Dit is de laatste dag van onze avontuurlijke vakantie in dit prachtig Afrikaans land, en de ongemakken moet je er maar bij nemen want die wegen niet op tegen pracht van de natuur en cultuur. Ondertussen had men ons al bericht over de problemen met de IJslandse vulkaan maar onze afreis was verzekert.
Op onze terugreis naar Mekele hebben we nog een bezoekje gebracht aan een boeren familie waar we hartelijk ontvangen werden met een koffie ceremonie en woordje uitleg hoe zij daar leefden. Ook werd er nog eenmaal halt gehouden om een kerk te bezoeken. Na de lunch in het Axum hotel in Mekele werden we naar de luchthaven gebracht voor de vlucht naar Addis Abeba. Deze vlucht vertrok om 16 uur en stond 8 min. Later weer op de zelfde plaats want we hadden motorpech wat voor 1 uurtje vertraging heeft gezorgd. Ons laatste avondmaal hebben we genoten in ons ondertussen alom bekende Italiaans restaurant, vanwaar we naar luchthaven werden gebracht om met een uur vertraging richting Brussel te vliegen.
Rekening houdend met de Afrikaanse toestanden is deze reis zeker te moeite waard.
Dit jaar heb ik als zomervakantie gekozen voor sneeuw en ijs brrr !! maar toch een reis om nimmer te vergeten. Alles begon twee jaar geleden toen ons de vraag gesteld werd of we interesse hadden deel te nemen aan een expeditie in de buurt van het Noorse Spitsbergen. Daar er boord slechts plaats was voor 80 passagiers moesten we snel beslissen wat we ook deden. De ijsbreker met de naam Antarctic Dream werd gebouwd voor de Chileense marine, maar werd vijf jaar terug omgebouwd tot expeditie schip en is slechts 81 meter lang en 12 meter breed.
Datum van afreis 10 juni, dit was al een avontuur op zich want we zouden er 2 dagen over doen om Spitsbergen te bereiken.
Dag 1 ;
Longyearbyen, Isfjord ( 78°14 noord en 15° 36 oost het weer was kalm zonnig maar koud ) ; en om 5 uur konden we inschepen. Eens aan boord werd er zoals altijd een alarmoefening gehouden, voor wie dit niet kent dit is alles achterlaten en met zwemvest naar de reddingssloepen die U tijdens de oefening worden aangewezen. Terwijl het schip zich naar volle zee begaf werd er in het restaurant dat zowel bar als salon was de bemanning en de expeditie leiding aan ons voor gesteld, onder hen bevond zich ook een professor Noordpool specialist van de Antwerpse universiteit, ook het doel en de route werd ons mede gedeeld deze laatste was wel onder voorbehoud, dit alles werd bezegeld met een bubbelend drankje. Na nog wat kennis gemaakt te hebben met andere leden van de groep werd ons gevraagd plaats te nemen voor ons eerste maaltijd aan boord, wat het juist was moet je me niet meer vragen maar het was lekker, en het is ook zo gebleven de hele reis ( prima kok).
Aangezien de zon daar niet onder gaat tijdens de zomer werd de klok vergeten en was het al heel snel tijd om naar bed te gaan, want smorgens zou men ons wekken om 7 uur daar onze eerste uitstap om 9 uur was gepland.
Inderdaad om 7 uur stipt klonk via de intercom een vriendelijke stem met de volgende woorden Wake up, Good morning everyone!!! Het ontbijt was er vanaf 7 h 30, na het ontbijt werd nog een laatste briefing gegeven, het schip lag in de Kongsfjord ( op de 78° 56 Noord en 11° 56 oost het weer; zonnig met wolken) en we zouden vandaag een wandeling maken op het Blomstrandhalvoya dit in de voormiddag, in de namiddag werd een uitstap geplant in het meest noordelijke bewoond gebied het stadje Ny Alesund. Daar ik niet zo potig meer ben en Ny Alesund al eens heb bezocht besloot ik enkel aan de voormiddag wandeling deel te nemen. Om 8 h 45 werd de eerste zodiac te water gelaten die meteen een gewapend verkenner naar het strand bracht, die het gebied controleerde op ijsberen want deze witte spierbundels zouden behoorlijk gevaarlijk zijn, en hebben altijd honger. Het was 9 uur en er werd met de ontscheping begonnen, eens iedereen aan wal werden we in drie groepen verdeeld, een lange een middellange en een korte wandeling. Ik zou wel de middellange wandeling aankunnen, iedere groep werd vergezeld door twee gewapende leden van de Expeditiestaf. Na zon 15 minuten wandelen land inwaarts werd de sneeuw steeds dikker zodat je af en toe iemand met één been tot aan zijn kruis in de sneeuw zag verdwijnen wat me trouwens ook is overkomen, het vervelende is dat je daar zonder hulp moeilijk terug uitkomt .Na ongeveer een anderhalf uur wandelen werd er gezegd langzaam via een kortere weg terug naar het strand gingen oef !! want mijn tong hing al op de punt van mijn laarzen, tot we opeens hoorden zeggen dat het niet kon want op die weg lag een kloof liefst 8 meter diep met andere woorden de weg terug die we gekomen waren en ik was al bekaf, en aangezien daar geen taxis rijden moest de terugweg op de zelfde wijze als de heenweg gebeuren DUS te voet ook al deden mijn voeten al zon pijn. Maar met af en toe te rusten te klagen en te zagen ben ik toch bij de zodiac gekomen die ons naar boord bracht. Eens aan boord heeft een warm bord soep en een stevige lunch ons al heel wat opgekikkerd , waarna ik nog een schoonheids slaapje heb gedaan terwijl de andere NY Alesund bezochten. Tijdens het avondeten werd ons gezegd dat het schip de hele nacht door zou varen zodat we de volgende morgen het pakijs zouden bereiken.
