In deze tentoonstelling kijk ik terug op de voorbije 20 jaar dat klinkt nogal hoogdravend maar het is wel waar en In die 20 jaar is er veel gebeurd maar ja er gebeurt wel altijd wat dus zo uitzonderlijk waren die 20 jaar niet denk ik dan maar financiële crisis, Corona, ebola, oekraïne en gaza, om dan nog niet te vergeten dat we moeten besparen, het einde van de tunnel is wel of niet in zicht en DW is de meest bekende Vlaming maar ik wed dat Van Aert dat eerder is maar die doet dan niet mee in die koers.  In die zin zou ik mezelf zien als  een chroniqeur, een verslaggever, een archivaris, wel een beetje hoog gegrepen denk ik achteraf maar toch, een mens moet zichzelf een plaats geven en dan kom ik tot dit soort begrippen zonder dat ik in mijn schilderspraktijk constant denk aan die twintig jaar maar als ik ze zou omschrijven kom ik uit bij mijn jaren die dicht liggen bij die van Annie Ernaux, wiens boek je inzicht geeft hoe het er aan toe ging in die jaren en hoe wij ons voelden maar niet iedereen ziet het zo maar dat is met veel zaken zo.

De abstractie is mij lief nog zo’n goed klinkende zin in een inleiding tot mijn werk dat hier rondom mij hangt en waarvoor ik enigszins beduusd ben om het zo samen te zien en te zien dat ik vele straten en lanen in vlucht om mijn ding te doen, zoals ik altijd heb gedaan zonder mij af te vragen waarom maar in de innerlijke overtuiging dat ik met iets bezig ben dat gezien moet worden om bevraagd te worden om goed of niet goed gevonden te worden maar denk ik dan moet ik dat allemaal zeggen want het komt er op aan te kijken en te begrijpen of enkel maar verwonderd te zijn en te vragen wat heeft hij daar nu gedaan en zou hij dat wel kunnen maar daar twijfel ik ook altijd aan en ik sta dan te kijken wat er met dat doek gebeurt en hoe het er dan uit ziet en ik soms moeite heb om te zeggen dat ik het goed vind of helemaal niet en opnieuw begin en opnieuw en dat er iets heel anders ontstaat als je met de grove borstel werkt in plaats van met de fijne en omdat de hand soms andere richtingen zoekt om vrij te schilderen, zonder beperkingen, met de losse hand, zoekend naar evenwichten, frivool of ernstig, verwijzend en duidelijk of dromend. Maar de wereld raakt mij altijd zodat de werkelijkheid haar intrede doet, of beter het beeld van die werkelijkheid want een schilderij is enkel in zichzelf een werkelijkheid die kan verwijzen en ik bedenk dat dit goed klinkt en ik het moet herhalen  zodat jullie begrijpen wat ik wil zeggen maar dat hoeft niet want het zijn de schilderijen die moeten spreken en ik begrijp dat kijken en luisteren niet genoeg zullen zijn dat ik  jullie moet oproepen in de schilderijen aanwijzingen te zoeken die erin verzonken zijn nadat ik het werk heb afgesloten want dat is een bepalend moment het moment waarin ik begrijp dat alles voorbij is dat het doek spreekt en ik buiten spel gezet ben. Je kunt er corona in ontdekken, de kracht van de natuur, de aanval op onze landschappen, de oorlogen en vernielingen, de grenzen, de overmacht van de zee, de rust van de kreken. En ik bedenk dan dat ik in de vele jaren die voorbij zijn in mijn hersenen en visuele herinneringen strepen, lijnen, vormen, kleuren en composities heb gezien van de groten zoals Picasso, Kirchner, Dumas, Kiefer, Rothko, Jackson Pollock, De Kooning, onze eigen Raveel en De Keyser, Koen Van den Broek en ik heb  dit alles in een stroom die niet te stoppen is mee genomen, gekauwd en ingeslikt zoals je stoverij met frieten naar binnen slaat en je altijd herinnert hoe goed het smaken kan zonder maar één moment te denken dat die mannen benaderbaar zijn, ingehaald kunnen worden laat staan dat je Goya en andere klassiekers in je aderen zou kunnen spuiten. Bescheidenheid en stilte passen hier denk ik dan en daarom buig ik het hoofd en vraag begrip voor de vermetelheid mijn werk hier te tonen in de stad van Ensor, Kamagurka en andere heren en dames die mij hier zijn voorgegaan.

Na deze ontboezemingen past het respect op te brengen voor de verf en het materiaal dat ik gebruik, waarvoor ik betaal en soms roekeloos mee omga, als een vriend of vijand  gewillig of spartelend, dik of dun, sprekend of doods, beeldend of abstract. Als ik dit zeg denk ik aan het soms aarzelende begin, de twijfel over de aanpak, de onrust over de eerste streken, over de focus op zwart in de periode die kwam na de studie van strepen en kleur in de strepen en het schilderen van de bloemen van van Gogh in de academie,  Ik heb gehouden van zwart, een hele periode om, zoals ik wel meer doe, te bestuderen wat er mogelijk is, wat er uitkomt, waarin het proces zeker zo belangrijk is als het eindresultaat. Je kunt ervan uitgaan dat de verf mij soms stuurt, mij aanwijzingen geeft voor combinaties, die ik moet beoordelen, waarvoor ik kies of wegschilder wat ik eerst deed. Het is een zoektocht, binnen het onderwerp dat ook een zoektocht is, niet zozeer het onderwerp maar het beeld dat vorm moet krijgen, maar soms wegloopt van de vorm zoals ik dat voorzie en een andere vorm wordt die weer andere interventies noodzaakt. Een interventie kan het schilderij inhoudelijk wijzigen. Zoals een zwarte streep in een landschap het landschap aantast, wat in de werkelijkheid steeds weer gebeurt. 38 % van de natuur in Vlaanderen verkeert in een erbarmelijke toestand. Ik moet daar iets mee. Kan ik volstaan met 38 % te schilderen, of 38 % van het schilderij zwart te maken, niet met verf maar met allesverzengende teer? De schilder en de activist vallen hier samen, door een ander materiaal in te brengen zoals een activist door zijn activiteit ook de inhoud verandert.

