Het weer was ideaal voor een bezoekje aan het Natuurpuntgebied De Scherpenberg. Ik zie het liggen van aan mijn bureau en moet enkel even verder de straat oversteken. Er stond heel wat in bloei: gele waterkers, echte koekoeksbloem, grote ratelaar, bosbies, in de nattere graslanden... Op de droge waren biggenkruid en zuroing dominant. Geniet maar mee!!!!
Zondag 8 mei 2011: GR-bustocht Desvres - La Capelle-lès-Boulogne
Het wordt onze eerste tocht op de GR de Pays of Streek-GR 'Tour du Boulonnais'. Het weerbericht geeft motregen uit maar om 9.15 is het al warmer dan men voorspeld had. Niets van aantrekken! We zijn op tijd in Desvres en drinken nog een koffie op het terras. Desvres is de stad van de faïence: het Maison de la Faïence is zeker een bezoek waard. Op het dorpsplein staat het opgedirkte uurwek: een beiaard met 13 klokken. Eerst vertrekken de langetochters voor 27 km. We klimmen uit de stad en trekken in het kleinste deel van het Forêt Domaniale de Desvres: la Basse Forêt. Er is veel zon in het bos. Salomonszegel, boswederik (kleine gele sterretjes tegen de grond) en kruipend zenegroen bloeien overvloedig. Rita wijst me 'heelkruid' aan: voor mij een kennismaking. Al snel stellen we vast dat de geel-rode bewegwijzering niet optimaal is: voldoende tekens maar niet altijd op de cruciale plaatsen! We stappen voorbij de Eik met acht armen. en dwarsen opnieuw de D341. We proberen een 'ommetje', helaas: we moeten op onze stappen terugkeren. Niet zoveel verder lopen we rechtdoor, voorbij een niet zo duideklijk afslagteken. We komen te vroeg uit op de route forestière: geen tekens te bespeuren. We keren terug naar het laatste teken en zien nu pas dat het een afslagteken is. We steken nu dezelfde route forestière over op de juiste plaats. Ondertussen zijn we wat achter op het tijdschema geraakt. Uit het bos komen we in het gehucht La Bouloye en dalen af naar de ruisseau de Ste Gertrude. Een leuk pad in de bedding van de ruisseau de Bellanoy leidt naar de rand van het gehucht Longfossé. Een golvende asfaltweg loopt richting Samer maar op het einde kiezen we voor een mooie veldweg. Het is tegen 13 u als de 'genieters' aankomen in het centrum van Samer voor de middagpauze. De bus voert ons een stuk verder tot in Questrecques zodat de korte tocht beperkt blijft tot 22 km, de 'vergissingen' niet inbegrepen. Kort na Questrecques stappen we in het Forêt Domaniale de Boulogne: meer dan 2.000 ha! We volgen de Chemin des Celtes, de route forestières des Gardes en de route forestière du Pont de Pierreux. We verlaten het mooie bos en zijn heel snel in La Capelle-lès-Boulogne. In de Auberge Capelloise tapten de twee jonge waardinnen Karmeliet van het vat. Meer moet dat niet zijn! De weergoden waren ons eens te meer gunstig gezind. Net voor St-Omer krijgen we een fikse bui maar we zitten veilig op de bus!!!