Ook deze morgen deed de intercom trouw zijn ritueel van de vorige dag over. Tijdens het ontbijt vertelde men ons dat we ongeveer anderhalf uur van het pakijs verwijdert waren, en de kans groot was dat daar ijsberen zouden kunnen spotten want dat was toch de bedoeling van onze reis. Zoals eerder gezegd omstreeks 9uur melde de intercom dat we het pakijs hadden bereikt, dus warme jassen aan fototoestellen bij de hand en naar buiten; We bevinden ons nu ter hoogte van Noordwest Spitsbergen . ( op 79° 59 noord en 10°32 oost het weer; kalm met een briljanten zon) Onze eerste toeschouwers waren de baardrobben die genoten van de briljante zon boven het pakijs welke ons toeliet om prachtige fotos te maken. Na zon 2 uur van stuurboord naar bakboord te hebben gelopen en het pakijs af gespeurd te hebben om als eerste die ijsbeer te zien klonk uit de intercom POLAR BEAR !! aan stuurboord, dus wij met zijn allen naar stuurboord om die witte kolos te zien, die met de blote oog bekeken nog niet groter was dan muis. Maar de kapitein die ons grote beer wou laten zien liet de boot zonder al teveel motor geronk zachtjes door het pakijs glijden, dit om de beer niet te laten schrikken. Toen de eindelijk op ongeveer 400 meter voor de boeg wandelde leek het wel of er een machine geweer aan boord stond door het geklik van de vele cameras. Plots melde intercom Beluga walvissen aan stuurboord, maar door de ijsbeer kregen deze dieren niet zoveel aandacht. Maar ook de ijsbeer verdween langzaam uit ons zicht, ondertussen was alweer etenstijd geworden. Tijdens het eten werd ons mede gedeeld dat we waarschijnlijk rechtsom zouden moeten keren omdat de zee daar nog steeds dicht gevroren was. En zoals gemeld werd er op ( 80°15 noord ) rechtsomkeer gemaakt, men beloofde ons zo snel als mogelijk door te varen naar de Magdalenefjord om er de volgende morgen aan te komen.
Na het intercom ritueel en ontbijt en het optrekken van de mist werden omstreeks 10 h 15 de zodiacs te water gelaten want we zouden tussen het pakijs gaan varen om de ijsarchitectuur met zijn grillige vormen te bewonderen, we bevinden ons nu in de Magdalenefjord op ( 79°48 noord en 10°04 oost het weer; bewolkt met een stevige wind) . Na de middag was er nog een landing voorzien in de fjord, daar ik niet zo potig ben heb ik rest maar laten wandelen zonder mij. Zij die wel zijn meegegaan hebben er een bezoek gebracht aan wat men een openlucht museum noemt, bestaande uit walvis karkassen die daar reeds meer dan 200 à 300 jaar liggen maar die door de lage temperatuur goed bewaard zijn gebleven. Hier werd vroeger door de walvisjager het vet gesmolten om het dan land inwaarts en naar Engeland te voeren. Bij het verlaten van de Magdalenefjord zagen we nog enkele walrussen die op het ijs van het avondzonnetje genoten, en weer zou men de hele nacht varen om tegen de ochtend de volgende bestemming te bereiken.
Bij het ochtendritueel van de intercom bevonden we ons ter hoogte van de
st. Jonsfjord op ( 78° 31 noord en 12° 49 oost het weer was koud en bewolkt ). Die dagen werden er twee landingen geplant, in de voormiddag was er een wandeling met klimmen over sneeuw en ijs, dus heb ik maar wijselijk voor de namiddag wandeling gekozen, want we zouden naar de oostkust van het Prins Karls Forland gaan om walrussen op strand te spotten. Samen met nog een paar ( verstandige ) reisgenoten hebben we op hen gewacht in de bar met af en toe een lekker drankje. Tijdens de lunch werd ons mede gedeeld dat ze bericht hadden gekregen van een ander schip dat er helemaal geen walrussen te bespeuren waren op de oostkust, dit wegens nog teveel ijs. Daarom zou men uitwijken naar de westkust van Spitsbergen, ( plan B. ) dit was Steinpyntvika daar zou men aanwal gaan om de klippenvogels te gaan spotten wat ook weer een zware en lastige wandeling zou worden, na het horen van dit bericht besloot ik maar om een schoonheidsslaapje te doen zo gaat de tijd vlugger voorbij. Zodra iedereen aan boord was werd er koers gezet richting Horsund Gashamna de zuidelijkst gelegen fjord van Spitsbergen .