Van deze zoektocht geeft deze tentoonstelling een beeld. Meer dan 20 jaar ligt besloten in een aantal werken die hier gepresenteerd worden. Ik hoop dat ze u raken, uw aandacht verdienen. Ze zijn een deel van onze geschiedenis.,

Guido Steenkiste

zomer 2026

03-08-2026, 09:55 Geschreven door Guido Steenkiste  
Reageren (0)

Soms moet een mens gewoon de natuur in om te bekomen van de berichten over de oorlogen in de wereld, de Pfas vergiftiging van ons water, ja ons drinkwater waarvan we weer eens de mantra te horen kregen dat de normen niet werden overschreden, terwijl iedereen nu wel weet dat de normen ook maar getallen zijn die kunnen overtroffen worden door andere normen die we dan de streefwaarden noemen en die best gevolgd worden maar niet haalbaar zijn, nu niet misschien wel over enkele jaren als iedereen een beetje van de stoffen in het bloed heeft want gestuwd door mediacampagnes van de drinkwatermaatschappijen, waar ook maar mensen de dienst uitmaken die benoemd werden door degenen die de normen belangrijk vinden of aanpassen aan de waan van de dag, ja ons drinkwater dus dat ons nu en vroeger verontrust , ons naar de winkels drijft waar ze ander water verkopen waarvan we niet weten of het wel het beste water is want afkomstig van plaatsen waar misschien ook vervuiling optreedt maar goedgekeurd door diensten die de normen hanteren zoals Poetin normen hanteert bij het vernietigen van huizen en dromen van mensen in Oekraine die dachten dat zij konden bepalen hoe het groot Russische rijk er zou uitzien of hoe het zich moest beperken tot het grondgebied van Rusland en niet van alles wat in de geschiedenis ooit Groot Rusland was geweest, maar ik wou het daar nu niet over hebben omdat mijn aflopend leventje gekruid wordt door gebeurtenissen die mij doen vergeten dat mijn wereld er toch nog goed uitziet en de moeite waard is.

Ik ging in de voorbije tijd twee keer op stap met mensen van Natuurpunt in Sint Laureins, dat dorp waar de wereld aanwezig is, meer dan elders in het Meetjesland omdat de wereld er neergestreken is in het Godshuis, kan het beter voor mensen die ontheemd reizen naar verre landen met de gedachte dat het enkel beter kan worden daar in het land waar de familie veraf is en geen wilde dieren het leven bemoeilijken, dat dorp dus waar de natuur veelvuldig en gulzig aanwezig is tussen de veelvuldig bemeste akkers van hier en daar een rijke boer die de vaart der volkeren niet heeft gemist, dat dorp dus waarvan de burgemeester verklaart dat het te veel over natuur gaat en te weinig over landbouw en dat natuur veel centen krijgt en vogels aan alles wennen,  maar nu ben ik weer de bekende weg op en dat wil ik niet dus wil ik vertellen over de wandelingen langs de Stinker dat afwateringskanaal waarmee de polders werden droog gelegd en de kreken die even verder gelegen anders zijn, maar daarover straks misschien meer als deze bijdrage dat toelaat want de plaats is  beperkt, ik zou er een boek moeten van maken maar daarvoor ontbreekt mij de ijver en de kracht om zolang te blijven zitten, elke dag weer opnieuw, maar daar ga ik weer en laat mij nu maar even bij die wandelingen blijven. Over die Stinker ligt een baillybrug uit de tweede wereldoorlog en dat is de moeite waard om even bij stil te staan en dat hebben we ook gedaan in dit landschap van bomenrijen, half afgeknakte populieren door tondelzwammen ten dode opgeschreven getuigen van een niets ontziende natuur waar het recht van de sterkste dikwijls overheerst maar dat denk ik dan terwijl Chris spreekt over de echte redenen van de vernietiging zoals hij ook een eind verder zal verwijzen naar de villa-intocht in de boerenstraten van vroeger waardoor de sfeer er verandert er meer verkeer door de straten komt, de verpaarding zijn tol eist, het geluid toeneemt en een landschap verdwijnt maar ja dat zal voor de normen wel geen probleem zijn , de bouwnormen dan die al jaren gericht zijn op verdichting in centra van de gemeenten maar die door lakse gemeentebesturen niet worden toegepast omdat de gewestplannen nu toch maar zijn wat ze zijn vijftig jaar oud en toegesneden op de eigendomsregels van die tijd waarbij bouwen zowat overal werd toegestaan om te voldoen aan de wensen van burgers die gronden in die gebieden hadden, maar denk ik nu zouden deze gedachten invloed hebben op de mensen die aan de wandeling deelnamen als team building activiteit en ik denk dat zij voldoende hadden aan de ontspannende wandeling daar langs de Stinker om het werk even te vergeten en aandacht te hebben voor de collega’s die ze al jaren hadden maar nog niet ontmoetten omdat het werk roept en privé de aandacht opeist van de druk bezette westerse mens.

Mijn tweede wandeling met Natuurpunt was van een andere allure, onder ons naar de zonnebrug in Sint Laureins, wie verzint het toch om tijdens de winter te vertrekken aan de zonnebrug, een stilteplek waar een b&b huist met grote allure, onder ons schreef ik omdat we met gelijkgestemden uit de hele streek op wandel gingen door bekende en minder bekende kreken, kreekjes, rietranden tussen die zonnebrug en de st jansbrug. Bekend terrein maar toch altijd verrassend met de fouragerende eenden en ganzen, zelfs een roodborsttapuit , de hoentjes en buizerds boven ons als drones de horizon afspeurend naar prooien, waarom denk ik dan aan drones als de zon de kou verjaagt, de wind veraf is en het gezelschap ons kan boeien met verhalen over ingrepen aan de oude Kale, de Vinderhoutse bossen, de bedreiging van het Drongengoed door de winnaars van de laatste battle om de volksgunst, om miljoenen te laten stromen richting de wapens, de aanval of verdediging wie zal het zeggen.

En dat nog. Mijn krant meldt dat de energie-intensieve industrie, die industrie dus die enorm veel elektriciteit en gas verbruikt en ongelooflijke hoeveelheden Co² uitstoot een klein miljard krijgt om de energiekosten te temperen en nog eens 260 miljoen om de emissierechten te verlichten? Dat geld kwam toe aan het Klimaatfonds  waarmee het Vlaams klimaatbeleid had moeten betaald worden. Tweemaal voorwaardelijk en als je dan nog weet dat Natuurpunt op droog zaad wordt gezet en daardoor weinig of geen financiering meer krijgt om natuurgebieden te kopen dan is de oproep niet misplaatst in actie te komen, de rug te rechten en te zeggen dat het genoeg is geweest, anderen daarvan te overtuigen en het hout te verzamelen om barricaden te bouwen om de afbraak te stoppen de tegenbeweging in te zetten mensen te overtuigen uit de luie stoel te komen te wandelen te blijven wandelen tot een andere wereld in zicht komt.

Helpen drones ons om de nodige budgetten te mobiliseren zoals dat bij defensie lukte?