De GR-stappers verzamelen al vanaf halft tien aan het kasteel van De Blankaart. Wij waren nog wat vroeger op de koffie bij Sofie van vzw De Bron voor overleg. Tochtleider Dani Nolf schetst de tocht van de dag: het Natuur.gebied De Blankaart, de broeken en de 5 Huizenwegel. Deze maakt deel uit van het nieuwe stuk GR 131 tussen Knokkebrug en De Palingbeek. We trekken meteen de weilanden in. Een nieuw knuppelpad neemt ons in het ootje: wat verder is een brug niet te gebruiken. Dus: kere moa were. Maar al snel zijn we op het juiste pad. De echte koekoeksbloem bloeit in het roze en de gele lis in het...geel, wat dacht je wel, net een iris. We komen voorbij aan De Rille, het Bloso-paardencentrum. In een sloot broedt een meerkoet. Plots zien we bruine kiekendief op zoek naar een prooi. In een grote boog komen we aan de imposante maar saaie muur van het Blankaart Waterproductiecentrum. Zo komen we aan de Infohut bij Knokkebrug: tijd voor een banaan of een koek want het is al noen. In een quasi rechte lijn stappen we opnieuw tussen de graslanden en komen uit op de weg Merkem-Noordschote. We zien al snel De Boot liggen aan de Drie Grachten: tijd voor de boterhammetjes bij een blonde Pilaarbijter. Het is gezellig zitten boven op het dek. Het is mei en het zomert in mij.!! We stappen onder de grote martjebrug en wat verder verlaten we het kanaal Ieper-IJzer en kiezen we links een mooie veldweg richting Merkem. We maken een ommetje rond de kerk en door het kerkhof. We verlaten het dorpscentrum. Plots zien we de wieken van de Beukelaremolen op de grond liggen. Vorige week vrijdag pas ingehuldigd na restauratie en dezelfde dag tegen de grond gegooid door een windhoos. Iets verder komen we aan de 5 Huizenwegel die een nieuwe verbinding realiseert naar het Natuur.gebied. Vorig jaar ingehuldigd op de Dag van de Trage Weg: een voorbeeld van wat samenwerking tussen verschillende diensten en gemeenten kan bereiken. Een dikke proficiat. We stappen op een bruggetje over de Steensluisvaart en volgen de Kerkevaart. En dan stappen we nog een deel ophetzelfde traject als deze morgen. Uiteindellijk bereiken we opnieuw het kasteel. Voorwaar een heel mooie tocht in een natuur.gebied waar we trots op mogen zijn.
28 april 2011: Extra-donderdagtocht 'Op zoek naar Hyacinten'
24 GR-stappers trotseren de minder gunstige weerberichten en zijn stipt op de afspraak aan de kerk in Westouter. We starten langs de Schomminkelstraat en zoeken het Natuur.gebied De Broekelzen op. Kort ervoor krijgen we een eerste bui op onze nek. We dalen het mooie knuppelpad af tot aan de poel. We krijgen uitzonderlijk de toelating van de conservator om de wilde hyacinten in het rustgebied te bewonderen. De eerste foto's dateren van Paasmaandag en toen scheen de zon. Iedereen is enthousiast over dit mooie natuurgebied. We trekken verder op de nieuwe geel-rode Streek-GR Heuvelland tot aan de schreve. We stappen nu naar de Kokereleberg. We steken de weg Boeschepe-Berthen over aan 't Spotterken. Enkele mooie veldwegen leiden ons naar de Col de Berthen. We trekken even het bos in en vinden een unieke amfitheatervormige weide vol....wilde hyacinten. De mensen spreken van boshyacinten en hier staan ze in de wei!! Het wordt tijd voor de middagpauze: we zijn uiterst welkom in de Auberge du Catsberg. Het haardvuur brandt en het Bières des Trois Monts smaakt: het is er gezellig!
We trekken nu naar de Trappistenabdij en vinden al weer een prachtig veld wilde hyacinten. Vergezichten zijn er niet vandaag: de nevel moffelt alle bergen weg. We trekken nu met de GR 128 het bos in: ook hier schitteren de talloze hyacinten. Voorbij de koortskapel dalen we de berg af en uit het vos verlaten we de GR. Veldwegen leiden ons nu naar Berthen: we zijn alleen op pad. We pikken de GR 128 opnieuw op en trekken naar de Zwarteberg. Boven op de 'Mont Noir' bezoeken we het Parc Yourcenar met enkele merkwaardige bomen , heel veel daslook en hyacinten. Marguerite Yourcenar woonde hier als de kleine Marguerite Cleenewerck de Crayenecour gedurende acht zomers: 't meisje van 't kasteel. Ze is geboren in 1903 in Brussel (!) en stierf in 1987 op Mount Desert Island, Maine,USA. En zeggen dat er een Cleenewerck mee was vandaag. We stappen door het bos en genieten van de lange afdaling. Beneden, aan de Becque du Mont Noir, bloeien nog een drietal bloemen 'goudveil'. We steken de weg Zwarteberg-Belle over en dalen via een trap af naar de Douve: over het bruggetje zijn we weer in eigen land. We klimmen naar de wijngaard van Entre-deux-Monts. We krijgen een nieuwe fikse bui. We laten de Baneberg voor wat hij is en dalen af door het Hellegat en Kotjepiepersbos en bereiken om vier over vijf de kerk van Westouter. We genieten nog van een Trappist, Orval of Westmalle, of van een gewoon pintje bij Tine in Café De Zwaan. De afwezigen hadden weer eens ongelijk!