Aangekomen op onze bestemming (76°57 noord 15° 49 oost het weer; zonnig en koud met af en toe neerslag ) het weer was wisselend zonnig en koud met af en toe lichte neerslag , omstreeks 9 uur ging de landing van start, het bezoek aan de toendra zou van korte duur zijn want er werd een ijsbeer gesignaleerd dit wil zeggen dat iedereen zo snel mogelijk aan boord moet komen daar men geen risicos wou nemen. En de beer ? die iedereen aan boord had gejaagd had geen zin om hem te laten fotograferen, want hij liep land inwaarts om aan de horizon te verdwijnen. Dan maar verder varen naar Samarinbreen & Brepollen waar we de toendra zouden bezoeken op een licht golvend landschap. Omstreeks 14 uur kom de landing beginnen, eens iedereen aan land werden we als gewoonlijk in drie groepen verdeeld, een lange, middellange en een korte wandeling? Ik koos voor de korte wandeling en dacht zo alle verrassingen te voorkomen, en daar gingen we langzaam door het wel erg mooie landschap, met hier en daar een gewei of nog wat resten van een opgepeuzeld rendier, wrakhout en kleine ijzeren bollen die boeien leken. Op de klippen langs de kustlijn zaten allerlei mooie watervogels op of naast hun nest zoals meeuwen ,koeten,kleine rietgans, brandgans, rotgans, noordse stormvogel, rosse franjepoot om er maar enkele te noemen. Ook de flora is heel mooi te noemen met zijn massas steenbreek in wit en paars deze bloemetjes zijn amper 5 à 6 cm hoog en staan zeer dicht bij elkaar om zo de zonnewarmte bij te houden en bloeien van zodra de sneeuw is gesmolten, verder heb je nog verschillende mos soorten die door de rendieren als een delicatesse worden verorbert, want kom je daar overal tegen. Verder lagen er nog resten van oude houten berenklemmen die met stenen verzwaard werden. Het werd nu tijd om terug te keren naar de zodiacs op het strand, en wat dacht je ? juist onze begeleider Jordy had zich nog maar eens mislopen en onze korte wandeling werd opeens een heel stuk langer. Eens aan boord melde de intercom dat er zich een ijsbeer bevond recht voor schip ! dus met zijn allen naar het voordek , daar aangekomen kon je met een verrekijker ginder heel ver een witte muis zijn lopen. Maar de kapitein liet het schip zachtjes door het pakijs glijden zodat we ook deze konden spotten. Maar ? men had ons op de eerste dag aan boord een verrassing diner beloofd op de voorlaatste avond dat we aanboord zouden zijn, en wat zagen we de koks waren een lekkere BBQ aan het voorbereiden zelfs de drank was er deze avond bij inbegrepen, en of het lekker was ook al vaarden we tussen het pakijs, zo iets had nog niet mee gemaakt maar het was wel plezant. Na het eten werden er nog wat fotos bekeken en een beetje bijgepraat want morgen zouden voor het laatst aan wal gaan.
De volgende morgen kwam de kust van bellsund inzicht met kapp Toscana & Ingeborgfjellet gelegen op ( 77° 36 noord en 15° 06 oost het weer was zonnig maar fris.) In de namiddag werd er nog een openlucht museum bezocht met bergen walvisbeenderen en resten van robben, ook hier heeft men tot ongeveer 1930 vet gesmolten. Afgezien van de berg soepbeenderen was het landschap er bewonderens waardig met zijn bloemen, rendieren en vogels. Terug aanboord werd er begonnen met het inpakken van onze warme kleren, want de volgende morgen om 9 uur zouden we in Longyearbyen ontschepen.
Voor het avondeten werd iedere deelnemer aan de expeditie bedacht met diploma en logboek van onze reis. Er waren ook lovende woorden voor de staf en het personeel voor de goede zorg tijdens ons verblijf aanboord. Onder de deelnemers werden vlug nog adressen en telefoonnummers uit gewisseld,er werd nog een glaasje gedronken op de nieuwe vriendschap , want de tijd van afscheid kwam er nu wel snel aan. De volgende morgen om 9 uur werd de bagage in een vrachtwagen geladen en werden we met de bus naar het stadscentrum gebracht waar we nog een uurtje of twee konden wandelen voor we op het vliegtuig stapten.
Dit is misschien niet de populairste vakantie bestemming maar wel leuke en een leerrijke