Guido Steenkiste in battle dress na de ontvoering van Maduro

21-04-2026, 09:55 Geschreven door Guido Steenkiste  
Reageren (0)

,Mijn dorp

Toen ik in mijn dorp verliefd werd reed ik door zandwegen naar haar, door diepe voren mul zand waar ik met mijn fietsje door denderde in blijde verwachting van de ontmoeting die zou uitlopen op onze trouw en kindjes. Ik veroverde langzaam mijn dorp door te wandelen naar de bossen, mij te ergeren aan de cross mania die toenmaals kampioenen opleverde maar de hele omgeving verpestte met lawaai en stank, ontmoette mensen in de plaatselijke voetbalclub en de school en leefde er aangenaam en gelukkig.

Korte tijd nadat ik er woonde veranderde de tijd. Er was sprake van de vaart der volkeren, van gewestplannen en verkavelingen, geroddel over burgemeesters die hand- en spandiensten leverden aan grondeigenaars en boeren, het succes van een kleine koekenbakker die suikerachtige wolken over de gemeente stuurde. De verkavelingen kwamen er, gedeeltelijk en zogezegd voor de plaatselijke bevolking die wel eens in een moderne woning wilden leven, en met veel mensen die in de rand van de bossen en erin hun woning wilden verwerven. Mee in de vaart der volkeren, los van het dorpse leven ontwikkelden die nieuwe verkavelingen terwijl in het dorp de middenstand stilaan uitstierf, enkel nog een grootwarenhuis overbleef. Het verkeer nam toe.

Het verkeer nam toe maar dat was niet zomaar een toevallig gegeven. Mijn dorp was ondertussen gefusioneerd met een ander dorp met daartussen een expressweg die in mijn hoofd wel zou worden omgebouwd tot een heuse autoweg. De vaart der volkeren deed hier ook haar werk. Door een ondoordachte beslissing van het toenmalig gemeentebestuur verloor het nieuwe dorp zijn onschuld. Alle verkeer dat vanuit de naburige gemeenten van het nieuwe dorp naar de autoweg moest, werd afgeleid naar de overgang tussen de twee dorpen, die nu mijn dorp waren geworden. Van heinde en verre, zelfs uit het buitenland werd mijn nieuwe dorp overstroomd door auto’s en steeds meer en grotere vrachtwagens zodat de leefbaarheid in beide dorpen, die nu mijn dorp waren, met rasse schreden afnam. De roep om iets met dat verkeer te doen steeg omdat de leefbaarheid van mijn dorp afnam.

Ondertussen was de koekjesfabriek met de weeïge geur uitgegroeid tot een potige kmo die na de generatiewissel steeds meer appetijt kreeg. Met de steun van grote heren werden plannen gemaakt om de wereld te veroveren. En zo geschiedde. In de loop der jaren bouwde men het imperium uit dat nu het centrum van mijn oorspronkelijk dorp beheerst. Niet enkel bouwde men steeds meer grote en hogere gebouwen, er kwam steeds meer volk werken en er reden steeds meer vrachtwagens in en uit. Daarbij bleef het niet. Men kocht de buren uit die niet konden weerstaan aan de aanlokkelijke voorstellen zodat nu het halve dorp eigendom is geworden van de koekjesbakkers en de plannen voor verdere uitbreidingen zich laten raden. Het dorp waar koekjes werden gebakken is stilaan in de uitverkoop voor een multinational die er niet thuis hoort.

Mijn oorspronkelijke dorp is in zijn kern, rond de kerk, druk, erg druk, onleefbaar bijna, zodat nieuwe ingrepen zich opdringen. Lang leeft de wil om de koekjesbakkers nog meer armslag te geven en het dorp, mijn dorp van vroeger, te ontlasten van al dat drukke verkeer. Een ringweg dus. Nadat jaren geleden een reservatiestrook werd voorzien, maar om de uitbreiding van de bakkerij weer werd verlaten, is er nu weer een plan om een ringweg te maken zodat het bedrijf kan aansluiten op de autoweg in zijn achtertuin. Dat daarbij weer beton zal worden gegoten door woon- en landbouwgebied is een detail in de plannen. Ontharding is in Vlaanderen een doelstelling maar hier komt er meer verharding. ( In woongebieden mag er van de Vlaamse Regering geen verharding bijkomen, in landbouwgebied moet er tegen 2050 20 % onthard worden.)

Ter compensatie wordt een deel van een woonuitbreidingsgebied geschrapt en worden de onbebouwde delen van het Scheutbos ingebracht. De compensatie is dus nogal symbolisch want nog meer woningen brengen nog meer verkeer met zich mee, de straten rond het woonuitbreidingsgebied zijn woonstraten die niet meer verkeer kunnen verdragen en het Scheutbos is in een vorige procedure reeds beschermd. Blijkbaar denkt men er niet aan overbodige verharding uit te breken of de lintbebouwing een halt toe te roepen.

Ondertussen blijft het bij de burgers stil. De burgers van mijn dorp zijn niet geneigd voor hun dorp te strijden. Zij hebben de verkavelingen ondergaan, een deel van het bos verloren aan bebouwing. Nu is het weer ongelooflijk stil. Niettegenstaande er grote veranderingen op til zijn. Ikzelf heb besloten het initiatief nu eens aan anderen over te laten. Het moeten niet altijd dezelfden zijn die op de barricaden staan.

Misschien is de tijdsgeest er ook niet naar. Wie gelooft nog in de procedures die opgezet zijn, de inspraak die geen medezeggenschap oplevert omdat de beslissingen al binnenskamers zijn voorbereid en doorgepraat met de belanghebbenden, de compensaties doekjes voor het bloeden zijn. Het moeten mensen met veel moed zijn die het dorp willen beschermen. Misschien lees ik de tijd verkeerd en vinden de mensen dat ze mee moeten, mee met de ontwikkelingen, mee met de roep om meer, groter, winstgevender. Daar lijkt het naar.

(Noot: In Idegem werd de verlenging van omgevingsvergunning van het palletverwerkend bedrijf Foresco niet toegekend omdat er overlast is door zwaar transport en hinder voor de woonomgeving. Het bedrijf zal de productie verplaatsen.)

03-11-2025, 09:46 Geschreven door Guido Steenkiste  
Reageren (0)

Omdat wij verward zijn in verwarrende tijden.

