Voor de nieuwsgierigen die soms komen piepen of ik al veranderd ben ;-)
Een jaar in België en bijna 2 jaar groot Ben ik een vrolijke kapoen met een lach en een zoen Elk seizoen ontdekt elk feest voor 't eerst gevierd We zijn naar elkaar toegegroeid en hebben zoveel te geven zo mooi vreugde te zien
De inschrijving in het bevolkingsregister verliep vlotter dan verwacht. Voortaan draagt ons meisje dus de Belgische en Kazachse nationaliteit, en ze mag er fier over zijn ! Het was de laatste stap die ons onderscheidde van het gewone ouderschap. Wij gaan nu genieten van ons leventje met drie.
De tijd is dus gekomen om onze blog helemaal af te ronden.
De adoptie van ons meisje is een lang avontuur geweest, over hoge bergen van wachten en stress, groene weilanden van goed nieuws en kabbelende bergriviertjes In de eerste plaats bracht het ons een pracht van een dochter, eentje uit de duizend. Maar de ervaring verrijkte ons leven, en leverde ons een rijk gevulde bagage op. We dragen Kazachstan en Almaty in het bijzonder voorgoed mee in ons hart.
Via deze weg hebben we geprobeerd jullie een stukje mee te nemen op onze reis, onze vrienden en familie in de eerste plaats. Maar we hebben onderweg ook heel wat nieuwe, lieve en boeiende mensen ontmoet. Hen dragen we graag nog een stukje mee. Voor anderen waren we dan weer een reisgids doorheen het boeiende Almaty.
Hoewel we onze blog niet langer actief gaan updaten, besloten we hem wel toegankelijk te houden. Voor hen die een adoptieprocedure overwegen, of reeds verder gevorderd zijn in hun wachten, willen we hen zo een hart onder de riem steken. De weg is soms moeizaam, maar de moeite waard !!
Bedankt voor jullie vele reacties. Wanneer je zo ver weg bent, doet het je deugd die warme ondersteuning van het thuisfront te blijven ervaren.
Moesten jullie er aan twijfelen, we zijn goed en wel aangekomen! Na de landing werden we in Zaventem zeer hartelijk onthaald door familie en vrienden. Iedereen was ontroerd bij het zien van ons Indra, zo lief! Dank je wel iedereen!
Eenmaal thuis geraakt werden we verrast door een groot spandoek aan de voorkant en ballonnen in heel onze living. Onze buren waren dus verwittigd!
Maar eenmaal in ons huis werd het voor Indra blijkbaar teveel na al dat reizen: ze wist totaal niet meer waar ze was. Vanaf dan sloeg de onrust toe: ze durfde niet meer slapen. Wanneer ze voelde dat ze moe werd, klapte ze in haar handjes of riep ze heel luid om die vermoeidheid te overwinnen. We zaten er wel echt mee in en Greet is met haar buiten gaan wandelen om haar tot rust te laten keren. Uiteindelijk is ze uitgeput in slaap gevallen rond 20h00: 24u na vertrek in Almaty.
Nu 2 dagen later, begint ze stilletjes aan haar draai hier te vinden en komt er langzaam maar zeker een regelmatig slaap- en eetritme op gang. Hoewel we het niet écht konden geloven, is het leven in ons huisje inderdaad voor 180° gedraaid! We nemen rustig onze tijd om elkaar ten volle in onze vezels op te nemen en haar hechtingsproces te verstevigen.
We genieten van de pampers, de chaos in onze dagstructuur, haar gebrabbel, en gehuil en nog het meest van al haar betoverende lach !
Hier in België is het prachtig weer en we genieten ervan om alles met zn drie te ontdekken!
Wij zijn aan de laatste bladzijde van ons Kazachstan-verhaal gekomen: we verlaten Kazachstan, het geboorteland van onze dochter. Morgen zijn we eindelijk thuis met ons 3!
Het zal voor ons en voor Indra wellicht heel lang duren vooraleer wij ons terug op Kazachse bodem bevinden, maar alleszins was het hier een heerlijke tijd om te vertoeven. We zullen Kazachstan en Almaty missen!