We starten aan het Calvaire des Marins, vlakbij het chenal of vaargeul van de Aa. Aan de overkant van het water ligt Gravelines met de beruchte kerncentrale. Al snel lopen we tussen verschillende plassen met loerhutten. In Frankrijk is deze laffe vorm van jacht nog altijd populair, bij ons is dat al een hele tijd verboden. In de smalle paadjes tussen de duindoornstruwelen is het leuk stappen. Op de beschaduwde plekken is het winterpostelein nog frisgroen. Via een trap komen we aan zee: een superbreed strand en geen kat te zien. En dat met schitterend weer op Pasen. Alle Fransen zitten op een terras in De Panne. Hier zijn geen terrassen. Het is dus volop genieten van ruste en stilte! In les Huttes d'Oye verlaten we even het strand en eten onze boterhammetjes op in het enige café dat we zullen zien: L'Abri Côtier. Na de middag trekken we het eerste gedeelte in van het natuurgebied Le Platier d'Oye. Keerpunt van de dag ligt even voor les Hemmes d'Oye. We keren terug via het binnenland met de voormalige boerderij van Terre Neuve, nu een wooncomplex. We komen weer aan les Huttes d'Oye en slaan rechtsaf. we komen voorbij enkele campings en de Tour Penchée. Wat verder beginnen we aan Le Platier d'Oye deel 2. Vanuit kijkhutten krijg je mooie beelden. We passeren het dorp Les Ecartines en volgen wat verder een knuppelpad langs een plas. Stilaan wordt het tijd om de terugweg aan te vatten tot aan het Calvaire des Marins....
Pops 17 is een Confrontatie met Poperinge tijdens Eerste Wereldoorlog. Dit initiatief van de Heemkundige kring 'Aan de Schreve' startte 8 jaar geleden. Het weer was ideaal voor deze openluchtvoorstellingen over het leven in de stad tijdens de Grote Oorlog. Poperinge lag achter het front: the place to be voor al wie even tot rust wou komen na de gevechten aan het front, voor wie gewond was geraakt en ....voor de vele vluchtelingen. Huisvesting, ontspanning, bombardementen, het verkeer, spionage, executies, Talbot House, de was, plas en strijk, shoppen, bisocoop, gokspelen, kinderen en soldaten...een heel brede waaier van thema's. Het publiek werd van meet af aan geboeid door het enthousiasme van de acteurs. Na de wandeling van 2,9 km doorheen de binnenstad van Poerpinge werd in gelegenheidszaal 'A la Poupée' een maaltijd aangeboden "met variété". Elie Cossey had zijn winkel in café veranderd en er stond een honky-tonky piano. Zijn drie dochters waren de attractie. De jongste, Eliane van 15, was ros van haar en werd snel 'Ginger' genoemd. De max was een uitnodiging tot de dans met Ginger. En een gesigneerde foto van haar was een van de meest gezochte oorlogssouvenirs. We kregen er ook een. Elie en zijn vrouw wisten van het avondfeest een grandioos succes te maken. Leuk om weten: het was achterkleinzoon Stefaan Cossey die de rol van Elie speelde. Trouwens alle feiten en namen van personages waren 100% historisch juist. Kortom: het was Poperinge op zijn best!! Proficiat!
Al vanaf half tien kwamen de eerste GR-stappers toe in de buurt van de Bareldonkkapel. Tochtleider Johan Van Malderen neemt stipt om tien uur de de groep op sleeptouw. Al snel zijn we in een groene omgeving beland: Het Berlaars Broek. Broeken betekent lage, vochtige gebieden. Tussen de bomen vallen de wit-bloeiende boskersen op in de zon, tegen een blauwe hemel. Het landschap bestaat uit akkers en weilanden en vele boomrijen, knotbomen, populieren... Af en toe een jonge aanplant. We komen uit aan De Waterhoek waar destijds de film 'Mira of de Teloorgang van de Waterhoek' werd opgenomen. Maar de echte brug van Mira ligt wel in de wijk Rugge van Avelgem. Zo zijn we aan de Schelde beland: het oude voetveer van Appels ligt er verlaten bij want een moderne versie ligt wat verder. We stappen vlijtig door op de Scheldedijk tot Schoonaarde in zicht komt. Tijd om de inwendige mens te versterken. We zijn welkom in Café 't Oud Brughuys. Na de mliddag trekken we het Wakkebroek in en komen voorbij de Hoge Berg, een oude zandheuvel én het hoogste punt van Berlare. Vandaar naar het Sluisgebouw op den Berlaer. We stappen opnieuw het Berlaars Broek in en bereiken het Donkmeer, 86 ha groot. Een lus brengt ons naar de Bareldonkkapel. Tijd voor een afsluiter op het terras van De Beeweg. Het was een prachtige wandeling: een GRoene lus rond Berlare en dat op een zonnige dag. Meer moet dat niet zijn.