Het is alsof ik mijn leven niet in de hand heb in deze turbulente tijden omdat de gebeurtenissen mekaar zodanig vlug opvolgen dat ik niet meer de tijd heb te overdenken wat ik gisteren dacht, waarover ik gisteren zeker was en onzeker, wat ik gisteren zei en vandaag alweer in vraag stelde terwijl ik mij de vraag stelde of ik dat wel in vraag moest stellen omdat het overduidelijk was dat het antwoord mij niet zou bevredigen. Neem nu de kwestie van het water, waarover nu weer acties worden opgezet, watermonsters moeten worden aangevoerd, 5000 waterkenners die testjes gaan uitvoeren om te kijken hoe het met onze waterkwaliteit is gesteld terwijl we allemaal weten dat het niet goed is met het water, want we kunnen er nog altijd niet in zwemmen en er zitten allerlei stoffen in, ook stoffen die we niet kennen, die in allerlei productieprocessen worden gebruikt om het consumentisme terwille te zijn, om ons het leven gemakkelijk te maken, om de winsten van bedrijven te verhogen of allerlei verkopers de mogelijkheid te geven producten in te voeren uit landen die ons pakjes, massaal veel pakjes leveren waarvan we niet weten wat er in zit, maar die zo goedkoop zijn omdat de mensen die eraan werken bijna niet betaald worden en er allerlei grondstoffen in verwerkt zijn die niks kosten, die we nooit zullen kennen, maar aan onze huid smeren of aan onze voeten doen, of straks op het strand de kleuren zullen bepalen van de bikini’s en strandstoelen. Om dan nog maar te zwijgen over de stront die nog steeds in onze rivieren terecht komt, in onze grachten op de eerste plaats omdat we nog altijd niet kunnen voorkomen dat de stront  van de landerijen afdruipt samen met de pest- en andere fungiciden. Stront ook van die gemeenten die geen rioleringen of onvoldoende rioleringen hebben om alles zorgvuldig af te voeren.  Daarom kunnen we nog niet zeggen dat onze waterlopen schoon zijn en we niet kunnen zwemmen waar we willen, in open lucht als het zomer is en het leuk is om in het open water te springen zoals we vroeger deden, zonder of met broekje, in de vaart of een plas waar we onze jeugdige zonden zouden bedrijven zonder zorgen over Putin of Trump, atoombom boven onze hoofden en F35 s in de broekzak van één of andere Minister die denkt dat hij Bonaparte is en de oorlog als zijn broer ziet, de mensen opzweept en ons vreselijk op kosten zal jagen, wij en onze kinderen en kleinkinderen en weer zal het 80 jaar duren vooraleer we door hebben dat de Rus niet komt, de Iraniër niet en ook de Chinees niet omdat we allemaal denken dat we elkaars vijanden zijn en veel te sterk om een robbertje mee te vechten. Of denk je echt dat er een dwaas zal zijn die een kernbom zal gebruiken als die geen Amerikaan heet, want het zijn de Amerikanen die de kernbom hebben gebruikt, voor het goede doel om een oorlog te beëindigen, maar toch ze hebben die gebruikt, maar denk je werkelijk dat er een zot op deze aarde leeft die de macht zal hebben ons te vernietigen, onze beschaving, heel West-Europa, en daarna Oostland en daarna China en Amerika en dat dan niets zal overblijven , niets van dat alles wat we zo hebben bemind, geen impressionisten meer, geen brutalisten, geen Zadkines en geen polen. Of juist wel enkel nog natuur die zal ontstaan als alles vernietigd is, als de zeeën buiten hun grenzen zijn getreden wegens de smelting van de ijskappen en de mensen niet meer overleven. Enkel natuur die zich in duizenden jaren weer zal moeten herstellen van de catastrofe, zoals na de ijstijden als de dinosaurussen verdwenen en de zeezoogdieren de diepten van de zeeën opzochten om te ontsnappen aan de hartverscheurende tijden die geen mens overleefde.

We zullen het water nog eens onderzoeken terwijl de leidende klasse ons voorhoudt dat de klimaatproblematiek maar voor te lachen was, dat al die wetenschappers maar charlatans zijn die graag de wereld rondreizen om aan mekaar te vertellen dat hun verhalen gebaseerd zijn op cijfers die niemand meer wil zien want dat er andere zaken zijn die nu prioritair zijn, zaken van levensbelang waar miljarden in moeten geïnvesteerd worden omdat we bang zijn van mekaar, bang van de wapens die we tegen mekaar opstellen, steeds meer wapens om de vrede te herstellen , te bewaren, te dreigen en af te schrikken.  We zullen het water onderzoeken omdat we toch bezig moeten blijven, onszelf verzekerend dat wij in het grote spel niet meespelen maar in het kleine nog wel een rol kunnen opeisen, onszelf het gevoel geven dat het ertoe doet wat we doen en dat dit een medicijn is tegen die pijn van de machteloosheid over wat er zich in de grote wereld afspeelt, tegenover het bombarderen van hele bevolkingen, het vergiftigen van onze lucht en ons water door anderen die hieruit profijt halen, die niet inzien dat het de verkeerde kant opgaat en de wereld kapseist.

Wij zijn de pedalen kwijt en toch weer niet omdat we doorgaan met fietsen, in één of andere richting, het doet er niet veel toe welke richting we kiezen, want we leven in een tijd waarin de richting niet meer door ons wordt bepaald, al is het natuurlijk zo dat we enkel de idee hadden dat wij bepaalden welke richting we uitgingen maar dat deden we allang niet , hebben we waarschijnlijk nooit gedaan, we hebben wel geprobeerd de vlag te hijsen en voor te gaan maar wij zijn waarschijnlijk de vlag en de weg kwijt en zij die ze hebben overgenomen gaan een weg die wij nooit zouden hebben gekozen, maar omdat velen zoals ons de pedalen kwijt zijn kunnen zij doen wat zij met ons willen. Zelfs nu watermonsters nemen om vast te stellen dat het jaar van het leefmilieu 1987 was en wij met een boot de Schelde afvaarden om met de Minister vast te stellen dat het water te vuil was om in te zwemmen.

09-06-2025, 09:35 Geschreven door Guido Steenkiste  
Reageren (0)

 Van een goede vriendin kreeg ik het boek “ Geluiden van het leven” van Karen Bakker. Na het boek van Wohlleben over het geheime leven onder de grond dat bomen en planten in evenwicht houdt of in onevenwicht brengt en het boek van Drouet, die het land uitgepest is,  dacht ik dat we het gehad hadden met het doorgronden van al dat leven rondom ons. Niets is minder waar.

Zo verrassend is het nu ook weer niet dat walvissen communiceren met geluiden. Maar dat ze de wereld zien door middel van geluid is toch niet voor iedereen vanzelfsprekend. “Geluid is snel, sneller dan licht, zodat zeezoogdieren veel verder horen dan ze zien.“ Wij horen de walvissen als ze onderling communiceren, orka’s hebben dialecten waardoor de scholen uit elkaar kunnen gehaald worden door ervaren luisteraars.

Een tweede vorm van geluid is de echolocatie waardoor sommige walvissen hun omgeving in kaart brengen. Hun oor is wat voor ons ons oog is. Daarnaast kennen we ook de walviszang wat zou kunnen te maken hebben met paargedrag.