Het adopteren van een kind in het algemeen en uit Kazachstan in het bijzonder hebben we ervaren als een lang en emotioneel avontuur waarvan je nooit met zekerheid weet hoe het exact zal verlopen.
Maar het geeft zoveel voldoening eenmaal ons doel, namelijk een periode verder leven met 3, eindelijk bereikt is.
Alleszins enorm bedankt en proficiat aan Het kleine Mirakel voor hun inzet en steun doorheen heel de procedure, voortdurend bezaaid met onbekende factoren.
Wij zijn blij dat jullie, familie, vrienden en lezers van deze blog, veel hebben mee geleefd. We hebben dit vaak op zon verre afstand gevoeld, werden zo dikwijls aangemoedigd in zowel de moeilijke tijden als tijdens de heerlijke momenten.
Binnenkort zal ons Kazachje haar eerste stappen zelf kunnen zetten. Wij hopen haar zodanig met veel liefde en zorg op te voeden dat haar een heerlijke toekomst tegemoet komt!
Voilà, ons Indra heeft alle toelatingen ontvangen om Kazachstan te verlaten en naar België te komen! Alle administraties zijn nu echt in orde. Enkel haar thuis nog laten inschrijven in het bevolkingsregister en dan is heel de (3 jaar durende) papiermolen helemaal rond !
Maar dinsdag is het dan zo ver: ze landt in Zaventem!!! En wij mogen mee
Ons nieuw ritme met dergelijke spruit neemt nieuwe vormen aan: gedaan momenteel om heel de stad door te crossen en te ontdekken! Nu is het tijd om een lief meisje te observeren: haar kreetjes, haar gebaren, haar traantjes, ..
Als compromis tussen beide voegen we een foto toe van haar bij het oorlogsmonument waar iedere Kazach hulde brengt, nu dat ze het nog kan!
Door al dat brabbelen heen ontstaat er hier en daar natuurlijk toevallig eens een woordje. Maar vanmorgen zei ze heel duidelijk papa, hetgeen ze vandaag bleef oefenen en zien welke reactie het opleverde. Ze had Dirk zijn hart al gestolen, en het is er zeker niet op geminderd !
Vandaag maakten we onze eerste uitstap ! Nieuwsgierig als ze is, keek ze voortdurend rond zich heen, en nam in alle rust alle (vooral bewegende) dingen in zich op : autos, mensen, spelende kinderen Maar ook de grassprietjes waren een heuse ontdekking voor onze lieve Indra.
Daarna doodmoe van al die nieuwe indrukken moest er natuurlijk een dikke dodo komen.
We ontdekken geleidelijk haar slaap- en eetritme, alsook haar willetje. De pap vanmorgen was duidelijk lekker, want er mocht geen restje achter blijven op de lepel.
Om 8 uur stonden we klaar volgens de afspraak en ons opgemaakt schema en de minuten tikten verder.... Om 8h15 nog niemand te bespeuren... Toch maar even voorzichtig bellen? Gelukkig dat we dat deden, de persoon die zou opkomen had zich overslapen!!!! En de tijd tikte verder... 8h50, er duikt iemand op, eindelijk een eerste vinkje!!
Met veel excuses stapten we de auto in en hop zo 'snel' mogelijk naar het weeshuis in volle piekuur.... en de minuten tikten verder.... Aan het weeshuis aangekomen kregen wij te horen dat we veel te laat waren, maar allez we werden toch ontvangen. Daar kregen we verschillende geruststellende adviezen mee En plots pronkte ze daar ! Als een flinke meid stond ze daar met haar grote kijkertjes (en haar veel te grote schoentjes) !!!!
Ok, nu volgende stap: naar de ambassade. Weer in de file gaan staan... en de minuten tikten verder....
