al die perikelen komt de dua van Olen natuurlijk ook wel heel dichtbij. Ik laat me echter niet ontmoedigen, I'll be back...
Ik ben er klaar voor. Gisteren nog wat gaan loslopen en bij de snellere stukken voelde ik dat er "dash" in zat. Het is natuurlijk afwachten wat het biken wordt; ik heb dit seizoen nog geen enkele rit gemaakt met mijn bosduivel.
Het zwemmen daarentegen gaat veel minder goed. Ik heb een stekende pijn in mijn rechterschouder. Waarschijnlijk een beetje hevig terug begonnen na de vakantie. Ik ga mij twee weken zwemrust opleggen en dan heel rustig terug beginnen met techniekoefeningen.
De wedstrijd morgen bestaat uit 6km lopen, 20 MTB en dan 3km lopen. Mijn verwachtingen voor morgen: als ik binnen de 1u 35 kan eindigen ben ik tevreden. Binnen de 1u30 zou super zijn.
Slecht nieuws voor den Edwin die door een zware verkoudheid moet afhaken. Spijtig want ik had mij echt voorgenomen om mijn wagonnetje eens te proberen aanhaken.
Na het triathlonseizoen staan de winterduathlons er weer aan te komen. Afhankelijk van de afstand betekent dit voor mij een uur tot ruim anderhalf uur in het rood gaan. Tijdens de wedstrijd denk ik dan al vanaf het begin "waar zijn we weer mee bezig". Zaterdag staat de duathlon van Brecht op de agenda. Deze heb ik nog nooit eerder meegedaan dus ik zal niet kunnen vergelijken of mijn conditie slechter dan wel beter is als vorig jaar.
Het belooft alleszins een spannende game te worden met een wedstrijd in de wedstrijd. Den Edwin doet namelijk ook mee, en ik wil niet te laat na mijn collega eindigen. Ik dien trouwens nog wraak te nemen nadat ik in Geel in de laatste twee kilometer door hem voorbij gelopen werd. Misschien is het zaterdag wel het moment om tegen te scoren...
Het triathlonseizoen zit erop. De laatste triathlon die op mijn programma stond (Mechelen 17/9), heb ik zelfs afgezegd. Na onze vakantie aan de Côte d'Azur had ik er geen poef meer voor. Het was genoeg geweest voor mijn eerste triathlonseizoen. Te meer omdat ik tijdens mijn vakantie echt deugd heb gehad van de quality time samen met onze tweeling en Tiny. Door de training schiet er dat al eens over tijdens het jaar.
Ik ben tevreden van mijn eerste seizoen. Het was een openbaring met ups en downs maar vooral met heel veel kicks en superleuke momenten:
-27/8: Viersel 1/8: 32/125; 1:11:19
-13/8: Lommel 1/4: 101/169; 2:19:39
-16/7: Aarschot 1/8: 50/156; 1:31:57
- 2/7: Antwerpen 1/2: 381/423; 5:43:02
-14/5: Geel 1/8: 53/171; 1:10:49
Vandaag stond ik aan de start van de Olense winterduathlon. Ik had stilletjes gehoopt op een plaats in de eerste helft. Dat is niet gelukt. Met een 70e plaats op 119 deelnemers kan ik niet echt tevreden zijn. Al zijn er dan verzachtende omstandigheden, ik wil geen excuses zoeken. Als er excuses zijn, dan start je niet. Dat laatste heb ik wel gedaan, dus ... Mijn oordeel over mijn wedstrijdprestaties: 