Via bandopnames ontdekte men de patronen in het gezang en de andere geluiden. Het gezang heeft niet enkel betekenis voor de soort walvissen, ook vallen er structuren in te ontdekken. De familie Payne luisterde 31 jaar naar opnames en ontdekte de patronen in de buitenaardse geluiden. Hun werk culmineerde in een muziekalbum dat nog steeds de best verkochte opname van natuurgeluiden is.

Katy Payne wou het eerste olifantenwoordenboek samen stellen. Andere wetenschappers konden met zendertjes vast stellen dat kuddes hun bewegingen op elkaar afstemmen. Ze kwam er achter dat olifanten infrageluiden maken, infrasoon die op lange afstand door de dieren hoorbaar waren. Ook om partners te zoeken gebruiken de dieren infrasone geluiden. Mannetjes en vrouwtjes leven afzonderlijk maar de bronstige vrouwtjes maken laagfrequente geluiden waarop de mannetjes reageren.

Het bioakoestisch onderzoek dat naderhand werd opgetuigd werd ook een belangrijke factor in het beschermen van de olifanten. Het olifantenwoordenboek schoof naar de achtergrond voor een olifantenteller en  een geautomatiseerd waarschuwingssysteem. Met gebruik van AI systemen kon het systeem olifantengeluiden registreren zonder het kabaal van de jungle. Zelfs stropers kon het systeem detecteren. Daarmee is echter de stroperij niet gestopt.

Uit de bio akoestische onderzoek van de twee diersoorten met grote hersenen is de vraag gerezen of diersoorten met kleinere of geen hersenen ook kunnen luisteren en communiceren. “ Wetenschappers zijn aan het leren dat een immens scala van soorten luistert en geluid maakt op manier die we nog nauwelijks begrijpen.”

De schildpadden bijvoorbeeld.  Die maken geluid, veel geluid, boven water maar ook onder water. Met hydrofoons kon Giles dat vast stellen. Eerst moest ze vijfhonderd uur aan audio-opnames doorploegen om tot het besluit te komen. Ferrara een andere onderzoekster documenteerde 2122 unieke schildpadgeluiden. Ze toonde aan dat die geluiden gebruikt werden om o.a. hun gedrag af te stemmen. Ze ontdekte ook dat babyschildpadden geluid maken voor ze uitkwamen. Men gaat ervan uit dat de embryo’s elkaar op de hoogte houden van hun ontwikkeling.

En wat met planten? Als Microsoft er zich al mee bezig houdt om via blauw en rood licht  negatieve en positieve boodschappen te geven aan planten, en kamerplanten sensoren krijgen die vocht in de bodem monitoren en toegang hebben tot sociale media dan belanden wij in een zone die onze wenkbrauwen doen fronsen. Dit zijn elektronische handigheidjes die niet bewijzen dat planten met ons kunnen praten. Wil je het zelf proberen? Bestel enkele apparaatjes, verbind die met de plant en die reageert zoals het scherm van je smartphone.

De fytoakoestiek is nog andere koek en is controversieel. Bewezen is dat planten reageren op geluid, ultrageluid zou een alternatief voor pesticiden kunnen zijn. Reageren, goed en wel, maar of planten geluid maken is pas controversieel. Onderzoekers hebben wel aangetoond dat planten over een geheugen beschikken. Wetenschappers brengen het vegetatieve sensorium nog maar in kaart , een vegetatieve kennisleer. Zoals Darwin al aangaf heeft onderzoek aangetoond dat planten geluid kunnen detecteren, op geluid reageren en onderscheid maken tussen ecologisch relevante geluiden en andere. Maar enig sceptiscisme blijft of planten kunnen horen als mensen.

“ Als de voorspelling van een batterijloos internet van geluiden uitkomt, zou dat het akoestische natuurbehoud in staat stellen om overal ter wereld bedreigde diersoorten te beschermen.” ( Karen Bakker)

18-02-2025, 09:22 Geschreven door Guido Steenkiste  
Reageren (0)

Kijken en mijmeren in 2025

Kijken naar buiten, waar de natuur zich bevindt, over het gazon dat getemde natuur is,  naar de wilde natuur waar allerlei planten beschutting, onderkomen en thuisadres leveren, niet aan de vermaledijde eksters en kauwen die er wel hun jachtterrein en fourageer gebied hebben tussen de zwerm houtduiven waarover ik hier vroeger schreef, maar wel aan de roodborstjes, de mezen, de merels en lijsters, de boomklevers en spechten. Wat een spektakel is het soms, een komen en gaan, met charme invliegen, landen en weer opstijgen, pikken met de staart bevend van opwinding, alsof het alle dagen paartijd of toch minstens flirttijd is, schichtig kijkend of er geen kat in de buurt is, die van de buren natuurlijk maar ik weet niet welke buren, want die beesten zijn er in alle maten en gewichten, kleuren ook van vacht, en sluipend, steeds op jacht, ik weet niet waarom want thuis wachten de schaaltjes met industriële kattenbrokken en drankjes zodat de lieverds niets tekort komen. Al die vogels dus die ’s morgens als ik wel eens aan het werk ben ook in de herfst of de lente zorgen voor een symfonie waar de klemtonen gelegd worden door verschillende solisten,  die geschoold in vogel-thuisonderwijs de melodieën kennen die hun voorouders ook al zongen, zoals d’ouden zongen zingen de jongen is toch het vergeten spreekwoord in deze tijden van lichtbeelden die de jongeren verleiden niet meer te zingen zoals d’ouderen, maar is dat niet altijd zo, tenminste ik herinner mij zoiets, over uitgaan en drinken, meisjes en autorijden, geloven of niet, maar dat past hier nu niet erg in een mijmering over wat ik zie en voel als ik kijk naar mijn tuin die er in deze tijd van verdronken en verwarmde winter uitziet alsof het lente zal worden. Dan komen de trekkers te vroeg terug, en zijn de groene loten aan de stammen geen voedsel, hun tijd voor,  missen ze straks de bloesems die op een koude meidag sterven onder een late winterprik. Maar het spektakel gaat continu door ook als we niet kijken, ook als we er niet zijn, als we weer eens in een oorlog verzeild geraken, een overstroming zoals die in de streek van Valencia of in ons eigen Vesder vallei. De gedachte dat de natuur dat alles zal overwinnen krijgt ondersteuning, elke dag als ik naar mijn tuin kijk.