9h45, aankomst aan de ambassade. We hadden zelfs een kwartier voorsprong Tijdens onze voorbereidingen gisteren hadden wij de aanvraag voor visum van de website van de Nederlandse ambassade gedownload, met Word ingevuld en vervolgens een winkel gezocht die dit voor ons wou printen. Dus moesten we vandaag niets meer voorbereiden... En ja hoor, eenmaal binnen was het een kwestie van alle documenten af te geven en klaar was Kees! (Voor een Nederlandse ambassade kan dat tellen )
Eindelijk mochten we naar ons appartement met haar alleen !!! Het is zalig haar in onze armen te weten, haar te ruiken, voelen, en wetende dat dit nu voor altijd is !
En ja hoor, ons Indra heeft ogen tekort: zoveel te ontdekken!! Na haar eerste papflesje probleemloos gedronken te hebben is ze na veel kruipen en daarna geween (van vermoeidheid) in de armen van Greet in slaap gevallen.
Wat zalige heerlijke momenten zijn dat met haar! Moeder, vader en kind stellen het wel!!!
Vanmorgen werden we gewekt door het vrolijke getsjierp van de vogeltjes, gevolgd door de voor ons vertrouwde malako-geroep van de melkboer, en een stralende blauwe hemel de start van een prachtige dag.
Maar we kwamen onverwachts voor een nieuwe uitdaging te staan: Ons geduld nog even op de proef stellen
Wacht eerst een hele dag op nieuws en ontvang s avonds de volgende opdracht: Haal morgen vroeg je dochter op aan het weeshuis, ga dan zo vlug mogelijk met haar naar de ambassade, wacht geduldig jouw beurt af en ga dan pas op je appartement voor het echte eerste contact met je dochter*
* Dit bericht wordt vernietigd 20 seconden na ontvangst.
We hebben dus ons organisatietalent naar boven gehaald en hebben voor morgen een heel draaiboek opgesteld met daarbij een minutenschema om aan te vinken. Morgen om 8 uur begint de race
Nu gaan we nog eens ferm genieten van onze laatste avond met ons tweetjes! (Het lijkt op een déjà-vu effect!)
En jullie laten we mee-genieten van het uitzicht van ons appartement bij zonsondergang....
Het vliegen naar Almaty ging van zelf en we werden weerom hartelijk ontvangen bij aankomst. Na 2 nachtjes in het hotel doorgemaakt te hebben zijn we deze morgen in ons appartementje beland waar we bij de eerste afreis gedurende 4 weken hebben doorgebracht. We voelen ons dus meteen thuis!!!
Morgen mogen we dan ons Indra ophalen. We genieten er dus vlug van om met ons tweetjes Almaty te ontdekken op ons eigen tempo en alles in gereedheid te brengen op haar komst. Vanaf morgen zal het volgens haar tempo gebeuren!!
De sneeuw is enkel nog in de bergen te bespeuren, in de stad zie je enkel groen. De seizoenen zijn duidelijk contrasterend hier. Gisteren (zaterdag) zagen wij geen trouwerkes in het Panfilovpark maar wel communicantjes. De kledij is toch anders dan bij ons hoor bij zulke gelegenheden. Het lijkt wel een voorbereiding op hun huwelijk : feestelijk uitgedost leggen ze bloemen neer voor het oorlogsmoument, en laten zich gewillig fotograferen door professionals. Bij onze (eerste) ontdekking van het Gorki-park, konden we eindelijk een blik werpen op de horizon van de groene stad, omgeven door zijn besneeuwde bergen. Geniet dus al van enkele foto's waaronder eentje van de mothercare: de rode draad van ons verhaal
Tenslotte duimen we hard voor onze Kloddelopers en dat onze gemeente voor de 3e keer op rij dé Roparun-prijs mag winnen ! Allen in't rood !!
Nog enkele nachtjes slapen en de lente brengt ook ons nieuw leven...
Ons leventje met 2 loopt op kousevoetjes ten einde wat zenuwachtig hoopvol uitkijkend naar wat de toekomst ons brengen zal vertrouwend dat het goed zal zijn...
Nog wat mijmerend op ons terras : was het feestvieren of bezatten ? ;-)
Brussel
Almaty
Astana
Ons klein wonder uit het Oosten 