Zondag 3 april 2011: GR-bustocht Peuplingues-Wissant
De bus zet de langetochtstappers af aan Café du Centre in Hames-Boucres voor 27 km en voert de kortetochtstappers naar Peuplingues voor 22 km. Na de koffie zetten we gezwind aan en we bereiken al snel een kam van waar we meteen zicht krijgen op Calais en Sangatte. Een brede grint/keiweg slingert zich tussen de vele sleedoornstruiken die volop bloeien, het is immers april. We zien ferry's zachtjes voorbij schuiven en ontdekken plots een heel klein streepje Engeland. We stappen voorbij het natuurgebied Noires Mottes en dalen dan de Mont d'Hubert af. Ondertussen is de obelisk op Cap Blanc-Nez prominent aanwezig in het landschap. We dalen langs een leuk graspad naar Escalles. De bus brengt ons terug naar Peuplingues voor de picknick: voorzien van twee plastic zakken aan de voeten, stappen we op de bus. Kwestie van de chauffeur geen overuren te bezorgen. De zon komt er door en het is aangenaam picknicken buiten in de tuin. We starten opnieuw aan de kerk in Escalles. We krijgen een heuvelend landschap: open ruimte, ongeschonden. Lappendekens in alle kleuren, het koolzaad bloeit nog net niet. We komen voorbij het gehucht Sombre en trekken verder richting Mont de Couple. Boven op 162 m worden we getrakteerd op een panorama van 360°. Het is er winderig fris. We blijven nog een tijd op de kam lopen voor we aan de afdaling beginnen. In een wijde boog komen we langzaam maar zeker dichterbij Wissant. En plots zien we de eerste huizen. Al snel heeft iedereen zijn plaatsje gevonden in Café Chez Nicole, vlak bij de kerk. Tijd om de dorst te lessen en gezellig na te praten. De terugtocht verloopt bijzonder vlot. We zien nog net Nick Nuyens arriveren in Sportweekend op Eén. En genieten van een schitterende zonsondergang op de Sulferberg! Het was weer een mooie dag!
We krijgen een nieuw wegdek op de Goeberg: gewassen beton in plaats van asfalt. Men doet het in twee keer: eerst de helft aan onze kant, later aan de overkant. Toen ik vorige vrijdag thuis kwam tegen de middag, kon ik niet op mijn oprit. Er stond een camionet er voor: men was bezig draad te spannen voor de betonmachine. Het was maar voor een half uurtje. Terloops zei die arbeider: "En volgende dinsdag gieten we beton en je gaat voor 4 weken in je garage niet kunnen." Gelukkig dat die man dat zei want we werden door NIEMAND geïnformeerd!! Gisteren was het dan zover. Onze auto staat nu op het einde van de straat op zo'n 700 m. Het betonnen wegdek is merkelijk hoger dan het vroegere asfalt, ik schat zo'n 20 cm. Ik vraag me af hoe ze dat verschil tussen het beton en onze oprit gaan wegwerken.