Eenmaal buiten is de hoop stenen die ik ergens in een hoek van mijn tuin heb gegooid met de bedoeling een schuiloord te bieden aan allerlei andere dieren een uitdaging. Ik verleg er wel eens een steen, dat doe ik ook wel eens ergens anders, maar daarover een andere keer, en ik sta dan met mijn mond vol tanden als er een salamander wegschiet, pissebedden zich in groepen verplaatsen naar oorden waar het donker blijft en er geen verstoring van hun territorium is, wist je ten andere dat de pissebedden kreeftachtigen zijn die zich aangepast hebben aan het droge leven. Ik vergaap mij aan de kleuren van de kevers die in de onderste lagen van de steenhoop zich in de grond ingraven en ook tussen de stenen een plaats vinden om in leven te blijven, aan de naaktslakken die vorige zomer zich tot meer dan twee meter op mijn ramen voelden als alpinisten, waar naartoe dacht ik dan, want daar boven is er geen voedsel, maar misschien wel een onderdak of een plaatsje om zich schuil te houden. Mieren zijn er ook overal en ook in mijn hoop, spinnen ook die met hun 8 poten zich staande houden in de valleien en bergtoppen van mijn hoop. Duizendpoten, miljoenenpoten, larven van allerlei allooi en dan al die dieren die ik niet herken, die ik ook niet moet kennen want zij kennen mij ook niet, maar die daar zijn in dat schattenhuis, dat na enkele jaren een burcht is geworden voor al dat grut dat de mens verwenst of minstens niet dicht bij huis wil hebben maar dat een wezenlijk onderdeel vormt van mijn tuin. In het leven van mijn tuin leveren zij een deel van de voedselkringloop die feilloos circulair is en eindigt in de bomen en vogels die de tenoren zijn in het spel dat de natuur speelt. Is dit een spel of ernst, een ingewikkeld kluwen van leven en laten leven, van dood en verderf, waarin de cyclus van het leven zijn spiegelbeeld kent, want tenslotte zal dat alles overleven zoals wij en doden en gedood worden zoals de mensheid dat nog steeds doet.

18-02-2025, 09:11 Geschreven door Guido Steenkiste  
Reageren (0)

Verzet

De generatie zestigers, ook wel babyboomers genoemd, bouwden een toekomst van vrijheid, ongeremde dromen, op een kerkhof van een grote oorlog. Die generatie zag de welvaart toenemen in een ongeremde groei van werk, inname van open ruimte, vervuiling en ongeziene welvaart. Veel ging ten koste van stilte, ruimte, gezondheid en cohesie. Dus kwam er verzet. Verzet tegen de bedreigingen die de gezondheid aantastten in de eerste plaats, maar ook het verlies van natuur en identiteit van dorpen en steden.

Wij zijn nu een leven verder. Generaties zijn gekomen en gegaan en de vroegere problemen zijn minstens herkend, door sommigen erkend, niet opgelost. De rivieren blijven te vuil om in te zwemmen, de natuur kreunt onder het geweld van consumentisme, insecten verdwijnen door het gebruik van middelen waartegen ook toen werd geprotesteerd, wegen worden nog steeds verbreed of aangelegd, mensen worden in een steeds sneller wordende tijd elementen in ontwikkelingen en verliezen hun identiteit.

Ondanks het feit dat de wetenschap onomwonden stelt dat de aarde er niet goed aan toe is, dat ingrijpen zonder dralen is vereist, groeit het verzet om de nodige maatregelen bij hoogdringendheid te nemen.

Of het nu rechts heet of extreem rechts, uiterst links of flinks, er is duidelijk een slag bezig in het hart van Europa tussen diegenen die de wetenschap volgen en niet twijfelen aan de maatregelen die genomen moeten worden en zij die willen vertragen, die de pil voor de volgende generaties willen reserveren. Trager ingrijpen in de CO² uitstoot door langer met verbrandingsmotoren te rijden, meer en langer mest laten uitrijden, de lage emissiezones in steden aanpakken, het natuurherstel ophouden omdat dit tot ongewenste ingrepen leidt, vergunningen vergemakkelijken om meer armslag te geven aan bedrijven, de democratische inspraakregels aanpassen zodat het verzet monddood wordt gemaakt, de regels voor renovatie voor gebouwen uitstellen , de natuurverenigingen aanpakken zodat de boeren en eigenaars hun  zin krijgen, de lijst voorstellen is genadeloos en eindeloos gericht op datgene wat verworven leek. Wat verworven dreigde te worden frustreert of vertraagt men.

Het is altijd zo geweest en het zal altijd zo zijn dat de belangen van sommigen botsen met de doelen en verlangens van anderen. En blijkbaar is de slinger nu doorgeslagen naar de kant van de non believers, de mensen die denken dat niet alles moet gedaan worden om de aarde te redden voor volgende generaties, die denken dat de koopkracht belangrijker is dan het natuurherstel en het terugdringen van CO², dat de korte termijn het gewin geeft om de geschiedenis een andere richting uit te sturen.

Een deel van de bange bevolking volgt daarin. De oorlogen aan de grenzen van Europa zorgen voor ongeloof in de consumentenhoofden, de volksverhuizingen in de wereld waar Europa wat gevolgen van ondervindt, zorgen voor wantrouwen en onzekerheid.  De politiek die in de voorbije twintig jaar er niet voor gezorgd heeft dat het oplossen van wachtlijsten geen fata morgana’s zijn voor velen, heeft er ook geen goed aan gedaan. Men heeft daarbij gekozen voor het wegzetten van groepen, gedacht  de zaken op de spits te moeten drijven. De bange bevolking ziet daarin evenzovele redenen om te geloven in de rattenvangers van Hamelen die niet de problemen van vandaag oplossen maar ze gebruiken om hun eigen macht uit te breiden.

Verzet is dan ook nodig. Om de doelstellingen van Parijs te halen, om onze bodem en rivieren te bevrijden, om de natuur te herstellen, om de Co² uitstoot te beperken, de gevaarlijke kernenergie buiten de deur te houden, onze autonomie te behouden en de vrijheid om te zeggen dat het de verkeerde kant opgaat.

28-11-2024, 09:55 Geschreven door Guido Steenkiste  
Reageren (0)

Groen kiest in december een nieuwe voorzitter. Wat moet die doen?

In de eerste plaats moet de voorzitter met zijn/haar ploeg met pit en durf het verhaal uitdragen, strijdvaardig en konsekwent. Het groene verhaal dient herschreven te worden rekening houdend met de huidige omstandigheden en zonder ideologische scherpslijperij, met in het achterhoofd dat het vijf over twaalf is met het klimaat, de wereld in brand staat en onze mogelijke kiezers moeten kunnen volgen waarom keuzes gemaakt worden. Samen met allerlei krachten in de samenleving dient het verhaal de tegenmacht te stofferen

Daarnaast moet hij/zij in staat zijn een ploeg te vormen die de partij kan doen draaien en swingen. Daarvoor is een visie nodig om de partij te organiseren vanuit en met de basis. Organiseren betekent de slagvaardigheid vergroten door duidelijke doelstellingen na te streven en die met zijn allen te realiseren. Dit is een deel van de tegenmacht die Groen in de samenleving kan verzamelen.

De voorzitter en zijn/haar ploeg moet samen met de verkozenen de punten opzoeken die het gezicht van de partij duidelijker en rechtlijniger vorm kunnen geven. Onze mogelijke kiezers overtuigen van de route die we rijden is een belangrijke opgave voor de gemandateerden. Daarvoor moet de voorzitter en zijn ploeg geloofwaardig zijn om met het brede en nieuwe middenveld, van vakbonden tot werkgevers, van armoedeverenigingen tot universiteiten het verhaal telkens weer te evalueren en te updaten.

Groen heeft tenslotte nood aan een figuur die in deze mediawereld zijn streng kan trekken. Hij/zij moet er staan en voor de brede achterban – diegenen die ooit Groen stemden of eraan dachten het te doen-geloofwaardig en deskundig overkomen. Hij/zij moet dus van vele markten thuis zijn en kunnen omgaan met de mainstream media

Groen moet er in slagen een middelgrote partij te worden die zowel in de oppositie als in het bestuur genoeg geloofwaardigheid bezit om de taken die ze voor zichzelf bepaalt uit te voeren.

Het vormen van een tegenmacht is nodig.

1.     Die tegenmacht dient politieke invloed te verwerven, dus beleid te kritiseren, maatregelen voor te stellen en deze te realiseren. Dit kan enkel met een goed georganiseerde partij die konsekwent het ecologisme verdedigt tot in de kleinste hoeken van Vlaanderen. Ieder lid moet zich kunnen scholen in de uitbouw van de partij om de tegenmacht vorm te geven. Mobiliseren en druk uitoefenen, in het bijzonder via de nieuwe media liggen binnen ieders bereik. Educatie en bewustwording vormen elementen van deze opbouw.

2.     Het neo-kapitalisme of het Trumpisme vragen om tegenmacht ook op de economische terreinen. Het ontwikkelen van strategieën en taktieken om met deze bedreigingen om te gaan, het ontwikkelen en ondersteunen van initiatieven die de klemtoon leggen op duurzaamheid in plaats van groei op korte termijn,  het promoten van circulariteit, gemeenschapsvorming en solidariteit, geven economische en sociale perspectieven aan jongeren en burgers.

3.     Tegenmacht vraagt om samenwerking. In alle lagen van de samenleving dienen Groene kernen samen te werken met wetenschappers, vakbonden en andere activistische groepen om de status quo te veranderen en technologische en wetenschappelijke innovatie vorm te geven.

4.     Tegenmacht kan mogelijke kiezers betrekken bij de vormgeving van de samenleving. Daar zit het grote potentieel voor Groen. Deze mogelijke kiezers vormen een reservoir voor een democratische samenleving.

Guido Steenkiste

28-11-2024, 09:50 Geschreven door Guido Steenkiste  
Reageren (0)

1.    De stikstofproblematiek in het kort

In ons land slaat gemiddeld 24 kg stikstof neer per hectare per jaar. Stikstof is een schadelijk gas voor mens en natuur, komt vooral uit de landbouw en het verkeer. Uit de landbouw valt het neer als ammoniak, en uit het verkeer als N0x. Dit laatste is vooral schadelijk voor mensen die al longklachten en astma hebben. In de natuur verandert stikstof de fauna en flora. Grassen en stikstof minnende planten gedijen, ten koste van andere planten zoals de pinksterbloem, de echte koekoeksbloem, de margriet en het muizenoor. Ook het nectaraanbod vermindert, insecten gaan achteruit, bijen en vlinders hebben het moeilijk.

In alle bossen in België zijn de kritische stikstofdrempels overschreden  waardoor bodemverzuring optreedt, de mineralenbalans is verstoord waardoor eiken minder vitaal zijn. Ongewervelde dieren zoals slakken en pissebedden gaan achteruit, er zijn minder rupsen, waardoor het vogelbestand afneemt.

2.    De grote strijd die we de voorbije maanden meemaakten rond het stikstofdecreet heeft weer eens laten zien dat de politiek zich geen raad weet met de stikstof die massaal neerslaat ten gevolge van de beslissingen uit het verleden om o.a. de grootschalige landbouw zijn gang te laten gaan. Invoer van soja en ander voer, export van vlees en overschotten van mest, de uitstoot van grote hoeveelheden stikstof en ander stof vormen de ingrediënten van de problematiek waarmee Europese landen te maken krijgen. De boerenbetogingen die overal in Europa de kop opsteken zijn het gevolg van deze ontwikkelingen waarin de boer geprangd zit tussen het landbouwmodel, de schuldgraad van de landbouw en de maatregelen die nodig zijn om de natuur enigszins te beschermen.

3.    Maar de landbouw is niet de enige boosdoener in het verhaal Ook het verkeer heeft een belangrijke inbreng als het gaat om de uitstoot van stikstof. De maatregelen die het verkeer een ommezwaai laten maken zijn aan de gang. Het elektrificeren van de vloot heeft als gevolg dat de stikstofbijdrage van het verkeer aan het dalen is en er mag verwacht worden dat dit in de komende jaren tot drastische verminderingen van uitstoot zullen leiden. Ook de toename van fietsers en de druk op goed elektrisch openbaar vervoer versterken de tendens.

4.    Maar het is nog niet zover. Nog steeds is de grote meerderheid van nieuwe wagens niet elektrisch, dus mogen we verwachten dat het zeker nog tien tot twintig jaar zal duren vooraleer de stikstofuitstoot door het verkeer verwaarloosbaar zal zijn. Vandaar dat het ons interessant lijkt de situatie voor het Leen en aangelanden te bekijken als de Ring rond Eeklo wordt doorgetrokken.  

5.    Volgens eerder onderzoek is het verkeer in Eeklo vooral bestemmings- en herkomstverkeer ( Grontmij). Zoals we vroeger al stelden zouden maatregelen als de Ring dus een beperkte invloed hebben op de situatie in het centrum van Eeklo. Enkel een beter geleidingssysteem zou daarop ingrijpende gevolgen hebben maar de politiek in Eeklo heeft daar nooit oren naar gehad. 

6.    27 000 auto’s per dag, 76 % Personenwagens, 4 % bestelwagens, 20 % vrachtwagens waren destijds de tellingen, waarschijnlijk gaat het nu om een veelvoud ervan waarbij het aantal vrachtwagens zal doorwegen, zoals de nationale cijfers aantonen. De stikstofproblematiek in Eeklo zelf zal dus niet significatief dalen, de gevolgen voor de bewoners blijven dezelfde of zijn nog toegenomen. Wat zou kunnen helpen is een vermindering van het aantal vrachtwagens door het centrum door de ruit rond  Eeklo maximaal te doen gebruiken. Om de leefbaarheid van Eeklo te vergroten is enkel een knip doorslaggevend.