9 uur: 30 personen verzamelen stipt aan de kerk in Loker om carpoolend naar Rijsel te trekken. De zon is de Stichting Marguerite Yourcenar genegen.! Het is rustig op de autoweg en iedereen vindt gemakkelijk de parking aan de Champ de Mars. Onze gids Jan Yperman, auteur van het Davidsfondsboek "Rijsel" is onze gids. Hij begint zijn inleiding aan het ietwat vreemde monument voor de reisduif-oorlogslachtoffers. We wandelen door het Parc de la Citadelle naar de ingang van de Citadel, nu Kazerne Bouffiers. Vandaar gaat het naar de Jardin Vauban. We krijgen uitleg over het Palais Rameau en de opkomst van de Université Catholique. Vandaar naar de Markt van Wazemmes. De sfeer zit er onmiddellijk in met enkele straatmuzikanten. Wazemmes is het mekka van de accordeon.Het is een drukke bedoening: er zijn de vele gewone kramen van kledij, bloemen en groenten, er is de overdekte markt en er is dan nog een grote openluchtmarkt, heel multicultureel, zowel in het aanbod als in de bezoekers. We krijgen even vrij, net als in een schoolreis. Na het Maison Folie nemen we de metro, 2 stations ver van Wazemmes over Gambetta naar République-Beaux Arts. Leuke ervaring. Het is tijd voor de lunch. We zijn welkom in La Baignoire, place de Béthune. Het eten is lekker, de drank overvloedig en de bediening is heel vlot. Na het eten keren we even terug naar het Museum voor Schone Kunsten. Daarna volgt een klassiek parcours: place Rihour, Place Général de Gaulle, Oude Beurs, Belfort, en verder naar Le Vieux Lille.. Het Musée de l'Hospice Comtesse krijgt onze aandacht evenals de kathedraal Notre Dame de la Treille. De buitenvoorgevel valt niet in ieders smaak maar het interieur wel. Tijd voor een korte pauze: we kunnen met zijn allen in het café Le Parvis de la Treille bij de kathedraal. Na de place aux Oignons komen we in de rue Esquermoise met Pâtisserie Meert. Ondertussen is het vijf uur voorbij en stappen we rustig terug naar de Champ de Mars. Het was een toffe daguitstap: ideaal weer, toffe groep en een uitstekende gids! Iedereen tevreden, bedankt en merci.
Zaterdag vertrokken we vanuit Charleroi naar Marrakech. Enkelen waren al van de donderdag ter plaatse. Gids Oumar stond ons op te wachten op het vliegveld voor de transfer naar de stad. We verbleven de eerste nacht in Riad Omar: een riad is een gebouw opgetrokken rond een open binnenkoer. De kennismaking met de andere groepsleden was aangenaam en het avondeten bijzonder lekker. Goed begonnen is half gewonnen. De zondag trokken we met twee busjes door de vallei van de Draa naar de woestijn ten zuiden van Zagora, zo'n 400 km van Marrakech. De landschappen waren schitterend: de film 'Babel' zou hier gedeeltelijk zijn opgenomen. Nog voor valavond kwamen we aan in de buurt van Nesrate voor het eerste kamp: twee grote witte tenten en een 10-tal iglootjes. De ploeg bestond uit 2 gidsen, een kookploeg en 8 dromedarissen met hun menners. De eerste stapdag kwamen we nog in twee dorpjes maar daarna was het een en al woestijn: 'ergs zijn grote duinenpartijen en 'regs' zijn steenwoestijnen. Dag 1 eindigde bij de duinen van Tidri, dag 2 bij Erg Essahel, dag 3 bij de duinen van Lanithie. Kort na de middag van dag 4 kwamen we aan in een camping van Ouled Driss: tijd voor een eerste douche. Onderweg was het sanitair onbestaande: kuiltje graven, behoefte doen, afdekken met zand en je WC-papier verbranden, alles liefst uit het zicht van de anderen! Ongelooflijk hoe zand kan 'schoon' maken. Het eten was overvloedig , tweemaal een warme maaltijd met veel groenten, en telkens een tadjien. En de onvermijdelijke thee! De laatste avond in de woestijn werd er brood gebakken in het zand. Ongelooflijk hoe ze met zo weinig middelen zo een lekker brood konden maken. De groep viel enorm mee, gids Oumar was heel attent, sportief en gedienstig. We hebben vier dagen in de zon gestapt in een aangename temperatuur van 25 à 30°. Om het hoofd 'koel' te houden hadden we die 'sèche' op: een witte (meestal) doek rond je hoofd gedrapeerd. Op de terugreis de vrijdag regende het maar op de Tichka-pas op 2260 m sneeuwde het. Zaterdagvoormiddag was er nog tijd voor een kort stadsbezoek of een beurt in de hammam. Ook de terugvlucht verliep voorspoedig. Met dan aan Anneke, GR-wandelvriendin, voor de uitnodiging en de organisatie van deze onvergetelijke woestijntocht.