7.    De stikstofproblematiek en de Ring langs het Leen.

De hoeveelheid uitstoot voor personenwagens bedraagt  21 g stikstof per kilometer, personenwagens op diesel 365 g per km en  vrachtwagens 112 g.

Als 50 % van de wagens, wat waarschijnlijk een onderschatting is, 12500 auto’s, 1330 bestelwagens  en 3000 vrachtwagens langs het Leen zullen rijden zal meer dan 500000 g per km stikstof , 500 kg per km, elke dag uitgestrooid worden over de wijken rond de Ring, de nieuwe verkavelingen en appartementen en de velden en de bossen van het Leen.

De gevolgen zullen desastreus zijn voor dit gebied waar ook enkele landbouwbedrijven zorgen voor een bedreigende ammoniakuitstoot.

8.    Vergunningen en stikstof voor de Ring rond Eeklo

De toekomstige uitstoot van het verkeer dat gebruik zal maken van de Ring is tot nu toe en zo ver we weten niet in kaart gebracht. Het kan een bedreiging vormen voor de toekomstige vergunningen die landbouwbedrijven in het gebied zullen aanvragen. De vraag dient gesteld of zomaar vergunningen  kunnen afgeven worden voor de verdere aanleg van de Ring, gezien het stikstofprobleem, dat vooral wordt toegewezen aan de landbouw en veel minder aan het verkeer.

Dit alles kan de aanleiding vormen om de uitbouw van de Ring  over de Tieltsesteenweg nogmaals te herdenken en eventueel alle zwaar verkeer via de Ruit te zenden, zowel naar Aalter en de kusten, als naar Gent en het achterland.

Het Leen en de omringende nieuwe wijken sparen is een belangrijk element in de besluitvorming.

De burgers van het hele Meetjesland hebben belang bij de belangrijke biotoop die het Leen is, een bosgebied met uitzonderlijke fauna en flora.

Guido Steenkiste

02-07-2024, 09:12 Geschreven door Guido Steenkiste  
Reageren (0)

Steeds meer stemmen gaan op om ons, milieu- en natuurjongens, in het verdomhoekje te krijgen. De aandacht die we vragen voor de klimaatproblematiek, voor de natuur, voor gezonde voeding, voor de energietransitie wordt verdacht gemaakt door politici, opiniemakers en op verschillende sociale media. Wat is er aan de hand met die mensen en zijn wij dan echt verkeerd bezig als we opkomen voor de aarde, de bossen en gletsjers, de biodiversiteit van fauna en flora?

Het is bon ton ons te betittelen als ecofreaks, klimaatfanatici, rijke lui die voor zonnepanelen en elektrische auto’s kiezen en geen oog hebben voor de ongelijkheden in de samenleving, mensen die opkomen voor kleine stukjes natuur ten koste van de economische belangen die op het spel staan. De stikstofproblematiek is in de geesten van die mensen een hersenspinsel van natuurfanaten die het op de landbouw hebben gemunt, die arme buren willen verjagen voor de koekoeksbloem en de pissebedden. De klimaatproblematiek is verzonnen door wetenschappers in ivoren torens en verspreid door netwerken waarin duistere krachten naar de heerschappij van de wereld streven en mensen willen doen geloven dat de wereld naar de knoppen gaat. Natuurlijk is de natuur belangrijk, argumenteren ze als ze worden aangevallen, maar de natuur moet wel wijken als we plastiek willen produceren en mensen werk willen geven.

Het is duidelijk dat hoe meer politiek rechts in Europa aan belang wint de aanvallen op ons toenemen, die aanvallen ook persoonlijker worden op de dragers van de boodschap, en dit gepaard gaat met de angst voor migratie die in grote groepen van de samenleving wordt aangewakkerd. Het deel van de angstige bevolking lijkt in de ban van de krachten die de klimaatproblematiek willen begraven, die de economische ontwikkeling de voorrang wil geven ook al heeft dit enorme gevolgen voor de leefbaarheid van de mens en de natuur.

Een mooi voorbeeld van de regressie is de admiratie van de gevestigde machten voor kernenergie. De energieproblematiek beheerst sedert de oorlog in Oekraïne vele mensen omdat het er op leek dat we na de sluiting van de oliepijpleidingen vanuit Rusland afstevenden op koude winters zonder verwarming voor velen.

Het hoofdstuk van kernenergie leek voor die tijd uit geschreven en alternatieve energievormen samen met gas zouden ons koude winters besparen. Niets blijkt nu minder waar. De kernenergietrawanten zagen de kans schoon om hun verhaal te doen herleven en pleiten er dagelijks voor kerncentrales open te houden, nieuwe kerncentrales te bouwen, nieuwe kleine kerncentrales te ontwikkelen. Niets meer over de gevaren van de kenenergie, het eeuwenlang fonkelend afval waar onze klein- en achterkleinkinderen tot het eind van de tijden zullen mee leven, het ongevalsrisico en de grote kosten die de bouw ervan ons handen vol geld zullen kosten.

De energietransitie die noodzakelijk is om fossiele brandstoffen uit de keten te halen, krijgt steeds meer tegenwind van de krachten die de kernenergie weer promoten. De transitie moet trager en misschien zelfs afgesteld omdat dit een veel moeilijker weg is dan te hopen op de oplossingen van de kernenergie die zo makkelijk lijken. Geen CO² uitstoot, op een plekje aan de rivier, schoon bij je thuis en steeds beschikbaar. Makkelijker kan het niet. En die mensen die twijfelen of dit de goede weg is, dat zijn wereldverbeteraars die geen oog hebben voor de belangen van de gewone man die enkel vraagt dat hij kan doorgaan met zijn leventje van alle dag, waarin consumptie niet mag gestoord worden, integendeel moet vermeerderen, het leven een feest.

Het wordt tijd dan wij onze rug rechten, onze plaats opeisen, die krachten versterken die wel willen doorgaan om het leven op aarde voor allen te beschermen. Het is er de tijd voor nu ook duidelijk wordt dat het er wel toe doet wat je doet, dat je isoleert, dat je zonnepanelen legt, dat je elektrisch rijdt, dat je bio koopt en dat de herauten van de laat maar waaien theorieën , die de mensen voorspiegelen dat het allemaal niet zo’n vaart zal lopen terug verwezen worden waar ze horen, nml in de nevelen van de geschiedenis. Op naar de transitie, naar een klimaatneutrale wereld waar ook plaats is voor diegenen die dreigen te verdrinken in de orkanen, de stijging van de zeespiegel en de consumptie.

05-12-2023, 09:34 Geschreven door Guido Steenkiste  
Reageren (0)